Category Archives: voornemens

acht doelen voor december

Het is zondagochtend 1 december en ik ben best wel blij. De zon schijnt, mijn vader zet koffie voor me en ik ga zo lasergamen. Bovendien heb ik weer mobiel internet, zodat ik voortaan ook zonder wifi contact kan maken met de buitenwereld (wat hopelijk betekent dat ik niet meer zo dwangmatig hoef te internetten als er wél wifi is), is het boek dat ik voor college moet lezen vet leuk en oh ja, ik ben nogal verliefd.

[cliché] Maar jeetje, het is alweer december, jongens. Niet normaal. [/cliché] Omdat ik december wel een leuke maand vind en omdat er dit jaar al zoveel dingen zijn gebeurd, zal ik hier even niet gaan treuren over de vergankelijkheid van het leven of over de snelheid waarmee de tijd voorbij raast. Wel wil ik een lijstje met wat doelen voor de laatste maand opschrijven. Want ik hou van lijstjes, ik hou van doelen en werd geïnspireerd door de jaarafsluiting van Lianne. Bij dezen, mijn doelen:

1) Een stage vinden voor volgend semester. Dit is een HEEL belangrijk doel en ik hoop dat jullie me allemaal positieve energie willen zenden zodat ik snel iets tofs vind.

2) De OmnibloggerUnited-challenge van Dionne winnen. (Mijn foto voor de eerste opdracht, maak een lelijke selfie, kun je hier bewonderen.) Voel je vooral niet bezwaard om mij deze overwinning te misgunnen en zelf mee te doen.

3) Zorgen dat ik dit soort boodschappennetjes krijg voor Sinterklaas/Kerst/mijn verjaardag. Ik wil die dingen al sinds ik er een jaar geleden bij Mille Pagine over had gelezen maar om één of andere hele vreemde reden heb ik ze nu nog steeds niet.

4) Chill blijven hardlopen zonder ook maar één keer naar mijn tijden en snelheid te kijken. Dat komt volgend jaar wel weer.

5) De kerst-cd van The Carpenters heel vaak draaien. Ja dit telt als doel.

6) Een paar extreem leuke dingen verzinnen om te doen met extreem leuke mensen.

7) Mijn productiviteit nog een beetje verhogen. Geen seconde tijd verspillen met onzinnige bezigheden/gedachten (oké. Misschien een paar seconden. Niet langer). En vooral niet met het bekijken van Facebookpagina’s van mensen die ik eigenlijk helemaal niet aardig vind (en nu ECHT!).

8) Net zo veel blijven bloggen als ik de afgelopen maanden heb gedaan. Dit is mij bijzonder goed bevallen. Ik heb al duizend jaar een blog maar ik heb het nog nooit zo leuk gevonden als de laatste tijd. Dus.

(Ik vind het zo naar om mijn blog nu af te sluiten met “En wat zijn jouw doelen?” maar, eh… ik ben best benieuwd)

Leave a Comment

Filed under voornemens

OOTD en een wijze les

Hallo allemaal. Hebben jullie gemerkt hoe vaak ik de laatste tijd wel niet blog? Geen wonder dat ik af en toe even om inspiratie verlegen zit (in de categorie ‘dingen die niet over Parijs gaan’ dan – ik heb genoeg te schrijven over Parijs maar daar heb ik soms geen zin in.) Gelukkig was James zo vriendelijk om mij een onderwerp te geven, namelijk ‘Outfit of the day’.

Waarom ik een hele alinea aan dit gegeven besteed? Nou, zodat jullie opgelucht adem kunnen halen; ik ben geen fashionblogger geworden. Hierbij geen enkel dedain tegenover fashionblogs, ik ben dol op fashionblogs, maar ik heb het idee dat het grootste gedeelte van mijn lezers dat niet is. En nu kan ik wel zeggen dat ik ‘blog voor mezelf’ etc etc, maar ik wil mijn lezers nu ook weer niet al te regelmatig teleurstellen, dus doe ik concessies. Tot zover de huishoudelijke informatie.

Maar goed. Ik ben dus dol op fashionblogs, en op kleren in het algemeen, dus ik was wel blij met dit moetje. En ik had ook iets te vertellen over wat ik vandaag aanhad.

Toen ik ongeveer een maand in Parijs woonde, vond ik mezelf voor mijn kast vol kleren waarvan ik niets aan kon trekken. Alle combinaties waren zo uitgekauwd, zo vaak herhaald, zo saai. En dat terwijl ik zoveel had. Ik besloot mezelf te dwingen om al deze kleren eens te dragen; de rest van mijn Parijs-tijd mocht ik geen enkele combinatie herhalen.
De enige uitzondering op de éénoutfit-regel was deze vestjurk, dit jurkvest. Want kom op; waar kan ik dit nou mee te combineren? Nergens mee.

