Tag Archives: verhuizen

whoohoo januari whoohoo (sorry ik kan even geen serieuze titel bedenken)

~~~Happy new year, allemaal! Oh nee wacht, het is inmiddels alweer bijna 2018. Laat ik maar eens de inleiding skippen en vertellen waarom ik al heel 2017 niets van me heb laten horen:

IK GING DUS SAMENWONEN

Oh em gee, deze maand ben ik dus met Tim gaan samenwonen, of hij met mij, het is maar hoe je het bekijkt. Ondanks de bizar smalle en steile trappen in ons trappenhuis ging het verhuizen redelijk soepel, en het samenwonen gaat dat ook. We hebben zelfs nog geen ruzie gemaakt over de tv! Het is eigenlijk alleen maar leuk, en ons huis is dat ook (het is ook veel Instagramwaardiger dan mijn vorige huis).

Boy George mocht ook meeverhuizen

Jarig & zo

Ik werd 26, een leeftijd waarover ik weinig specifieke gedachten heb.

Ik werd 26, een leeftijd die me tot verdriet stemt omdat ik me zo OUD voel en bang ben dat mijn leven al bijna voorbij is, terwijl ik gevoelsmatig net uit het ei kom. Ik wilde dit eerst niet opschrijven, want ik ken heel veel coole mensen die ouder zijn dan ik of die juist nooit ouder dan 25 zijn geworden, dus ik wéét ook wel dat ik #dankbaar moet zijn en ik wil niemand tegen het verkeerde been stoten (want ik vind het zelf altijd VERSCHRIKKKELIJK irritant als mensen die jonger zijn dan ik gaan zeuren over hoe oud ze zijn – echt, 27-jarige vrienden, jullie hebben toestemming om mij te slaan), maar de waarheid is gewoon dat ik het moeilijk vind om geconfronteerd te worden met mijn eigen sterfelijkheid.

Ik werk eraan, oké?

Daarom heb ik het maar meteen twee keer gevierd; de ene keer voor mijn familie, en de andere keer voor een paar vrienden (niet voor veel, want ik was bang voor geluidsoverlast in mijn gloednieuwe huis, dus niet beledigd zijn als je niet bent uitgenodigd a.u.b.). Ik had besloten om beide keren te gaan koken, ik wilde allemaal hapjes maken uit verschillende kookboeken. Dat er op mijn familieverjaardag 15 mensen kwamen en dat ik die dag gewoon moest werken, dat is iets waar ik pas vlak van tevoren over na ging denken. Toen heb ik maar Indiaas besteld.

Voor mijn vrienden wilde ik wel koken want dat waren toch veel minder mensen en op zaterdag was ik vrij, maar toen ik na ging denken over hoeveel pannen ik wel niet voor nodig had voor al die verschillende hapjes, raakte ik zo in paniek dat ik bijna wéér Indiaas wilde bestellen. Gelukkig was Tim daar als mijn Voice of Reason (handig, dat samenwonen) en hij zei toen dat ik gewoon één pastagerecht moest maken. We hebben er speciaal een hele grote pan voor gekocht. Het lukte nog ook! En iedereen vond het lekker! En gezellig! Geloof ik!

Oh, en ik kreeg een hele mooie verjaardagskaart van mijn collega’s:

Semi-claims to fame, met nadruk op semi

Ook wel leuk om te vermelden: in het februarinummer van HP/De Tijd, waar ik vorige week een exemplaar van ontving, staat een artikel over Heleen van Royen waarvoor meerdere mensen zijn geïnterviewd – waaronder ik! Ik was gevraagd om iets te vertellen naar aanleiding van mijn scriptie van twee jaar terug (die, heel kort door de bocht gezegd, ging over de (vrouwelijke) imago’s van Van Royen, Connie Palmen en Renate Dorrestein). Superleuk!

Het volgende is misschien niet heel boeiend, maar goed, als ik toch aan het opscheppen ben: ik ben ook nog eens te zien als wazige vlek te zien op het filmpje van Lubach over Trump, je weet wel, die ene die alleen maar gezien is door driekwart van de wereldbevolking. Op het moment dat het gaat over de taal Nederlands, zie je een studiegenoot van me praten en dan zie je daarachter wat blurretjes, en een van die blurretjes ben ik dus. Het is zo vaag dat ik het pas de tweede keer dat ik het filmpje zag doorhad, maar het is toch leuk.

Met andere woorden: ga Nederlands studeren, zo kom je nog ergens!

