Category Archives: film en teevee

drie drag queens op wie ik wel wat meer zou willen lijken

Zoals jullie inmiddels misschien wel doorhebben, ben ik redelijk geobsedeerd door RuPaul’s Drag Race. Voor iedereen die niet op heeft zitten letten: dit is een realityshow waarin drag queens seizoen na seizoen strijden om de titel van America’s Next Drag Superstar. Ik wist al jaren van het bestaan van dit programma, maar aangezien ik een late adopter pur sang ben, kijk ik het pas sinds een jaartje.

En ik vind het geweldig, op een ik-sta-ermee-op-en-ik-ga-ermee-naar-bedmanier, wat eigenlijk best wel gênant veel enthousiasme is voor een televisieshow. Maar ja, ik kan het ook niet helpen dat RPDR zo’n goede en inspirerende show is. Voor mij persoonlijk niet zozeer kleding- of make-upwise, maar meer … over het gehele leven? Of zo? Ik snap het zelf niet zo goed? En ik vind het ook een beetje gênant om toe te geven? Daarom gebruik ik vraagtekens achter stellende zinnen om de awkwardness van deze statements een beetje weg te lachen? Anyway, ik heb soms het idee dat RuPaul’s Drag Race een Handleiding Voor Hoe Je Je Leven Moet Leiden is. En ik weet dat iedere serie, ieder boek, iedere film in feite over dezelfde vraag gaat (de vraag hoe je je leven moet leiden, dus), maar RPDR verpakt het voor mij behoorlijk aantrekkelijk. Ik ben namelijk altijd al geobsedeerd geweest door glitter.

(Mijn blog van toen ik 18 was heette dan ook Anarchy in drag, true story)

Daarom heb ik besloten om een blog te schrijven over de drie deelnemers aan RPDR die mij in mijn dagelijks leven het meest inspireren. Ik mocht er van mezelf maar drie noemen om het een beetje gefocust te houden. Het doet stiekem wel pijn dat ik een aantal van mijn lievelings moet uitsluiten (Jinkx “Water of a duck’s back” Monsoon, Alyssa “Don’t get bitter, just get better” Edwards) maar goed, je ken nie alles hebben.

Bianca del Rio (seizoen 6)

Over haar schreef Lianne, diegene die me toch wel heeft aangestoken met RuPaul-obsessie (waarvoor ik tot in de eeuwigheid and beyond bij haar in het krijt sta) schreef over Bianca: “She is everything I never knew I wanted to be”. Dat is EXACT hoe ik me voel over haar. Bianca is namelijk best wel een vreemd geval: ze is ZO GEMEEN maar toch ZO AARDIG. Bianca vertelt iedereen om haar heen de ongezouten waarheid (“Oh I forgot you’re not sensitive, you’re Beyoncé!”) zonder ooit bang te zijn voor de reactie van anderen, want tsja … als je Bianca bent, waar zou je dan bang voor moeten zijn? Zelf ben ik best wel een pleaser die anderen soms naar de mond praat. En daar is in principe niets mis mee: de mensen die nooit hun best doen om de sfeer gezellig te houden, zijn gewoon eikels. Behalve Bianca. Bianca is gewoon eerlijk. En hilarisch, dat ook nog.

Oh ja, en als sassy nou haar enige karaktereigenschap was … nee, had ik al gezegd hoe AARDIG Bianca was? Korsetten uitlenen, peptalks geven, Bianca doet het allemaal voor haar tegenstanders. No problemo. Wat een heldin.

Daarbij … kijk naar haar! Ik weet dat Bianca niet wordt gezien als ‘mooie’ drag queen but I disagree. KIJK DAN WAT EEN PLAATJE. WAAROM BEN IK GEEN MAN DAN KON IK ME OOK VERKLEDEN ALS  EEN VROUW.

Tatianna (seizoen 2)

Tatianna was de ultieme underdog van seizoen 2. Ze was jong, onervaren en droeg kleding die ze gewoon in het winkelcentrum had gekocht. Andere (~door de wol geverfde~) drag queens (Raven!!!!!!!!MorganMcMichaels!!!!!!!!!Ga weg!!!!!!!!!!!!) waren echt overdreven gemeen tegen haar omdat ze vonden dat ze er niet ‘thuishoorde’, maar in plaats van dat ze in een hoekje ging zitten huilen, diende Tati hen van repliek – keer op keer. Ik stond ervan versteld hoe sterk ze in haar schoenen stond. En oh ja, ondertussen was ze ook gewoon heel leuk en knap en grappig.