Ik heb dit ding trouwens al twee jaar. We waren lang onafscheidelijk. Want hij is waaarm. En hij was moooi. Was, ja, want hij is te heet gewassen en daardoor gekrompen tot op een awkward lengte, zoals jullie kunnen zien. Er zit ook een gat in de achterkant.

Ik weet het dit is een waardeloze OOTD mijn schoenen staat er niet eens op

Maar nu die wijze les. Ik heb uiteindelijk maandenlang iedere twee dagen (want ok, ik draag regelmatig iets twee dagen anders vind ik het zonde) andere kleren aangehad. Nooit gedragen rokjes bleken ineens prima te kunnen bij verwassen vestjes, het oncombineerbare shirt bleek best te combineren te zijn als ik mezelf ertoe dwong. Uiteraard heb ik in deze maanden wel een paar nieuwe kledingstukken gekocht, maar het waren er zeer weinig, en toch had ik het gevoel dat ik meer had dan ooit. Naar aanleiding van een post van Mille Pagine heb ik besloten niets meer te kopen zonder er iets anders voor weg te doen – want ik heb genoeg. Veel te veel, eigenlijk. Ik denk dat ik niet de enige ben.

Tot zover mijn OOTD en mijn poging tot wijsheid. Overmorgen schrijf ik wel weer een stukje waarin ik mezelf belachelijk maak.

26 Comments

Filed under kleding en zo, voornemens

sinds oudjaar 2001 ben ik maar weinig veranderd

De eerste keer dat ik goede voornemens maakte, was ik 10 jaar en ik schreef ze met gekleurde gelpennen in mijn barbiedagboek. Voornemen nummer uno luidde: ’25 goede voornemens verzinnen’. Daarna volgden voornemens als ‘beter voor konijn zorgen’, ‘beter haar kammen’ en ‘minder huilen’. Inmiddels ben ik meer dan twee keer zo oud, maar mijn zelfverbeteringsillusies heb ik nog lang niet verloren. Omdat mijn gekleurde gelpennen leeg zijn, hierbij mijn goede voornemens voor 2013:

1. Vaker haarmaskers gebruiken, zodat kappers niet meer zo zeuren over dat ik dat moet gaan doen.
2. Een boek per week lezen. (Om me een beetje meer neerlandicus te voelen)
3. Heel veel juicen. Voor de normale mens: kilo’s en kilo’s groente en fruit in een apparaat gooien, zodat je het piepkleine beetje sap dat eruit komt, kunt drinken. Dit voornemen is Heel Belangrijk, al was het maar omdat mijn nieuwe sapcentrifuge mijn halve kamer in beslag neemt.
4. Minder vaak over One Direction praten.
5. Een hele fijne laatste maand in Parijs hebben.
6. Eens een keer 10 kilometer hardlopen. Dat kan ik best, maar ik heb er nooit zin in, omdat dat zoveel tijd kost. Maar goed, ik wil kunnen zeggen dat ik ‘wel eens 10 kilometer loop’, en aangezien ik niet kan liegen moet ik dat dan maar eens gaan doen.
7. Leren liegen.
8. Blogposts vooruit typen die ik in geval van nood en tijdstress online kan gooien (wat een grap, nu komen we dus aan bij bizarre voornemens)
9. Afleren om aan het tweede chocolaatje te denken voordat ik de eerste op heb.
10. Mijn broccoli niet meer laten beschimmelen, en als het toch beschimmelt, gaat er één euro in een speciale broccolispaarvarken, en van dat geld ga ik aan het eind van de maand extra broccoli kopen (bovenop de broccoli die ik sowieso iedere week al koop), waardoor ik nog meer broccoli heb die kan beschimmelen, wat rampzalig zou zijn; dus ik moet het gewoon opeten.
11. Minder huilen.

34 Comments

Filed under voornemens

een maand en een week in parijs

Ik moet jullie eerlijk bekennen: de laatste weken zat ik wat in een dip. Ik woonde nu al een tijdje in Parijs, maar ik had niet echt het gevoel dat mijn Frans met sprongen vooruit ging. Tijdens colleges kon ik met alle beste wil van de wereld maar de helft verstaan en wat ik ervan begreep stond me niet bijzonder aan. Hoewel ik al een flinke groep uitwisselingsstudenten kende en de Franse klasgenoten allemaal aardig en behulpzaam waren, was het geen goede vervanging voor mijn vrienden en familie. Mijn voorgemeubileerde kamer begon me de keel uit te hangen. Ik was nog steeds niet klaar met bureaucratisch geregel. Ik was continu ziek, zwak en misselijk en vooral: moe. Het ‘yes-ik-ben-in-Parijs’-gevoel van de eerste weken begon weg te ebben nu mijn arrondissement me net zo vertrouwd voorkwam als Amsterdam-Noord.

