2022: de lelijke dingen (en de mooie)

Hoe was je jaar? Ja leuk

Heb je nog echt iets zieks gedaan? Ja, Tim en ik hebben geskydived! Binnen, in zo’n cabine. Door de wind word je gewoon omhoog geduwd. Dat is op zich al best bizar, maar wat nóg bizarder is, is dat het al heel snel niet meer bizar voelt. Het voelde best… normaal?! Tim was trouwens zo goed in vliegen dat de instructeur op z’n knieën ging zitten en voor hem ging applaudisseren. Van mij was hij wat minder onder de indruk, maar goed, je kunt niet altijd de populairste zijn.

Hahaha omg die wangen

En hoe was je jaar verder? Ja leuk

Nu even serieus: Nou, dit jaar bestond voor mijn gevoel uit twee delen. Het eerste deel stond in het teken van het afmaken van mijn tweede boek, Anders, beter. Dat was soms heel leuk want ik genoot intens van dit verhaal en de personages, maar vaak was het ook gewoon klote omdat ik helemaal kapot ging van de stress omdat ik bang was dat iedereen dit boek (en mij dus) zou haten. (Echt, wie had gezegd dat ‘schrijver worden’ leuk zou zijn?) Het tweede gedeelte van het jaar was het boek uit. Dat was eerst natuurlijk ook heel stressvol (ik checkte Goodreads wel 10x per dag) maar toen na een paar weken nog steeds niemand een haatcampagne op Twitter was gestart, kon ik weer wat relaxen.

Wel zonde, eigenlijk. Pardon?!?

Van de stress bedoel ik. I know

Maar echt. Ja. Gelukkig was het tweede half jaar beter. Ik ben dolblij met elke reactie die ik van lezers gehad heb – van prachtige uitgebreide en goed doordachte recensies tot gewoon een opmerking dat iemand ervan heeft genoten. Vind ik zó leuk en bijzonder te horen.

Wil je nog iets kwijt over je boek? Lees hem, ik heb er hard aan gewerkt!

Oké, ik ga hem kopen. Dank je! Nee ff serieus, ik ben wel echt blij met hoe het uiteindelijk geworden is. Ik ben trots op het verhaal dat ik wilde vertellen – over woede en verdriet en schone schijn en streven naar perfectie. Ik hou van mijn personages en hun band met elkaar, juist omdat die níet alleen maar oprecht aardig en lief en leuk is, maar juist ook omdat schoonheid soms schuilt in lelijke dingen. Het is niet voor niets dat ik na het schrijven best lang niet aan een nieuw verhaal ben begonnen – ik wilde niet van Maja af.

Extra leuk: er was een boekpresentatie! Bij Bijna Echt kon dat niet, want dat kwam midden in 2020 uit – peak coronatijd. Nu was er een feest met vrienden en familie en praatjes en signeren en heel veel paarse ballonnen – zo surrealistisch dat dit is gedaan voor iets dat IK gemaakt heb? En echt heel leuk, Kan het nog steeds niet goed geloven.

Ben je al bezig aan een nieuw boek? Ja, voorzichtig… ik wil er nog niets over kwijt, maar kan wel alvast beloven: er staan weer heel veel lelijke dingen in!

Andere schrijf-hoogtepunten: ik mocht dit jaar op de Dag van de Jonge Jury de Jonge Jury Debuutprijs-uitreiken, omdat ik hem vorig jaar had gewonnen met Bijna Echt! Echt zo vet om dat op zo’n podium te mogen doen. En al helemaal dat ik hem aan Elin Meijnen mocht geven voor De Tweede Stem want dat was zo’n goed boek. Later dit jaar was ik op het Kinderboekenbal, wat een superleuk feestje was, ik heb de hele avond op blote voeten gedanst. En ik heb net als vorig jaar gesigneerd en lezers ontmoet bij Boekhandel Roodbeen en dat was ook weer zo tof!

En ben je verder nog een beetje aan het werk, of zit je alleen maar dingen te googelen als ‘Waarom heeft de familie Malfidus geen hogere straf gekregen na hun schandalige gedrag in Harry Potter deel 7?’: Jazeker! Ik ben na 4,5 jaar van baan gewisseld en werk nu bij een organisatie die adviezen geeft om duurzamer te leven. Vind het echt heel fijn om met dit onderwerp bezig te kunnen zijn (zeker aangezien ik halverwege het jaar last had van een ontzettende klimaat-dip – het helpt om er in mijn werk iets mee te kunnen doen).

Ben je nog een keer op vakantie geweest? Ja! Tim en ik gingen eerst een weekendje weg met Tims familie naar Brabant (waar overigens overal boerenvlaggen hingen en zo, het voelde zeer ongemakkelijk, alsof we in vijandelijk gebied waren – verder was het wel heel gezellig!). Daarna reden we door naar Parijs, waar we heel veel rondliepen, mijn oude universiteit bezochten en koffie dronken op terrassen. Daarna reden we verder door naar het zuiden, naar de camping waar mijn familie een stacaravan had toen ik kind was. Inmiddels waren we zo gesloopt van al dat wandelen in Parijs dat de meest inspannende activiteit die we daar gedaan hebben van de zwembadglijbaan afgaan was. Bliss.

Ben je verder nog in het buitenland geweest? Ja: in februari ging ik met een vriendin naar een andere vriendin in Gent. Dat was supergezellig en Gent blijft zo prachtig. Ook ben ik deze zomer met mijn moeder, broertje en zusje naar het bloedhete Lille geweest. Ook echt een aanrader, echt een mooie stad en veel groter dan ik had verwacht.

En ben je nog ergens heen geweest? En met Tim ging ik naar een huisje off grid in Drenthe waar je zelf hout moest stoken en water moest pompen om te kunnen douchen. Ik heb erover nagedacht om daar te blijven wonen, maar helaas was het huisje de volgende dag weer gehuurd door andere stedelingen. Overigens is hout stoken helemaal niet goed voor het milieu maar dat wist ik toen nog niet want toen werkte ik nog niet in de milieusector. Bij dezen.

