Tag Archives: parijs

thuiskomen en terugverlangen

Ik heb er altijd zo’n hekel aan als andere mensen dit zeggen, maar ik ga het toch doen: ik word oud. Dat merk ik aan alles. Zo is mijn lievelingsfilm (Velvet Goldmine) al zeven jaar mijn lievelingsfilm en heb ik mijn tweede lievelingsfilm (Interview with the vampire) al bijna tien jaar geleden voor de eerste keer gezien. Ik ben al langer van de middelbare school af dan dat ik erop heb gezeten. Ik heb maar zeer weinig vrienden die ik korter dan vijf jaar ken. Patrick Wolf is hier jonger dan dat ik nu ben. Ooit woonde ik in Parijs, maar deze periode is tegenwoordig niet meer iets heftigs dat ik net achter de rug heb, maar iets dat officieel tot mijn verleden behoort.

Nu behoort alles wat voorbij is tot je verleden, maar vergis je niet: er is een groot verschil tussen net-verleden en verleden-verleden. Toen ik pas terug was uit Parijs, dacht ik dat ik overal Eiffeltorens en zwervers zag en was ik een beetje beledigd wanneer kennissen niet meteen over mijn terugkeer begonnen – alsof ik niet een half jaar in het buitenland had gewoond, maar alsof ze me gewoon toevallig een tijdje niet hadden gezien. Nu klinkt dit supersuf (want iedereen en z’n bejaarde buurvrouw gaat tegenwoordig een paar maanden naar de andere kant van de wereld, daar kijkt niemand langer dan drie seconden van op) (jup, ik heb door hoe geprivilegieerd en cru dit klinkt), maar toen voelde mijn tijdelijke afwezigheid Heel Erg Bijzonder En Heel Erg Urgent. Voor mij dan.

Inmiddels zijn er weer zoveel andere dingen gebeurd die mijn Franse herinneringen geheel of gedeeltelijk hebben verdrongen. Nieuw werk, liefde van mijn leven ontmoet, stage gelopen, oma’s verloren, afgestudeerd, nieuwe toekomstplannen, weer een nieuwe stage, verhuisd, nieuwe sporten uitgeprobeerd, mijn eetpatroon omgegooid… enzovoort enzoverder. Het leven gaat door, en Parijs wordt steeds minder mijn stad, natuurlijk nooit helemaal niet maar wel minder dan toen het nog maar net verleden tijd was, hoe je ‘t ook wendt of keert.

Dat is natuurlijk iets goeds, want het zou treurig zijn als ik het op mijn veertigste nog steeds alleen maar zou hebben over die paar maanden uit mijn leven, alsof dat het belangrijkste is dat ik ooit heb meegemaakt. Dat is het namelijk niet, en mijn verhalen over mijn Parijstijd hebben inmiddels alweer een hoog oma vertelt-gehalte. Maar toch, toch toch toch, toch is het ook wel een beetje jammer dat de tijd niet even stil had kunnen blijven staan op toen het nog maar net voorbij was. Het had namelijk ook wel wat, dat thuiskomen en terugverlangen.

Studeren in Parijs

Foto: Muh Vadur

9 Comments

Filed under studie in buitenland

een dramatisch dilemma (kies de juiste oplossing en win niets)

Jullie denken misschien dat mijn Parijsperiode helemaal is afgesloten en ik er alleen maar over blog omdat mijn huidige leven doodsaai is. Dat is misschien een klein beetje waar, maar lang niet helemaal. Zo kreeg ik een maand of wat terug een e-mail van mijn Franse bank. Dat ik rood sta omdat ze het verzekeringsgeld van mijn woning hebben afgeschreven terwijl die rekening leeg was (deze verzekering had ik twee jaar geleden afgesloten bij de bank zelf).

Ik vond het een heel merkwaardige e-mail. Ten eerste omdat ik geen flauw idee had dat ik een verzekering betaalde voor een kamer waar inmiddels al een ander woont. Ten tweede omdat er niet stond dat ik eens gauw geld moest gaan storten: alleen dat ik snel moest reageren. Wat ze precies van me wilden horen, was onduidelijk. Ik schreef toen maar dat ik al anderhalf jaar niet meer in de te verzekeren kamer woonde en niet wist dat ik hiervoor moest betalen. De bankmevrouw mailde mij terug dat het nu eenmaal een doorlopende verzekering was en dat ik hem niet had opgezegd. (Kennelijk was hij vorig jaar ook van mijn rekening afgeschreven, alleen dat had ik even gemist.)

Maar er stond weer geen verzoek om geld te storten. Dat vond ik een beetje raar. Toen ik zelf op een klantenservice werkte, kreeg ik continu mailtjes van mensen die een factuur voor de verlenging van hun abonnement hadden gekregen zonder dat ze doorhadden dat ze een abonnement waren aangegaan. Wanneer ik hen hier wat meer informatie over verschafte, zorgde ik er altijd voor dat het duidelijk werd dat ze écht moesten gaan betalen. Als mensen weten dat ze moeten betalen, is de kans ook groter dat ze dat ook doen. Het is geen zekerheid, maar het helpt wel.

