Category Archives: lisa schrijft een boek

bijna echt is helemaal echt

Bijna echt - Lisa van Campenhout

Kijk hier: een boek! Met mijn naam erop! En de titel die ik in mijn vorige blogpost heb genoemd! Dan moet het toch wel echt zijn, nietwaar?

As we speak ben ik nog druk bezig met het verwerken van de feedback van mijn redacteur. Het is goed te doen (hoef er gelukkig geen hele verhaallijnen of personages uit te slopen) maar alsnog wel veel werk om alles goed en kloppend te houden. Dus ik ben voorlopig nog niet klaar, maar: je kunt Bijna echt wel alvast pre-orderen!

Maar hoe doe ik dat dan, Lisa?

Dat kan op verschillende manieren. Je kunt naar de boekwinkel bij jou op de hoek lopen en vragen of je hem alvast kunt reserveren (zij zoeken hem dan voor je op in het systeem). Het kan ook online. Bijvoorbeeld bij …

… Bol.com: https://www.bol.com/nl/p/bijna-echt/9200000131488423/?referrer=socialshare_pdp_www…

… Scheltema: https://www.scheltema.nl/boek/?authortitle=lisa-van-campenhout/bijna-echt–9789463491990

… of Donner: https://www.donner.nl/bijna-echt/lisa-van-campenhout/9789463491990

Als je hiervoor geen tijd/geld/zin hebt: no hard feelings! Maarrr, als het even kan zou ik het wel heel leuk vinden. Boeken vooraf bestellen is namelijk goed voor de boekverkoop, omdat het verkopers laat zien dat er interesse is in een boek. En daardoor gaan ze weer meer inkopen. En daardoor krijgt die enorme stapel een mooiere plek in de boekwinkel/op de website en kunnen nog meer mensen het kopen en dan wordt het zoveel verkocht dat er deze zomer tóch nog weer een nieuwe aflevering van De Wereld Draai Door worden gemaakt, speciaal om Bijna echt als boek van de week te kronen (stel ik me zo voor).

Bijna echt staat trouwens ook al op Goodreads en Hebban! Zo cool! Als je hierop actief bent en mijn boek wil lezen (of je nou gepreorderd hebt of niet), zou je hem dan op ‘wil ik lezen’ zetten? Dat helpt andere potentiële lezers om het boek sneller te vinden. Hier is de Bijna echt-pagina van Goodreads, en hier vind je hem op Hebban.

Over lezen gesproken

Iets anders leuks: op Literair Vragenvuur staat een interview met mij online! Het gaat over mijn favoriete boeken, waarom Renate Dorrestein van mij een feminist heeft gemaakt en waarom ik boos ben op de schrijver van Into the wild, maar ook over mijn blog én over Bijna echt. Je leest het interview hier.

En dan nog even iets heel anders …

Ik zou het bijna vergeten nu ik continu mijn eigen bol.com-pagina zit te refreshen (niet dat er ooit iets verandert, maar het is gewoon leuk om hem steeds opnieuw te zien laden), maar ik heb anderhalve week terug ook nog rijexamen gedaan.

EN JA IK HEB MIJN RIJBEWIJS GEHAALD!

Het is gewoon gelukt! In één keer! Ik had het hier nog helemaal niet verteld omdat ik eigenlijk een langere blogpost erover wil schrijven, aangezien het halen van mijn rijbewijs toch veel voeten in de aarde heeft gehad: om precies te zijn 162 rijlessen en echt een geldbedrag dat ik niet durf te noemen omdat het gewoonweg choquerend is. Maar ik vind het toch belangrijk om te delen, al was het maar om mensen die ook niet zo vlot zijn gerust te stellen. Als ik googelde op ‘meer dan 100 rijlessen’ kwam ik alleen maar op van die Fok.nl-achtige fora vol berichten als ik heb nu bijna 30 lessen gehad en mn rijleraar laat me nog steeds niet afrijden :S als het aan hem ligt doe ik straks meer dan 100 rijlessen >:( >:( >:( en dat was vrij deprimerend als iemand die iedere paar maanden opnieuw de 30 aantikte.

