Tag Archives: bijna echt

een klein illegaal blogje

Hoi lieve lezer, hoe gaat het met jou? Met mij gaat het goed. Tim en ik zijn nu bijna 2 maanden verhuisd en we zijn dolgelukkig in dit huis. Waar we eerst twijfelden of het wel de juiste keuze was om ons charmante glas-in-lood in te ruilen voor dit blok beton, verkeren we tegenwoordig alleen nog maar in een permanente staat van bliss nu we een keuken hebben die niet met tape aan elkaar hangt en we onze handdoeken gewoon kunnen ophangen in de badkamer. We zijn al helemaal gewend (het scheelt dat ons nieuwe huis 5 minuten van het oude is, maar goed).

De afgelopen twee maanden waren we best nog druk met dingen kopen en in elkaar zetten (als je een écht balkon hebt, heb je natuurlijk ook wel een échte balkonstoel nodig…), maar we zijn nog steeds niet klaar. We hebben bijvoorbeeld nog gordijnen nodig in de woonkamer, en kunst voor aan de muur, en de tv moet nog worden aangesloten, en we weten nog steeds niet of we de muren nou gaan verven of niet.

Ons kennende gaat het nog wel even duren voordat we dat hebben. Soms ben ik wel jaloers hoor, op van die mensen wiens huis hun Grote Passie is, die de hele zaterdag in kringlopen speuren naar dat ene perfecte tafeltje wat het huis helemaal Instagram-waardig maakt. Ik zou dat ook wel willen – maar ja, ik wil al zoveel andere dingen! Ik kan niet álles prioriteit geven!

Wat wel prioriteit heeft: mijn nieuwe boek, waarvan de deadline voor de eerste versie ongeveer (haha) 1 mei is. Dat is dus… over een week ja. Vandaar ook dat jullie zo lang niets van mij hebben gehoord. In theorie zou ik best genoeg tijd hebben om te bloggen, maar een boek schrijven kost zoveel hersenruimte – iets anders schrijven is vaak een beetje te veel gevraagd. Vooral omdat je ook weer moet werken, sporten, mensen zien (niet te veel tegelijkertijd uiteraard) (allemaal dingen die meer prio hebben dan een leuk schilderij kopen).

Maar goed, een klein illegaal blogje, waarin ik uitleg waarom ik geen tijd heb om te bloggen, dat moet af en toe kunnen.

Nu, bijvoorbeeld.

Vorige week deed ik een Instagram Take-over op het account van mijn uitgeverij Blossom Books. Dat betekende dat ik de hele dag stories mocht plaatsen op hun account. Ik heb vooral veel vragen van lezers beantwoord. Dat vond ik heeeel erg tof om te doen. Aangezien ik debuteerde in coronatijd, heb ik niet echt megaveel contact met lezers, dus dan is dit weer heel erg leuk! Voor wie het gemist heeft, ik heb ze opgeslagen op de highlights van mijn eigen account. Je kunt ze hier terugkijken. (Kun je ff m’n stem uitlachen)

Je vraagt je misschien af waarom Blossom Books mij in godsnaam een take-over liet doen – ik zou mezelf namelijk niet vertrouwen met 11,6 duizend volgers. Voor je het weet had ik stories geplaatst met teksten als ‘MEAT = MURDER’ of ‘Ik hou eigenlijk helemaal niet zo van lezen’. Maar ze durfden het toch aan (en ik heb me ingehouden). Maar ze hadden een goede reden: dat was om mijn boek Bijna Echt wat in de spotlights te zetten, want dat is namelijk nog steeds genomineerd voor de Jonge Jury Debuutprijs! Ik vind het zoooo vet. Maar eerlijk is eerlijk: winnen zou nóg vetter zijn. Als je op me wil stemmen, dan ben ik je zeer zeer zeer dankbaar! Stemmen kan hier (voor de debuutprijs moet je ff naar beneden scrollen). Je hebt nog tot 3 mei, dat is dus nog heel even! ALVAST SUPERBEDANKT!

Ga ik nu zelf een boek lezen op het balkon.

