Category Archives: leven

tijd voor een nieuw huis

Februari is al een korte maand, maar deze maand voelt hij extra vluchtig, want het is de laatste maand in ons huis.

Jep, na 4 jaar in een huurappartement met badkamer van 1,23 vierkante meter in Amsterdam-Oost gaan we naar … een ander huurappartement in Amsterdam-Oost (met een grotere badkamer!) Ons huidige huis is heel mooi en oud, en het volgende huis is heel nieuw, wat ergens een beetje pijn doet, maar vooral veel voordelen oplevert.

Ik bedoel… over een maand kan ik eindelijk douchen zonder dat er een beschimmeld douchegordijn tegen mijn been aanplakt. En mijn tanden poetsen in de badkamer zelf in plaats van in de keuken (met 1,23 vierkante meter was er geen ruimte meer voor een wastafel). En onze spullen opbergen op een manier dat je nog iets uit de kast kan pakken ipv dat je de hele kast moet leeghalen om één dingetje te pakken dat helemaal achterin ligt, want er is meer bergruimte. En aangezien de mensen die eruit gaan de eerste bewoners waren én aangezien ze nog leven, kan ik ‘s nachts ook gewoon in de spiegel kijken zonder daarin dat doodenge wijf van Dead Silence te zien.

En het nieuwe huis is een stuk beter geïsoleerd, en er is een vaatwasser, en de keuken staat niet half op instorten … ik ga onze gezellige woonkamer met glas-in-lood en de slaapkamer met plafondornamenten echt wel missen, maar straks krijgen we zo veel meer waar voor ons geld (had ik al gezegd dat het goedkoper is? En slechts 5 minuten fietsen van ons huidige huis?).

Maar mensen, ik was vergeten hoe stressvol verhuizen is. Eerst al alleen het proces om het huis te krijgen. Je moest binnen onmogelijk korte tijd 3259 formulieren inleveren (de verhuurder weet nu echt álles van me. Van mijn HEMA-salaris van toen ik 16 was tot alle adressen waar ik ooit heb gewoond. Ik vraag me af of dit legaal is, maar hè, je bent semi-jong en je bent wanhopig). Vervolgens was ik weer bang dat we tóch niet aan de inkomenseis voldeden (je moest samen 4,5 keer de huurprijs per maand verdienen, wat op zich al belachelijk veel is, maar het tweede salaris telde maar voor de helft of zo, en Tim is freelancer dus dat is ingewikkeld, etc etc).

En nu het contract is getekend zit ik weer te stressen of alles wel goed gaat met de verhuizing en sleuteloverdracht en alles, of het niet te krap gepland is, en of we het huidige huis wel ‘schoon’ genoeg kunnen opleveren (misschien hadden we in de afgelopen 4 jaar de oven iets vaker tussendoor moeten boenen…) en of we straks niet toch een nachtje tussen al ons meubilair op straat moeten slapen. (Tim heeft deze angsten overigens niet, dus het zal wel aan mij liggen – waarschijnlijk net zoals dat ik ook de enige van ons tweeën ben die ‘s nachts altijd die geest uit Dead Silence ‘s in de spiegel ziet)

Hoe ik deze angstige gedachten bezweer? Opruimen. Wat eigenlijk ook een beetje nutteloos is. Want als ik 3 van mijn 8 nagellakjes weg doe, scheelt dat niet echt veel hè? En hartstikke leuk dat ik mijn loodzware juicer nu alvast naar een vriendin ga brengen, maar eigenlijk zou het praktischer zijn om dat ná de verhuizing te doen, aangezien ze dan dichterbij woont. (Dat is dan gewoon het zoveelste ding dat de verhuizers in de verhuiswagen stoppen. Het slaat nergens op als ik helemaal daarvoor zelf met dat ding ga sjouwen. Maar ik heb gewoon het gevoel nodig dat ik alvast iets dóe, snap je?)

Het liefst zou zelfs ik alle spullen alvast in verhuisdozen stoppen, maar eerlijk waar: zoveel hebben we toch niet. Ik kan weinig dingen bedenken die we zeker weten niet nodig gaan hebben de komende weken. (Goed, de kans dat ik koekjes ga bakken is niet héél groot met alle drukte, maar stress baking is een ding.)

