Tag Archives: veganisme

3 dingen die ik even kwijt wil

Lasergamen is nog steeds gevaarlijk

Afgelopen vrijdag ging ik lasergamen met mijn collega’s. Ik was zo blij als een kind, want ik ben gek op rennen en verstoppen en schieten en af en toe boos “STOP MET MIJ OPJAGEN IK BEN HIER AL ZO SLECHT IN” roepen. Want slecht was ik, jongens. Ik werd aan de lopende band neergeknald. (Hoewel het nou ook weer niet zó erg was – de eerste keer was ik 8e van de 13, en de tweede keer 10e, maar dat kwam deels doordat ik de eerste 5 minuten was vergeten dat ik een extra knopje in moest drukken om te kunnen schieten).

Dit deed me denken aan de laatste keer dat ik het had gedaan, 6 jaar geleden. Daar had ik een blog over geschreven met de titel ‘lasergamen is HEEL gevaarlijk’. SEO-technisch een gouden zet, want kennelijk googelen bezorgde ouders door heel Nederland continu of dit spelletje wel veilig is. Dat was geen vooropgezet plan hoor, ik vond het gewoon grappig om te zeggen dat het gevaarlijk is, omdat mijn armen naderhand onder de blauwe plekken zaten doordat ik ze te hard tegen mijn pak had aangedrukt. Het was accidental clickbait.

Deze keer zat ik trouwens wéér onder de blauwe plekken. Blauwe plekken en zwarte vegen op mijn gezicht. Ik was namelijk zo slim om op mijn hurken te gaan zitten zodat ik mensen vanuit een onverwachte hoek kon afknallen, maar dan weer niet slim genoeg om niet om te kukelen. Gênant, maar de zwarte veeg die ik eraan overhield was wel stoer. Je moet toch ergens je eigenwaarde vandaan halen, hè.

Ik heb gekaasfonduud

Vegan kaasfondue bedoel ik dan hè, ik ben immers nog altijd een loserige veganist (sorry, weer zo’n clickbaitkop – het is sterker dan ikzelf). Die kaasfondue had ik ook wel verdiend, want na het lasergamen gingen mijn collega’s aan de kaasfondue en kreeg ik een salade geitenkaas zonder geitenkaas. Vertaling: een enorme hoeveelheid sla, 4 gezouten cashewnoten en een paar flintertjes paprika.

Ik vind dat ik niet mag klagen, want ik snap ook wel dat als er een groep van 35 man komt eten er niet zo veel ruimte is voor lastige wensen en zo, maar … ik ben beter gewend (en ja, we hadden het van tevoren doorgegeven). Normaal krijg ik als ik ergens ga eten waar ze geen vegan opties hebben gewoon iets waar de kok nog wel een béétje z’n best op heeft gedaan. Zo moeilijk is vegan eten ook niet, gewoon groente grillen, er een liter olijfolie op knallen en je bent klaar.

Maar anyway, het ging over de kaasfondue. Die at ik gisteren bij Mr. & Mrs. Watson. Voor wie zich afvraagt hoe je kaasfondue maakt zonder kaas: hij is op basis van cashewnoten (meer dan 4, gelukkig). Het was heel erg lekker. De laatste keer dat ik ‘gewone’ kaasfondue gegeten is al 10 jaar geleden, dus ik weet niet meer zo goed of de smaak vergelijkbaar is, maar ik heb bij Mr. & Mrs. Watson ook ooit eens brie van noten gegeten en dat smaakte echt als the real deal.

Maar stiekem vond ik het toetje (een brownietrio) nóg goddelijker:

Sorry jongens ik verdien echt een Razzie-award voor deze foodfoto’s

Ik mag afrijden (ooit)

“Hee Lisa, ga jij nou iets over rijles schrijven? Je wilde er toch niet over praten?” Nee, dat klopt. Eigenlijk wil ik helemaal niet over rijles praten, maar toch begin ik er steeds zelf over. Het speelt nu eenmaal een flinke rol in mijn leven, aangezien het behoorlijk wat tijd in beslag neemt. Oh ja en al mijn geld. Ik heb echt niks meer.

De redenen waarom ik er liever niet over praat, zijn omdat a) ik me dan een sukkeltje voel en b) iedereen me dan advies gaat geven over dingen die ik anders moet doen. En daar heb ik gewoon geen zin in. Ik weet het, adviesweigering is niet rationeel of sympathiek, maar ik kan het gewoon ff niet aan.