Ennnn ik ging met familie naar Disneyland! Het hoogtepunt voor mij was Ratatouille, een soort 3D-darkride waarbij het echt lijkt alsof je een rat bent die door een restaurant rent. Het was zo mooi gedaan dat ik serieus een beetje moest huilen van ontroering (ik was niet de enige die tranen liet: achter me zat een kind van 5 keihard te janken. Maar dat was om andere redenen, vermoed ik) Tip: ga wel als single rider, dan sta je maar 5 minuten in de rij ipv 2,5 uur. (Misschien niet heel handig als je een kind van 5 bent)

Ben je nog naar leuke concerten geweest? Ja, ik ein-de-lijk Sting gezien! Hij was supergoed, Tim kreeg meteen corona. En ik ben naar La Femme geweest. Die had ik al weleens gezien op Down the rabbit hole, maar inmiddels had ik ze zo vaak geluisterd dat het toch wel een iets intensere ervaring was dan destijds. (Volgens Spotify is dit mijn meest beluisterde nummer van het jaar lol).

Wat vind je zo leuk aan La Femme? Hun tweede album is een soort Franstalige western met spookhuiselementen, dus als ik het luister waan ik me weer helemaal in Frontierland in Disney.

Verder nog leuke shows gezien? Ik ben twee keer naar een show van Sven Ratzke geweest (waar ik overigens ook twee keer Connie Palmen heb gezien, maar dat terzijde). De eerste keer deed Sven Ratzke een David Bowie-show, de tweede keer speelde hij Hedwig and the angry inch. Het was allebei zo mooi en goed, Sven Ratzke kan zo mooi zingen en beweegt zo sierlijk en aargh ik wou dat ik Sven Ratzke was.

En verder? Ging ik naar Milkshake! En naar de al twee jaar uitgestelde show Smoke and mirrors van Sasha Velour, en het was echt prachtig en zo inspirerend.

Speaking of Sasha Velour, wat heb jij dit jaar níet gedaan? RuPaul’s Drag Race gekeken. Dat zal wel als een shock komen voor de mensen die mijn blog lezen. Ik kon al die referentie-aan-referentie-inception die dat programma geworden is echt niet meer aan. (Maar don’t worry; ik kijk nog 3x per week dit filmpje, blijf ik toch nog een béétje mezelf)

Meest emotionele moment van het jaar: de laatste aflevering van Better Call Saul heeft me echt gebroken. GEBROKEN, zeg ik je. Voor wie de serie niet kent: Better Call Saul is een spin-off over de louche advocaat Saul uit Breaking Bad. Tim en ik keken deze serie al een jaar of 7 (langer dan dat ik veel van mijn vrienden ken). Het was trouwens eerste serie sinds Gossip Girl die ik van het begin tot het eind in real time gekeken heb. (Allebei series over schemers trouwens, toevallig) Had nooit verwacht dat een serie met deze man in de hoofdrol het beste liefdesverhaal of all time zou zijn???!?? Romeo en Julia is er niks bij.

Saul Goodman Cheers GIF by Better Call Saul - Find & Share on GIPHY

via GIPHY

Also Kim Wexler is echt een van mijn favoriete vrouwelijke personages aller tijden. Zo verknipt op een realistische manier, en een beetje awkward zonder dat dat dan ‘schattig’ moet zijn. I love her. Kan een heel essay over haar schrijven maar laat ik dat bewaren voor een andere keer.

Tweet van het jaar, die niemand zal begrijpen die Better Call Saul niet heeft gezien, dus deze tweet doe ik erin voor Tim en mezelf!

Wil je ook even gebruik maken van dit moment om te klagen over een slecht geschreven vrouwelijke personage uit een serie die je dit jaar gezien hebt? Ja, leuk dat je het vraagt!

En? Oké de slechte serie die ik dit jaar gezien heb is House of the dragon. Wat vreselijk saai en cringey was dat zeg. En wat is die Rhaenyra verschrikkelijk. Ik heb sowieso een hekel aan van die Jeanne d’Arc-achtige (no shade to Jeanne d’Arc) verhalen over Middeleeuwse vrouwen die niet de baas mogen spelen over het volk omdat ze ~*~vrouw zijn ~*~ maar dan stoer gaan doen en dat kijkers dan onder de indruk moeten zijn. Het is allemaal van die saaie oppervlakkige feministische propaganda en een belediging voor vrouwen die écht onderdrukt worden. Ik bedoel, als je vrouwelijke heersers in een Middeleeuwse setting wilt, doe dan óf een setting waarin vrouwen niet onderdrukt worden, óf doe het realistisch.

Wil je Game of Thrones dan wél realistisch of feministisch verantwoord noemen? In Game of Thrones zaten in ieder geval veel interessantere vrouwen: denk aan hoe Cersei via-via op de troon kwam, aan Arya die aan het begin wel een beetje irritant ~I’m not like the other girls~ aan het doen was maar uiteindelijk gewoon keihard werkte om een assassin te worden, denk aan Margeary (sorry ik denk gewoon graag aan Margeary). Ik bedoel, zelfs Khaleesi was veel realistischer – toen haar vent doodging was ze niks meer waard voor haar volk. Tót dat volk erachter kwam dat ze een soort magisch wezen was. Oké en nu heb ik toch een half essay geschreven. Ik had mijn woorden beter kunnen besteden aan Kim Wexler. Feministisch icoon omdat ze niet gepusht wordt als feministisch icoon maar gewoon zichzelf is.

Screams GIF - Find & Share on GIPHY
Ik, tijdens het kijken van HotD (omg ik mis Cersei)

via GIPHY

Heb je nog andere goede series gezien? Loved loved loved The White Lotus seizoen 2. En Inventing Anna natuurlijk, over een arm meisje die zich voordoet als rijke Duitse erfgename en iedereen oplicht. Hè, dat klinkt een beetje als Bijna Echt! Verplichte kost voor mij dus. Die Anna ging wel over lijken zeg. Vergeleken daarmee is Brenda een braaf meisje.

Favo film, nu we het er toch over hebben? Death Proof van Tarantino. Uit 2007 maar ik zag hem nu pas. Wel een beetje triggerend als je bang bent voor auto-ongelukken (zoals ik) maar de rest was gewoon zo goed: van die typische Tarantino-gesprekken waarvan je denkt ‘waar gaat dit heen?!?’ en het einde was… ontzettend bevredigend. (Vroeger kon ik nooit tegen geweld in series, maar sinds ik Game of Thrones heb gekeken ben ik echt een monster geworden). Maar uiteindelijk vond ik de gesprekken tussen al die vrouwen toch het leukst. Of zoals mensen op Moviemeter schreven: “In het begin wil je nog wel luisteren naar de onzin die de meiden te vertellen hebben, maar het duurt allemaal net iets te lang. […] Weer een stel meiden die domme praat uitslaan“, “Bij de eerste groep meiden heb ik nog de moeite gedaan om te luisteren, bij de tweede groep meiden was het doorspoelen geblazen. De vrouwen zijn ook niet bijster interessant en hebben eigenlijk niks te vertellen dat ook maar van belang is voor de film … veelal bimbo’s in cheerleader pakjes met seksuele fixaties…” en mijn persoonlijke favoriet: “stomme film enigste aan deze film zijn de stunts met de autos en de muziek / maar voor de rest sorry in begin stoere kurt russel daarna staat hij te janken als een kind“.