Bovendien: in ons huidige huis is zo weinig opbergruimte dat we alle verhuisdozen in de woonkamer moeten opstapelen. En ik wil nog even een paar weken genieten van hoe leuk het hier is.

5 Comments

Filed under leven

2020 in een zeer incompleet eindejaarsoverzicht

Je gaat het toch niet de hele tijd over corona hebben? Nee, dit is niet voor niets een INCLOMPLEET jaaroverzicht. Ik laat corona, het thuiszitten en alle stress die erbij kwam kijken er grotendeels uit. En alle andere nare dingen gewoon ook! Ha ha!
Dan ga je het zeker de hele tijd over je boek hebben? Nee hoor, daar heb ik speciaal een aparte blogpost over geschreven, zodat ik nu genoeg hersenruimte heb om over andere dingen te praten

Hoe zou je dit jaar omschrijven? Als Het Jaar Dat Ik Achter De Keukentafel Zat Voor Werk, Schrijfwerk én Plezier, Behalve Als Ik Sliep, Dan Lag Ik In Bed
Heb je echt niks gedaan? Ik ben met Tim in Nederland op vakantie geweest naar de Weerribben, waar we boeken hebben gelezen, gekanod, vrienden zijn geworden met de kippen en vooral geen otters hebben gespot. En ik ben met m’n vriendinnen naar Maastricht geweest, dat vond ik ook heel leuk. En ik heb van de zomer heus wel veel natuurwijn gedronken in cafés enzo. En in het park. En ik heb gefietst. En gewandeld in De Natuur. En ja.

Favoriete film: ik vond Capote echt een heeeele vette film. Hij ging over hoe Truman Capote (vandaar de titel) het boek In cold blood schreef.
Favoriete serie: ik ben dus echt OBSESSED met Game of Thones (ja I know ik ben een late adopter), ik denk er echt de hele dag aan en heb moeite om niet de hele dag dingen te googelen zoals ‘wie is the drowned god nou precies’ en ‘waarom zijn de iron-born zo kut’ en ‘wat moeten de white walkers eigenlijk eten als ze de gehele mensheid tot white walker hebben gemaakt’ en ‘waarom doet khaleesi nou de hele tijd zo onaardig tegen jorah en vooral: waarom pikt hij dat’, maar dat mag ik allemaal niet googelen, want dan loop ik tegen spoilers aan
Ik snap het niet, je zegt toch altijd dat je niet van fantasy houdt? Nee eigenlijk niet, maar GoT is niet echt fantasy het is meer historisch met af en toe een draak
Waar ben je nu bij GoT dan? Seizoen 6 alweer!
Lievelingspersonages: Margeary! En the onion knight. En die gast die de hele tijd in derde persoon over zichzelf en Arya praat, als in ‘a man must bla bla’ en ‘a girl must bla bla’. En Sam natuurlijk! En Tyrion. En Varys.
Wie is je minst favo personage? Khaleesi. Zij is echt de verpersoonlijking van waarom ik tegen de monarchie ben. Krijg je allemaal idioten die denken dat ze overal recht op hebben omdat ze toevallig een rijke vader hadden. Ik vind het ook heel irritant dat haar alles lukt en als ze 1 seconde in het nauw komt ze alweer magisch wordt gered. En verder haat ik Stannis nog meer dan Joffry en Ramsay Bolton bij elkaar >:(

Ik zocht een gifje van Margeary maar toen ik haar zocht kreeg ik in plaats van Margeary dit gifje + allemaal spoilergifjes over seizoen 8 dus ik laat het hierbij
Oké love Cersei trouwens ook, zij is ook een priviledged bitch maar zij doet tenminste niet alsof ze het beste met iedereen voor heeft

Heb je nog andere leuke series gekeken? Dark vond ik echt awesome, een Duitse serie over tijdreizen. Vooral de eerste twee seizoenen waren loeispannend, daarna werd het een beetje voorspelbaar (dan was er net een dramatische scène in de jaren ’50 bezig en dan rende er weer iemand in jaren ’80-kleding naar binnen die “Der anfang ist die ende und der ende ist der anfang” zei).