(Dat ik niet van lezen hou, was natuurlijk een grapje. Ik ben tegenwoordig sowieso zo conflictvermijdend als een pakje margarine, dus je kan me gerust je wachtwoord van je Instragram-account geven, ik zal hooguit een story plaatsen waarin ik vertel hoe geweldig je bent.)

8 Comments

Filed under leven

het jaar waarin mijn boek uitkwam

2020 zal de geschiedenisboeken ingaan als het jaar waarin we niet meer rustig naar films konden kijken zonder te schrikken omdat de personages geen 1,5 meter afstand houden, maar dat is natuurlijk niet het enige dat er dit jaar gebeurd is. 2020 was ook het jaar waarin mijn grote droom uitkwam. De droom die ik al mijn hele leven heb – of in ieder geval, al sinds m’n 6e, dus laten we zeggen, 80% van m’n leven. Mijn boek werd gepubliceerd.

Weet je wat nou zo grappig is? Ik heb ergens altijd de angst gehad dat zodra ik een boek zou uitgeven, de wereld zou vergaan. Dat er zeg maar net een dag van tevoren een atoombom zou worden gedropt boven Amsterdam. Of dat we niet per se metéén doodgingen, maar dat er wel een Derde Wereldoorlog begon en niemand meer tijd had om te lezen omdat we allemaal naar het front moesten. Of dat er zo’n erge economische crisis uitbrak dat alle uitgeverijen op dag één failliet gingen.

Het is dus ironisch dat mijn boek uitkwam tijdens een crisis. Het ging niet letterlijk zoals in mijn angstdromen, maar het is alsnog een enorme ramp met verschrikkelijke gevolgen voor een groot aantal zieken, geliefden van zieken en voor mensen die in de zorg werken (om over de maatschappelijke gevolgen nog maar te zwijgen). Dat onderschat ik echt niet.

Maar voor mij en mijn boek viel de impact mee. Het was wel jammer dat er geen feestelijke boeklancering of signeerpartijen waren, maar aan de andere kant: Bijna Echt kwam uit in juni, dus ik zag het aankomen. Het is niet alsof het op het laatste moment allemaal niet doorging. En mijn boek kon er gewoon komen, mensen konden het gewoon lezen! En via de wonderen van het world wide web had ik alsnog veel contact met lezers – ik heb zoveel leuke berichten gekregen, zoveel leuke gesprekken gevoerd. Niks te klagen hier. (Alleen te wensen voor boek 2, maar da’s alleen maar goed, anders word ik ook zo blasé)

Het jaar is bijna voorbij; juni zit nog net in de eerste helft van 2020, dus we zijn al meer dan een half jaar verder. Best wel gek, want ik heb de hele tijd het idee dat het pas ‘net’ uit is. Sindsdien zijn er allemaal leuke dingen gebeurd, zoals:

  • Allemaal mensen hebben mijn boek gelezen, en recensies geschreven op Hebban, Goodsreads, Instagram of op blogs. Zo bizar, ik bedoel, ik weet wel dat ik iets geschreven had, maar dat er dan ook nog mensen het lézen?!?
  • Ik had online superleuke gesprekken met lezers en andere auteurs (of lezers die andere auteurs zijn), ik heb ondanks dat ik het afgelopen half jaar de deur nauwelijks ben uit geweest echt het idee dat ik veel nieuwe mensen heb leren kennen
  • Ik werd geïnterviewd door Hebban en Leeshoekje (en al voor het boek uitkwam door Literair Vragenvuur)
  • Er werd een heuse Leesclub op Hebban rondom Bijna Echt georganiseerd
  • Ik had een superleuk gesprek met mede-YA-auteur Pamela Sharon op Instagram Live
  • Ik ben uitgenodigd om mee te doen aan het online panelgesprek voor Dear Book Nerd Book Club op 19 februari 2021, samen met Rimie Orie, Miriam Bruijstens en Marieke Nijkamp
  • En als klap op de milieuvriendelijke vuurpijl is Bijna Echt genomineerd voor de Jonge Jury Debuutprijs!!!! Dat vind ik zo’n on-tie-ge-lijk grote eer. Vooral omdat de selectie zo klein is: de andere genomineerden zijn Zomerburen van mijn Blossom Books-collega Rianne Robben (een must-read over biseksualiteit en Drente) en Zwarte vijvers van Amina Laffet  (een maatschappijkritisch boek dat ik nog niet kende maar sowieso nog ga lezen). In juni 2021 ontdekken we wie er gaat winnen – vanaf 4 januari kan er gestemd worden!
  • Oké, er was nog één andere klapt op de (totaal ongevaarlijke) vuurpijl … ik heb deze maand mijn contract getekend voor een tweede boek! Het wordt weer een YA bij Blossom Books. Geen vervolg op Bijna Echt, maar een heel nieuw verhaal met een heel andere hoofdpersoon. (Maar wel weer contemporary, het wordt niet ineens fantasy of zo) Dit boek komt als het goed is uit in november 2021.