Death Proof Gif - payment proof 2020

Nog meer leuke films gezien? Nou, Tim en ik hebben in december alle Harry Potter-films gekeken. Serieus de eerste keer in mijn leven dat ik ze alle 8 redelijk kort achter elkaar heb gezien – ik vond die films altijd wel leuk, maar ook weer niet zó leuk dat ik ze elk jaar ging kijken of zo. Dit keer zat ik er echt helemaal in. Vooral de laatste twee delen zijn echt awesome – wat een geweldig verhaal is het toch. (Ik had mezelf ervan overtuigd dat het allemaal wel meeviel aangezien JK Rowling tegenwoordig zo’n enge vrouw is, maar helaas). Nu heb ik echt heel veel zin weer om al die boeken te lezen, maar misschien moet ik het maar niet doen, want ik merk dat ik nu weer een soort hyperfixatie heb op HP en er de hele dag over nadenk en dat is eigenlijk helemaal niet leuk, dat is vooral heel vermoeiend. (Zeker als je ook boos bent op JK Rowling ugh Joanne WAAROM doe je zo?)

Hoeveel boeken heb je dit jaar gelezen? 25. Ik had vroeger altijd op Goodreads het doel om er 50 te lezen, maar ik had het los gelaten omdat ik er te veel stress van kreeg. Maar eigenlijk vind ik dat ik dit jaar wel wat weinig gelezen heb.

Beste boeken die je hebt gelezen? Grappig genoeg zat ik deze zomer dan wel weer in een heerlijke leesflow, die maar liefst 3 boeken duurde. Deze drie zijn mijn favorieten van het jaar:

Detransitie, baby (Torrey Peters): over een trans vrouw wiens ex een andere vrouw zwanger heeft gemaakt. Dit boek was net een Tarantino-film: ik dacht de hele tijd ‘waar gaat dit nou heen’. Boeiende (niet per se sympathieke) personages, heerlijk geschreven en veel eye-opening observaties over gender.

Een liefde (Arnaud Cathrine): young adult-boek over een jongen met een nogal kort lontje die heel graag verliefd wil worden. Echt zo grappig en een heerlijke hoofdpersoon – ook niet altijd even sympathiek maar wel heel echt. Deze was mijn lievelings van het jaar.

The great escape (Fiona Gibson): een wat ouder boek wat ik alleen in huis had omdat ik het ergens gratis had gevonden, en jaren ongelezen in huis lag, maar toen ik eenmaal begon was het echt genieten :’) Over drie vriendinnen met issues die een weekendje weg gingen. Lekker Brits.

Honarable mention voor: ik las eindelijk Sapiens (door Yuval Noah Harari) en ik was echt OBSESSED met het eerste deel over hoe mensen in de prehistorie leefden. Echt zo jammer dat ik niet met een tijdmachine terug kan om even te kijken hoe mooi de natuur toen was.

Hoe vaak heb je corona gehad? Twee keer. In april… en nu!

Had je eigenlijk nog goede voornemens die je wel/niet gehaald hebt? Weet ik eigenlijk niet meer

Nou, er was toch een dingetje… Ja ik had een ‘challenge’ bedacht waarbij ik een jaar lang geen nieuwe-nieuwe kleding zou kopen. De kledingindustrie is zo zo zo vervuilend, en we hebben al zoveel kleding op aarde. Dus ik had bedacht dat ik een jaar lang geen nieuwe kleding meer ging kopen, alleen nog maar tweedehands. En daarna eigenlijk ook, want ja waarom zou je na een jaar ineens wel weer ff lekker gaan vervuilen? (Ik maakte een uitzondering voor ondergoed, sokken en schoenen – die laatste mocht ik dan alleen kopen bij sustainable aanbieders, niet in het winkelcentrum).

Is het gelukt? Het jaar is nog niet voorbij, want ik bedacht dit pas eind februari. Maar het is niet helemaaal gelukt. Ik heb sinds februari niet zoveel gekocht – en als ik iets kocht, was het tweedehands. Ik heb bijvoorbeeld een superfijne spijkerbroek die ik continu draag, een nieuwe blouse een jasje met schoudervullingen en aardbeien erop. Daarbij had ik gelukkig heb ik al veel kleding – op mijn boekpresentatie droeg ik bijvoorbeeld een paarse glitterjurk die ik al 5 jaar had… (overigens destijds ook al tweedehands gekocht). Maar ik heb één keer toch schoenen in het winkelcentrum gekocht, en bij het Kinderboekenbal kreeg ik heel veel stress want ik had niets fabulous meer en ik begon veel te laat met zoeken naar tweedehands kleding dus toen heb ik uit paniek een jumpsuit gekocht bij de River Island. Extra gênant omdat het thema ‘Gi-ga-groen’ was. Niet gi-ga-groen als in de kleur van mijn jumpsuit. Maar gi-ga-groen als in: niet de natuur slopen.

Heb je nog goede voornemens voor 2023? Niet meer stressen. Wat meer van het leven genieten want ik ben al bijna 32 dus het wordt weleens tijd. En Death Proof nog een keertje kijken. En alleen tweedehands kleding kopen, of misschien af en toe eens een sustainable kledingstuk. De natuur redden. Dat soort dingen.