Gisteren heb voor het eerst in een Greenwheels gereden: een ritje van ons huis in de Indische Buurt naar het huis van Tims ouders in de Kinkerbuurt (heen over de ring want ik vind de snelweg minder eng, terug door de stad heen). Ik was echt doods- en doodsbang. wel flauw was, want inmiddels heb ik zoveel uur in de lesauto gezeten dat ik ongeveer evenveel rijervaring heb als Tim, en die heeft al 13 jaar zijn rijbewijs.

Maar het ging goed! Oké, ik heb de auto 27 keer af laten slaan, maar dat is ook niet zo raar als je bent gewend om in een diesel te rijden en nu ineens in een bezine-auto gaat (gas geven tijdens het parkeren voelt HEEL onnatuurlijk). En ik vergat vaak te schakelen, omdat ik normaal altijd schakelde op gehoor: de auto van mijn rijleraar was altijd vrij vocaal over zijn/haar behoeftes, en die Greenwheelsauto’s zijn hartstikke nieuw en erg stil. (En klein, trouwens. Het was net alsof ik in een speelgoedauto reed.)

Maar we hebben het overleefd, en alle fietsers van Amsterdam ook.

Wat een hoogtepunten in zo’n korte periode. Het is bijna niet te doen!

20 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

boekupdate + blogupdate + life-update (dat laatste is minder interessant dan het klinkt)

Zo, dat was ff een radiostilte, hè? Terwijl ik eind vorig jaar zo lekker bezig was met iedere week bloggen. Echt, ik had in jaren niet zo veel online gezet. Het was net alsof het weer 2011 was en ik straks zonder enige warming-up 8 kilometer ging hardlopen en daarna een salade met chia-zaadjes maar zonder koolhydraten ging eten en me dan nog zou afvragen waarom ik na een uur alweer honger had.

(Dat was echt een leuke tijd)

Anyway.

Het bloggen ging de laatste tijd lekker. Misschien iets te lekker, aangezien ik ook gewoon nog moest werken en rijlessen volgen én ik de eerste versie van mijn boek zou inleveren op 1 februari. Maar goed, if you want something doneask a busy person, dacht ik. Dus ik kon mijn boek toch ook wel gewoon alléén in het weekend schrijven en mijn vrije woensdagen besteden aan rijles, bloggen en andere to do’s? Maar hoewel ik braaf mijn wekelijkse zelf-opgestelde boektargets bleef halen, waren mijn zondagen enigszins stressvol omdat ik heel snel moest typen om nog op tijd naar bed te kunnen. Ik merkte toen dat bloggen iets te veel (hersen)ruimte innam. Misschien … kon ik het zelfs wel boekontwijkend gedrag noemen?

En dat is ironisch, want ik was juist weer begonnen met vaker bloggen om iets meer ‘out there’ online te zijn. Net zoals dat ik probeerde om Instagram Stories te plaatsen. Ik bedoel, ik zit veel binnen tegenwoordig, met mijn hoofd in een verhaal dat voorlopig nog niemand kan lezen. Dan moet je de gezelligheid ook wel een beetje opzoeken, al is het online.

Trouwens: waar het bloggen veel tijd kostte, vergat ik Instagram meestal. Het zat gewoon niet zo in mijn systeem. En als ik er eens wél aan dacht, dan deed ik er weer een kwartier over om een semi-mooie foto van mijn cappuccino te maken en een bijschrift te verzinnen over hoe belangrijk koffie is tijdens het schrijven, en dan was ik weer helemaal uit de flow, en bovendien was mijn koffie koud.

Dus ik dacht: misschien moet ik me maar even afzonderen. Ik bouw wel gewoon een feestje met de personages van mijn boek.

GENOEG GELULD LISA, HOE GAAT HET NOU MET JE BOEK?

Ja mensen met mijn boek is het goed! Ik heb de deadline gehaald en een paar dagen geleden feedback gehad van Lotte, mijn redacteur (omg omg).

