Category Archives: voornemens

update van een motorisch wrak

Inmiddels heb ik al 27 rijlessen achter de rug. Ik dacht eerst dat ik heel goed was, maar zo rond les 21 merkte ik dat mijn rijleraar gewoon mee zat te remmen als ik aan het inparkeren was. Nu snapte ik ineens waarom er in 20 jaar nog nooit een leerling schade heeft gereden aan zijn auto.

Ik was dus heel bang dat ik heel bang zou zijn op de weg (dat was de hele reden waarom ik zo lang zonder rijbewijs heb geleefd) (oké, ik had ook gewoon geen zin) maar dat valt dus wel mee. Sterker nog, ik zou best wel wat banger in het verkeer mogen zijn, dan zou mijn rijleraar niet zo vaak op de rem hoeven trappen.

Afgelopen week hebben we weer tot oktober nieuwe lessen gepland. Ik heb niet durven tellen hoeveel het er waren, maar ik kan nu wel met zekerheid zeggen: ik ben geen wonderkind. Ook geen wondervolwassene. Eigenlijk ben ik gewoon heel normaal. Een beetje sloom zelfs. Maar ja, vrouw hè.

(Dat is trouwens iets wat ik me afvraag: WAAROM hebben bijna alle mannen die ik ken hun rijbewijs in 25 lessen gedaan, en alle vrouwen in 40+? Is het omdat jongens zich hier al hun hele leven op voorbereiden met computerspelletjes? Is het een bias van de mensen die ons beoordelen? Ik zou echt alleen daarom zo graag snel mijn rijbewijs hebben gehaald, maar ja – ik had kunnen weten dat ik geen talent had, want ik ben motorisch gewoon erg slecht. Lezers die dit stereotype wél hebben verbroken (slome mannen/snelle vrouwen) laat u a.u.b. horen)

Ondertussen ben ik ook maar eens begonnen met mijn theorie. 20 augustus heb ik namelijk dat theorie-examen. Euh ja, dat is morgen dus. Tot gisteren was ik nog voor geen enkel proefexamen geslaagd, ondanks behoorlijk domme vragen als ‘is het slim om je hond op de hoedenplank te vervoeren’ en ‘mag je tegen het verkeer inrijden als je haast hebt’. Voor het onderdeel ‘gevaarherkenning’ slaag ik dan wel weer de hele tijd. Maar dat is niet echt een prestatie, aangezien je maar 13 van de 25 vragen goed hoeft te hebben. (Dát vind ik dan weer best gevaarlijk, dat je mensen met zulk slecht inschattingsvermogen laat slagen).

Nee, de vragen die ik fout had, waren allemaal van die irritante marginale kwesties als ‘hoe lang mag je aanhangwagen zijn’ en ‘mag deze bromfiets de weg op’. Like I care! Ik durf de eerstkomende 10 jaar toch niet met een aanhangwagen te rijden, en wat boeit mij een bromfiets nou? Als hij er rijdt, dan rijdt hij er. Ik ben toch zeker niet van de politie.

Voor wie zich nu zorgen maakt: niet doen, want ik heb gisteren een theoriecursus gedaan. Zou er zelf niet voor hebben gekozen, maar het zat in mijn pakket, dus ik heb er toch maar gebruik van gemaakt. En ik moet zeggen: ik vond het erg … leuk? Kennelijk mis ik het studeren toch een beetje, want ik schreef mijn hand lam aan aantekeningen, stelde de hele tijd veel te ingewikkelde vragen en vond het gewoon jammer toen het 17  uur was en we naar huis moesten. Leek verdomme Hermelien Griffel wel.

Dus ik ga maar weer verder oefenen. Ben vastbesloten om het te halen. Met de hersenen van deze motorische kluns is namelijk niets mis. Ik ben nu al zoveel tijd en geld kwijt aan deze onderneming, ik vind dat ik nu wel recht heb op een overwinning.