Ik ben namelijk een enorme kneus. (Zo’n type dat tijdens het lasergamen vergeet dat ze een extra knopje in moet drukken, dus.) Ik vind het HEEL, HEEL, HEEL moeilijk om mijn brein onder controle te krijgen als ik in de auto zit. Het lijkt wel alsof ik echt IEDERE mogelijke situatie/hindernis een keer met eigen ogen gezien moet hebben om te begrijpen hoe ik erop moet reageren – de volgende keer dan hè, want als ik voor een nieuwe verrassing kom te staan bevries ik. Ik ben net een artificial intelligence-robot, maar dan wel een cheap-ass versie die niks zelf kan bedenken.

Dus ik hou het kort en vertel alleen dat we eindelijk een datum hebben geprikt waarop ik af mag rijden! Het is nog best ver weg en ik moet nog meer lessen dan dat ik eigenlijk had gewild, maar weet je, ik ben gewoon blij dat er na anderhalf jaar een eindpunt in zicht is. Ik vind het allemaal best.

Duimen jullie voor me dat ik de komende rijlessen voor lekker veel onverwachte situaties en enge hindernissen kom te staan, zodat deze robot tegen de tijd dat ze mag afrijden er ook echt klaar voor is?

4 Comments

Filed under leven

geloven wat je wilt geloven

De afgelopen weken hebben verschillende mensen tegen me gezegd dat ze veganist willen worden na het zien van de documentaire What the health. Dat snap ik wel. Ik ben immers zelf veganist en daarom de persoon bij uitstek om aan te vertellen je the dark side wilt joinen. Als ik mezelf niet was, zou ik het ook doen.

Er is alleen één probleem, en dat is dat ik niet zo goed weet hoe ik op dit soort opmerkingen moet reageren. Voor diegenen die onder een steen hebben gelegen: What the health is een documentaire die laat zien dat plantaardig eten hallelujahgezond is en vlees eten tot een langzame, pijnlijke dood leidt – en dan niet voor de dieren.

Zelf heb ik de docu nog niet gezien. Ik wil wel, maar iets houdt me tegen. En dat ‘iets’ is dat het waarschijnlijk allemaal een beetje bullshit is.

There, I said it: ik geloof de vegan propaganda niet, en dat terwijl ik toch echt heel erg van vegan propaganda hou. Sterker nog, ik ben vegan propaganda (althans, zo zie ik mezelf graag, als een Gezonde en Gelukkige en Gewetensvolle maar relatable vegan superwoman die toevallig óók nog eens een geweldige kledingsmaak en een superleuke blog heeft – maar goed, da’s mijn mening, wie weet ben ik voor sommigen eerder een vegan schrikbeeld).

Alleen geloof ik dus niet dat veganistisch eten zo verschrikkelijk goed voor je is. Begrijp me niet verkeerd, ik geloof wel dat het goed voor je is, maar ik geloof niet dat je, als je eenmaal plantaardig gaat eten, meteen geneest van al je mysterieuze ziektes, iedere ochtend om zes uur vrolijk uit je bed springt en immuun wordt voor ieder griepje. Dit geldt misschien voor sommige vegans, maar lang niet voor iedereen (ik bedoel, kijk maar naar mijn knieën).

Sommige veganisten geloven het wel. Stiekem vermoed ik dat dit voornamelijk komt doordat het fijn is om dit te geloven. Een principiële veganist zijn vergt namelijk best wel wat opoffering: je moet nee zeggen als iemand op kantoor taart trakteert, uit eten gaan is best een uitdaging en in de supermarkt moet je ineens allemaal labels gaan lezen. Dat doe je, omdat je het belangrijk vindt om geen dieren te mishandelen. Dieren die je overigens zelf niet kent of ziet. Maar tegelijkertijd eten je geliefde en je broer en je buurman wél gewoon alles wat los en vastzit, zonder zich te bekommeren om die dieren die jullie allebei niet kennen of zien.

Dan is het gewoon best wel lekker om jezelf aan te praten dat hiertegenover een voordeeltje staat: jíj krijgt tenminste nooit kanker, diabetes of een hartaanval. Een mooie beloning voor je onbaatzuchtigheid, nietwaar?

En dan ga je dus dit soort documentaires maken.