De deadline halen was nog best een uitdaging, aangezien mijn ambitieuze plan om tot 1 december iedere week 5.000 woorden te schrijven en daarna 2 maanden de boel tot een mooi geheel te boetseren, nogal onuitvoerbaar bleek. Hoewel ik de 5.000 bijna iedere week aantikte (en de enkele weken waarop ik het niet deed later compenseerde), had ik er niet op gerekend dat er bij die 80.000 woorden die ik uiteindelijk schreef zoveel TOTALE CRAP zou zitten. Ik ging ervan uit dat ik een paar lelijk geschreven scènes zou hebben, of dat ik nog wat toe moest voegen, maar halverwege december heb ik nog eens goed nagedacht en heb ik de boel helemaal omgegooid. Hele verhaallijnen eruit, hele verhaallijnen toegevoegd.

Hoe vervelend ik het ook vond dat ik de boel op het laatst zo moest verbouwen in plaats van dat ik gewoon rustig de puntjes op de i kon zetten, het werkte wel: uiteindelijk kwam alles op het laatste moment toch bij elkaar en was er een eindproduct … waar ik zowaar blij mee was? Oké, ik had het liever iets rustiger nog door willen lezen, het even weg willen leggen, enzovoorts enzoverder, maar toch.

Zal ik alvast meer vertellen over het boek? Ik doe het lekker sneaky in het midden van een ellenlange blogpost, want ik vind het nog allemaal een beetje spannend om op internet te zetten, want als het op internet staat, is het zo officieel. In maart gaat de catalogus naar de drukker, tegen die tijd zal ik het wel wat meer rondschreeuwen, zoals een echte marketeer betaamt. (Niet dat ik een echte marketeer ben maar toch.)

Oké. Oké. Oké! De titel van mijn boek is Bijna echt. Het gaat over een eenzaam meisje dat na de middelbare school naar Amsterdam verhuist en daar een nieuwe identiteit aanneemt: die van rijke, succesvolle erfgename. Voor het eerst in haar leven maakt ze vrienden, stuk voor stuk bekende en succesvolle mensen met wie ze een decadent leven vol feestjes en dure spullen leidt. Maar hoewel ze zichzelf makkelijk naar binnen kon bluffen, levert het onderhouden van zo’n luxe leven haar meer uitdagingen op: het kost namelijk geld. Veel geld. En dat heeft ze niet. En alsof dat probleem nog niet genoeg is, krijgt ze ook nog berichten van YouTuber die haar doorheeft en haar identiteit wil onthullen. Ze doet er alles aan om diegene tegen te houden, maar dat gaat mogelijk ten koste van haar vriendschappen …

(Dramatische puntjes hè?)

Voor wie het nog niet wist: Bijna echt is een Young Adult-boek en gaat verschijnen bij Blossom Books! Op dit moment werkt de illustrator ook aan de cover. Ik weet al ongeveer hoe hij er ongeveer uit gaat zien en ik ben heel enthousiast. Ik vond het sowieso heel leuk om de schetsen te zien, daardoor wordt het zo echt (in plaats van bijna echt – ha ha hier ga ik de rest van mijn leven domme grapjes over maken). Meer nog dan toen ik het boek inleverde eigenlijk. Omdat er gewoon IEMAND ANDERS die ik NIET KEN iets met je boek doet! Zo cool allemaal! En straks ligt het gewoon in de winkels en kunnen ALLEMAAL MENSEN die ik NIET KEN het zien! Omg. Mijn brein kan het gewoon niet aan.

En wat is nou die life-update?

Nou, die is er niet echt. Ik weet niet zo goed waarom ik dat in de titel schreef.