———————————————————————————————————————–Andere dingen
    • Ik ga jullie alvast waarschuwen: de volgende punten gaan uitsluitend over dingen die ik heb gehoord, gezien of gelezen, want naast mijn werk, mijn verhuizing en al mijn verjaardagen heb ik in januari niets spannends meer kunnen doen.
    • Oh ja wel, nog één ander ding, en dat is dat ik opnieuw zelf mijn haar heb geprobeerd te verven. Nu heeft mijn haar vier verschillende kleuren (het blond van de kapper, het blond van de eerste thuisverfbeurt, het blond van de tweede thuisverfbeurt, en stukjes die ik ben vergeten mee te pakken. TOP).
    • Deze maand had ik ook wel de Adore Delano appreciation month kunnen noemen, want ik heb haar muziek continu geluisterd. Ik was daar een tijdje geleden al mee begonnen, maar ik vond het eigenlijk heel slecht, alleen toen gaf ik het nog een kans en begon ik ervan te houden zoals alleen een door liefde verblinde RPDR-fan ervan kan houden. Lievelings I look Fuckin cool. Herinnert me aan toen ik nog 19 was en altijd met gatenpanty’s en afgebladderde nagellak rondliep. (Ach, wat zit ik nou te liegen? Dit nummer is nog altijd heel herkenbaar, vooral om deze zin: Don’t need to brush my hair out // Birds need a nest to hang out.) (Ik heb dit soort nummers nodig oké, nu ik vier verschillende haarkleuren heb.)
    • Ik herlas The perks of being a wallflower. Ik was eigenlijk in iets totaal anders bezig maar toen wilde ik het ZO graag lezen dat ik geen andere keuze had dan er meteen in te beginnen. Het was de derde of vierde keer dat ik hem las, maar hij blijft prachtig. Het voet gewoon zo … echt.
    • Speaking of TPOBAW, ik ging dus ook meer informatie opzoeken over Ezra Miller (die Patrick speelt in de verfilming) en toen ontdekte ik zijn band, Sons of an Illustrious Father. Dat beviel me ook wel erg goed.
    • Met andere woorden, ik ben weer ‘lekker mezelf’ geweest deze maand.
    • Verder heb ik EINDELIJK Het Smelt gelezen. Ik vond het een heeel vet boek, het zat ontzettend goed in elkaar, maar op zich had het wel net iets korter kunnen zijn, ik had het idee dat er iets te veel herhaling in zat. Desondanks was ik binnen een week door de bijna 500 bladzijden heen.
    • Nu lees ik What Ever Happened To Baby Jane? omdat ik, zoals jullie inmiddels wel doorhebben, geen brede interesses heb, maar erg gefixeerd ben op een aantal dingen

Even tussendoor kijk hoe mooi het IJ <3

Februari

Aangezien februari een vrij korte maand is, is hij inmiddels alweer bijna voorbij (snappen jullie nu waar mijn existentiële crisis vandaan komt??? Ik denk altijd dat dingen voorbij zijn als ze nog maar net zijn begonnen), maar er staan een heleboel leuke sociale dingen op de planning. Tussendoor probeer ik een hoop te schrijven in de hoop dat ik nog een beetje een beetje een ‘jonge’ schrijfster kan zijn, zoals op die verjaardagskaart van mijn collega’s stond. Met andere woorden: volgens mij worden die 28 goed bestede dagen.

9 Comments

Filed under maandoverzicht

doei december

Ik heb een dilemma. Dit dilemma heet: Zal ik eerst mijn decemberoverzicht posten, of eerst mijn jaaroverzicht? Het leven van een blogger die geen tijd/energie heeft om normale onderwerpen te bedenken en daarom alleen nog maar over zichzelf schrijft is zwaar jongens, zo zwaar.

Hoewel het misschien logischer is om te beginnen met het jaaroverzicht (aangezien het jaar procentueel gezien verder voltooid is dan de maand), start ik toch maar met december, want anders verklap ik al alle spoilers uit dit maandoverzicht. Zoals …

WE HEBBEN EEN HUIS

… en dat is het enige nieuws wat ertoe doet, eigenlijk. Hierna kan ik stoppen met deze decemberblog (en met het verder nog iets willen bereiken in mijn leven). Het is een appartement, het is mooi, en we kunnen erin vanaf 3 januari! En ons nieuwe huis staat ook nog eens in Amsterdam-Oost. Op zich had ik ook best wel in Noord willen wonen, of West, of Zuid, maar momenteel woon ik in Oost en ik voel me hier behoorlijk thuis. Als ik ga winkelen bij Oostpoort, heb ik namelijk hetzelfde gevoel als ik had toen ik vroeger naar Rotterdam Alexandrium ging (namelijk: omg het is hier zo druk waarom gaan al die mensen niet weg!!!)