Natuurlijk wil ik dat al die mensen die inmiddels tegen me hebben gezegd veganist te willen worden, dat ook echt gaan doen. Natuurlijk wil ik dat iedereen stopt met het consumeren van mishandelde dieren. Maar ik had liever gewild dat dat dan was omdat sommige boeren rustig 20.000 varkens op een kluitje houden, en je dit soort praktijken niet wilt financieren. Omdat je empathisch vermogen hebt. Omdat je er ook gewoon voor kunt kiezen om niet bij te dragen aan dierenleed.

Maar goed, ieder niet-gegeten stukjes vlees is er natuurlijk eentje, wat het motief erachter ook is. Ik kan alleen maar hopen dat de mensen die geen vlees willen eten uit gezondheidsmotieven zichzelf straks ook weer aanpraten dat ze vlees eten echt ont-zet-tend immoreel vinden.

Je kunt me veel wijsmaken maar niet dat dit gezond is (maar het was superlekker dus I regret nothing) (en ja het klopt ik heb twee keer exact dezelfde foto in één blog staan. Is vegan propaganda.)

P.S. Voor iedereen die nu zegt “Jamaarrr je moet die docu eerst kijken en dan hoor ik je nog wel mevrouwtje”: daar heb je een punt. Een goed punt zelfs. Maar mijn lievelingsveganist Unnatural Vegan heeft ook al een filmpje gemaakt over waarom die docu van geen kant klopt. Niet dat ik dat filmpje wel heb gezien (ja sorry, hij duurt 25 minuten en ik heb ook nog een baan en zo), maar ik heb dit filmpje over waarom je veganist moet worden zelfs al wordt je er niet hallelujahgezond van wel gezien, en dat is voor mij genoeg.

8 Comments

Filed under vegashizzle

iedereen varkensmishandelaar

varkens eten dierenmishandeling

Ik wilde vandaag eigenlijk een ouderwets gezellig blogje waarin ik mezelf belachelijk maak schrijven (iets over mijn niet al te hoge studieschuld die me desondanks slapeloze nachten bezorgt), maar ik moet het toch even ergens anders over hebben. Het is niet leuk, het is niet gezellig, het is niet grappig, maar goed, je kunt niet iedereen te vriend houden, en zeker niet in deze bizarre fucked up wereld van ons.

Het onderwerp van vandaag: het horrorslachthuis in Tielt. Je weet wel, waar varkens aan hun oren werden getrokken en zo. Afijn, ik hoef het niet te herhalen het was overal in het nieuws en op iedereens Facebook. Allemaal weer even lekker boos, en gechoqueerd, en verdrietig dat dit soort dingen Echt Gebeuren. Ik heb er tot nu toe niet echt woorden aan vuil gemaakt – gewoon, omdat ik er niets over te zeggen had wat ik nog niet eerder had gezegd. Het is een beetje als de zoveelste weirde uitspraak van Trump: je kunt wel roepen “omg wat een idioot dit kan echt niet”, maar dat is toch een beetje preaching to the choir. Ik weet dat dit soort dingen gebeuren (daarom ben ik ook zo’n militante veganist), jij weet dat dit soort dingen gebeuren. Iedereen die niet totaal losgeslagen is van de werkelijkheid, weet dat dit soort dingen gebeuren.

Feit is alleen dat mensen dit soort dingen voor zichzelf ontkennen, wegmaken, negeren. Want da’s makkelijk, en wel zo gezellig. En ja, echt supererg man van dit slachthuis, maar ja dat gebeurt natuurlijk niet overal hoor. Ech nie. Bovendien … B A C O N !!!

Wellicht gebeurt dit niet OVERAL, maar dit slachthuis is niet de enige. Stiekem opgenomen filmpjes bewijzen keer op keer dat mensen in slachthuizen weinig geven om de gesteldheid van de dieren die ze doodmaken. Daarnaast: is ‘net wat minder erg’ niet net zo verschrikkelijk? Het blijft mij verbazen dat mensen dit soort ‘normale’ beelden van bijvoorbeeld Boer zoekt vrouw gewoon slikken. Varkens op een betonvloer die zich niet eens kunnen omdraaien – waarom zou je doen alsof dat gewoon ‘een beetje vervelend is’ en verdergaan met vlees kopen alsof er niks aan de hand is, terwijl je ook gewoon fatsoenlijk kan leren koken met tofu?

