Category Archives: rare wereld

veganistische praktijken (ja ik ben dus om)

Welkom allemaal en excuses voor de radiostilte. Ik had het druk met van alles en nog wat, waaronder mijn schreeuwende geweten. Ja, mijn geweten schreeuwde. En niet eens zachtjes hè, nee gewoon keihard. Ik heb er nog steeds hoofdpijn van.

Het zit zo: ergens in een aprilnacht van dit jaar lag ik wakker. Ik lag wakker en ik maakte me zorgen over het feit dat er nog steeds mensen zijn die vrijwillig dode dieren eten. Ik snapte er niks van. De vee-industrie is ontzettend gruwelijk en wreed en verwoest de aarde. Ik at zelf al negen jaar geen vlees en vis meer, maar ondanks mijn goede voorbeeld bleef iedereen om me heen gewoon kipschnitzels kopen, alsof ze van honger zouden sterven wanneer ze kozen voor een plantaardig alternatief. Er ging iets grondig mis, maar wat dat precies was, wist ik niet.

En toen kreeg ik een gek ideetje. Voordat ik ga vertellen wat, moet ik eerst iets bekennen: ik ben niet heilig. Daar zijn heel veel redenen voor (heeel veel) (nee maar echt), waaronder dat ik nog steeds zuivel en eieren at, terwijl deze industrie ook zorgt voor pijn en dood. Haantjes worden levend door de versnipperaar gegooid, kalfjes en hun moeders worden genadeloos uit elkaar gehaald, dieren die niet genoeg eieren of melk produceren worden ook gewoon doodgemaakt. Veganist worden was echter nooit een optie voor me, omdat ik dacht dat het dramatisch moeilijk zou zijn.

Maar die nacht dacht ik: misschien moet ik het gewoon doen. Misschien moet ik niet zoveel kritiek hebben op anderen en zelf gewoon handelen naar wat ik weet dat juist is. Misschien moet ik gewoon fulltime herbivoor worden. De volgende dag las ik (toevallig, echt!) een blogpost van Fleur over dit onderwerp. Het was een beetje alsof het universum dit expres had gedaan.

Yup, zo was ik

Yup, zo was ik (bron)

Sindsdien is mijn leven een tikkeltje veranderd. Ik koop geen kaasblokjes meer, maar kikkererwten. Geen gewone yoghurt, maar sojayoghurt. Geen stroopwafels, maar punseliekoekjes. Het is niet moeilijk, maar soms wel wat gedoe, vooral in het begin. Inmiddels loop ik mijn rondje door de supermarkt gelukkig alweer met mijn ogen dicht en de snelheid van het licht. Buiten de deur is het minder makkelijk: de opties zijn beperkter en ik wilde het anderen niet lastiger maken door te zeggen dat ik iets niet kon eten. Dan stopte ik dus maar weer een stuk taart in mijn mond, gewoon, omdat het makkelijker was dan om het niet doen.

Vaak dacht ik: ik kap ermee, ik word veganist. En dan duwde iemand ineens weer een broodje kaas onder m’n neus en at ik het toch maar op. Dan dacht ik weer: ik kap ermee, ik word veganist. En dan was ik ineens in een restaurant zonder vegan toetjes. Het was een leerproces, laten we maar zeggen, en mijn grens verschoof niet zo snel, maar hij verschoof wel.  Want na een paar maanden begon ik mensen ineens in te lichten over mijn lastige eetgedrag en restaurants te bellen met de vraag of bepaalde dingen op de kaart helemaal plantaardig waren of niet. En toen dacht ik ineens: hee, volgens mij ben ik een soort van veganist geworden!

BronnnnBron: vegansidekick.com

Het duurde even, maar dan heb je ook wat, laten we maar zeggen. Mijn beren op de weg waren als volgt:

  1. Zoals ik al zei: ik wilde anderen niet lastigvallen. Samen met een veganist eten is best wel veel lastiger dan samen met een vegetariër eten. Maar wat is nou belangrijker, makkelijk zijn of leven naar je principes? Ik eet niet plantaardig om mijn eigen geweten te sussen, ik wil dat de wereld verandert, ik wil dat er een einde komt aan de wanstaltige praktijken die er nu met dieren worden uitgevoerd. Dan heeft het geen zin om braaf te knikken en te lachen en doen alsof je het prima vindt om de producten uit deze industrie te consumeren. Bovendien: alleen mijn vriend eet vaak met mij samen, andere mensen merken zeer weinig van mijn eetgewoonten.
  2. Ik was stiekem toch wel bang dat het ongezond zou zijn. Er is zo’n vrouw die de hele tijd boeken schrijft over dat veganisme haar rug heeft verwoest enzo, huilie huilie paleo. Best wel eng, toch? Je hoort wel vaker zulke verhalen – maar tegelijkertijd hoor ik ook veel verhalen van mensen die al decennialang veganist zijn en nooit griep krijgen. Daar ga ik liever op af. Vooral ook omdat die vrouw met die zielige rug als veganist al direct klachten kreeg. Hallo, misschien moet je dan even je bloed laten prikken of zo. Het was niet zo alsof ze dacht dat ze geweldig gezond was en dat die rug toen ineens in elkaar stortte. Ik voel me prima, en ik hou panisch in de gaten of ik me prima blijf voelen.
  3. Ik vreesde dat mijn levensgeluk erop achteruit zou gaan. Ik had geen idee hoe ik moest leven zonder M&M’s. Er is weinig waar ik zoveel van hou als van M&M’s, zelfs al is mijn telefoon een keer gestolen in de M&M’s World Store. Ik vond het niet eerlijk om mezelf zulke lekkere dingen te ontzeggen, terwijl iedereen om me heen het wel gewoon mocht eten.
    Maar goed, in de afgelopen maanden ben ik erachter gekomen dat ik de tijd mee heb. Er komen steeds meer plantaardige producten op de markt, steeds meer restaurants hebben vegan opties op het menu (er is in Amsterdam zelf een pizzeria waar je ook kunt kiezen voor vegan kaas!), en het internet staat vol met recepten voor hoe je zelf dingen vegan kan maken – van fancy chocoladerepen tot een tofu-omelet dat echt naar ei smaakt. Ik doe dat soort dingen nooit, maar het idee dat het kan, is geruststellend genoeg om de dierlijke producten te laten staan.

Hoe meer ik erover las en hoe meer ik nadacht, hoe meer mijn eigen tegenargumenten van tafel werden geveegd. Ik kan nu alleen nog maar doen wat logisch is, en wat ondertussen al gewoon best wel normaal aan het worden is – als ik kijk op Facebook en Instagram zijn er ZOVEEL mensen die veganistisch leven! Dat doet me goed. Het wordt mainstream. Ik bedoel, we hebben tegenwoordige vegan restaurants, de blog van De Groene Meisjes is superpopulair, en bij de Jumbo verkopen ze nepkaas van Willemsburger. Het is een goede tijd om veganist te zijn. Sterker nog: ik heb geen excuus meer om het niet te doen.

Er zijn nog zoveel andere dingen die ik er nog over wilde vertellen – over wat ik allemaal wel eet (spoiler: heel veel), over leer, over make-up, over handzeep, over nee zeggen en nog veel meer, maar ik bewaar dit voor andere keren, want ik moet nu even varkens knuffelen (grapje ik ga gewoon studeren). Voor wie er nu al verder over dit onderwerp na wil denken raad ik deze Facebookpagina aan – de stripjes zijn wel heel negatief tegenover vleeseters (de meeste mensen in mijn omgeving reageren gelukkig wel wat chiller) maar ze zijn wel  zeer treffend (en grappig). Oh, en de documentaire Cowspiracy (staat gewoon op Netflix), waarin duidelijk wordt gemaakt hoe de vee-industrie onze planeet verwoest, en waarom hier niet meer tegen wordt gedaan.

35 Comments

Filed under rare wereld, vegashizzle

pleidooi tegen het veganisme

Doe nou maar gewoon normaal, gezellig. Verpest de sfeer nou niet door te zeggen dat je geen ei wilt. Herinner ons er niet aan dat er mannetjeskuikens zijn gedood zodat jij dit ei kunt eten, dat de hen die dit ei heeft gelegd wordt gehouden in onnatuurlijke, pijnlijke en stressvolle omstandigheden. Hier moeten we niet bij stilstaan. Een ei hoort erbij. Neem er nou gewoon eentje, doe gezellig mee.

Maak het nou niet zo ingewikkeld. Ons leven is al zo moeilijk, als we nou ook nepgehakt moeten kopen in plaats van echt gehakt, of een groentecurry moeten bestellen in plaats van eentje met kip, dan is er al helemaal niets meer aan. Wij werken hard, we hebben récht op ons eigen stukje smaakvolle dierenleed. De buren mogen het toch ook gewoon?