d e f i s s a d a g e n

Hoe was jullie kerst? Die van mij was leuk, ondanks het tot op heden ontbrekende kerstgevoel van dit jaar. Dit heb ik maar gewoon gecompenseerd met buitensporig veel kerstactiviteiten: donderdag had ik een kerstbrunch op mijn werk en at ik overheerlijke vegan pindakaasfondue bij Babs, vrijdag ging ik naar een kerstspel waarin Tims zus speelde, zaterdag was kerstavond bij mijn ene tante, zondag Eerste Kerstdag bij mijn andere tante, maandag ging ik met Tims familie zwemmen (en eten en slapen) bij Van der Valk en dinsdag ging ik er ook nog eens ontbijten voordat ik terugkeerde naar het normale leven.

Een overvol programma dus, maar het was allemaal wel erg gezellig, en ik heb gênant veel cadeaus gehad.

Mijn broertje en zusje en ik op kerstochtend, toen we nog schattig en onschuldig en geen verwende krengen waren

Dilemma twee

De feestdagen (en voornamelijk die cadeaus) brachten mij tevens bij dilemma nummer twee van dit moment: ga ik verder met het lezen in Harry Potter numéro 7, of sla ik een van mijn nieuwe boeken open? En zo ja, ga ik dan voor Het smelt, De vegetariër, De zoetzure smaak van dromen, Notes on a scandal of Go set a watchman?

———————————————————————-de rest

  • Aangezien deze maand nog niet afgelopen is, zal ik maar eens beginnen met vertellen wat ik de komende (vrije!) dagen ga doen: bar weinig.
  • Ik heb mijn nieuwe lievelingsfilm ontdekt: What Ever Happened To Baby Jane? Gaat over twee zussen, waarvan de één een in de vergetelheid geraakt kindsterretje, en de ander een filmster die door een mysterieus ongeluk in een rolstoel is beland. Het is typisch zo’n film waarvan ik altijd al wist dat die bestond, maar nog nooit gezien had. En ik ben echt blij dat ik het eindelijk gedaan heb. Hoewel Tim en ik tijdens het kijken vrij veel naar de tv hebben lopen schreeuwen (“HOE KUN JE NOU EERST ZO SLIM EN DAN ZO DOM ZIJN?!?” “NOU DE CALIFORNISCHE POLITIE STELT OOK NIET VEEL VOOR!!!”) heeft deze film direct een ereplekje in mijn hart gekregen. Ik vond het verhaal en de ideeën erachter voornamelijk zo vet, net zoals de sfeer. Ook wel interessant om te weten: deze film is uit 1962, en de twee hoofdrolspeelsters (Joan Crawford en Bette Davis) schijnen elkaar in het echt intens gehaat te hebben. Hier een fragment (geen trailers kijken, die verklappen te veel)

Zo kijkt Baby Jane ongeveer de hele film

  • Inmiddels heb ik mijn eerste functioneringsgesprek op mijn werk gehad. Dat was positief en mijn contract wordt verlengd! Superfijn, want ik heb ook het gevoel dat ik echt op mijn plek zit.
  • Ik ben hier nu wel blij aan het blaten over allemaal dingen die ik heb gedaan, maar eigenlijk was dit deels ook echt een rotmaand aangezien er allemaal vervelende dingen gebeurden die wellicht niet allemaal direct betrekking hadden op mijn leven, maar wel gebeurden.
  • Ik HOU echt van Harry Potter en ik vind het zo’n gemis dat niet iedereen die ik ken dat doet.
  • Het album dat ik deze maand het meest geluisterd heb, is Keep Your Darkness Secret van Moto Boy. Moto Boy is een Zweedse artiest wiens eerste album (uit 2008) ik helemaal grijsgedraaid heb, maar daarna ben ik hem een beetje uit het oog verloren. Dat is dom, maar ook handig, want nu heb ik tenminste wat in te halen.Verder heb ik dit musicalnummer zo vaak geluisterd dat ik de tekst inmiddels kan zingen zonder muziek erbij (ik weet niet wat het is, maar als Renaud Hantson zijn mond opent, is het net alsof iemand me een spuit endorfine geeft). Tevens luisterde ik ineens naar Patrick Bruel (mijn ouders zullen trots op me zijn), en was ik erg into de muziek van Placebo rond het jaar 2001 (of het ‘Leni en Levi‘-tijdperk, zoals ik het altijd noem). Ik ben de laatste tijd zoveel into Placebo dat het een beetje gênant begint te worden. (Ik bedoel, ik ben geen 17 meer, maar bijna 26.) Denken jullie dat Tim het goedvindt als ik dit kussen bestel voor in ons nieuwe huis?