Nee ik lieg, ik heb wel wat: ik ga volgende week ein-de-lijk afrijden! Duim ajb voor me. Geen idee of ik ga slagen. Het zou wel moeten lukken, maar je kunt altijd pech hebben. Als ik het niet doe is het ook echt game over, want ik kan het niet meer betalen en mijn theorie verloopt twee dagen later. (Daarom verzoek ik jullie, om náást het duimen, ook straks mijn boek te kopen: ik heb het geld écht nodig) (ik weet dat je geen boek schrijft voor het geld, maar ik wist dan weer niet dat rijles me financieel zou ruïneren, dus ik probeer te pakken wat ik pakken kan)

(Voor wie denkt: jezus Lisa, je bent al 2 jaar bijna bezig, en je rijdt iedere week 3 uur, dat kan toch niet? Dat kan wel. Ik bedoel, iemand moet toch de Guinness World Record-houder zijn? Why not me?)

Dus, of ik het nou haal of niet: binnenkort komt er wel wat meer tijd vrij, want dan kan ik mijn woensdagen zelf indelen in plaats van dat ik a) me 1 uur mentaal voorbereid op rijles, b) 3 uur rijles heb en c) 2 uur moet bijkomen van rijles. Dat komt goed uit, want ik kan weer verder met mijn boek!

De komende tijd zal ik daar lekker mee bezig zijn. En wie weet lukt het nu ik wat meer tijd heb toch nog eens een blog of Instagram-post te plaatsen. Moet ik het alleen niet meer vergeten. Maar goed, een mens kan leren. Vroeger vergat ik ook altijd dat ik gas moest geven als ik wilde invoegen op de snelweg. En dat kan ik inmiddels óók.

15 Comments

Filed under lisa schrijft een boek, Uncategorized

boekupdate

Zoals jullie volgens mij wel weten (want het is het enige waar ik ooit Instagram Stories over plaats), schrijf ik een boek, eentje dat echt uit gaat komen ook (tenzij het dramatisch slecht is, maar daar gaan we niet vanuit). Het leek me leuk om daar weer eens een stukje over te tikken. Ik krijg namelijk vaak de vraag hoe je zoiets aanpakt, een boek schrijven. Nou, zo dus:

(Ik bedoel ………. zo pak IK het aan. Misschien doe ik alles wel TOTAAL verkeerd. Dat weten we pas als het boek uit is, ben ik bang)

First things first: mijn deadline voor de eerste versie is op 1 februari. Dat klinkt ver weg, maar dat is het niet – vooral niet als je bedenkt dat ik op 1 februari wel iets wil inleveren waar ik ook echt blij mee ben. Daarom heb ik voor mezelf nog een deadline gesteld: op 1 december wil ik het hele verhaal op papier hebben. Dan heb ik nog 2 maanden om het te bewerken. (Daarna gaan we er nog veel meer aan sleutelen, maar toch) Een tijdje geleden heb ik uitgerekend dat ik om dit voor elkaar te krijgen, 5.000 woorden per week moet schrijven.

Dus dat doe ik nu al een maand of 3. En om eerlijk te zijn, gaat dat best … goed?! Ik schrijf over het algemeen op woensdag (=mijn vrije dag #luiemillenial) en in het weekend. In artikelen over hoe je als normale sterveling met een baan tijd moet maken om te schrijven, wordt vaak aangeraden om ieder mogelijk moment te pakken en af en toe ff 200 woorden te tikken terwijl je op de bus wacht, maar ik vind het zelf veel lekkerder om een paar uur achter elkaar ergens in te duiken.

(Wat bij mij meespeelt is dat ik voor m’n werk ook al de hele dag zit te schrijven – op werkdagen wil ik ‘s avonds dan ook echt NIETS meer met een toetsenbord doen, hooguit de N van Netflix intypen in de zoekbalk, dat kan er nog nét vanaf)

Schrijven op woensdag is trouwens ook nog wel een uitdaging, want ik heb iedere woensdag 3 uur rijles (ja, nog steeds, en nee, ik wil er niet over praten), en om een of andere duistere reden heb ik bijna iedere woensdag wel een afspraak bij de tandarts/kapper/orthodontist/dokter/fysiotherapeut. Die dingen duren niet erg lang, maar om een of andere nog duisterdere reden kunnen ze altijd alleen maar op TOTAAL onhandige momenten (dat ik dan rijles heb van 10.30 tot 13.30 en dat ik dan om 16.00 weer ergens heen moet, helemaal top).