En anders ………… dan overleven we het allemaal ook wel.

17 Comments

Filed under voornemens

drie projectjes en hoe die gaan

Het leven is één grote aaneenschakeling van klusjes, plannen en goede voornemens. Nou ja: mijn leven is één grote aaneenschakeling van klusjes, plannen en goede voornemens. Misschien zijn jullie levens wel niets anders dan feestjes en zuurstokken en schattige babydieren. In dat geval doe ik iets flink fout.

Maar dat is niet wat ik vandaag wilde bespreken. Ik wilde het eigenlijk hebben over de dingen waar ik nu mee bezig ben. Gewoon, omdat ik graag over mezelf praat: ik ben immers een blogger en dat is dan wat je doet. SO BRING IT ON LISA. Oké Lisa.

1: Dagobert Duck worden

Geld & ik hebben een nogal casual relatie (wat kan ik zeggen? I’m a cool girl). Een relatie die tot nu toe goed heeft gewerkt voor ons allebei. Ik hoef nooit over geld te piekeren, kan altijd kopen wat ik wil en houd zelfs nog genoeg over om mijn studieschuld af te betalen ook. Deze luxepositie komt door een gunstige combinatie van fulltime werken + nauwelijks vaste lasten + geen behoefte hebben aan dure spullen (als je nooit trek hebt in snoep, hoef je ook niet op dieet). Maar onlangs realiseerde ik me ineens dat ik niet voor eeuwig in deze luxepositie zou (willen) verkeren, en dat ik misschien maar eens een stevig woordje moest gaan voeren met Geld. Ofwel, misschien moest ik maar eens gaan (be)sparen.

Maar dat vind ik dus nog niet zo makkelijk. Want het is één ding om te besluiten om niet meer over je telefoonbundel heen te gaan of om te stoppen met winkelen bij de Lush, maar in het dagelijks leven zijn er een hoop hindernissen in mijn pogingen om mijn geld wat dichterbij me te houden. Want mijn verzekering vergoedt de rekening voor de podoloog niet. Er zijn ineens allemaal mensen bijna jarig. En waarom is nou uitgerekend als ik heb besloten om gierig te worden de havermout van 30 cent uitverkocht, waardoor ik de havermout van 89 cent moet kopen? (Waarom bestaat er überhaupt havermout van 89 cent als het precies dezelfde havermout is als die van 30 cent?).

Met andere woorden: Geld & ik bereiden ons voor op ingewikkelde tijden. Duim voor me dat we er uiteindelijk samen sterker uitkomen.

2: Jerom worden

Ik ben een koukleum. Nu de temperaturen weer in rap tempo aan het dalen zijn, besloot ik eens op te zoeken of er iets te doen is aan deze koukleumerigheid (daarmee bedoel ik: ‘trucjes verzinnen zodat mijn lijf zichzelf warm kan houden’, en niet ‘dagelijks in skipak naar mijn werk komen’). Ik bedoel, Tim heeft het immers bijna nooit koud, waarom kan ik dat niet?

Zodoende kwam ik erachter dat vrouwen het vaker koud hebben dan mannen, omdat ze minder spiermassa hebben: en spieren helpen je om je warm te houden. Nu heb ik extreem weinig spiermassa. Dat weet ik doordat ik a) me niet eens één keer op kan drukken, en b) ooit mijn lichaamsgewicht heb laten analyseren in de door mij zo gehate sportschool. Daar kwam uit dat ik een te hoog vetpercentage had. Nu zou ik niet willen beweren dat ik helemaal geen vlees aan mijn botten heb (als ik naar achteren leun heb ik zelf felbegeerde back rolls) maar at the end of the day heb ik nog steeds maat 36, dus zo’n groot vet-overschot kan ik nou ook weer niet hebben. Mijn conclusie is dan ook: het lijkt alsof ik extreem veel vet heb, maar dat komt doordat ik gewoon extreem weinig spiermassa heb. Daardoor raken die percentages uit balans. (Ik ben een klassieke nerd: zwak & slap, maar oh zo goed in wiskunde.)