Oké, en met deze uitgebreide verhandeling over mijn innerlijke muziekleven heb ik een nieuw dieptepunt bereikt, dus ik ga deze blogpost afsluiten.

Januari

Wordt leuk maar erg druk, aangezien ik moet gaan verhuizen én ook nog eens jarig ben en daar een beetje iets leuks van wil maken. Ik heb trouwens geen nieuwe goede voornemens, want ik heb al sinds 2003 dezelfde, en dat is dat ik minder tijd moet verspillen op internet. Het gaat ieder jaar ietsje beter, maar ik heb nog steeds de offline nirwana niet bereikt, dus ik ga nu stoppen met schrijven en iets mindfuls doen, mijn haar wassen of zo.

17 Comments

Filed under maandoverzicht

wat ik niet meer heb

 

uitzicht amsterdam noord

Dit uitzicht bijvoorbeeld

Mijn kamer ziet eruit alsof er een tornado heeft huisgehouden. Dat is best jammerlijk, want de enige die hier heeft huisgehouden, ben ik, en dat heb ik niet erg efficiënt gedaan, want het is een enorme teringzooi. Ik kan zeggen dat het probleem ligt bij mijn drukke agenda en dat ik tevens gewoon geen plek heb voor al dat papier dat (lees: al die nagekeken toetsen die) ik verzamel sinds ik docent ben, maar eerlijk is eerlijk: de belangrijkste reden waarom mijn woning er niet uitziet, is omdat deze woning ‘normaal’ voor me geworden is. Waar ik eerst moest huilen van geluk omdat ik nu eindelijk een eigen keuken had, moet ik nu eerder huilen omdat ik geen zin heb om die keuken schoon te maken.

Na tien maanden is het nieuwe er volledig af, ik ben aan mijn woning gewend. Heel slecht, aangezien ik hier zoveel heb dat ik vroeger niet had, of beter gezegd: hier zoveel niet heb dat ik vroeger wel had. Om mezelf maar weer te herinneren aan hoe #dankbaar ik mag zijn, een lijstje met dingen die ik in deze woning moet missen (en ja, dat is allemaal positief):

  • Om maar te beginnen met het allerfijnste: waar ik nu woon, gooien mensen geen afval uit het raam! Je zou denken dat dat normaal is, maar voor mij was het heel lang heel normaal om te zien hoe de grond aan de achterkant van de flat bezaaid lag met vuilniszakken, lege bierblikken en volle zakken sla (?).
  • Iets dat hier wellicht mee samenhangt, is dat ik nooit meer dode ratten bij de vuilnisbakken zie. Zo jammer!
  • Ook vind je in mijn woning geen muizen (dood en/of levend). Dat er muizen waren, was trouwens niet echt de schuld van de schaamteloze vervuilers van mijn flat, want muizen in oude huizen zijn op zich best wel normaal. Dat ik nu nergens een muis zie is een cadeautje, laten we maar zeggen.
  • Nu heb ik weinig tot geen geluidsoverlast. In Noord wist ik precies wat iedereen de hele dag zei, deed of luisterde. Hier zijn de muren wat beter, want ik heb zelden last van andere mensen (ook wel lichtelijk verontrustend, in mijn vorige woning had ik wel altijd het gevoel dat er op me gelet werd, mocht ik van een krukje vallen o.i.d.).
  • Mijn huidige keuken mist vooral smerigheid. Godogod, wat was die keuken in mijn vorige flat toch een potje. Ik deelde hem met twaalf anderen, vandaar. Nu is mijn eigen keuken ook niet echt een toonbeeld van hoe het moet, maar zoals ik al zei in mijn blog over waarom het leuk is om alleen te wonen: andermans ranzigheid is altijd net wat ranziger dan je eigen ranzigheid. Bovendien kan het nooit zo erg worden als daar. Zo was er die ene keer dat de afvoer van een van de wasbakken in de keuken DAGENLANG vol met water stond omdat de afvoer verstopt was. Ik was doodsbang dat we allemaal besmet zouden raken met de legionellabacterie, of zo. Ik weet nog wel dat ik me uiteindelijk over mijn walging heb heengezet en heb geprobeerd om de afvoer te ontstoppen, en dat het toen exact 0,0% effect had. Had ik voor niets mijn gezondheid op het spel gezet! Uiteindelijk is er een loodgieter gekomen om de boel weer lopend te krijgen. Best gênant.