De weekenden zijn makkelijker, want alleen al van het idee dat ik meer dan twee afspraken per weekend zou hebben moet ik al janken (echt, ik ben zo leuk op feestjes). Het liefst ga ik of op vrijdag of op zaterdag gewoon vroeg naar bed, zodat ik semi-vroeg op kan staan en ‘s ochtends meteen kan beginnen.

En dat doe ik dan ook, want ik vind schrijven het leukste was er is. En dat er dan ook echt iets mee gaat gebeuren, vind ik toch zo geweldig jongens! Ik bedoel, als ik naar Disneyland ga vind ik het ook niet erg om mijn wekker te zetten. Natuurlijk is het soms een beetje vermoeiend, maar dat is het zesdubbel en dwars waard. (Even tussendoor, ze zeggen soms “Je moet doen waar je energie van krijgt“, maar ik krijg echt NERGENS energie van? Ja van slapen?) (nogmaals, ik ben echt heel leuk op feestjes)

Veel mensen denken dat je dan nét geluk moet hebben dat je ook daadwerkelijk inspiratie hebt, maar bij mij komt de inspiratie juist door te schrijven. Ik weet hoe het verhaal afloopt: ik weet dus waar ik heen moet en hoe ik er ongeveer moet komen, dus ik hoef het eigenlijk alleen maar te navigeren tijdens het typen. (Mijn richtingsgevoel met schrijven is stukken beter dan met autorijden, dat merk je.) Oké, veel details weet ik van tevoren nog niet, maar die komen meestal ook pas terwijl ik zit te schrijven: dan gebeuren er ineens dingen in mijn Word-document die ik helemaal niet aan had zien komen. Het is net magie. Natuurlijk, de ene keer gaat het vloeiender dan de andere keer, maar het lukt uiteindelijk altijd.

Het scheelt natuurlijk wel dat ik het gewoon graag heel braaf mijn deadline wil halen. Toen ik mijn vorige manuscript schreef (dat niet uitgegeven werd) wist ik dat niemand erop zat te wachten, dus dat werd een jarenlang verhaal (ha-ha). Ik heb het afgemaakt, dat wel, maar het was moeilijker om er mijn wekker voor te zetten, of om de verleiding te weerstaan om op Pinterest naar badkamerinrichtingen te zoeken.

(Mijn badkamer is letterlijk een wc met een douchekop ernaast.)

Dus, dit is mijn spreekbeurt over hoe ik dat nou aanpak, een boek schrijven. Ik hoop dat je er iets aan hebt – of nou het bevredigen van je nieuwsgierigheid is, of dat het je zelf motivatie oplevert (tip 1: wacht niet op inspiratie!), of dat je weer een kwartiertje waarin je op de bus moest wachten bent doorgekomen (dan heb je deze blog wel echt 3x gelezen maar oké) of dat het je een warm gevoel van leedvermaak heeft opgeleverd vanwege mijn rijlessen/sociale skills/badkamer. Vind ik allemaal goed. Ik heb immers weer mogen schrijven over schrijven – bijna net zo leuk als schrijven.

24 Comments

Filed under lisa schrijft een boek, Uncategorized

leuk nieuws

Jullie geloven het nooit, maar ik heb iets leuks te vertellen.

En je weet het hè: voor een 28-jarige blogger uit Amsterdam die al 6 jaar een vaste relatie heeft, kan ‘iets leuks’ maar een paar dingen betekenen:

a) We gaan trouwen!
b) We krijgen een kind!
c) We hebben een huis gekocht (maar wel in Lutjebroek want ja de huizenprijzen hè)
d) Ik ga een boek uitbrengen!

Ik zal jullie niet langer in spanning houden: het is de enige optie die begint met de I van Isa (zoals ze in de Starbucks altijd denken dat ik heet, omdat ik mijn eigen naam niet kan uitspreken)*. Ik ga een Young Adult-roman uitbrengen! Kijk maar, ik heb zelfs een contract getekend:

#geendeepfake

Voor de mensen die ik dagelijks zie, die ik op Facebook of LinkedIn heb of die mij op Instagram volgen (moet je doen, ik zal je timeline niet vervuilen want ik post toch bijna nooit) is dit al een beetje oud nieuws: ik maakte het daar al twee weken geleden bekend. Waarom ik het dan nu pas blog-official maak?