Dus ik dacht nu: laat maar zitten. Als ze het geld echt willen, gaan ze wel moeilijk doen. Officiële brieven sturen, dat soort dingen. Hoewel het maar om vijftig euro gaat, wil ik het eigenlijk niet betalen. Ik ben me bewust van de kracht van algemene voorwaarden, maar betalen voor lucht vind ik wel heel overdreven. (Kijk, als het nou om een sportschoolabonnement ging waar ik niets aan heb omdat ik in een ander land woon, was het nog anders. Dan zou ik in theorie nog kunnen gaan sporten. Maar hier kan ik niets mee! Ook niet in hun theorie!)

Eergisteren kreeg ik echter weer een mailtje. Dat ik geld moet storten. Er staan geen dreigementen bij, maar toch. En nu weet ik niet zo goed wat ik moet doen. Nou ja, ik ga ze wel mailen en met veel gevoel voor pathos uitleggen waarom ik dit bedrag niet kan/wil/mag betalen. Maar als ze nou “Ja balen” zeg, wat dan?

Ik word verscheurd tussen mijn enorme weerzin tegen te betalen voor iets dat niet bestaat (ik bedoel, ik krijg ook niets uitgekeerd als de huidige bewoner de kamer in de fik steekt, toch? Mijn contact voor die kamer is niet meer geldig, dus daar kan ik toch niet voor betalen?) en de angst dat ik in Frankrijk te boek kom te staan als wanbetaler en er dan nooit meer mag wonen. (Niet dat ik van plan ben om terug te verhuizen, maar ik hou graag mijn opties open). Maar ik wil niet betalen! Het is niet eer-heer-lijk!

Dus wend ik mij maar tot jullie, lieve bloglezers. Ik heb jullie mening zo hard nodig dat ik er speciaal een poll voor heb gemaakt. Wat vinden jullie: moet ik betalen, of moet ik het niet?

Deze ruimte moet ik dus verzekeren (dit was toen mijn zusje en haar vriendin bij me logeerden, geen zorgen)

De te verzekeren ruimte (zo zag het er trouwens niet altijd uit hoor, alleen toen m’n zusje en d’r vriendin kwamen logeren)

20 Comments

Filed under studie in buitenland

souvenirs (deel II)

Mijn laatste producten uit Parijs beginnen op te raken. De wasverzachter die ik in de eerste weken van mijn uitwisseling aanzag voor wasmiddel, de  nagellakremover van Bourjois die ik verkoos boven het huismerk om het nagellakremoven wat spannender te maken, de watjes om de nagellakremover op te doen (dat het anderhalf jaar duurde totdat ik daar doorheen ben, is veelzeggend); overal is nog maar een klein restje van over.

Natuurlijk zijn er ook spullen die niet op kunnen raken. De boeken in mijn kast, het vest dat ik nu draag. Veel hardloopspullen. Mijn citroenpers, ook niet onbelangrijk.

Laatst hadden we een college dat deels ging over consumptiegoederen (want dat zijn al die leuke dingen uit Parijs: gewoon ordinaire gebruiksartikelen, zooi). Consumptiegoederen, werd uitgelegd, zijn dragers van culturele ideeën die al te snelle vooruitgang tegen kunnen gaan. Hierbij ging het eigenlijk vooral over grotere ideeën en ontwikkelingen in de maatschappij, maar het geldt net zo goed voor de ideeën die mijn spulletjes uit Parijs uitdragen. Zolang ik nog een beetje Monoprix-wasverzachter bij mijn lakens kan gooien, ben ik nog steeds niet helemaal weg.

Achteraf gezien zou ik willen dat ik meer had gekocht. Meer gebruiksvoorwerpen, meer meubels, meer zooi. Al dat minimalisme ook altijd, ik had gewoon voor één keertje helemaal los moeten gaan. Teruggaan en die spullen (opnieuw of voor het eerst) kopen heb ik in sommige gevallen gedaan, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Ik had half Parijs naar Amsterdam mee moeten slepen, die ene keer dat ik terugging.

Meestal als ik zulke dweperige gedachten aan Parijs heb, probeer ik te denken aan een bepaald moment in de wasserette. Eigenlijk kan ik iedere herinnering aan de wasserette hiervoor gebruiken, maar er is één herinnering die het best werkt. Ik zat op een herfstige dinsdag te wachten tot mijn was klaar was. Buiten was het grauw en nat. Binnen was het koud en iedere keer als iemand de deur open deed, werd het nog kouder. Ik had mijn jas aan en probeerde te lezen, maar het lukte niet, want een ruimte vol wasmachines leidt te veel af. Ik dacht toen: hier is niets aan. Hier valt echt niets te winnen. Ik had net zo goed in Nederland kunnen blijven.