Zoals ik al zei, ik wilde er eigenlijk niets meer over zeggen want ik had het al te vaak gedaan, maar toen las ik dit artikel van 925, wat het Woedende Vuur weer opnieuw in mij aanwakkerde (echt, jammer dat jullie niet bij mij in de kamer zitten, dan hadden jullie me wild met mijn ogen zien draaien terwijl ik witheet werd, dat was echt grappig geweest). Lees het artikel even; hierin wordt berekend dat er bij dit slachthuis zo weinig geld wordt verdiend dat de situatie voor het personeel gekmakend is – letterlijk dus. Geen excuus om maar meteen Saw‘tje te spelen, maar het laat wel weer eens zien dat onze geest onder erbarmelijke omstandigheden niet al te lekker werkt. Iets dat we eigenlijk al wisten van al die gruwelijke mishandelingen/slachtingen van mens op mens in oorlogstijden.

Het slachthuis een boeman? Natuurlijk. Maar het slachthuis is niet de enige schuldige uit dit rijtje.

Zolang supermarkten tegen iedere morele prijs winst willen maken en daarom eisen dat ze vlees kunnen inkopen voor bijna gratis, gebeurt dit.
Zolang consumenten (jij en ik dus) een bodemprijsje willen betalen voor hun vlees, gebeurt dit.
Denk er volgende keer alsjeblieft eens ff aan als je een stuk vlees eet. Jij betaalt immers voor deze mishandeling. Niet veel, maar toch.

14 Comments

Filed under vegashizzle

februari, oh februari

Hebben jullie nog een papieren agenda? Ik wel, al schrijf ik er niet meer zo vaak in – alleen maar afspraken die nog heel ver weg zijn, eigenlijk. Spontane(re) rendez-vouzen schrijf ik nooit op, die moet ik van mezelf maar gewoon onthouden. Zodoende is mijn agenda altijd bijna leeg.

Dat is NIET handig als je aan het einde van de maand een maandoverzicht gaat maken, kan ik je vertellen.

Gelukkig is mijn geheugen nog niet helemaal naar de knoppen door een gebrek aan voedingsstoffen en/of een teveel aan alcohol, dus bij dezen, ondanks alles, toch een maandoverzicht!

Een Huisje

Hoewel Tim en ik pas net een eigen huis hebben, gingen we afgelopen weekend toch naar Een Huisje, samen met mijn ouders, mijn broertje, mijn zusje en haar geliefde. Het was geweldig. Ik ben gek op van die parken met allemaal identiek ingerichte huisjes en zwembaden die zo klein zijn dat ze eigenlijk alleen maar leuk zijn voor kleuters. De weekenden lijken echt langer als je ergens anders bent. Daarbij was het supergezellig, zelfs ondanks het feit dat ik vaker heb verloren met 30 seconds dan gewonnen.

Dit is geen foto van dit weekend, maar van twee jaar geleden. Toen zaten we in hetzelfde huisje. We waren eigenlijk van plan om dezelfde foto te maken, maar dan dat mijn broertje nog steeds zo zou staan en ik inmiddels in het water lag, maar helaas (of gelukkig voor mij?) konden we deze brug niet meer vinden.

Vegan vreten

Naast Dat Huisje was het verder sowieso een behoorlijk gezellige maand, moet ik zeggen, zeker voor mijn doen, want ik ben van nature nogal een kluizenaar. Ik heb veel vrienden gezien, of we nou gewoon bij elkaar gingen eten (een van mijn BFF’s woont tegenwoordig op loopafstand, ik heb haar verboden om ooit nog te verhuizen), naar de theetuin in Eemnes gingen of dat ik ze een verlate rondleiding gaf in ons huis. Ook ben ik 3x in een ander eettentje geweest, hierbij mijn mini-reviews:

  • Tribestlife Rawfood Kitchen (Rotterdam): LOVED IT! Ik eet echt nooit raw food, maar de vegan lasagne was zalig. Ik was hier samen met mijn tante, wat sowieso heel erg leuk was, maar het eten verraste me ook heel erg. Ik bedoel, niet dat ik had gedacht dat het niet lekker zou zijn, maar ik had gewoon niet gedacht dat het zo lekker zou zijn.
  • Oproer (Utrecht): Ik ging nu EINDELIJK eens naar deze bierbrouwerij/vegan hotspot! Met Anne-Fleur, die net zo’n veganist is als ik, dus dan weet je het wel. En het was heerlijk, allemaal, zelfs een stukje groente dat zoveel op zalm leek dat ik het bijna niet durfde te eten.
  • Bar James (Amsterdam): Oké, ik kende Bar James best wel lang en ik was er altijd gek op want het was een vegetarisch restaurant met v e g a n b i t t e r b a l l e n ! (Bewijs van mijn fandom: deze bitterballen + een bartafel staan afgebeeld in mijn vorige blogpost.) Op Valentijnsdag ging ik er weer eens heen, samen met Tessa, wat een beetje vreemd was aangezien overal rode ballonnen hingen en allemaal stelletjes elkaar kwijlend aan zaten te gapen. Gelukkig zijn Tessa en ik de moeilijksten niet, dus het was hartstikke leuk.
    Totdat ik de menukaart bekeek.
    WANT BAR JAMES IS GEEN VEGETARISCH RESTAURANT MEER!!!
    Nee, in plaats daarvan is het een plek voor alles en iedereen. Een beetje vega(n), een beetje vis, tyfusveel vlees. En dan niet eens alleen van dat casual vlees zoals een hamburger of zo, maar echt Serieus Vlees, eend en dat soort dingen. Heel naar. En ook saai, als je veganist bent. Ik had nu de keus tussen curry en een vegan burger, wat op zich natuurlijk allebei hartstikke prima is, maar ik ben originelere gerechten van jullie gewend, Bar James! Een maand eerder at ik nog heerlijke tempeh saté. Toen voelde ik me net een normaal mens, maar dat is me ook niet meer gegund.
    (Op de Facebookpagina van BJ staat dat ze vlees hebben ingevoerd zodat mensen hun ‘vleesetende vrienden’ mee konden nemen, maar sorry hoor, wat voor vrienden heb je als ze niet eens een keertje vega willen eten??? Net alsof je naar een Italiaans restaurant gaat en zegt “Ieuwl nee geef mij maar Grieks”)

—————————–Lekker mindful—————————–

Ik vind het een beetje griezelig om te vertellen, maar ik ben deze maand dus begonnen met een mindfulnesscursus. Ik zeg inderdaad dat ik het griezelig vind om te vertellen en niet om te doen, want in stilte op een rozijn kauwen en goed nadenken over wat je proeft is allesbehalve eng. Vertellen dat je het nodig hebt dat iemand tegen je zegt dat je op een rozijn moet kauwen is wél eng, zeker als je zo’n persoon bent dat altijd gemene grapjes maakt over alles dat ook maar enigszins neigt naar zweverigheid. Ik bedoel, ik weet heus wel dat mindfulness niets met transcendentale ervaringen te maken heeft en juist alles met doorhebben dat je voeten op de grond staan, alleen ik weet niet of jullie dat wel weten. Maar goed, RuPaul zegt altijd: je moet je kwetsbaar durven opstellen als je America’s Next Drag Superstar wilt worden. Dus bij dezen.

Even een random foto vanuit onze woonkameer om de tekst wat te breken

Verder:

  • Samenwonen is nog steeds leuk. Het enige wat er minder aan is, is dat ik veel minder goed naar mijn ‘eigen muziek’ kan luisteren, omdat Tim depri wordt van alles wat ik leuk vind (Placebo, Indochine), waardoor ik vrij weinig kans heb om bepaalde liedjes obsessief vaak te draaien. Wel begon ik weer veel naar het laatste album van Birdy te luisteren omdat ik mijn vriendin Julia weer zag en toen moest denken aan het concert waar we vorig jaar heen gingen. Ik heb nog steeds een beetje moeite met het toegeven, maar dat album is echt HEEL vet.
  • Tim en ik keken trouwens True Detective, seizoen 1. Dat was ook echt heel erg goed, al had ik nooit verwacht dat een serie met Matthew “blonde surfeikel” McConaughey (ik wilde iets veel lelijkers zeggen maar mijn moeder leest mee) en Woody “White men can’t jump” Harrelson in de hoofdrol wat kon zijn. Ik had het mis. Wat ik er vooral interessant aan vond, was dat deze serie een heel erg fris en nieuw gevoel gaf, ondanks het feit dat ongeveer de helft van wat er gebeurde al in 9327 detectiveseries is gebeurd.
  • Ik zag vandaag ein-de-lijk de nieuwe WhatsApp-smileys en wat blijkt? Er zit een verlepte roos bij! Mijn favoriete msn-smiley ooit! Me gotic hart jankt van geluk.