Nu wil het toeval dat ik tegenwoordig veel thuis werk en dat mijn handen dan regelmatig veranderen in ijsklompjes (de verwarming durf ik namelijk niet al te hoog te zetten vanwege het Dagobert Duck-puntje). Ik heb besloten dat ik, iedere keer als ik het écht koud krijg, voortaan gewoon een minuutje ga planken. Omdat ik zo slap ben, krijg ik het namelijk al na 10 seconden bloedheet. Goed voor mijn lichaamswarmte op korte termijn, en op lange termijn bouw ik ook nog eens zoveel spiermassa op dat ik het binnenkort gewoon nooit meer koud heb*. Win-win!

3: Marge Simpson worden

Laatst maakte ik de keuken maar weer eens schoon. Daarna was ik helemaal in de war van hoe lief het leven me vervolgens toelachte. Als je huis vies is, is het namelijk net alsof er een onzichtbaar laagje over je ziel ligt dat alles nét even wat zwaarder maakt, alleen merk je dat niet, omdat het laagje dus onzichtbaar is. Toen ik het vuil had weggepoetst voelde ik me zo licht, vrolijk, en gelukkig, en Tim was mogelijk nog blijer (hij heeft me zo’n vijf keer bedankt, kun je nagaan) (voor iedereen nu denkt ‘Had hij toch ook zelf kunnen doen Lisa wat is er gebeurd met je feministische inborst’: we hebben de huishoudelijke taken duidelijk verdeeld, en eh … de keuken schoonmaken is iets dat toch echt op mijn lijstje staat).

Ga ik dus vaker doen. Mijn keuken heeft de afmetingen van een typisch Amsterdamse keuken, dus je kunt zelf wel uitrekenen dat ik er nooit al te lang mee bezig kan zijn. En ik hoef het heus niet iedere dag te doen, het kan ook gewoon een keer per drie maanden (grapje, grapje, ik maak echt wel vaker schoon hoor, toch wel een keer per twee maanden, maar niet vaker, anders is het zielig voor de muizen).

* Oké, dat van die spiermassa werkt vast nou ook weer niet zo goed, maar mag ik ook dromen hebben?

9 Comments

Filed under voornemens

dingen die ik niet zou moeten doen, maar misschien toch doe

  • Me in restaurants kotsmisselijk eten “omdat ik er toch al voor betaald heb”
  • Overdag enge verhalen lezen over verlaten ziekenhuizen waar kindervoetjes over de gangen trippelen of over peuters die praten met “die zielige meneer in de spiegel” (terwijl ik het lees lach ik er misschien om, maar om een of andere reden zijn die verhalen als het donker wordt ineens minder grappig)
  • Kleding met pofmouwen passen (ik WEET dat ik het toch niet ga kopen, waarom moet ik het dan per se even aan hebben???)
  • Door mijn eigen oude oude tweets scrollen en dan om mezelf lachen (extra gênant omdat ik Twitter al vijf jaar lang nauwelijks meer gebruik)
  • Roze glitterlaarzen met hakken van 11 centimeter kopen terwijl mijn voeten alleen maar platte schoenen gewend zijn*
  • Zo’n beetje mijn hele leven in het teken stellen van Goed Kunnen Slapen (‘s avonds rustig aandoen, ruim op tijd de lichten dimmen, dat soort ongein) en dan tot vijf minuten nadat ik eigenlijk had willen slapen nog door Pinterest scrollen
  • Tijdens mijn werk naar dit nummer luisteren en dan denken dat ik heel wat ben
  • Checken of de rijst gaar is door het in mijn mond te stoppen zonder het af te laten koelen, zodat ik mijn mond totaal verbrandt en ik de komende twee dagen helemaal niets meer proef
  • “Ik vond het zo erg, ik dacht dat ik zou sterven” zeggen over de minste of geringste saaie ervaring (lees: gewichten heffen in de sportschool, wachten op een vertraagde trein, een boek lezen van een veelbelovende jonge schrijver)
  • Beledigd zijn als ik alcohol wil kopen en mijn identiteitsbewijs niet gevraagd wordt (heb ik dan zo’n oude kop?)
  • Beledigd zijn als ik alcohol wil kopen en mijn identiteitsbewijs wel gevraagd wordt (gedraag ik me soms zo kinderachtig?)
  • Iedere mogelijkheid om over RuPaul’s Drag Race te praten aangrijpen zodat nu al helemaal niemand (inclusief ikzelf) me meer serieus neemt (see what I did there?)
  • Spijt hebben dat ik in mijn tienerjaren niets nuttigers met mijn tijd gedaan heb dan een beetje … eh … (geen idee waar ik mijn tijd aan besteed heb)
  • Flauwe grappen maken over Eat Pray Love terwijl ik het stiekem echt een superleuk boek vind
  • Dwangmatig naar Crying at the discotheque luisteren tijdens het bloggen (snappen jullie nu waarom ik de laatste tijd zo weinig post???)