2 Comments

Filed under leven

het leven in punten

  • Anders, beter ligt sinds een week of twee in de winkels. En met ‘in de winkels’ bedoel ik ook echt: IN de WINKELS. Inmiddels heb ik hem al bij verschillende boekhandels gespot en dat blijft zooo vet en surrealistisch.
  • Ook heel surrealistisch: om de reacties te horen van mensen die hem gelezen hebben. Mensen hebben echt allemaal gedachten over iets dat ik gemaakt heb?! Zo leuk om te horen, en zo grappig dat iedereen weer aanslaat op een ander thema uit het boek.
  • Maar goed, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik de hele tijd gelukzalig glimlachend rondloop, want eigenlijk zit ik con-ti-nu in de stress of mensen het wel Echt Een Goed Boek vinden en of die boekwinkels straks niet allemaal spijt krijgen dat ze exemplaren hebben ingekocht omdat straks niemand ze koopt en wat nou als iedereen het haat maar ze het gewoon niet durven zeggen?!? Echt, al die stress fantaseerde ik er nooit bij hoor, toen ik als 6-jarige nadacht over hoe ik later als ik groot was schrijver zou worden. Anyway, als je hem hebt gelezen, laat met vooral weten wat je vindt, hier of op de socialzzzz. Of op Hebban en/of Goodreads en/of Bol.com of ergens anders!
  • Tenzij je het stom vindt. Laat dan maar zitten.
  • Dat was een grapje, natuurlijk.
  • Of niet?
  • Twee weken terug was ook mijn boekpresentatie en dat was zo leuk. Er waren praatjes, er waren heel veel paarse ballonnen, er was een polaroidcamera, er waren snacks (niet dat ik die gegeten heb, maar het gaat om het idee), er was een reuzegrote poster van Anders, beter die nu bij ons thuis hangt. Zo bijzonder om mee te maken dat er mensen zijn die dit allemaal voor mijn boek bij elkaar hebben bedacht, en dat zoveel mensen ergens heen komen om te vieren dat mijn boek bestaat… (Bij Bijna echt was geen boekpresentatie omdat het middenin de corona-periode uitkwam, dus dit was mijn eerste!).
  • Verder is mijn leven sowieso lekker in beweging, want… ik heb een nieuwe baan! Na ruim 4,5 jaar bij mijn huidige werkgever, ga ik werken bij een organisatie die duurzame tips en adviezen geeft. Ik ga hier weer teksten schrijven. Vind het echt awesome dat ik me straks gewoon professioneel bezig kan houden met duurzaamheid, en de vibe op het kantoor vond ik ook heel fijn. Het is trouwens in Utrecht. Ik zei altijd ‘als ik ooit van baan ga wisselen, moet en zal ik in Amsterdam werken!’ maar dit vind ik inhoudelijk zo leuk dat ik met liefde op de trein spring (niet eens zo vaak trouwens met al dat hybride werken van tegenwoordig). Ik begin op 1 augustus, al bijna dus. Echt heel veel zin in.
  • Overigens ga ik mijn huidige collega’s wel ontzettend missen. Heb namelijk echt een heel leuk team. Zou ze het liefst allemaal meenemen.
  • Ik ga ook nog eens verhuizen! Nee, grapje. Wij zitten hier goed hoor, ik geniet nog steeds ontzettend van het feit dat we in dit huis een badkamer hebben die groter is dan 1,23 vierkante meter en we onze tanden niet meer hoeven te poetsen in de keuken.
  • Dan nog even een update over mijn hand. Of nou ja, update, ik heb er helemaal nog niet eerder over geschreven op mijn blog: ik heb 2,5 week geleden op mijn werk net-gekookt water over mijn hand gekregen. En met ‘gekregen’ bedoel ik: ik schonk het in een beker, liep vrolijk weg, maar liet hem toen na één stap al uit mijn hand vallen en ving hem weer op (?) en toen vloog het water overal (?) en toen sjoelde ik die beker het aanrecht op (was nog best gevaarlijk) en hield mijn hand vervolgens lekker lang onder de lauwe kraan, zoals de BHV’er me de vorige keer dat ik pasgekookt water over mijn hand gooide had geleerd (this ain’t my first rodeo). Al snel kwam er een collega die een appel wilde wassen, die vroeg of ik hulp nodig had, en ik zei, nee joh, moet gewoon even koelen, ik let wel vaker eventjes niet op terwijl ik rondloop met gloeiend hete dranken, haha, business as usual dit! Collega weer weg. Maar na een tijdje dacht ik: oeh, dit ziet er wel een stuk slechter uit dan de vorige keer, helemaal wit en met los vel en alles. Helaas was de prime-koffietijd al voorbij en werkte bijna iedereen thuis, waardoor ik moederziel alleen in de keuken stond, te wachten tot iemand een BHV’er voor me kon halen, alleen……. er kwam ECHT niemand meer drinken halen. Ook leek niemand door te hebben dat ik zo lang weg was, wat op zich best wel beledigend was, maar goed, op dat moment had ik grotere problemen dan mijn dalende populariteit sinds ik mijn ontslag had ingediend. Uiteindelijk ben ik na 20 minuten koelen maar gestopt om mijn collega’s heel zielig te vragen er een BHV’er bij te halen. Ipv één kreeg ik er toen meteen drie (dat was dan wel weer heel gezellig) en moest ik wéér 25 minuten koelen. Nou ja, lang verhaal kort, het was wel echt een erge tweedegraads brandwond, deed megaveel pijn, dikke blaren op mijn boekpresentatie, kon niets normaal vasthouden, etc. Maar inmiddels is het weer goed geheeld. Als je er niet op let, zie je niet eens meer dat m’n huid nog best rood is. Ik hou er denk ik maar een inimini-littekentje aan over. Niet echt een cool litteken (zoals mijn litteken van die ene keer dat ik met een beer vocht) maar ik moet het er maar mee doen.
  • Ik ben echt op een leeskick (zit in een leeskick? Heb een leeskick? Wat is nou goed Nederlands? Maar goed dat ik niks doe met taal). Ik ben tegenwoordig continu aan het lezen. Fictie, welteverstaan. Dat klinkt voor een schrijver nogal wiedes, maar het is juist nieuw. Normaal las ik overdag altijd non-fictie, wat ik had pas ‘s avonds zin in fictie (of als ik écht een wilde bui had: aan het einde van de middag). Het klinkt een beetje gek maar ik werd altijd een beetje melancholisch van overdag verhalen lezen? (Ik kijk ook nooit series of films overdag, dat vind ik nóg erger) En nu pak ik er gewoon ‘s ochtends bij het ontbijt een boek bij! Misschien komt het doordat ik twee heel verslavende boeken achter elkaar las: Detransitie, baby (over een trans vrouw wiens ex een cis vrouw zwanger heeft gemaakt, en die ex wil graag met z’n drieën het kind opvoeden. Ik vond de premisse enigszins geforceerd maar verder was het echt een topboek. Iedere pagina – wat zeg ik, iedere alinea – was superinteressant en ik vond de personages heel sterk, met al hun zwaktes) en Een liefde (een YA-boek over een volgens mij 15-jarige jongen die hele graag verliefd wil worden, maar niet zo goed weet waar hij het moet zoeken. Ook echt een hele leuke hoofdpersoon, en goede bijpersonages, die allemaal heel origineel voelden). Ik hoop eigenlijk dat deze leeskick blijft, want je dag wordt er wel wat plezieriger door, en lezen in de trein is weer eens wat anders dan de hele tijd op Instagram checken of iemand al een recensie over je boek heeft geschreven.
  • In de categorie ‘nu even geen zelfpromotie’ even wat Tim-promotie! Mijn Grote Liefde was namelijk vorige week op Radio 1 in het programma van Natascha van Weezel om te praten over de oorlogsgeschiedenis in hun families: Natascha’s grootouders hebben de Holocaust overleefd, Tims opa zat bij de Waffen-SS. Ze spraken over hoe sommige families wel praten en andere juist niet en over hoe deze achtergrond je ook nu nog beïnvloedt. Echt een superinteressant gesprek en zeker het luisteren waard! Je kunt hem hier terugluisteren (ja, de link klopt, Natascha vervangt Özkan Akyol voor een paar weken).
  • Echt zooooooooooooooooooooveel zin om op vakantie te gaan, jullie willen niet weten.