Ik dit jaar iedere dag tijdens het lezen van het nieuws

Voor wie was je eigenlijk bij RuPaul’s Drag Race? Bij seizoen 12 was ik groot Jan-stan! En bij Drag Race Holland was ik voor Patty Pam-Pam, want ik heb haar veel op zien treden en ze is ZO ZO ZO goed! Ik was echt verdrietig dat dat er niet helemaal uit kwam. Maar Envy Peru is ook geweldig.

Aantal boeken gelezen: 50
Wat een mooi rond aantal. Ik heb héél veel moeite gedaan om mijn Goodreads-challenge te halen
Meest gelezen schrijver van het jaar? Laura Vanderkam (van haar las ik 5 boeken, waarvan 4 opnieuw)
Wat voor boeken las je vooral? Vooral fictie, maar ik las ook echt iets van 22 non-fictieboeken (waarvan een kwart van Laura Vanderkam, haha). Maar ik las echt van alles wat. Van de geschiedenis van Amerika tot boeken over dat je minder moet werken.
Boek dat ik dit jaar meerdere keren las: Digital Minimalism van Cal Newport
Favoriete boek dat ik dit jaar gelezen heb: Girl, Woman, Other van Bernadette Evaristo. Het is zo’n rijk en genuanceerd boek. Ik vond Anna K. van Jenny Lee vond ik ook echt geweldig. Zo hysterisch. En ik was erg onder de indruk van de autobiografie van Michelle Obama (die van Barack moet ik nog lezen). Verder las ik ook veel YA: Zomerburen van Rianne Robben was heel mooi en herkenbaar, Het zusje van van Carlie van Tongeren was hartverscheurend, ik las eindelijk de Truth or Dance-triologie van Chinouk Thijssen uit (met buikpijn op de bank mensen) en De Academie van Astrid Boonstoppel was ook al zo spannend. Oh en Anna K. is ook YA!
En wat was dan het beste non-fictieboek? Het boek van Michelle Obama was non-fictie, en Digital Minimalism en Deep Work van Cal Newport maakte ook veel indruk op me (ik schreef er niet voor niets een blog over)

Bizar ingrijpende gebeurtenis die ook nog is gebeurd, maar die je door het publiceren van het boek en dat coronagedoe bijna zou vergeten: ik heb mijn rijbewijs gehaald!
Waarom was dit voor jou nóg bijzonderder dan voor menig ander? Ik heb 162 rijlessen gehad
Maak je er wel goed gebruik van: nou ja, door corona iets minder dan ik zou willen, maar alsnog best goed
Ben je er al aan toe om ons te vertellen hoeveel dat hele grapje je heeft gekost? Nee…

Nieuw ontdekt talent: dat ik echt één er goed ben om EXACT 15 gram pindakaas op mijn lepel te doen, geen 14 of 16 nee echt precies 15
Zo jij hebt echt een enerverend leven Dank je!

Lievelingsalbum: Artpop van Lady Gaga
Je bedoelt Chromatica? Artpop kwam echt 5 jaar geleden uit. Ik zei toch dat ik een late adopter was…
Hoe gênant was je Spotify wrapped? Heel gênant
Op welke nummers ging je dit jaar het best? Voor zover ik me herinner: G.U.Y. van Lady Gaga, Titanium van Sia en David Guetta (ja lach me maar uit) No Tears Left To Cry van Ariana Grande (maar ik ga ieder jaar heel hard op dat nummer), Cold War van Janelle Monáe, A ma Place van Axel Bauer en Zazie (eigenlijk alles van Zazie), Heart To Break van Kim Petras, La Grenade van Clara Luciani, I Have Nothing van Whitney Houston (er staan zelfs verschillende versies van in mijn top 100…), ooh en natuurlijk het hele Folklore-album van Taylor Swift (alle nummers)! Wel interessant – ik heb dit jaar bijna alleen maar naar vrouwen geluisterd. (Serieus, de enige mannen die in mijn top 100 staan die níet in samenwerking met een vrouw zijn, zijn Daniel Balavoine en Patrick Bruel)