Nou …
Nou …
Het is allemaal nog zo pril! Ik ben er inmiddels al een paar maanden mee bezig, maar het boek moet voor het grootste deel nog geschreven worden. Ik weet al wel wat er gaat gebeuren, maar daar wil ik nog niet te veel over vertellen, voor het geval er toch ineens iets totaal anders gaat gebeuren. Het is makkelijk om een plaatje te posten op Instagram, maar in een blogpost moet je toch wel wat informatie typen. Misschien ouderwets van me, maar dat is nu eenmaal mijn mening.

(‘In het echt’ lul ik trouwens iedereen de oren van de kop over dat boek, maar om een of andere reden vind ik het internet ‘echter’ dan ‘in het echt’)

Goed, de feiten: ik ga dus een Young Adult-roman schrijven en hij komt uit bij Blossom Books! Het gaat over een oplichtster. Het is de bedoeling dat het uitkomt in de zomer van 2020, wat veel mensen snel vinden, maar wat voor mij in de eerste instantie klonk als een EEUWIGHEID.

Klonk ja, want toen ik vorige zaterdag tijdens een rustige treinreis nog eens uitrekende hoeveel woorden ik nu per week eigenlijk moet gaan schrijven, viel ik spontaan uit de intercity. Het zijn er namelijk best veel. Maar dat is helemaal prima. Dat houdt me weer van de straat (of in mijn geval: bij de drag queens vandaan. Ook weleens fijn voor hen).

Dat betekent echter ook: weinig tijd om te bloggen. Wat eigenlijk best een huichelachtige opmerking van mij is, want ook zonder manuscript blog ik zeer sporadisch. En ze zeggen altijd: If you want to get something done, ask a busy person. Maar ik dek me alvast in, oké?

En dat terwijl het juist zo leuk is om updates te geven over hoe dat gaat, dat schrijven van een roman. Ik heb natuurlijk al eens eerder een manuscript geschreven, maar dat voelde toch anders omdat ik toen geen deadlines of verwachtingen had, en me bovendien een beetje zat te schamen voor het feit dat ik überhaupt iets schreef. (Voor wie zich afvraagt hoe het daarmee is afgelopen: ik heb het naar veel uitgeverijen gestuurd, en hoewel de feedback niet negatief was, heb ik het nog niet uitgegeven gekregen) (dat was geen Young Adult trouwens, meer … Old Adult)

En New York! Ik was verdomme nog steeds bezig met een reisverslag van New York! En nu gaan we al bijna weer op vakantie. (In my defense: echt 2 dagen na mijn eerste NY-blog kwam dit boek op m’n tuinpad**, en mijn privéleven is de afgelopen tijd nogal turbulent geweest, dus bloggen had een lage prio). Maar ik wil het nog steeds graag afmaken. Dus laten we afspreken dat ik volgende week mijn tweede blog over NY post (markeer het in je agenda, 21 augustus!!!) En mijn derde en laatste ergens voordat we naar Kroatië gaan. Wellicht een half uur voordat we vertrekken.

Wellicht kom ik zo genoeg op gang om jullie updates te geven over het schrijven, zo tussen het schrijven door. Misschien staan er iets meer typefouten in dan je gewend bent, maar koffie is koffie, zelfs als je het drinkt uit een vies kopje.

En dan ga ik nu weer verder schrijven, oké?

Love love love deze kaart die ik van Julia kreeg

* Tevens de naam van een van mijn lievelingscollega’s. Weet niet wat jullie met deze info moeten, maar mijn collega’s spelen zo’n dusdanig grote rol in mijn leven dat het verkeerd voelt om dit onbenoemd te laten.

** Grapje. Ik woon in Amsterdam. Ik heb geen tuin.

28 Comments

Filed under lisa schrijft een boek