Maart

Ik ben een beetje een basic bitch geworden, want tegenwoordig zeg ik op Instagram alleen nog maar dingen als “omg ik heb zo’n zin in de lente” maar het is gewoon zo. Niet omdat ik geen wintermens ben, maar omdat ik van verandering hou en omdat mijn fietslampen steeds kapot gaan en ik er daarom gebaat bij ben dat het zo lang mogelijk licht is. Gelukkig wordt het deze maand officieel lente, dus dan kan ik ophouden met roepen dat ik zin heb in de lente en beginnen met zeuren over de zomer #zinin

3 Comments

Filed under maandoverzicht

veganist kijkt boer zoekt vrouw

Anderhalf jaar geleden besloot ik veganistisch te gaan eten. Dat ging best soepel. Vaak hoor je van wannabe-veganisten dat ze het moeilijk vinden om bepaalde dingen op te geven – kaas, bijvoorbeeld, of spek, of hopjesvla. Ik had daar zelf gelukkig weinig last van.
Ik had dan weer een ander probleem. Ik was verslaafd aan Boer zoekt vrouw.

Jullie vragen je nu misschien af: nou Lisa, hoezo is BZV nou weer niet veganistisch, wat ben jij nou voor dierenrechtenfundamentalist uit de quinoakerk van Marianne Thieme? En eerlijk is eerlijk, dat vraag ik me ook wel eens af. Vooral omdat het heus geen regel is om BZV op te geven als je vegan wordt (ik bedoel, als ik google op ‘Boer zoekt vrouw vegan’, dan kom ik alleen uit op mijn eigen blog – maar dat kan ook iets te maken hebben met mijn cookies).

Dus ja, mijn leven mijn tv-kijkgedrag, je moet ook niet te streng zijn voor jezelf, blabla, ik weet het heus wel, maar: het is op zich niet heel erg leuk om te kijken naar mensen die dingen doen waar je fel op tegen bent. Kalfjes vlak na hun geboorte bij hun moeders weghalen, bijvoorbeeld, of dieren fokken en weer laten doden voor geld. Natuurlijk tonen ze dit soort dingen niet in BZV, maar let maar eens op die enorme groep kalfjes bij boer Riks. Die zitten echt niet zonder hun moeder in een hok omdat ze zichzelf te cool voor moedermelk vinden, hoor.

Dit seizoen is misschien nog eens frappanter dan vorige seizoenen, want we hebben boer David, je weet wel, een boer die in Roemenië een megastal wilde bouwen. Je leest het goed: meneer wil een megastal bouwen in Oost-Europa – iets wat zelfs de meeste ‘lol bacon’-types niet echt oké vinden. Varkens in Nood startte een half jaar geleden een actie om hem van dit plan af te helpen, maar tot dusver is het onbekend wat hij met de kritiek gedaan heeft. Niet zo veel, vermoed ik, vooral niet omdat hij eigenlijk geen boer was, maar gewoon in dienst bij een bedrijf. En tsja, geld is natuurlijk belangrijk dan het tegengaan van dierenmishandeling! Zelfs al word je met je neus op de feiten gedrukt!

En ja, ik hóór jullie alweer denken: maar Lisa, als je niet geconfronteerd wilt worden met dit soort praktijken, waarom kijk je het dan? Nou, dat is simpel: omdat ik van dat programma hou. Van de gedeeltes die niets met dieren te maken hebben, dan. Ik hou van die simpele, knullige zoektocht naar iemand die op je wacht als je thuiskomt van een dag werken, ik hou van die naïeve opmerkingen van Yvon Jaspers (“Ja maar als jij haar leuk vind en zij jou wat is dan het probleem?”), ik hou van het feit dat BZV het leven zo simpel laat lijken. Als onrustige, alles overthinking millenial is het fijn om te horen dat sommige mensen gewoon verlangen naar “een stukje gezelligheid” en verder wel tevreden zijn met hun leven (die Zambia-boer hè, die semi-knappe die ook al helemaal geen boer is maar gewoon een hoogopgeleide expat, die gaat waarschijnlijk geen vrouw scoren in dit programma, niet lullig bedoeld, maar dit format is echt niet voor hem geschikt).

Dus ja, ik kijk het toch maar, al geeft het een beetje een vieze smaak in mijn mond. Een goeie veganist zijn – het is moeilijk, jongens.
Gelukkig maar dat ons eten zo lekker is.

Vegan bitterballennnnnnn

P.S. Vandaag werd dit artikel massaal gedeeld op mijn Facebook-timeline. Misschien wel interessant voor jullie BZV-lovers.

14 Comments

Filed under film en teevee, vegashizzle