Welke van je doelen heb je behaald? Ik heb een boek uitgebracht! En een contract voor mijn tweede boek getekend. Dat zijn allebei dingen die ik in 2020 wilden bereiken.
Heb je ook doelen niet gehaald? Ik wilde het hardlopen weer oppakken en eind dit jaar wel 25 kilometer kunnen rennen, zodat ik in de lente van 2021 de marathon van Rotterdam zou kunnen lopen………

Was dat ook niet een ambitieus doel voor iemand die al 5 jaar nauwelijks kan hardlopen omdat ze dan last van haar knieën krijgt? Ja het sloeg echt nergens op
Hoeveel ren je nu? Ik wil er niet over praten
Heb je je andere sportdoelen wel bereikt? Nee, totaal niet. Ik dacht echt dat ik in 1 jaar een soort hulk zou worden. Het enige wat me gelukt is, is váák sporten. Dat is wel goed afgegaan.

Heb je nog quarantainehobby’s opgedaan? Uh, overwerken
Nee even serieus? Niet echt. Ik heb in het begin veel Frans geoefend, maar dat was het. Ik ben dus meer gaan sporten, omdat ik daar meer tijd voor had. Ik heb wat vaker Rollercoaster Tycoon gespeeld. Maar verder heb ik toch niet echt het idee dat ik omkom in de hoeveelheid tijd eigenlijk.

Heb je nog verdere dingen te melden? Ja ik had vandaag toen mijn laptop niet in de buurt was nog een paar vet goede ideeën, maar ik ben ze vergeten.
Heb je zin in 2021? Ja en nee. Nee, omdat ik het gevoel heb dat het ‘normale’ leven nog zo ver weg is. ‘Ja’ omdat ik heel veel zin heb om mijn tweede boek uit te brengen. (Dat, én om de rest van Game of Thrones uit te kijken en dan ook alle boeken te gaan lezen als een echte crazy fangirl. Ik bedoel, het duurt toch nog wel even voordat we weer de deur uit mogen…)

10 Comments

Filed under leven

een ritme

“Het is een rare tijd” is het grootste cliché van het afgelopen half jaar geworden, maar ik begrijp wel waarom iedereen dat zinnetje blijft herhalen. Als je steeds “Ik vind er geen zak meer aan” zegt, gaan mensen met een grote boog om jouw negatieve aura heen lopen. Dus gebruik je maar een neutraler woord. ‘Raar’. ‘Gek’. Oké, écht neutraal is het natuurlijk niet. Maar het is beter dan ‘tyfusteringklote’ (om maar wat te noemen).

Zelf heb ik weleens beter in mijn vel gezeten, kan ik zeggen. De afgelopen tijd leek mijn wereld dan wel redelijk ‘normaal’ (hoewel ik voornamelijk thuiswerkte, nooit meer uitging, mijn vrienden niet aanraakte en niet meer samen kwam in grote groepen – ik werkte wél, ik zág wel vrienden en familie, en ik kon gewoon naar de sportschool en uit eten) maar toch voelde het anders. Iedere keer als ik toch iets te dichtbij mijn opa had gestaan (die corona en afstand houden onzin vindt, maar dat terzijde), zat ik toch weer 2 weken in de zenuwen of hij niet ziek werd. En ik zit sowieso al de hele tijd in de zenuwen of de mensen die ik ken niet ziek gaan worden. Al die nieuwsberichten over klappen voor de economie maken me nerveus. En de wetenschap dat sommige mensen uit risicogroepen al een half jaar aan huis gebonden zijn, is ook niet echt opwekkend.

We weten allemaal dat de hoeveelheid coronabesmettingen dramatisch oploopt. Andere virussen zijn ook weer aan het floreren, trouwens. De afgelopen weken zijn al zoveel van mijn afspraken met vrienden niet doorgegaan omdat ik of iemand anders hoofdpijn had, of één keertje had geniest, of wachtte op de uitslag van een coronatest. En ik ben stiekem best bang voor nieuwe maatregelen die het ‘gewone’ leven straks meer minder gewoon maken (al heb ik er natuurlijk wel begrip voor).