Met andere woorden: ondanks alles was het voor Bijna Echt een goed jaar. Ik heb ontzettend veel zin in 2021, een jaar waarin ik én een boek heb én er eentje aan het schrijven ben! Hopelijk gaat alles met die vaccinaties toch sneller dan we denken en is er komend jaar wat minder ellende om ons heen, en kan ik ‘s avonds af en toe ontspannen met een film zonder in de stress te zitten over dat de personages te dichtbij elkaar komen. Dan zou alles echt helemaal perfect zijn.

11 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

en toen … was mijn boek er

Precies twee weken geleden zou ik een doos met auteursexemplaren van Bijna Echt ontvangen. Toevallig op een woensdag – mijn vrije dag. Gelukkig maar, want van concentreren was die dag natuurlijk écht geen sprake.

Woensdagochtend vroeg begon Het Grote Wachten. Ik deed extra veel make-up op. Ik dronk koffie met Tim op het balkon. Ik kreeg supermooie bloemen en zette ze in vazen. Ik ruimde iets op. Ik wachtte, ik wachtte, ik wachtte. Uiteindelijk ging ik maar Sims spelen om mezelf af te leiden. Rond een uur of half 6 dacht ik: het is te laat, hij komt niet meer. Dus ging ik wandelen. Nog geen 10 minuten later kreeg ik een appje van Myrthe van Blossom Books: dat mijn pakket er zo aan zou komen.

En toen ik thuiskwam stond er inderdaad een doos vol boeken op de eettafel. (En wijn, en hapjes, ha!) (Die had Tim trouwens aangenomen, de bezorger had niet ingebroken hoor). Eindelijk kon ik mijn eigen boek vasthouden. Ik kon het vastpakken en ermee gooien en erdoorheen bladeren. En dat heb ik ook precies gedaan (dat laatste wel heel erg snel en zonder daadwerkelijk naar de bladzijden te kijken want ik was véél te bang om fouten te ontdekken).

Je eigen boek in je handen hebben is een bizar gevoel en tegelijkertijd ook best wel ‘natuurlijk’. Je hebt er zo lang aan gewerkt, je weet dat het eraan komt, én je hebt de cover ook al heel vaak bekeken op het internet, dus het plaatje in je hoofd was redelijk correct. Het is net een baby krijgen, joh. (Maar dan zonder dat je uitscheurt tijdens de bevalling.)

Dus toen was Bijna Echt echt echt.

Tenminste, dat was het voor mij, want door een logistiek probleempje duurde het wat langer voordat hij in de winkel lag (hoewel hij wel al eerder op de e-reader verkrijgbaar was). Afgelopen zaterdag zie ik meer als de ‘echte’ lanceringsdag, want toen kreeg ik allemaal appjes en Instagram-berichten en foto’s van dat hij bij veel mensen thuisbezorgd was en in de boekwinkels lag (nog lang niet overal, maar … het begon!)

Sindsdien krijg ik allemaal berichten beginnen van mensen die hem aan het lezen zijn. Mensen die ik ken, en mensen die ik niet ken. Dat gevoel is echt geweldig maar ook doodeng. WANT WAT NOU ALS MIJN VRIENDEN ALTIJD VAN ME DACHTEN DAT IK EEN GEWELDIGE SCHRIJFSTER ZOU ZIJN EN DAT NU TEGENVALT. En bij de mensen die ik nog niet ken: WAT NOU ALS ZE ME GAAN CANCELEN EN OP TWITTER SCHRIJVEN ‘Lisa van Campenhout is trash 🚮’ (met die emoji erbij ja).