Tegenwoordig zit ik niet echt in een underdogpositie. Ik bedoel, we zitten niet op de middelbare school (althans, ik in ieder geval niet). Maar goed, you never know in welke situaties ik Tatianna’s kracht kan channelen; zodra het zover is ben ik er klaar voor.

Dit had ik moeten zeggen toen ik nog voor de klas stond

Alaska Thunderfuck 5000 (seizoen 5)

Zal ik je wat grappigs vertellen? In het begin vond ik Alaska helemaal niet leuk. In seizoen 4 hadden we namelijk Sharon Needles, een van de coolste en leukste drag queens aller tijden. Sharon deed het aardig goed in de competitie en voelde zich daar best schuldig over, omdat haar (toenmalige) geliefde ieder seizoen auditie deed voor RuPaul’s Drag Race, maar nooit werd geselecteerd.

Die geliefde heette dus Alaska en mocht ineens wél meedoen aan seizoen 5 (goh, wat toevallig zeg). En dat beviel me maar niks. Ik vond het eigenlijk maar een onsympathieke zeikerd. Maar … daar kwam halverwege het seizoen eigenlijk wel verandering in. Want Alaska bleek toen toch wel heel erg leuk. En knap. En grappig. En bijzonder. En … geweldig in alles wat ze deed? En ze praatte zo ontzettend vet? Waardoor ik alleen maar kan concluderen dat ze eigenlijk toch heel tof is?

Tsja, mijn wens om op Alaska te lijken heeft puur te maken met het feit dat ze zo cool en uniek is. Niet erg hoogdravend, maar wel de waarheid. Zie ik 10 drag queens, dan valt mijn oog meteen op haar. Alles wat ze uitkraamt vind ik grappig. Dankzij Alaska vind ik het zelfs niet meer erg dat mijn haar een rare oranjige gloed heeft gekregen toen ik het platinablond wilde verven, want als Alaska had een keer een pruik aan die er ook ongeveer zo uit zag, en dat stond haar best mooi.

Alaska is gewoon de superster die ze zoeken in dit programma, punt. En ik weet niet waarom ik ook een ster zou moeten zijn want ik heb helemaal geen zin om op een podium te staan (lol wat ga ik daar doen dan), maar is een kenmerk van een echte ster niet dat je hem of haar dolgraag wil zijn, zelfs al heb je er niks aan?

P.S. Oké, ik heb gezegd dat ik niet zoveel heb met die ‘mooie’ queens, maar damn op Adore Delano (S6) in de musicalaflevering zou ik ook wel willen lijken (oké eigenlijk wil ik gewoon altijd op Adore Delano lijken, hog body of niet).

P.P.S. Omg ik had deze blogpost echt al twee maanden geleden geschreven maar ik postte hem de hele tijd maar niet omdat ik er niet tevreden over was. Nou, vorig weekend dacht ik ‘hmm, deze blog is eigenlijk best af’. Raad eens wat er gebeurt? Ik kom erachter dat RPDR-deelnemers dit jaar niet 1, niet 2, maar 3 shows in Nederland doen. Waarvan eentje met Bianca, eentje met Alaska, twee met Shangela en DRIE met Alyssa Edwards. Mijn leven is compleet, jongens.

(Ja natuurlijk ga ik gewoon naar alle drie, jullie denken toch niet dat ik gek ben?)

10 Comments

Filed under film en teevee, mensen

veganist kijkt boer zoekt vrouw

Anderhalf jaar geleden besloot ik veganistisch te gaan eten. Dat ging best soepel. Vaak hoor je van wannabe-veganisten dat ze het moeilijk vinden om bepaalde dingen op te geven – kaas, bijvoorbeeld, of spek, of hopjesvla. Ik had daar zelf gelukkig weinig last van.
Ik had dan weer een ander probleem. Ik was verslaafd aan Boer zoekt vrouw.