Doe nou even niet zo vervelend. We willen niet herinnerd worden aan hoe dieren lijden en aan het feit dat wij hieraan bijdragen door dierlijke producten te kopen. Weet je wat jij bent? IRRITANT. We willen doen alsof de waarheid niet bestaat. We weten heus wel dat we dieren die een rotleven hebben gehad in onze monden stoppen, maar we zijn heel goed in vergeten. Op die momenten geloven we oprecht dat we dierenvrienden zijn.

Doe nou niet zo achterlijk. Vissen hebben helemaal geen gevoel, joh. Ook al is al lang bewezen dat ze wel degelijk pijn kunnen lijden. Ook al is het niet alleen de vis op ons  bord die sterft als je ‘m vangt, maar ook vele andere vissen en andere dieren die per ongeluk in netten verstrikt raken. Zoveel andere dat de zeeën in 2048 waarschijnlijk helemaal leeg zijn. Maar daar hebben we nu niets mee te maken hoor! Wij blijven lekker dooreten! Het is niet onze schuld!

Wees nou niet zo lastig. In China geven ze niets om dierenrechten, en daar wonen veel meer mensen dan hier, dus dan kun jij ook gewoon gezellig zielige varkens eten. Er zullen altijd wel dieren zijn met pijn, en dan kun jij er net zo goed je steentje aan bijdragen.

Doe nou niet zo radicaal. Geen roomboter en geen slagroom: wat is de volgende stap, Pim Fortuyn neerschieten of zo? Niet meedoen aan het consumeren van dierenleed is zó extremistisch. Wees maar gewoon medeplichtig, net zoals wij. Want da’s makkelijk. En lekker. En gezellig.

Foto komt van http://overfishingisnogood.weebly.com/the-impact-of-overfishing.html

28 Comments

Filed under rare wereld, vegashizzle

verwarrende tijden

Het begon toen ik een jaar of dertien was en de Donald Duck verruilde voor de Fancy. Ik kwam erachter wat het inhield om een tienermeisje te zijn (heel simpel, je hoefde je alleen maar bezig te houden met h0tties, make-up en lol maken met vriendinnen – dat had ik achteraf gezien zelf wel kunnen verzinnen). Maar ik leerde ook iets interessanters, namelijk: in de decembermaand draag je feestkleding.

Ieder jaar stonden weer minstens tien pagina’s vol korte fluwelen jurkjes, glanzende vestjes en verenoorbellen, terwijl verschillende modellen (m/v) elkaar lachend sloegen met glitterkussens (t.w.v. 59,95). Ze waren een beetje chique, een beetje casual, maar vooral heel feestelijk. Ik zag zoveel moois dat ik er helemaal in de war van raakte. Al die kledingstukken schreeuwden om feestjes, heel veel feestjes, zodat ik telkens kon shinen met een ander paillettentruitje. Alleen feest vieren met Kerstmis en Oud & Nieuw was niet genoeg: dan zouden er gewoon te veel kleren in de kast blijven hangen.

Niet alleen de Fancy deed dat, maar ook de Ellegirl en de Marie-Claire en al die andere bladen, en ieder najaar schrik ik weer wakker van het besef dat ik naar feestjes moet, heel veel feestjes, om al die kleren die ik moet kopen te kunnen dragen. Alleen mislukt dat altijd. Het grootste gedeelte van december is namelijk niet zo feestelijk. Goed, je hebt overal leuke lichtjes en mooi versierde winkels, maar geen feestjes, want iedereen is te druk met het maken van suprises, het inkopen van kerstcadeautjes, het uitrusten van alle waarmoetikdejaarwisseliningodsnaamvieren-stress en het halen van allerlei eindejaarsdeadlines. En als iemand eens een feestje geeft, kan ik zelf niet, omdat ik nog een of ander essay moet schrijven.

Zelfs al lees ik tegenwoordig nauwelijks kersttijdschriften (door een abonnement waarbij mijn moeder en ik oude tijdschriften ontvangen voor weinig geld zit ik qua magazines nog helemaal in nazomersfeer), het gevoel dat ik aankomende maand allemaal casual/chique/feestelijke feestjes moet aflopen blijft, zeker als ik tijdens het boodschappen doen langs de H&M kom:

Ik bedoel, KIJK DAT DAN! Voor zo’n outfit heb je toch een decemberfeestje nodig? Niet Kerstmis, want dit is echt te casual, maar je kunt hier ook moeilijk mee gaan werken. En je kunt hiermee ook niet wachten tot het maart is, want wie draagt nou zoiets in maart? (Oké, ik zou het doen.) Dit rokje is gewoon gemaakt voor zo’n feest, of misschien alleen maar om het verlangen ernaar aan te wakkeren, daar zie ik de mode-industrie best voor aan.