Ik voel me een beetje stom om hierover te klagen, want dan denk ik: is dit nou je probleem? Dat je sociale leven onzeker is, en dat je straks misschien niet meer mag sporten? Sneu hoor. Je kent tot nu toe niet eens iemand die daadwerkelijk op de IC heeft gelegen. Sommige mensen hebben écht leed doorstaan. Oorlog, hongersnood, onderdrukking – of een daadwerkelijke coronabesmetting die henzelf of een geliefde doodziek maakte.

En ik vermoed dat wel meer bevoorrechte Nederlanders er zo over denken, dus noemen we deze tijd ‘raar’ in plaats van ‘klote’.

Ik merk dat ik het toch lastig vind dat ik niet weet wat er gaat komen, dat ik geen beeld heb bij de toekomst. Het veroorzaakt een soort ruis in mijn hoofd, dat alle ‘normale’ dingen die ik doe net een beetje zwaarder maakt. Natuurlijk: ik kan 836 situaties bedenken waarin mensen een nog onduidelijker beeld hebben van de toekomst. Maar ja. Met ontkennen dat je iets lastig vind, maak je het denk ik alleen maar erger.

Dus ik probeer er maar het beste van te maken. Door een beetje leuke, ontspannende dingen te plannen enzo. En ik ben weer voorzichtig begonnen aan een nieuw manuscript. Het zit nu nog in de allereerste, vrij wazige en totaal onconcrete beginfase maar het is een begin, en hopelijk kan ik het over niet al te lang concretiseren en een schrijfplan maken. Ik merk dat ik daar goed op ga: deadlines, concrete doelen per week, een beetje druk. (En dat gewoon binnenin mijn eigen huis. Daar kunnen ze me niet pakken!)

(Ik heb natuurlijk ook mijn werk, dus het is niet alsof ik nu de hele dag maar doelloos ronddwaal – maar daarbij heb ik vooral veel kleinere doelen en deadlines: met een boek ben je een jaar aan een groot project bezig, waarbij je helemaal zelf je tijd indeelt, dat is toch anders)

Hopelijk helpt dat ritme om alle andere dingen ook makkelijker te maken.

En zo niet, tsja. Dan kom ik de komende tijd ook wel door. Maar leuk is anders.

9 Comments

Filed under leven

anders bloggen

Over twee maanden bestaat Vijf Koffie Graag alweer 10 jaar. 10 jaar! Ik was toen 19 en net begonnen aan mijn studie Nederlands in Amsterdam. Tot mijn grote ongenoegen woonde ik nog thuis, omdat ik geen kamer kon vinden. Ik was verslingerd aan Oh oh Cherso en probeerde al mijn vrienden en bloglezers te overtuigen om fan te worden van Patrick Wolf (zonder succes).

De afgelopen 10 jaar is er geen moment geweest waarop ik geen ‘blogger’ was – er ging heus weleens een maand voorbij waarin ik even niets postte, maar ik kwam altijd terug. Het is fijn om iets te creëren. Om jaren later terug te lezen wat ik toen schreef. Om een plek op het internet te hebben die helemaal van mij is.

Naarmate de jaren verstreken, veranderde hoe ik schreef. In het begin postte ik nog weleens een kort stukje zonder kop of staart, maar later werden mijn blogs langer en ingewikkelder. Ze werden beter, vind ik, maar ook tijdrovender. Gemiddeld was ik zo’n 4 uur met een blog bezig – waarvan slechts 1 uur naar het daadwerkelijke schrijven ging, en 3 uur naar het perfectioneren van wat ik geschreven had.

Dat is ook de reden waarom ik zo weinig blog: het kost gewoon te veel tijd.

Wel jammer, want ik heb een heleboel ideeën om over te schrijven. Maar doordat het zo lang duurt kan het nooit ff tussendoor en zodra ik op ‘publish’ klik heb ik altijd koppijn en vierkante ogen.