Jullie vragen je nu misschien af: nou Lisa, hoezo is BZV nou weer niet veganistisch, wat ben jij nou voor dierenrechtenfundamentalist uit de quinoakerk van Marianne Thieme? En eerlijk is eerlijk, dat vraag ik me ook wel eens af. Vooral omdat het heus geen regel is om BZV op te geven als je vegan wordt (ik bedoel, als ik google op ‘Boer zoekt vrouw vegan’, dan kom ik alleen uit op mijn eigen blog – maar dat kan ook iets te maken hebben met mijn cookies).

Dus ja, mijn leven mijn tv-kijkgedrag, je moet ook niet te streng zijn voor jezelf, blabla, ik weet het heus wel, maar: het is op zich niet heel erg leuk om te kijken naar mensen die dingen doen waar je fel op tegen bent. Kalfjes vlak na hun geboorte bij hun moeders weghalen, bijvoorbeeld, of dieren fokken en weer laten doden voor geld. Natuurlijk tonen ze dit soort dingen niet in BZV, maar let maar eens op die enorme groep kalfjes bij boer Riks. Die zitten echt niet zonder hun moeder in een hok omdat ze zichzelf te cool voor moedermelk vinden, hoor.

Dit seizoen is misschien nog eens frappanter dan vorige seizoenen, want we hebben boer David, je weet wel, een boer die in Roemenië een megastal wilde bouwen. Je leest het goed: meneer wil een megastal bouwen in Oost-Europa – iets wat zelfs de meeste ‘lol bacon’-types niet echt oké vinden. Varkens in Nood startte een half jaar geleden een actie om hem van dit plan af te helpen, maar tot dusver is het onbekend wat hij met de kritiek gedaan heeft. Niet zo veel, vermoed ik, vooral niet omdat hij eigenlijk geen boer was, maar gewoon in dienst bij een bedrijf. En tsja, geld is natuurlijk belangrijk dan het tegengaan van dierenmishandeling! Zelfs al word je met je neus op de feiten gedrukt!

En ja, ik hóór jullie alweer denken: maar Lisa, als je niet geconfronteerd wilt worden met dit soort praktijken, waarom kijk je het dan? Nou, dat is simpel: omdat ik van dat programma hou. Van de gedeeltes die niets met dieren te maken hebben, dan. Ik hou van die simpele, knullige zoektocht naar iemand die op je wacht als je thuiskomt van een dag werken, ik hou van die naïeve opmerkingen van Yvon Jaspers (“Ja maar als jij haar leuk vind en zij jou wat is dan het probleem?”), ik hou van het feit dat BZV het leven zo simpel laat lijken. Als onrustige, alles overthinking millenial is het fijn om te horen dat sommige mensen gewoon verlangen naar “een stukje gezelligheid” en verder wel tevreden zijn met hun leven (die Zambia-boer hè, die semi-knappe die ook al helemaal geen boer is maar gewoon een hoogopgeleide expat, die gaat waarschijnlijk geen vrouw scoren in dit programma, niet lullig bedoeld, maar dit format is echt niet voor hem geschikt).

Dus ja, ik kijk het toch maar, al geeft het een beetje een vieze smaak in mijn mond. Een goeie veganist zijn – het is moeilijk, jongens.
Gelukkig maar dat ons eten zo lekker is.

Vegan bitterballennnnnnn

P.S. Vandaag werd dit artikel massaal gedeeld op mijn Facebook-timeline. Misschien wel interessant voor jullie BZV-lovers.

14 Comments

Filed under film en teevee, vegashizzle

negen redenen waarom ik gossip girl misschien toch maar voor de derde keer moet kijken (met spoilers, uiteraard)

gossip girl opnieuw kijken

Ja, het is echt waar: gisteravond heb ik voor de tweede keer in mijn leven de laatste aflevering van Gossip Girl gezien. En nee, dat betekent niet dat ik alleen die grand finale vaker dan één keer heb gekeken – ik heb alle afleveringen van alle zes seizoenen nu minstens twee keer geconsumeerd.

Dat is best wel een prestatie: de serie telt namelijk 121 afleveringen van ongeveer 40 minuten. In totaal is hier dus sprake van 81 uur beeldbuisgekte: 162 uur als je alles twee keer kijkt. Dat is bijna een hele week non-stop voor de tv zitten – best wel veel voor een serie die je eigenlijk helemaal niet zo goed vindt.