Dat is tot dusver nog niet gebeurd, maar wat er niet is, kan nog komen, natuurlijk. Ik vind het zo ontzettend leuk om de eerste reacties te lezen en er met lezers over te praten. Het is waanzinnig dat echte mensen iets lezen dat ík heb geschreven. En dat ze het nog leuk vinden ook! Sorry om nog zo’n cliché te gebruiken, maar: dit voelt als de vruchten plukken van je werk.

Dus …. iedereen die de afgelopen tijd Bijna Echt heeft gekocht, me er een berichtje over heeft gestuurd, een review heeft geschreven, er iets over op internet heeft gedeeld of wat dan ook: ontzettend bedankt, dat doet me zó goed! Je wilt niet weten hoe bijzonder het is om zoiets te horen over iets dat uit jouw hoofd komt (note to self: ik moet ook meer aan mensen laten weten wat ik van hun werk vind, ik denk er nooit aan om dat te doen maar het is zo waardevol!). Speciale roze unicorn glitter-thanks voor Lisette Jonkman, die niet alleen de lovende achterflapquote schreef maar ook nog het boek 9364 keer op Instagram heeft aanbevolen: je bent geweldig en ik ben je zeer dankbaar.

En nu ligt hij dus in de meeste winkels. Vanmiddag ben ik al even bij Scheltema in Amsterdam langsgegaan om te kijken hoe hij daar tussen de andere young adul-boeken lag. Zo absurd om iets in de winkel te zien dat ik zelf gemaakt heb (een flinke stapel nog wel!) maar niet meer echt ‘van mij’ is. Ik bedoel, ik kon moeilijk met die boeken de deur uitlopen. Dat heet dan diefstal. Dus ik hield het bij foto’s maken.

En blij zijn.

PS Als je mijn boek nog niet hebt gekocht maar dat nog wel wilt: heel graag! Als ze hem bij je lokale boekhandel niet hebben, kun je hem ook altijd nog daar laten bestellen, dat kost jou niets extra’s. Je kunt hem natuurlijk ook als e-book kopen. En als je denkt ‘meh, ik ben minimalist’: je zou me ook een groot plezier doen als je hem bij je bibliotheek zou aanvragen! Dan zien ze dat er interesse is en dan kopen ze het (sneller) in (denk ik zo).

11 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

als je dan toch tijdens een crisis moet debuteren

Nog anderhalve week, en dan komt mijn allereerste boek uit. Ik heb er ontzettend veel zin in, maar tegelijkertijd … kan ik het nog steeds niet echt geloven. Dat mensen het boek gaan lezen. Dat ze de scènes voor zich gaan zien (en dat beelden in iedereens hoofd nét weer wat anders zijn). Dat ze personages leuk vinden, of juist heel stom.

Dat hun mening over míj verandert, omdat ze door het lezen van het boek ineens beseffen dat ik geniaal/dom/verdorven/naïef/raar/middelmatig ben. Ik bedoel, ik ben mijn personages niet (ik ben op zich niet zo van de oplichting en identiteitsfraude) en ik denk dat mensen dat wel begrijpen (ik bedoel, het zou wel een HEEL suffe manier zijn om jezelf als fraudeur te ontmaskeren, door er een boek over te schrijven). Maar hoe fictief dan ook, je kunt geen roman lezen zonder een mening te vormen over de schrijver. Toch? En dat is ook logisch, en dat is ook prima. Maar wel een beetje eng.

Gelukkig maar dat ik nog steeds niet kan geloven dat dit gaat gebeuren. Dat zorgt er nog voor dat ik niet gillend van paniek over straat ren. Nu kijk ik er vooral naar uit, het moment dat het Echt Echt is.

Waarschijnlijk had het ‘echter’ gevoeld als we niet in een coronacrisis hadden gezeten, als er een officiële boeklancering zou komen, als ik regelmatig vrienden en familie en collega’s zou zien tegen me zeiden “Hee Lisa je boek is er bijna”, en als ik niet de hele dag zou nadenken over corona (echt, ik heb ondertussen ALLE gedachten wel gehad, er verschijnt niets nieuws, waarom kan mijn brein dit onderwerp niet loslaten).