Natuurlijk, ik zou het sneller kunnen doen, minder mijn best doen om ‘leuk’ te schrijven, minder vaak checken op typefouten (die ik er toch nooit allemáál uithaal) maar dan kan ik de helft van wat ik wil vertellen niet kwijt. (Ik heb gewoon veel gedachten) Bovendien heb ik toch een bepaalde standaard gezet, en het idee dat jullie mijn blog saai zouden vinden, maakt me toch wel verdrietig. Ik bedoel, ik ben in het echt al saai genoeg, laat mij dan op internet wél leuk zijn.

Onlangs dacht ik er voor het eerst over om misschien maar helemaal te stoppen. Die dingen die ik wil delen, die kan ik toch ook kwijt op Instagram? Dat doen wel meer mensen die vroeger actief blogden. Is bloggen trouwens niet gewoon dood?

Maar ja, met Instagram kan ik al helemáál weinig, want daar ben ik net zo perfectionistisch mee als met mijn blog: alleen ben ik een stuk beter in schrijven dan in fotograferen. Daarom levert Instagram me nóg meer koppijn op. Sad life, ik weet het.

Dus. Misschien moet ik toch maar weer teruggaan naar het bloggen. Maar dan anders:

  • Ik wil alleen nog maar blogs van rond de 500 woorden schrijven
  • Ik wil ze het liefst binnen een uur schrijven (misschien timer zetten?)
  • Ik wil minder perfectionistisch zijn
  • Ik wil blogs waarin ik te veel wil vertellen opdelen in meerdere kortere blogs
  • Ik wil vaker bloggen over waar ik me mee bezighoud en niet over wat een ‘leuk’ onderwerp is
  • Ik wil niet meer zoveel nadenken over hoe een blog ‘over gaat komen’ (lees: ik moet meer voor mezelf bloggen, en minder voor Het Publiek)
  • Ik wil bloggen weer onderdeel van mijn leven maken, zoals vroeger

Als ik dit zo typ, denk ik ergens: god, daar gáán we weer, een blogger die nooit blogt en met grote woorden ga verklaren dat ze Weer Helemaal Back On Track Is Jongens En Meisjes En Iedereen Daartussenin. (Dat is meestal de laatste blog voordat de blogger de handdoek definitief in de ring gooit.) Maar goed, ik had me net voorgenomen om te schrijven over wat me bezighoudt en niet over wat leuke blogonderwerpen zijn. En dat is dit dus.

Volgende keer zal ik iets schrijven over het boek Digitaal Minimalisme van Cal Newport en hoe dit boek me ook wel anders na heeft laten denken over bloggen. En misschien schrijf ik daarna nóg een blog over wat ik anders doe sinds ik dit boek gelezen heb. Kijk mij eens mijn eigen voornemens in de praktijk brengen!