5 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

staarwedstrijd met de trash-emoji 🚮

Het engste dat ik ooit gedaan heb, is een tweede boek uitbrengen.

Natuurlijk was ik zenuwachtig toen Bijna echt twee jaar geleden in de winkels lag. Ik zag al helemaal voor me hoe vrienden en familie zouden ontdekken dat ik maar een matige schrijver was en dat ze me massaal zouden ghosten op WhatsApp, en hoe vreemden op Twitter ‘omg Lisa van Campenhout is echt trash 🚮’ zouden schrijven (ja, inclusief die emoji – die emoji is mijn grootste angst. Ik heb nachtmerries over die emoji. ‘s Avonds als ik alleen thuis ben durf ik niet in de spiegel te kijken, omdat ik bang ben dat die emoji terug staart, als een soort geestverschijning.)

Tegelijkertijd dacht ik dat het allemaal wel mee zou vallen, omdat niemand het boek zou lezen. Ik ben geen bekende Nederlander, dus niemand zou weten dat Bijna echt bestond. En als je niet weet dat iets bestaat, dan kun je er ook geen gemene recensie over schrijven, toch?

Het liep anders: oplettende (boeken)bloggers en bookstagrammers hadden Bijna echt in no time uit, en al gauw overspoelde mijn timeline met berichten van bekenden en onbekenden. De meeste reacties waren ook nog eens superlief en positief – ook iets wat ik van tevoren niet had durven hopen. (En hoewel er heus wel negatieve reviews tussen zaten, zou ik die niet echt gemeen willen noemen.) De enthousiaste reacties hebben me zoveel goed gedaan.

Nu Anders, beter binnen één week uitkomt, ben ik vele malen zenuwachtiger dan bij mijn eerste boek. Ik ga er niet klakkeloos vanuit dat net zoveel mensen het oppakken als Bijna echt, maar dit keer weet ik in ieder geval dat er wél mensen zijn die het gaan lezen, en dat ze een mening gaan hebben. En dat is aan de ene kant fantastisch – ik heb dit boek niet voor niets geschreven. Ik wíl dat mensen Anders, beter gaan lezen! Ik vind het verhaal zelf leuk en spannend en grappig en interessant – dus waarom zou ik dat niet met de hele wereld willen delen? Tegelijkertijd draait het worst case scenario-centrum in mijn brein overuren:

  • Wat nou als mensen het saai vinden?
  • Wat nou als mensen het plot ongeloofwaardig vinden?
  • Wat nou als mensen teleurgesteld zijn omdat ze Bijna Echt beter vonden?
  • Wat als mensen vinden dat het te veel lijkt op Bijna Echt?
  • Wat als mensen vinden dat het te weinig lijkt op Bijna Echt?
  • Wat nou als mensen mijn personages niet snappen?
  • Wat nou als mensen verkeerd interpreteren wat ik (niet) probeer te zeggen?

Vooral die laatste twee dingen boezemen me nogal veel angst in (bíjna net zoveel als de trash-emoji). Kijk, als je mijn boek niet spannend genoeg vindt, dan is dat ook niet leuk, maar dat is een kwestie van techniek. Volgende keer beter. Maar wat nou als mensen over míj oordelen? Het boek behandelt namelijk best wel zware onderwerpen, en mijn personages gedragen zich allesbehalve alleen maar goed of alleen maar slecht, en ik kan me voorstellen dat mensen hierdoor conclusies gaan trekken over wie ík ben.

En of dat nou terecht is of niet: dat is best moeilijk, voor iemand die altijd nogal graag ‘aardig’ gevonden wil worden. (Vooral omdat het niet alleen gaat over de meningen van mensen die ik ken van internet, maar ook over die van mensen in mijn omgeving. Mijn opa snapte bij Bijna Echt bijvoorbeeld niet waarom ik als “zo’n lieve meid” schreef over iemand die zulke immorele dingen deed…).

Tegelijkertijd geloof ik er heilig in dat je vooral iets moet maken waar je zélf in gelooft. Natuurlijk wil je als schrijver ook heel graag iets meegeven aan je lezers, en je wilt dat mensen je boeken kopen want anders wil niemand je volgende boek uitgeven, maar iets maken wat jíj waardevol vindt, is altijd het uitgangspunt. Je moet het zelf mooi en goed en belangrijk vinden. Wat anderen in je boek lezen en wat ze daarvan vinden, daar heb jij niks over te zeggen.

En ja, ik hou van dit boek. Ik hou van de personages en hun band met elkaar, die vaak helemaal niet alleen maar lief en wholesome is maar juist ook ingewikkeld en egoïstisch, juist omdat vriendschappen in het echte leven ook niet altijd zo simpel zijn. Ik hou van de thema’s die erin zitten – streven naar perfectie, schone schijn, en de rol die fitness hierin speelt, juist omdat je er op zoveel manier naar kunt kijken. Ik hou van mijn hoofdpersoon Maja, die in haar boosheid en frustratie en pijn die ze met zich meedraagt echt niet altijd even aardig is, juist omdat de samenleving het ons allemaal niet makkelijk maakt. En ik hou van het plot, van het verhaal, omdat ik het heb geschreven op een manier die ik uitdagend en interessant vond. Dus ja – het begin is er.