 

* Daarom heb ik maar meteen nóg maar een paar laarzen met hakken gekocht

10 Comments

Filed under voornemens

geitenwollensok doet boodschappen

Sinds ik mijn eigen boodschappen doe (lees: al jaren), erger ik me ontzettend aan de enorme hoeveelheid plastic waar ik mee te maken krijg. Als je erop let blijkt dat dat spul OVERAL omheen zit, ook bij producten waarbij het totaal niet nodig is.Vroeger beperkte ik het leed door de plastic zakjes voor groente en fruit te hergebruiken – omdat ze bij de Albert Heijn altijd aan de kassa afwegen, hoef je er ook geen knoop in te doen. Dat er incidenteel wel eens een kiwi over de kassaband rolde, ach ja.

Tegenwoordig doe ik mijn boodschappen echter bij de Jumbo, want die is a) dichterbij en b) stukken goedkoper. Alleen jammer dat daar wel een knoop in de zak moet, anders lijkt het net alsof je er na het afwegen nog wat bij hebt gedaan. Ik probeerde ze altijd zo te knopen dat ik ze thuis weer open kon peuteren, maar dat is nog nooit gelukt. Zat ik daar met die gescheurde zakjes. Bloedirritant (maar nou ook weer niet zo erg dat ik meer ging betalen bij de AH).

Daarom vroeg ik voor Kerstmis deze Take5nets. Hoefde ik voor mijn appels en citroenen tenminste geen plastic te verspillen. Was alleen wel een beetje bang voor boze blikken van het supermarktpersoneel. Gelukkig koop ik genoeg geitenwollensokkenproducten (sorry, ik bedoel: ecofabulous producten), zoals soja en brandnetelthee, waardoor mijn geloofwaardigheid omhoog zou gaan. Hoopte ik dan.

Inmiddels heb ik die dingen twee keer gebruikt en ik vind het nogal… awkward. Heb de hele tijd het gevoel alsof iedereen naar me kijkt. Als ik inlaad, vrees ik dat iemand “En wat zijn wij aan het doen, mevrouwtje?” gaat vragen. Bij de kassa verwacht ik de zin “Dit kunnen wij niet accepteren.” (Hiervoor had ik alvast een goede repliek bedacht: “Bij de Albert Heijn mag het wel!”)