Best wel raar toch, om te debuteren tijdens dit unieke moment in de geschiedenis? Raar en ergens ook wel spannend. Ik heb mijn hele leven van dit moment gedroomd, maar in mijn dromen kwam de term ‘intelligente lockdown’ geen enkele keer voor. ‘Anderhalvemetersamenleving’ ook niet. Natuurlijk was ik heus wel bang dat er iets fout zou gaan. Ik dacht bijvoorbeeld dat de Derdewereldoorlog misschien wel zou beginnen en we de komende 10 jaar al ons spaargeld moesten uitgeven aan aardappels. Of dat de dijken zouden breken en dat we allemaal naar de Achterhoek moesten vluchten en het te druk zouden hebben met nieuwe huizen bouwen om te kunnen lezen. Of dat de zon zou ontploffen en we allemaal in één keer dood gingen. (Snappen jullie nu waarom ik altijd zo moe ben, met die hersenen van mij?)

Kortom: ik was altijd bang dat er iets tussen zou komen, tussen mijn boek en de wereld.

Maar dat ik zou debuteren op een moment waarop we massaal binnen zitten en het leven een soort van doorgaat, maar dan iets meer binnenshuis dan normaal … nope, dat had ik nooit kunnen verzinnen. Vergeleken met die doemgedachten van mij is deze situatie a walk in the park (op 1,5 meter afstand, natuurlijk). Dus ik ben #blij en #dankbaar dat ik mag debuteren tijdens de coronacrisis. Goed, economisch zijn dit geen geweldige tijden, en ik hoop echt dat er voor alle ondernemers/ZZP’ers/anderen die hierdoor financiële problemen ondervinden snel betere tijden aanbreken. (Nee, wacht: ik hoop dat er voor iedereen betere tijden aanbreken, want we kunnen er lollig over doen, maar al met al is dit natuurlijk een klote-situatie)

Maar in tegenstelling tot bij de rampscenario’s die ik heb verzonnen, is dit tenminste een ramp waarbij veel mensen tijd hebben om te lezen. Ik bedoel, wat ga je anders doen? We hoeven geen huizen te bouwen in de Achterhoek. En er zijn geen andere boekpresentaties waar je heen kan, of zo. Of überhaupt feestjes. En die zolders zijn nu ook al uitgeruimd. Eigenlijk … is dit de perfecte crisis om in te debuteren.

En dan zeggen ze dat piekeren nergens goed voor is.

16 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

nog maar één maand tot mijn boek uitkomt (omg)

Jawel, het is waar: op 29 mei komt Bijna echt uit! Jawel, dat is bijna een maand eerder dan gepland. We liepen erg op schema en door de corona-crisis verschoof er het een en ander, dus voor mij pakte het eigenlijk wel goed uit. Nu zal ik in mijn leven toch zo’n 22 dagen langer gepubliceerd auteur zijn dan verwacht (hoop dat mijn leven nog zo lang duurt dat die 22 dagen extra niks voorstellen, maar ik neem niets meer voor lief in deze tijd, niets meer).

Het is as we speak alweer bijna 3 maanden geleden dat ik mijn eerste versie heb ingeleverd, en stiekem ben ik er daarna (op wat korte pauzes waarop mijn redacteur of de persklaarmaker ernaar keek, maar holy shit wat waren die steeds snel) erg druk geweest met het verwerken van feedback en weer verwerken van feedback en weer verwerken van feedback. Dat was eigenlijk nog een stuk intensiever dan het schrijven het de eerste versie. Ik was er zo druk mee dat ik nauwelijks tijd heb gehad om te treuren over mijn verloren sociale leven door dat corona-gedoe. Had het universum toch mooi voor mij geregeld.