Als ik er zo over nadenk, kan ik eigenlijk niet wachten tot jullie het gaan lezen.

Vanavond maar even lang in de spiegel kijken. Mocht die trash-emoji me aanstaren, dan staar ik gewoon veel harder terug.

Meer weten over Anders, beter? Ik schrijf hier uitgebreider over waar het boek over gaat. Of lees mijn interview met mezelf over dit boek.

Wil je Anders, beter lezen? Je zou me ontzettend gelukkig maken als je hem zou pre-orderen! Dat kan bijvoorbeeld via ScheltemaDonnerPaagmanje lokale boekhandel via Libris, of Bol.com. Als het goed is ligt hij dan donderdag (!!!) al bij je op de deurmat! Of voeg Anders, beter toe aan je leeslijst bij Hebban en/of Goodreads.

8 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

anders, beter: een interview met mezelf over mijn nieuwe boek

Nog één keertje… waar ging Anders, beter ook alweer over? Anders, beter gaat over Maja, die al vóór de herfstvakantie van school wordt gestuurd na een uit de hand gelopen vechtpartij. Haar ouders denken dat het goed voor haar zal zijn als ze een tijdje bij familie in Amsterdam gaat wonen. Maja ziet hier het nut niet van in, maar besluit het als een kans te zien. Nu kan ze meer tijd doorbrengen met haar nicht Regina, die alles is wat zij zou willen zijn – succesvol, creatief en vooral: een goed mens. In haar nieuwe woonplaats weet niemand wat er thuis gebeurd is en Maja is ook niet van plan om dat te vertellen. Dit is hét moment om zich eindelijk eens normaal te gedragen en vrienden te maken. Maar dat wordt moeilijk wanneer Regina haar beschuldigt van iets wat ze niet heeft gedaan. Ze moet en zal erachter komen wat haar nicht in haar schild voert. Is Regina wel zo perfect als Maja altijd dacht?

Kun je de eerste zin delen? Dat kan ik zeker! Weet je wat, ik deel er zelfs 12:

Mijn ouders bleven volhouden dat het geen straf was, maar dat was moeilijk te geloven, na alles wat ik had gedaan.
‘Luister nou, liefje.’ Mijn vader draaide zich om vanuit de bijrijdersstoel. ‘Zo moet je dat niet zien. We willen je hélpen.’
In de achteruitkijkspiegel zag ik mijn moeder afwezig knikken terwijl ze invoegde. Ik zat achter haar. Op
de stoelen naast me lagen mijn rugzak en mijn kleinste koffer. De andere koffers lagen in de achterbak. Als we nu tegen een vangrail botsten en de auto in brand vloog, dan zouden al mijn bezittingen verloren gaan. Dan zou het net zijn alsof ik nooit had bestaan.
Best een fijn idee.

Jeetje mina, blijft dit boek zo angsty? Nee hoor, er gebeuren ook wel grappige dingen (althans, dingen die ík grappig vind)

Wat voor soort boek is het? Contemporary YA! Dat wil zeggen: het speelt zich af in het hier en nu. Het is spannend, maar geen thriller, want anders had ik er tijdens het schrijven weer niet van kunnen slapen.

Speelt Anders, beter weer af in Amsterdam? Jazeker! Maja gaat bij haar familie in de Sarphatistraat wonen (ongeveer ter hoogte van Roeterseiland). Ze gaat werken in een sportschool in Amsterdam-Oost, vlakbij de Linneusstraat. Het grootste deel van het verhaal speelt zich af in de buurt van deze twee locaties.

Waarom weer Amsterdam? Waarom niet eens een keertje lekker in je hometown Rotterdam? Ik ken de weg in Amsterdam nu eenmaal beter…

Wat voor persoon is die Regina eigenlijk? Regina is de behoorlijk succesvolle nicht van Maja: ze studeert biologie en heeft daarnaast haar eigen webshop met zelf ontworpen tassen. Zij is ongeveer één jaar ouder dan Maja. Regina is alles wat Maja niet is: behulpzaam, stijlvol, creatief, ‘volwassen’. Ze is #thatgirl, maar dan zonder dat ze online filmpjes heeft bekeken over hoe je #thatgirl nou precies moet worden: ze ís gewoon moeiteloos sportief en gezond en lekker efficiënt. Oh ja, en ook nog eens heel aardig. Kortom: bloedirrirant, die meid. En tóch wil je haar zijn – Maja in ieder geval wel.

Hoe kwam je op het idee voor Anders, beter? Het basisidee van Anders, beter is ‘een beter mens willen zijn’. Soms heb je toch van die mensen die én supersuccesvol zijn op werk, én veel sporten, én vrijwilligerswerk doen, maar tóch alsnog een veel spannender leven leiden dan jijzelf omdat ze op een of andere manier nog steeds tijd hebben om te feesten (?!). Ik dacht: wat nou als je iemand in je familie hebt die zo is? Dan word je wel heel veel geconfronteerd met wat jij niet bent.

Is dit dan gebaseerd op je eigen leven of zo? Het thema ligt wel dicht bij mezelf: al sinds ik een jaar of 8 was, maakt ik rond Nieuwjaar al belachelijk veel goede voornemens (variërend van: ‘mijn haar beter kammen’ tot ‘niet meer huilen als mensen boos op je worden’. Ik wist als 8-jarige wel wat lol maken was) Maar ik had niemand in de familie tegen wie ik zo opkeek – zelf ben ik het oudste kind, dus dan vergelijk je je toch minder snel met de rest. Daarom leek het me juist zo’n interessant gedachte-experiment: want nou als je (ongeveer) even oude nicht is wie jij wilt zijn?

Gaat het verhaal dan alleen maar over dat Maja meer op Regina wil lijken? Nee, het gaat vooral over hoe Maja haar leven probeert op te bouwen nadat ze van school gestuurd is. Kan ze zich eindelijk ‘normaal’ gedragen (lees: niet meer zo snel uit haar slof schieten), zodat mensen haar wél aardig gaan vinden? Of is en blijft ze altijd wie haar oud-klasgenoten zeiden dat ze was? Tegelijkertijd probeert Maja ook uit te vinden waarom Regina haar beschuldigt van dingen die ze niet gedaan heeft…

Zitten er weer actuele onderwerpen in je boek? Ja! Zelfverbetering is actueler dan ooit: we pushen onszelf steeds meer om ‘de beste versie’ van onszelf te worden. Mentaal, maar ook fysiek. Maja gaat werken in een sportschool dus we kunnen heerlijk los op sportschoolcultuur. Ennn er komen ook nog wat andere dingen in voor die de laatste tijd nog in het nieuws komen, maar deze blog is een spoilervrije zone, dus daar moet je tijdens het lezen maar achterkomen.