Ik zou jullie bijna willen smeken om mij uit te nodigen op al jullie decemberfeestjes, maar ik zou waarschijnlijk toch niet komen – iets met allemaal decemberdeadlines.

December is echt de meest verwarrende maand van het jaar.

23 Comments

Filed under kleding en zo, rare wereld

bedankt, donkere dagen

Het bestaan van wintertijd is het zoveelste bewijs dat kinderen veel beter af zijn dan volwassenen. Vroeger was dat ene uur extra tenminste nog een groot feest. Omdat je in een vast ritme leefde, voelde het bij het ingaan van de wintertijd ook echt alsof je een uur extra kreeg. Nu leven we allemaal zo onregelmatig dat we net zo goed drie extra uren zouden kunnen krijgen zonder dat iemand ook maar iets zou vermoeden.

Maar ik ben wel blij met de wintertijd, hoor. Voornamelijk omdat het nu een uur vroeger donker is. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die aan winterdepressies lijden, ik heb eerder last van zomerdepressies. Donker is leuk, licht is overrated. Toegeven, ik word iets moeilijker wakker als de zon nog niet op is – maar aan de andere kant, mijn gordijnen zijn zo slecht dat ik ‘s zomers altijd veel te vroeg wakker word, dus wat zeur ik nou.

Maar goed, terug naar vroeger. Toen was dus echt alles beter. Niet alleen was je dolgelukkig met een extra uurtje, ook die andere najaarsdingen vóélde je echt, al was het maar omdat het op school alsmaar ging over kastanjes, lichtjes en het kerstverhaal. Lekker mindful zeg, zo’n kinderleven. Nu bestaat Sinterklaas niet meer (en blijkt er bovendien een racistisch tintje aan mijn jeugdherinneringen te zitten), ben ik nog stééds niet in het bos geweest terwijl de bomen al bijna kaal zijn en haten al mijn vrienden Kerstmis omdat ze dan naar hun schoonfamilie moeten, in plaats van dat ze gewoon lekker in hun pyjama kunnen gamen. Oh, en dat van dat een bepaald weer bij een bepaalde tijd van het jaar hoort, dat is inmiddels ook afgeschaft.

Nee, de enige manier waarop je echt weer kunt merken dat de donkere dagen zijn aangebroken, is doordat je wordt overspoeld met blogs over kaarsjes en met een dekentje op de bank zitten (even serieus, ik vind jullie hartstikke leuk, maar jullie hebben het fenomeen ‘dekentje’ voor altijd voor me verpest).

Een andere manier waaraan je kunt aflezen welk seizoen het is, is natuurlijk de vroeg invallende duisternis. Mijn houvast in deze barre tijden.

ochten donker wintertijd lichtjes

Ochtenduitzicht

 

18 Comments

Filed under rare wereld

een frans in frankrijk

Frankrijk is leuk, alleen jammer dat er Fransen wonen. Zeggen ze. Want inderdaad, als je langs de kant van de weg loopt met een tent op je rug, een rolkoffer achter je aan en nog wat tassen in je hand, zit je niet te wachten op een vrouw met een piepklein autootje die in een vreemd klinkend zuidelijk accent vraagt of je soms een lift naar de camping wilt.

En zeker, het is stomvervelend als je Franse buurman – waarom gaan ze toch ook altijd op vakantie in hun eigen land? Luie wezens! – je te pas en onpas zijn koffieapparaat te leen aanbiedt. En als hij, wanneer je op een winderige dag de omgeving buiten de camping verkent, de haringen van je tent nog wat steviger in de grond slaat. En je spulletjes die buiten de tent slingerden onder zijn windscherm bergt (dat je later ook nog eens mag houden).

En inderdaad, het is superirritant om aangezien te worden voor een Zweed, want we weten allemaal dat Zweden een verschrikkelijk land is met verschrikkelijke mensen. Of nog erger: als Fransen je meteen vragen of je soms Nederlands bent. Want je wilt ook niet bij die boerse, zeikerige Nederlanders horen. (Hoewel je toch wel blij bent dat niemand vraagt of je soms Duits bent.) Jammer dat ze je niet aanzien voor een echte Fransman/Française. Toch nog maar even werken aan die arrogante blik dan. Of misschien aan je Franse taalbeheersing, zodat je voortaan tenminste de menukaart kunt lezen en dus bijna iedere vorm van contact met die veel te vriendelijke ober kunt elimineren. Da’s beter voor de lieve vrede.

Frankrijk la franqui

En dan ook nog eens zo’n lelijk land bezitten, eikels

12 Comments

Filed under rare wereld