17 Comments

Filed under leven

leuke dingen van de afgelopen tijd

  • Hoe kan ik deze blogpost anders beginnen dan met hoe blij ik ben met alle enthousiaste, lieve en hartverwarmende reacties die ik op Bijna Echt heb gekregen? Mijn WhatsApp, Instagram en andere communicatiekanalen stromen over. Wauw. Dank jullie wel! Mijn hersenen kunnen nog niet zo goed bevatten dat zo veel mensen mijn boek hebben gelezen en het nog eens goed vinden ook. Bi-zar. En echt heel erg vet.
  • We mogen weer naar de sportschool! Ik volgde al een paar weken buitenlessen, maar niet alle trainingen konden vertaald worden naar buiten, dus ik ben blij dat we weer naar binnen mogen. (Ik volg uitsluitend groepslessen, want zonder wat druk van een trainer (“Lisa! Dit is geen squat!”) ga ik alleen maar lopen slacken). Trainen gaat de laatste tijd trouwens erg lekker, ik volg nu 3x per week een lesje. Precies wat ik altijd wilde, maar wat ik vóór corona nooit in mijn schema wist te proppen (want reistijd naar werk en boek schrijven en rijles en vrijdagavonden doorbrengen in duistere cafés dus op zaterdag moeten uitslapen).
  • Ik heb planten verpot – voor het eerst in mijn leven. We hebben een hele mooie plant die er ineens klaar mee was en takje voor takje begon af te sterven. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar het was wel heel verdacht dat al mijn planten dit vroeg of laat doen. Misschien lag het probleem wel bij mij? Dus haalde ik ‘m eindelijk uit z’n plastic potje, gaf ‘m verse aarde en ik beloof plechtig dat ik hem ook plantvoer zal geven. Toen ik eenmaal 6 kilo aarde in huis had, heb ik ook meteen maar al mijn andere planten direct in hun stenen pot gezet, ook met verse aarde en alles. Ben z. tevreden over mezelf. Het lijkt net alsof er volwassenen in dit huis wonen.
  • Ik heb een laptopstandaard gekocht! De afgelopen maanden stond mijn laptop op een stapel boeken op de eettafel (want: ergonomisch) maar ik was het INEENS compleet zat dat er altijd maar een stapel boeken in de kamer stond (want: te veel gedoe om steeds op te ruimen). Een laptopstandaard kost geld, maar je ruimt hem wel makkelijker op. Ons huis is nu zo gezellig, joh. Zeker ook met die planten erbij.
  • Ik heb een tennisracket gekocht, zodat ik met mijn collega Kim een potje kan spelen. Die zit namelijk op tennisles, en dan is het wel leuk als je ook eens buiten de les je skills kan laten zien. Ik offer me dan wel op. Zo ben ik. (Nee even serieus, ik zat toen ik een jaar of 10 was op tennisles en heb het daarna echt nog meer 3x gedaan. Maar iedere keer als ik het deed vond ik het ZO LEUK – dus ik wil dolgraag). Ik heb er meteen ook eentje voor Tim gekocht, zodat wij ook samen kunnen tennissen. Ik waan me nu al de nieuwe Serena Williams.

(Voor de mensen die nu denken, zo zo Lisa, lekker shoppen, rich bitch die je er bent: ik koop normaal NOOIT spullen. Echt niet. Ik hou maandelijks in categorieën bij wat ik uitgeef en waaraan, en in het lijstje ‘spullen’ staan altijd alleen 2 ebooks of zo. Kleren koop ik ook nauwelijks. Alles gaat uit naar ‘boodschappen’. En naar ‘leuke dingen’ ofwel ‘nog meer eten en drinken terwijl ik al zo veel geld uitgeef aan boodschappen’. Maar goed, ironisch genoeg maken deze nieuwe spullen me allemaal erg blij, dus misschien heeft iedereen het toch mis en moet ik minder geld uitgeven aan ~ervaringen~ en meer aan materiële zaken)

  • Ik ben nu Girl, Woman, Other van Bernardine Evaristo aan het lezen en het is echt het meest fantastische boek dat ik in tijden in mijn handen heb gehad. Het beschrijft de levens van 12 mensen (voornamelijk vrouw, zwart en Brits). Je zou denken dat je met 12 verschillende personages niet erg de diepte ingaat, maar ik heb het gevoel dat ik alle personages beter ken dan de hoofdpersonen uit andere boeken. In het begin was ik bang dat het niet echt een boek voor mij was, omdat er geen punten in stonden, en geen hoofdletters aan het begin van de zin, en omdat ik de eerste alinea al niet snapte, maar echt één pagina later was ik al helemaal verliefd op dit boek. Het is zo rijk en compassievol geschreven. Ik lees het extra langzaam zodat ik het lang duurt voordat ik het uit heb. Gigantische aanrader.
  • Vakantie. Heb ik nog niet, maar ik tel alvast af. Veel zin in. We gaan een klein weekje weg in Nederland en daarna ben ik nog een week gewoon thuis en vrij, iets wat ik niet meer heb ervaren sinds ik op de middelbare school zat (oké, en sinds ik studeerde, maar dan moest ik altijd nog wel een paar dagen werken, en nu hoef ik NIKS). Zoveel zin in!

5 Comments

Filed under leven