Hoe lijkt het boek op Bijna Echt? En hoe verschilt het? Zowel Brenda als Maja beginnen ‘opnieuw’ op een andere plek (Amsterdam), waar er weinig mensen zijn die hen kennen. Beiden zijn van plan om vooral sociaal gezien een ander leven te leiden. Maar waar Brenda dat wel héél rigoureus aanpakt door te liegen over wie ze is, wil Maja gewoon Maja zijn, maar dan een iets leukere versie. Ook Maja heeft geheimen, maar dat is meer een kwestie van verzwijgen dan van er dingen bij verzinnen.

Lijk je meer op Brenda uit Bijna echt of Maja uit Anders, beter? Qua gedrag lijk ik meer op Brenda, denk ik. Dat klinkt heel raar want die meid liegt en bedriegt en steelt, maar ze denkt over het algemeen wel na over wat ze doet. Ze is wat afwachtend en dat ben ik ook wel. Maja uit zichzelf veel duidelijker: als zij boos is, dan zul je het merken ook. Zo ben ik totaal niet. Tegelijkertijd liggen veel gevoelens en wensen die Maja heeft wel weer veel dichter bij mezelf. (En heel veel ook weer niet hoor! Zeg ik er voor de zekerheid maar even bij! Gaat nog gênant worden als mijn familie dit leest. Dat gaat het sowieso wel worden, maar anders wordt het NOG ERGER)

Met wie zou je liever vrienden willen zijn? Maja – hoewel Brenda wel wat makkelijker in de omgang is :’)

Op welk personage uit Anders, beter lijk je zelf het meest? Op een gegeven moment heeft Maja twee goede vrienden die elkaar veel tegenspreken. Die twee zijn eigenlijk de verschillende stemmetjes in mijn hoofd. Wie dan het engeltje is en wie het duiveltje, daar ben ik dus nog steeds niet achter. Maar ik lijk dus ergens ook wel op Maja, en ook wel op diegene op wie ze verliefd wordt. Eigenlijk heb ik wel mijn verschillende kanten over die vier uitgesmeerd. (Zien jullie het ook voor je?)

Speelt Anders, beter af in hetzelfde universum als Bijna Echt? Jazeker, maar dan een jaar of 2 later! Sowieso volgde Maja Brenda/Aurélie op Instagram, al benoem ik dat niet. Er is ook een terugkerende locatie én een terugkerend personage. Ik denk dat de locatie wel makkelijk te spotten is (ff een heads up: duurt vrij lang voordat die voorbij komt dus je hoeft niet de hele tijd te denken dat je wat mist 😉 ), maar ik denk dat het personage weinig mensen zal opvallen… laat het me please please please weten als je diegene spot, ik ben benieuwd!

Hoe lang heb je over dit boek gedaan? In totaal bijna twee jaar! Ik begon in augustus 2020, en in mei 2022 deed ik de laatste aanpassingen. Dat valt mee (zeker omdat ik ook gewoon 32 uur per week werk), maar na Bijna echt voelde dat extreem lang.

Hoe verschilde het schrijfproces met Bijna echt? Veel! Bijna echt was in een maand of 7 geschreven, waarvan ik 6 maanden schreef als een kip zonder kop, en de 7e maand ineens dacht: ‘wat een zooitje, ik moet alles omgooien’ en dat heb ik toen in een maand gedaan. De feedback was goed behapbaar: ik heb wat dingen verduidelijkt/aangepast en één scène toegevoegd, en toen waren er nog een paar rondes met kleine dingetjes. Maar eigenlijk lag het boek binnen een jaar nadat ik begonnen was al in de winkels. Bij Anders, beter heb ik de eerste versie ook in een maand of 7 geschreven en eigenlijk had hij al redelijk snel na V2 in de winkels moeten liggen. Maar hij was nog niet goed genoeg: het duurde te lang voordat er wat gebeurde, en daarna gebeurde er weer te veel. Ik heb nog zoveel omgegooid, zoveel nieuwe scènes geschreven en ook flink wat geschrapt. Daardoor heb ik er veel langer over gedaan dan gepland. En de feedback op V3 was toen ongeveer even veel als de feedback op V1 van Bijna echt, haha. Uiteindelijk heeft Anders, beter me echt vééééééél (denk er ff nog wat é’tjes bij) meer bloed, zweet en tranen gekost dan Bijna echt.

Maar hoe kwam dat dan? De vloek van het tweede boek? Nee even serieus, ik denk twee dingen: Bijna echt duwde zichzelf voort door de insteek van het verhaal: niemand mocht erachter komen dat Aurélie eigenlijk Brenda was. Het plot van Anders, beter vergde iets meer. Verder ging alles bij Bijna echt zó makkelijk, dat ik er misschien te licht over dacht? Niet dat ik niet hard werkte, want dat deed ik wel, maar bij versie 1 van Bijna echt was ik continu in paniek en nu kwam die paniek pas bij versie 3. Misschien had ik die paniek nodig om me scherp te houden 😉

Is het nog goedgekomen? Lief dat je het vraagt, Lisa. Ja! Het voordeel van deze lange aanloop is dat ik veel meer tijd heb doorgebracht met de personages en dat vond ik heerlijk. Ik genoot er enorm van om in Maja’s hoofd te zitten en de relatie met haar familie en vrienden te beschrijven. Eigenlijk vind ik het jammer dat het voorbij is en ik ze nu moet missen. Zou bijna fanfiction over mijn eigen personages gaan schrijven, maar dat is ook weer zo wat. En ik ben ook heel trots op het eindresultaat. Ik heb zoveel in dit boek kunnen stoppen, misschien juist omdat ik er zo lang mee bezig was.

Welke quote van het begin van het schrijven is je altijd bijgebleven? Een van de eerste dingen die ik heb geschreven is dit:

Ik heb altijd een beter persoon willen zijn. Iemand die aardig was, niet roddelde, die haar huiswerk niet overschreef uit het antwoordenboekje, die een nieuwe wc-rol klaarzette als ze de laatste had opgemaakt. Iemand die vrijwilligerswerk deed en spraakmakende feesten organiseerde. Iemand met doelen en interesses. En vooral: iemand die niet steeds zo boos op alles en iedereen was.
Klinkt dat onrealistisch, te veel gevraagd? Toch niet. Ik kende namelijk iemand die precies al deze dingen was.