Dit bovenstaande klinkt allemaal deprimerender dan dat het is; écht rot voelde ik me hier namelijk niet door. Ik wilde niet per direct naar huis, ik lag niet in mijn bed te huilen en me af te vragen waar ik in godsnaam aan begonnen was. Nee, ik voelde me gewoon mwah. Mwah. Mwah. Maar mwah is nooit goed, en zeker niet als je iets aan het doen bent wat megaspannend en onvergetelijk gaaf zou moeten zijn. Nu heb ik gehoord dat het wel bij meerdere mensen even duurde voordat ze gesetteld waren in hun uitwisselingsstad, maar leuk is het niet.

En eigenlijk ben ik na die weken ook wel klaar met dat mwah-gevoel. Daarom besloot ik een paar dagen geleden dat het anders gaat worden. Vanaf nu wordt mijn verblijf hier gewoon supermegavetawesome. Ik ga harder werken (want ja, mijn motivatie om beter Frans te spreken was al zo gedaald dat mijn skills zich ook niet echt kónden verbeteren). Mijn vitamine-inname, bewegingsfrequentie en slaapuren worden verhoogd, net zoals de hoeveelheid tijd die ik op nieuwe plaatsen door ga brengen.
Dit weekend was een goede start. Mijn vader kwam langs en samen bezochten we, naast de alom bekende toeristische attracties, het prachtige Parc des Buttes-Chaumont in het verrassend leuke 19e arrondissement. Dit soort dingen ga ik vaker doen, in plaats van me te verstoppen in mijn Twitterfeed en Bloglovin’, zoals ik de laatste weken heb gedaan. Het wordt weer leuk interessant vetcool.

Dat heb ik besloten.

26 Comments

Filed under studie in buitenland, voornemens

strompelen zal ik

Als er iets is dat ik vervelend vind aan het blogwereldje, zijn het die constante posts over hardlopen. Jullie voelen je alsmaar fitter, breken aan de lopende band persoonlijke records en schrijven je in voor je eerste (en tweede en derde) hardloopwedstrijd. Ondertussen zit ik met een kromme rug op de bank en ik baal.

Het is niet dat ik zelf niet van sporten hou. Sterker nog: ik wil het dolgraag. Nog sterker: vier maanden geleden was ik een van jullie. Het langzaamste meisje van de klas begon na de middelbare school met rondjes rennen en shinde twee à drie keer per week met haar hardloopbroek in regio Amsterdam. Iedere keer ging het beter en voor het eerst in mijn leven had ik een behoorlijke conditie. Ik kon trappen oplopen, naar de trein sprinten, drie kwartier naar mijn werk fietsen en dit allemaal zonder buiten adem te raken.
Het hoogtepunt van mijn hardloopcarrière was de Roetersrun, een hardloopevent van 5 kilometer. (Ja, je moet ergens beginnen). Ik en de vriendin waarmee ik liep werden één en vier na laatste. Die avond waren we high van al die lichaamsbeweging, de dag daarna konden we niet meer lopen van de spierpijn.

In november werd dit hardloopgeluk werd ruw beëindigd. Niet door een voetamputatie of door een zware blessure, maar door een blaar, ja, een blaar die maar niet verdween. Ik had natuurlijk al lang naar de dokter moeten gaan en zo, maar dat was te veel gedoe, dus ik pauzeerde maar. Stomme zet. Inmiddels sportte ik al ruim vier maanden niet en zit-ie er nog steeds.

Om te janken. Zeker toen ik op internet zag dat de Roetersrun op 22 maart weer wordt gehouden. Daarom ben ik vanochtend weer begonnen met hardlopen. Mét mijn zielige blaar. Het ging best goed en ik had blaartechnisch gezien nergens last van. Thuis rekende ik uit dat ik 4 kilometer heb afgelegd. En dat valt al helemaal niet tegen voor een rondje om erin te komen. Dit kan twee dingen betekenen:

1. Over een maand pest ik júllie met mijn gezonde voorkomen en het breken van hardlooprecords.
2. Morgen kan ik niet lopen. Omdat ik mezelf grandioos heb overschat.

Maar in ieder geval betekent het: I’m back, bitchezzzz! Al word ik laatste bij de Roetersrun, idgaf, hardlopen zal ik.

26 Comments

Filed under hardloopavonturen, voornemens