  • Ik heb trouwens ook geen huisgenoten meer met wie ik kan roddelen over wie de afvoer heeft laten verstoppen. Dat is wel jammer. (Ter compensatie zit ik nog steeds in de whatsappgroep van mijn voormalige huis. Nee, grapje, dat is voor het geval ik nog post krijg. En oké, ook omdat ik niet zo goed ben in afscheid nemen.)
  • En ik heb al helemaal geen snoezige 18-jarige huisgenoten meer die voor het eerst op zichzelf gaan wonen en vinden dat ze gekookt hebben als ze een diepvriesmaaltijd opwarmen in een pan. (Dat mis ik ook wel, want daardoor voelde ik me altijd Vet Volwassen & Verantwoordelijk. Nu moet ik mijn gevoel van eigenwaarde ergens anders vandaan halen. Uit mijn talenten enzo.)
  • Hiero geen doodenge liften die om de haverklap vastlopen (m.a.w. ik hoef ook nooit meer met de trap naar de vijftiende verdieping). Vind ik óók wel jammer, want het maakte het leven spannend en iedere keer dat de lift het wel deed was een heus dankbaarheidsmomentje.
  • Ook blijven vreemde mensen die over de gang lopen me bespaard. In mijn vorige flat waren de deuren continu kapot, en dan kwam er weer zo’n rare snuiter binnen (en oh ja, af en toe nam die dan ook iets mee, het laatste jaar werd er continu ingebroken). In mijn nieuwe flat is het wat lastiger binnen komen. Oké, gisteren was de voordeur ook wel kapot, maar toen ging hij van buitenaf niet open in plaats van niet dicht. Niet echt handig, maar wel veel veiliger, toch?

Zo, en nu ben ik wel klaar met dit lijstje, ik ga mijn lieve fijne keuken maar eens de schoonmaakbeurt geven die hij verdient.

11 Comments

Filed under leven

waar geluk is je postcode

Inmiddels woon ik alweer langer dan twee maanden niet meer in Amsterdam-Noord, maar in Amsterdam-Oost. En ik ben ZIELSGELUKKIG. Werkelijk mensen, als deze verhuizing me iets geleerd heeft, is het dat waar geluk niet uit jezelf komt. Waar geluk is waar je huis staat. Ik schaam me er een beetje voor om dit toe te geven, want toen ik in Noord woonde was ik ook best blij en ik voelde me er zelfs thuis, maar jongens, alles is beter nu ik niet meer dagelijks langs Centraal Station hoef en gewoon lekker ‘s nachts over straat kan banjeren.

Voordat ik in Amsterdam studeerde, had ik een visioen. Het was herfst (in mijn visioenen is het altijd herfst) en ik fietste na een productieve collegedag over de Blauwbrug naar het huis dat ik samen met drie andere meisjes zou delen (dat huis stond natuurlijk binnen de ring en die drie andere meisjes waren precies even oud als ik en we vormden een heilige vier-eenheid waarbij nooit iemand zich buitengesloten voelde).

Dit visioen bleek later helemaal geen visioen, want ik werd nooit gekozen bij hospiteeravonden, waardoor ik bij mijn ouders moest blijven wonen, waarna ik een jaar in een (hele mooie) schuur in Zwanenburg (say whut) zat, en vervolgens terechtkwam in een gigantische flat in Noord waar ik de keuken deelde met dertien anderen. Niet echt wat ik van mijn studententijd verwacht had, maar uiteindelijk had ik het 3,5 jaar (minus een half jaar Parijs tussendoor) toch leuk in Noord, en zoals ik al zei, ik voelde me er hartstikke thuis.

Tegenwoordig woon ik dus in het oosten van de stad. Mijn directe omgeving is niet fantastisch in de zin van mooi of gezellig, maar dat maakt niet uit, want ik ben in vijf minuten ergens waar dat het wel is. Voor het eerst sinds Parijs woon ik vlakbij dingen waar mensen willen zijn, kroegen en hippe restaurants en zo. Als ik ergens heen moet, kan ik door allemaal verschillende stukjes stad fietsen. Laatst ging ik naar een foodfestival en het was vlakbij mijn huis! Er is nog nooit eerder iets vlakbij mijn huis geweest! Ik heb eindelijk het gevoel alsof ik in de stad woon. Mijn Amsterdam-haat is nu ook als sneeuw voor de zon verdwenen: eigenlijk bleek ik Amsterdam helemaal niet écht vervelend te vinden. Ik voelde me gewoon buitengesloten en kon deze gevoelens niet uiten.