Want even serieus, zo interessant en weldoordacht was het allemaal niet, hè? Het plot ging alle kanten op (en nu komen er spoilers dus stoppen met lezen als je die niet wilt horen): iedereen is verliefd op iedereen. Minderjarigen worden gestalkt en gecyberpest door een anonieme blogger en de politie doet er niks aan. Blair en Serena zeggen hun BFF-schap ieder seizoen zo’n vier keer op maar leggen het dan toch weer bij. Lily en Rufus hebben een zoon maar die zien we na seizoen drie nooit meer terug. Leeghoofd Nate wordt zomaar hoofdredacteur van een krant. Chuck en Blair verzinnen achterlijke redenen om maar geen relatie te hebben (ja we moeten het eerst op eigen kracht doen, bla bla bla, net alsof jullie het niet aan je pappie en mammie te danken hebben dat jullie op je 22ste eigenaars zijn van miljoenenbedrijven). Oh ja, en Dan is Gossip Girl en toch wil Serena met ‘m trouwen. Best weird.

Daarnaast waren de afleveringen vaak totaal onnavolgbaar en soms best wel… saai. Toch bleef ik maar kijken, tot twee keer toe zelfs. En nee, serieverslaafd ben ik niet – naast Gossip Girl is Sex and the city de enige serie die ik ooit helemaal uitgekeken heb. Jup. Ik ben Zo’n Meisje.

Om mezelf te begrijpen, en om met Gossip Girl bezig te kunnen blijven zonder het weer helemaal opnieuw te moeten kijken (ik bedoel, ik heb ook nog andere dingen te doen) heb ik besloten om alle redenen te verzamelen waarom ik Gossip Girl eigenlijk wel voor de derde keer zou moeten kijken.

Want eerlijk is eerlijk – daar heb ik, ondanks alles, nog best wel zin in.

Dus bij dezen:

1. Ik snap nog steeds niet wat er nou allemaal gebeurd is. En dan heb ik het vooral over dat gedoe met Chuck en zijn ”””ouders”””. Waarom is de moeder van Chuck nou weggegaan? Wie was in godsnaam die gast met die tattoo die ineens Chucks echte vader was maar toch niet? En waarom deed Bart zo ingewikkeld met bewijsmateriaal verstoppen achter een schilderij en paarden doodmaken en alles terwijl hij ook gewoon meteen die microfilm in het haardvuur had kunnen gooien? Na twee keer de serie afwerken verkeer ik nog steeds in staat van TOTALE verwarring.

2. De aankleding. Gossip Girl zag er gewoon prachtig uit. Punt. Van New York tot de kleding tot de bloemen op tafel tot het hoofd van zo’n beetje iedere figurant. Ik wil alles. Zelfs als het eigenlijk best lelijk was, was het nog mooi.

Ik neem beide outfits, oké?

Ik neem beide outfits

3. Alles is zo belangrijk I: Als ik naar een feestje ga, sta ik meestal maar wat met mensen te praten. Met een beetje geluk is er goed eten en/of heb ik een conversatie waardoor ik zo dubbel lig dat ik er drie jaar op kan teren. Bij Gossip Girl zijn feestjes iets enerverender. Leugenaars worden ontmaskerd, relaties gesloopt, geheimen gepubliceerd – er gebeurt altijd wel wat. Ik krijg er spontaan zin van om zelf de deur uit te gaan.

4. Alles is zo belangrijk II: De personages uit Gossip Girl staan continu bij elkaar op de stoep voor een of andere interventie omdat er eentje een beetje down is en daarom al een hele dag zijn/haar huis niet uit is geweest. Als ik een paar dagen binnen blijf, hebben mijn vrienden dat niet eens door. Bovendien bellen ze nooit onaangekondigd bij me aan. Als ik dat bij hen zou doen, zouden ze denken dat ik totaal geen leven meer heb want wie heeft er nou tijd om bij iemand langs te gaan als je niet eens zeker weet of diegene wel thuis is? Maar goed, ik besef ook wel hoe harteloos dit klinkt, en de inner drama queen in mij zou ook graag willen dat ik mijn hele vriendengroep binnen een uur kon optrommelen als ik eventjes met een probleempje zit, in plaats van dat dat allemaal maar via whatsapp besproken wordt terwijl iedereen tv zit te kijken in z’n onesie.