En ik ben nog niet helemaal klaar, want straks krijg ik ook nog de versie te zien van hoe het eruitziet als boek (in plaats van als Word-document), en die ga ik natuurlijk ook uitgebreid controleren. (Op dit soort momenten denk ik: Lisa, waarom heb je toch zo’n dik boek geschreven? Kon het niet wat korter? Dat controleren duurt LANG mensen, LANG)

(Ik zie wel echt op tegen het laatste gedeelte: als iemand die duizend keer checkt of ze een mailtje naar de juiste persoon heeft verstuurd, en continu in angst leeft dat haar telefoon haar gesprekken opneemt en op internet zet, kunnen jullie begrijpen dat ik hier niet gerust op ben. Sterker nog: ik ben DOODSBANG dat ineens de eerste versie van het boek in de winkels terecht komt, inclusief dat iemand ineens ‘XXX’ heet omdat ik geen naam kon verzinnen. Of dat er ineens midden in de tekst opmerkingen staan zoals “wat een kutboek” (niet dat mijn redacteur of ikzelf ooit zo’n opmerking in de tekst heeft gezet, but you never know, misschien was ik vergeten dat ik dat had gedaan)

Ik vind het zo spannend, jongens! Straks komt er gewoon een boek uit! En gaan mensen hier dingen van vinden! Daar ben ik best zenuwachtig voor. Niet dat ik denk dat iemand gaat zeggen “Omg dit is echt het slechtste boek aller tijden” (oké, daar ben ik natuurlijk wel een béétje bang voor, maar … dat zou toch raar zijn, niets kan qua slechtheid het derde Bridget Jones-boek overtreffen).

Ik ben meer bang voor reacties als … “Meh, ik had er meer van verwacht. 2 sterren.” Dat lijkt me zo erg – dat je iets maakt met zoveel overtuiging en hard werk (jullie moesten eens weten hoeveel avonden ik vroeg naar bed ben gegaan om vroeg te kunnen schrijven, terwijl ik ook karaoke had kunnen doen of voor de 84e keer Velvet Goldmine op had kunnen zetten), en dat het dan gewoon … niet zo geslaagd is. Ik vond het hartstikke leuk om te schrijven, maar ik wil ook dat mensen het leuk vinden om te lezen.

Natuurlijk mag iedereen vinden wat-ie wil vinden hoor, ik bedoel, er zijn mensen die mijn lievelingsboeken “meh” vinden, en ik vind heel veel lievelingsboeken van andere mensen “meh”. Ik kan dat best wel goed loskoppelen van mezelf, denk ik. Maar goed, ik moet de eerste vernietigende Goodreads-recensie nog lezen, dus ik laat tegen die tijd wel weten of ik sereen glimlachend mijn schouders heb opgehaald of dat ik huilend ter aarde ben gestort.

Klink ik nu te nega? Begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb er superveel zin in dat mensen het gaat lezen – los van de angsten die denk ik iedere schrijver wel heeft. We zijn gewoon neurotische types. Ik ben trots op wat ik geschreven heb en ik wil het graag de wereld insturen. Ik heb al veel leuke reacties gekregen, zowel van mensen die ik ken als die ik niet ken. Vind het zo vet als mensen de moeite nemen om dat te doen. Kun je nagaan hoe het gaat voelen als het straks uit is en mensen het ECHT LEZEN. DIE DINGEN. DIE IN MIJN HOOFD GEVORMD ZIJN. Dat ze die voor zich gaan zien en er dingen over gaan vinden. Bizar toch! Ben zo benieuwd hoe dat gaat zijn. Ik hou jullie op de hoogte.

Psst … wil je 29 mei meteen het boek lezen? Of wil je me gewoon een plezier doen? Bestel ‘m dan alvast! Preorders zijn zeer goed voor de verkoop van een boek, omdat boekhandels hierdoor zien dat er interesse is in een boek en het dus meer gaan inkopen en dus GIGANTISCHE STAPELS van Bijna echt in de etalage leggen zodat nóg meer mensen ze gaan kopen. (Tenminste, zo zie ik het voor me.) Ik zou je willen vragen om het boek te kopen bij je lokale boekhandel, want die heeft het ook moeilijk in deze tijd (bij sommige kan het via de webshop, en anders via de mail/telefoon). Het kan bijvoorbeeld bij Scheltema of Donner. Alvast ontzettend bedankt!

19 Comments

Filed under lisa schrijft een boek