En het mooiste is? Ik kan vanaf het centrum zelfs over de Blauwbrug naar huis fietsen. Oké, ik moet er iets voor omrijden, maar voor dingen die zoveel joy sparken* mag dat best.

 

*Ik heb dus dat boek van Marie Kondo gelezen. Dat is maar goed ook, want hoewel ik nu een best grote kamer heb, heb ik besloten dat ik de rest van mijn leven alleen maar in het centrum van Amsterdam/Rotterdam moet wonen, en dan heb je over het algemeen niet zoveel ruimte.

Ze hebben hier zelfs fonteinen joh echt niet normaal

 

35 Comments

Filed under leven

dingen die ik ga missen aan amsterdam-noord

Lekker uitzicht

Want echt waar, ik voel me er reuze thuis. Zelfs ondanks het feit dat niemand ooit naar me toe wil komen omdat het te ver weg is, zelfs ondanks het feit dat ik ‘s avonds altijd de bus moet nemen omdat ik in het donker niet langs al die bosjes durf te fietsen, zelfs ondanks het feit dat fietsen vanaf de pont sowieso best wel klote is.
Na dik drie jaar ben ik er toch wel gaan horen. Als ik over het Buikslotermeerplein loop, is het net alsof ik nooit anders gedaan heb. Ik weet precies waar ik moet zijn (en vooral: waar niet). Wie heeft de Kalverstraat nodig? Hier heb je ook alles, en je kunt er nog lopen zonder vertrapt te worden door Franse toeristen ook.

Misschien ga ik nog wel eens terug, gewoon, als uitje.

Wat ik ook veel ga missen:

– de Jumbo (ze hebben er alles wat ik wil, en meer. Ik herken zelfs de medewerkers. Erg hè.)
– de konijnen die overal rondlopen (nou ja, overal waar het groen is dan)
de huizen op de dijk (net alsof je in Volendam woont joh)
– de brede wegen (kun je tenminste lekker breed fietsen)
– mijn buren (behalve als ik ga slapen)
– de 305725 miljoen kinderen die bij de halte Rode Kruislaan uitstappen om naar school te gaan (ik ben een sentimenteel wijf, oké?)

Wat ik niet ga missen:

de muizen (maar ik maak vast nieuwe vrienden)
– de mensen die altijd urenlang in hun auto’s op de parkeerplaats zitten (dat is gewoon creepy)
– de doodenge liften (en nog engere trappenhuizen)
– de kermis die ongeveer veertien keer per jaar opgetuigd wordt (logisch)
– alles uit de eerste alinea (ook logisch)
– geen eigen keuken hebben (megalogisch)

Want, lieve vrienden, zoals jullie misschien wel vermoeden, ga ik Amsterdam-Noord inwisselen, en wel voor het oosten van de stad. Niet omdat ik niet van Noord hou, maar omdat ik wat vaker nachtelijke fietstochtjes wil maken. En mensen bij mij thuis wil uitnodigen. En dan voor hen koken in een keuken waarin ik de oven durf aan te raken zonder daarna meteen mijn handen te moeten ontsmetten. Tevens wil de stoel van mijn oma ook graag gebruikt worden in plaats te staan verpieteren in een hoekje van mijn oude kamer in mijn ouderlijk huis, dus ik had écht een grotere woning nodig. En na lang zoeken heb ik die ook gevonden: over een week of twee gaan ik en mijn bezittingen wonen in Oost.

Mochten jullie je afvragen hoe ik dit voor elkaar heb gekregen in dat dure en volle Amsterdam: langstuderen mensen, langstuderen is de sleutel naar een beetje een leuke woonplek. Na vijf jaar ingeschreven te staan bij Studentenwoningweb heb ik eindelijk iets gevonden waarvoor ik het aandurf Noord te verlaten. Voor een jaar dan, als ik mijn lerarenbevoegdheid heb gehaald, word ik er weer uitgeknikkerd.
Maar nu ben ik gelukkig. En alvast nostalgisch, ja.

amsterdam noord gestoord

Opdat deze tekening nooit vergeten wordt

 

22 Comments

Filed under leven