5. Gossip Dan. Ik moet nog een keer Gossip Girl kijken om met mijn volle verstand te beseffen dat Dan de hele tijd gemene berichten over zijn geliefde, zijn vrienden, zijn zusje en ZICHZELF online zet. Zelfs toen ik de serie voor de tweede keer keek en al wist dat hij dat allemaal deed, heb ik tot seizoen 6 maar gewoon de hele tijd gedaan alsof Dan het toch niet was. Het is een vorm van cognitieve dissonantie, denk ik.

gossip girl dan

HUILEN VAN HET LACHEN (oké dit snap je alleen als je GG twee keer hebt gezien denk ik)

6. Goed voor je zelfvertrouwen. Oké, ik wilde dit punt eigenlijk niet noemen omdat ik het gênant vind, maar stiekem zijn Blair en Serena op een bepaalde twisted ‘haha-niet-echt-maar-toch-wel-een-beetje’-manier toch wel een soort van rolmodellen. Blair omdat ze zeer intens in zichzelf en haar eigen kunnen gelooft en daardoor alles voor elkaar krijgt wat ze maar wil, Serena omdat ze soms belachelijk wordt gemaakt maar eigenlijk toch altijd (zonder reden) de absolute koningin van de Upper East Side is. Klinkt misschien als een behoorlijk lousy rolmodel maar als je een op feestje bent waarop iedereen je haat is kun je soms misschien gewoon doen alsof je Serena bent en dan voel je je toch weer wat minder zielig (ik spreek totaal niet uit eigen ervaring hoor).

7. De lip van Nate. Het was me totaal niet opgevallen dat er iets was met de lip van Nate. Ik bedoel, wie besteedt er nou aandacht aan Nate? Nou, heel veel mensen dus, en die hadden wel door dat er iets mysterieus aan de hand was met zijn mond. Heb ik helemaal gemist!

8. De intro’s. Je kunt veel zeggen over Gossip Girl, maar de intro’s zijn altijd geweldig, die prachtige shots van New York in het ochtendlicht en dan die voice-over die dan “Wakey wakey, Upper East Siders” lispelt en dan al die heerlijke uitgebreide ontbijtjes (die nooit opgegeten worden omdat iedereen binnen een halve minuut ruzie krijgt en de ontbijttafel verlaat). Ik kreeg er altijd helemaal zin van om zelf op te staan, ware het niet dat ik de serie uitsluitend na het avondeten keek.

9. Bloggen lijkt heel boeiend. Nu mijn lijstje ongelezen posts in Bloglovin’ steeds kleiner wordt (hallo, wat zijn jullie allemaal aan het doen? Aan het vloggen of zo?) is het wel zo fijn dat er een serie is die je het gevoel geeft dat bloggen nog steeds relevant is.

(Voor het gemak vergeet ik maar even dat het 2016 is, en geen 2008.)

xoxo Gossip Dan

12 Comments

Filed under film en teevee

de totaal onnodige horror

insidious

Ik heb het al vaker gezegd, maar ik ga het gewoon nog een keer doen: ik ben een ontzettende angsthaas. Afgelopen zomer zag ik The Ring en hoewel ik die film lachwekkend slecht vond, duurde het ongeveer tot vorige maand voordat ik niet meer bang was dat dat enge wijf ineens uit mijn tv zou kruipen. In de tussentijd heb ik geen enkele andere horrorfilm meer gekeken: ik lag al wakker genoeg, bedankt. Maar goed, eindelijk ging het een beetje beter met me, en Tim zei maandag heel lief “We kunnen ook een enge film kijken” en toen dacht ik toch: oké vooruit bang zijn is leuk.

(Het is ook leuk. Op het moment dat je de film kijkt tenminste. Als je eenmaal in bed ligt niet meer.)