Dit had ik natuurlijk van tevoren kunnen verwachten, maar… ook weer niet. Het probleem is dat die gaatjes gewoon veel kleiner zijn dan dat ik had ingeschat. Je ziet bijna niet wat erin zit:

Oké hier van iets dichterbij:

(Het zijn peren)

De eerste keer dat ik die tasjes gebruikte, scande de caissière ze zonder blikken of blozen (wat ik wel grappig vond, omdat ik zelf bij het afwegen alweer was vergeten welk soort appels ik had gekozen en ik de zak toen moest openen om te kijken). Vandaag werd de inhoud van mijn zakje echter wel aan uitgebreid onderzoek onderworpen, wat de boel aardig ophield.

Toch denk ik dat ik die tasjes blijf gebruiken, al was het maar om hiermee over mijn fobie voor dat mensen denken dat ik iets wil stelen, heen te komen. Het nadeel blijft dat het wel extreem Don Quichot-achtig voelt. Zeker toen ik na het boodschappen doen een nieuwe plant kocht bij een marktkraam. “Ik hoef geen tasje hoor!” piepte ik nog, maar de verkoopster wilde daar niets van weten. “Doe maar, is beter, het waait zo hard.”

Ach ja. Alle beetjes helpen.

2 Comments

Filed under voornemens

acht doelen voor december

Het is zondagochtend 1 december en ik ben best wel blij. De zon schijnt, mijn vader zet koffie voor me en ik ga zo lasergamen. Bovendien heb ik weer mobiel internet, zodat ik voortaan ook zonder wifi contact kan maken met de buitenwereld (wat hopelijk betekent dat ik niet meer zo dwangmatig hoef te internetten als er wél wifi is), is het boek dat ik voor college moet lezen vet leuk en oh ja, ik ben nogal verliefd.

[cliché] Maar jeetje, het is alweer december, jongens. Niet normaal. [/cliché] Omdat ik december wel een leuke maand vind en omdat er dit jaar al zoveel dingen zijn gebeurd, zal ik hier even niet gaan treuren over de vergankelijkheid van het leven of over de snelheid waarmee de tijd voorbij raast. Wel wil ik een lijstje met wat doelen voor de laatste maand opschrijven. Want ik hou van lijstjes, ik hou van doelen en werd geïnspireerd door de jaarafsluiting van Lianne. Bij dezen, mijn doelen:

1) Een stage vinden voor volgend semester. Dit is een HEEL belangrijk doel en ik hoop dat jullie me allemaal positieve energie willen zenden zodat ik snel iets tofs vind.

2) De OmnibloggerUnited-challenge van Dionne winnen. (Mijn foto voor de eerste opdracht, maak een lelijke selfie, kun je hier bewonderen.) Voel je vooral niet bezwaard om mij deze overwinning te misgunnen en zelf mee te doen.

3) Zorgen dat ik dit soort boodschappennetjes krijg voor Sinterklaas/Kerst/mijn verjaardag. Ik wil die dingen al sinds ik er een jaar geleden bij Mille Pagine over had gelezen maar om één of andere hele vreemde reden heb ik ze nu nog steeds niet.

4) Chill blijven hardlopen zonder ook maar één keer naar mijn tijden en snelheid te kijken. Dat komt volgend jaar wel weer.

5) De kerst-cd van The Carpenters heel vaak draaien. Ja dit telt als doel.

6) Een paar extreem leuke dingen verzinnen om te doen met extreem leuke mensen.

7) Mijn productiviteit nog een beetje verhogen. Geen seconde tijd verspillen met onzinnige bezigheden/gedachten (oké. Misschien een paar seconden. Niet langer). En vooral niet met het bekijken van Facebookpagina’s van mensen die ik eigenlijk helemaal niet aardig vind (en nu ECHT!).

8) Net zo veel blijven bloggen als ik de afgelopen maanden heb gedaan. Dit is mij bijzonder goed bevallen. Ik heb al duizend jaar een blog maar ik heb het nog nooit zo leuk gevonden als de laatste tijd. Dus.

(Ik vind het zo naar om mijn blog nu af te sluiten met “En wat zijn jouw doelen?” maar, eh… ik ben best benieuwd)

Leave a Comment

Filed under voornemens