Waarom zou ik dit boek moeten lezen? Om mij een plezier te doen! Nee, grapje, daar is het boek net ff iets te dik voor (320 pagina’s dacht ik). Maar serieus: het is een actueel verhaal over de zelfverbeteringsobsessie van onze samenleving en welke impact dat op onze psyche heeft. Maar de boodschap is niet dat zelfverbetering slecht is, of zo – niets in dit verhaal is echt zwart-wit. Ik hou er als lezer niet van om gestuurd te worden, dus in mijn boeken wil ik ook zeker niemand sturen. Tegelijkertijd is het ook een spannend verhaal dat makkelijk wegleest: je wilt erachter komen wat die oh zo perfecte Regina in haar schild voert…

Remind me, wanneer komt het boek ook alweer uit? 23 juni! Dat is al over anderhalve week! Omg knijp me!

Zo, dat was het interview met mezelf (featuring een aantal vragen die ik via Instagram heb doorgekregen – bedankt aan de mensen die iets ingestuurd hadden)! Meer weten over het boek? Je leest het hier. Of pre-order hem meteen: bijvoorbeeld via ScheltemaDonnerPaagmanje lokale boekhandel via Libris, of Bol.com.

Heb je nog vragen, stel ze vooral via mail (vijfkoffiegraag @gmail.com of Instagram of wat dan ook. Wie weet schrijf ik nog zo’n blog. Mocht je me zelf nog willen interviewen voor je eigen website/blog/insta/weetikhet, let me know! Ik werk graag mee.

5 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

zwaar op de hand

Ik las gisteren een blogpost van Loes die me nogal raakte. Ze schreef:

Ik verwacht niet dat ik van mijn pensioen kan genieten zoals anderen dat voor zich zien. Ik ga ervan uit dat de wereld tegen die tijd een plek is van extreem weer, met zeespiegelstijging, massa-migratie, voedseltekorten, uitsterven van het leven, oorlog. Ik hoor anderen plannen maken over verre vliegreizen en conferenties en daar moet je dan eigenlijk enthousiast op reageren […] en het voelt zo… surrealistisch. Vervreemdend.

Hoewel ik heus wel wist dat ik niet de enige was die dit zo voelde, was het pijnlijk confronterend om te lezen. Eigenlijk kan ik me ook niet voorstellen dat we over vijftig jaar lekker zitten te golfen – niet IRL, niet in VR. Ik zie de toekomst meer voor me zoals Loes beschrijft.

Meestal probeer ik die gedachte te negeren en leef ik gewoon mijn leven. Ik ga naar mijn werk. Mijn tweede boek is bijna helemaal af. Ik ga naar café’s en concerten. Ik wil eigenlijk wel echt een vakantie gaan plannen. Ik ben deze week een TikTok-kanaal over schrijven en boeken begonnen.

Ondertussen probeer ik een beetje halfslachtig milieuvriendelijk te doen. Biologische wasmiddel kopen, planten op het balkon zetten waar dan hopelijk insecten op afkomen, dat soort dingen. Ik eet grotendeels plantaardig – eigenlijk voor de dieren, maar voor het milieu is het ook mooi meegenomen. (Sorry, ff bommetje droppen: ik ben momenteel na 6,5 jaar niet meer 100% vegan. Voor mijn gezondheid, maar dat is een verhaal voor een andere keer.)

Ik ben lid van Partij van de Dieren en steun Milieudefensie. Ik heb (eindelijk) een groene bankrekening en (eindelijk) groen gas. Ik had me vorige maand voorgenomen om de rest van het jaar alleen nog maar tweedehands kleding te kopen. Ik dacht: misschien kan ik erover bloggen, mensen inspireren om ook minder te kopen.

For the record: halfslachtig milieuvriendelijk, dus. Ik ben geen veganist meer. Ik koop geen biologische groente, want duur. Ik koop te veel plastic, want gewoonte. Heb het afgelopen jaar toch nog fast fashion gekocht, want “het was alweer even geleden”. Ga meestal met de trein, maar soms met de auto omdat dat gewoon veel handiger is. En waarom moet ik mijn leven zo ingewikkeld maken, als de écht vervuilers de grote graaiende bedrijven zijn en mijn ritje toch niet zoveel invloed heeft op het grote geheel?

Ik probeer niet wakker te liggen van de klimaatcrisis. Dat doen anderen ook niet, redeneer ik. Die hebben toch ook toekomstplannen en langetermijnvisies en kinderen en alles? Die hebben toch ook nog steeds hoop? Waarom zou ik dan bang gaan zitten zijn? Het ligt vast aan mij dat ik die nieuwsberichten over branden en overstromingen en het uitsterven van insecten geloof. Ik ben altijd al zo zwaar op de hand.

Nee, het valt vast allemaal wel mee, denk ik dan: ik doneer toch geld toch aan De Goede Zaak, en verder kan ik het leven alleen maar nemen zoals het komt, gewoon doorgaan, straks toch maar gewoon wél voor kinderen kiezen, en er maar gewoon erop vertrouwen dat de overheid en alle slimme wetenschappers het voor ons oplossen. En zo niet, dan zien we dat dan wel weer. Op zich was in de Middeleeuwen leven ook niet per se het toppunt van comfort.

Maar soms gebeurt het toch. Als ik dus een artikel lees over droogte of overstroming of brand. Of van iemand anders die zich zorgen maakt. Of juist als ik merk hoe nadrukkelijk anderen zich níet zorgen maken. Een gesprek opvang over dat je bij Shein zulke leuke goedkope dingetjes kunt kopen. Of als ik iets lees over het begrip ‘vliegschaamte’, en me weer herinner dat ik echt niemand ken die dat heeft.

En dan moet ik janken maar dan maak ik me dan zorgen over want het was vrijdagmiddag en mijn lunchpauze was bijna ten einde en als ik me te veel laat meeslepen door m’n emoties krijg ik mijn werk niet af en dan zit ik dáár weer mee.

Dan denk ik: wat zit ik nu hier stom met m’n deadlines en m’n doelstellingen en m’n boekjes en m’n zelfpromotie en m’n vakantieplannen en m’n wens om een huis te kopen in een deel van Nederland dat onder de zeespiegel ligt?

Waarom geef ik niet méér geld aan milieudoelen?
Waarom geef ik niet alles?

8 Comments

Filed under rare wereld