We kozen voor Insidious, omdat ik een grappig gifje uit die film had gezien op Buzzfeed (trouwens kijk eens naar nummer 6 in die Buzzfeed-lijst, dat ziet er pas écht eng uit). Insidious gaat over een familie die denkt dat het spookt in hun huis – uiteindelijk blijkt dat niet de ruimte  maar hun in coma liggende zoon het grote probleem is. Spoilertime: Zoonlief is namelijk uit zijn lichaam getreden en kan dat lichaam niet meer terugvinden. Dolende zielen hebben dit door en proberen zijn lege lichaam in te nemen. Na interventie van een medium wordt besloten dat de man des huizes ook maar even uit zijn lichaam moet om zijn zoon te halen uit spookland. (En jongens, er waren veel spoken, oioioi,)

De volgende dag zat ik zwaar getraumatiseerd (nee oké, het viel mee) plaatjes op te zoeken van de enge acteurs in hun normale kleding. Dat doe ik altijd na het zien van griezelfilms: kun je een beetje relativeren. In Insidious zat een hele lijst engerds, dus ik kon lekker lang doorgoogelen. Tijdens het zoeken leer je nog eens wat: 1) de engste engerd was een oude bruid die in werkelijkheid werd gespeeld door een man  2) heel veel mensen vonden Insidious een Vet Goede Film.

insidious bruid

Dit is dus een man (sorry voor alle spoilers maar ik moet iets doen om mijn angsten te bezweren)

Verbazing alom, hiero. Ik vond het een vermakelijke en doodenge film, maar tegelijkertijd was het een schoolvoorbeeld van hedendaagse horror: een opstapeling van effectbejag zonder reden op effectbejag zonder reden. Zo telden we:

– Totaal onnodige poppen: op een gegeven moment zien we een demon tussen allemaal leuke marionetten. Ondertussen klinkt er een vrolijk muziekje dat afkomstig lijkt te zijn uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Een griezelige tijd, dat geef ik toe. Maar waarom luistert een demon daarnaar? En: wat doet hij met die marionetten? Ze zagen er vrij intact uit, niet alsof hij ze voor de lol in de fik stak (dat doen demonen namelijk).

– Een totaal onnodig gasmasker: als het medium contact wil maken met het door de ruimte zwevende jongetje, doet ze een gasmasker op. Waarom doe je dat, mevrouw? Zodat je stem eng klinkt en je de ouders van het kind nog banger kunt maken dan ze zijn?

– Een totaal onnodig fotomotief: foto’s zijn creepy, dat weet iedereen. Voor je het weet staat er ineens een oud wijf in een bruidsjurk op de foto. Maar waarom zou dat spook steeds vrolijke familiekiekjes photobomben als ze toch alleen maar je lichaam kan innemen op het moment dat jij jezelf in coma droomt?

– Een totaal onnodig eng huis: het hele verhaal gaat erover dat mensen denken dat het spookt in hun huis terwijl dat eigenlijk niet zo is (het spookt overal waar die zoon is, al zit hij op een strand in Hawaii), maar als die vader uit zijn lichaam treedt gaat hij toch naar het huis terug waar zijn zoon in coma raakte. In dat huis zit ineens een soort poppenfamilie, maar dan gespeeld door acteurs (kennen jullie trouwens die kinderboekenserie over die levende poppenfamilie? Ik moet er ineens aan denken maar ik kan het echt niet terugvinden! De boeken zijn denk ik uit de jaren 80, maar eerder of later kan ook). Die acteurs zitten daar een beetje met een enge grijs op hun gezicht. En dan begint de poppenvader ineens te fluiten. Okeeeeeeee…

– Een totaal onnodige bedreiging door een babyfoon: op een gegeven moment hoort de vrouw des huizes een engerd door de babyfoon praten over vermoorden en openrijten. Die vrouw blijft vervolgens een uur luisteren naar wat hij allemaal zegt, iets wat ik zeer verontrustend vind: hoe bang ik ook ben, ik mag hopen dat ik over genoeg moederinstinct beschik om direct naar de babykamer te rennen en de indringer zelf open te rijten, mocht het nodig zijn. Bovendien: wat deed die gast op de babykamer? De baby was toch niet uit d’r lichaam getreden!

– Over mijn kinderen redden gesproken: er is in deze film trouwens een totaal onnodige afwezigheid van vuurwapens. Hallo, dit verhaal speelt zich af in Amerika! Die mensen lopen toch altijd zo te zeiken over jezelf verdedigen en alles? Doe het dan!

Jullie zien het: ik blijf vol vragen achter. Eigenlijk een reden om Insidious deel twee te kijken, maar ik heb me door Wikipedia laten vertellen dat daar een heleboel spookbruiden in voorkomen. Dat laat ik maar aan me voorbij gaan. Ik ben nu al bang om dat mens ineens op mijn selfies te zien.

Ondanks alles, ja.

20 Comments

Filed under film en teevee

10 redenen om Bend it like Beckham te kijken

Tim heeft mij onlangs dolgelukkig gemaakt door voor te stellen om samen naar Bend it like Beckham te kijken. “Ik weet niet of je hem niet te meisjesachtig vindt,” protesteerde ik nog zwakjes, maar dat vond hij gelukkig onzin. Echt, duizend hartjes voor die jongen. En ook heel veel hartjes voor BILB, want ik heb deze film al vijf keer gezien en ik kan er geen genoeg van krijgen. Omdat ik geen tijd heb om mijn tv op ieder moment van de dag aan te laten staan, vind ik dat jullie het stokje maar eens van me moeten overnemen. Dat is een win-winsituatie hoor, want BILB is echt een aanrader, en wel om deze redenen:

1. De film gaat over meisjes en voetbal, zonder dat het te veel over voetbal gaat. Snap je? Ik vind films over mensen die een sportieve prestatie neerzetten tof, ik vind films over meisjes die iets doen wat ‘jongensachtig’ (blugh) tof, maar tegelijkertijd is de film meer dan goed te volgen voor iedereen die een hekel heeft aan voetbal. Echt!

2. De familie van het hoofdpersonage komt uit India. Dit levert niet alleen prachtige beelden op (zoals een zeer Indiase bruiloft in een zeer Engelse achtertuin), het is ook interessant om te zien hoe het er in de Sikh-cultuur aan toegaat. Ik weet dat één (commerciële!) film niet een hele religie in z’n eentje kan representeren, maar aangezien scriptschrijfster/regisseur Gurinder Chadha zelf uit die gemeenschap komt, neem ik aan dat er wat waarheden inzitten. Sowieso is het erg verfrissend om eens een niet-lelieblank hoofdpersonage te hebben.

3.  Wat ook verfrissend is: in deze film is níet iedereen verliefd om Keira Knightly! Niets tegen Keira hoor, maar ik denk dat zij het ook wel lekker vindt om eens met rust gelaten te worden.

4. Deze film is oprecht heel grappig. Vooral de ouders van de twee hoofdpersonages, Jess en Jules, zijn hilarisch. (“All I’m saying is, there’s a reason why Sporty Spice is the only one without a fella!”)

5. De soundtrack is heel fijn. De kruising tussen westerse nummers (onder andere van Victoria Beckham en meerdere nummers van Mel C. – voelen jullie ‘m?) met Indiase muziek werkt heel goed. Ze hebben ook nog eens allemaal leuke liedjes uitgekozen, dat scheelt natuurlijk.

6. Ook op het eerste gezicht heel verschillende beelden (zoals gedans op een gigantische bruiloft en vervolgens een penalty op het voetbalveld) worden zo met elkaar verweven dat ze ineens heel goed bij elkaar passen. Het contrast blijft, maar tegelijkertijd komen alle emoties samen in een bakje gelukzaligheid.

7. Bend it like Beckham dealt (op vrij oppervlakkige manieren, maar toch) met diverse soorten discriminatie  – zowel discriminatie van minderheden, vrouwen als van homoseksuelen (fun fact: in de eerste instantie zou de film over een lesbische relatie gaan, maar Chadha besloot dit te schrappen omdat het misschien een beetje te heftig was voor de Sikh-gemeenschap. Best jammer, maar laten we het positief bekijken: de niet-lesbische verhaallijn is nu ook al vet leuk).

8. Nu we het toch over gender hebben: ik vind het leuk dat het verhaal over meisjesvriendschappen gaat. Natuurlijk wordt dit weer allemaal enigszins verkloot door Jonathan Rhys Meyers, maar ik heb toch het idee dat hij er maar een beetje bijhangt. Girl power! (Ja, deze term mag ik gebruiken, het is niet alsof de Spice Girls totaal afwezig zijn in deze film)

9. Je krijgt van al die voetballende meisjes zin om ook van de bank te komen.

10. Het is de enige ‘feel good movie’ (ik zet dit expres tussen aanhalingstekens om mijn wantrouwen jegens het genre duidelijk te maken) waardoor ik me na het kijken écht goed voel.

10 Comments

Filed under film en teevee