Het helpt nog steeds niet echt, maar dat vind ik juist wel fijn.

parijs studeren kamer

Nog maar eens een nostalgisch fotootje van mijn uitzicht (dat gebouw rechts is trouwens een ziekenhuis, ik kon mensen in bedden zien liggen, verder toplocatie hoor)

 Souvenirs (deel I)

14 Comments

Filed under studie in buitenland

geef mij maar geen gracht

Geef mij maar Amsterdam, dat is mooier dan Parijs, zong ene Johnny Jordaan. Hoewel het nummer gaat over een niet al te goed bevallen tripje naar Parijs, kan hij me niet wijsmaken dat hij ooit een voet in die stad heeft gezet. Anders zeg je toch niet dat je Amsterdam mooier vindt, kom op. Over smaak valt niet te twisten, maar dit is geen kwestie van smaak. Dit is waarschijnlijk gewoon te bewijzen aan de hand van objectief gekozen criteria.

Oké, misschien ben ik nu een beetje stellig. Komt doordat ik momenteel niet op al te beste voet sta met Amsterdam. Waarom kan ik hier helaas niet vertellen, dat is een zaak tussen de stad en mij. Dat ik nu zomaar al mijn vuile was buiten hang is leuk en aardig, maar Amsterdam heeft hier niet om gevraagd. Althans, niet voor zover ik weet.

En dat terwijl ik hier vrijwillig naartoe ben gekomen. Als Rotterdamse tiener verlangde ik intens naar het leven in een stad met oude scheve huizen en die o-zo-mooie grachten. Wat mij betreft had dit ook best Utrecht kunnen zijn, of Leiden, maar omdat je voor psychologie het makkelijkst kon worden toegelaten in Amsterdam, werd het Amsterdam. Toen ik na een half jaar stopte en het jaar daarna begon aan de studie Nederlands, kwam het eigenlijk niet eens meer in me op om naar een andere stad te gaan. Want waarom zou je in godsnaam gaan voor een andere stad dan Amsterdam?

Inmiddels woon ik hier nu een paar jaar, en iedere keer als ik nu door het centrum loop, denk ik: jezus, heb je die verdomde grachten weer.

Vraag me af of ik dat ook zou hebben als ik in Parijs was blijven wonen. Jezus, daar heb je die Eiffeltoren weer. Weer zo’n architectonisch hoogstandje dat één of andere Franse president voor z’n minnares heeft laten bouwen. Nee hè, zie ik daar nou alweer een straat met alleen maar leuke Franse balkonnetjes? Die mensen kunnen ook echt niets anders!

Waarschijnlijk wel hè?

Gedver

Gedver

23 Comments

Filed under de ongemakken des levens

wat wij hopelijk aan het doen zijn in parijs

Op het moment dat deze blogpost online komt, ben ik lekker niet in Nederland, maar samen met mon amour in hopelijk zonnig Parijs. Nu ik dit schrijf weet ik nog niet wat we daar precies aan het doen zijn, maar ik hoop het volgende:

  • Ontbijten bij La Coupole. Hier zijn we vorige keer ook geweest; ik had gehoord dat dit zo’n mooie brasserie was, maar na het online bestuderen van de menukaart kwam ik al snel tot de conclusie dat er voor een vegetariër als ik alleen een ontbijtje was weggelegd. We gingen hier op onze laatste dag heen, veel te laat, ongeveer vijf minuten voor het ontbijtbuffet zou sluiten om precies te zijn, maar we waren nog welkom. Het was echt superleuk met allemaal minibroodjes en dingetjes en kannetjes koffie en kannetjes melk en de brasserie was inderdaad prachtig. Dus we willen nog een keer.
  • De Notre-Dame opklimmen. Ik wil dit al ZO lang, maar iedere keer is het te druk of was-ie gesloten. Ja, zelfs toen ik fokking vijf maanden in Parijs woonde is het niet gelukt. Nu moet het er echt eens van komen. Ik bedoel, De klokkenluider van de Notre Dame is mijn lievelingsdisneyfilm aller tijden. Voor mijn profielwerkstuk heb ik het boek (in het Frans) (in heel slecht Frans, voor de duidelijkheid) herschreven voor middelbare scholieren (ze hadden er niet zo veel aan). Ik ben een keer met mijn moeder speciaal voor de reünie van de cast van de musical Notre-Dame de Paris naar Parijs gegaan. IK WIL GVD DE NOTRE-DAME OP.
  • De catacomben in. Dat hadden we vorige keer na La Coupole willen doen want het is er vlakbij, maar er stond echt een rij van hier tot Tokio en toen zijn we maar naar Cimetière du Montparnasse gegaan om het graf van Serge Gainsbourg te zoeken. Dat was nog best wel een klus, en de uitgang vinden was zo nodig nog moeilijker.
  • Iedere dag minstens drie croissants eten.
  • Metrokaartjes hergebruiken (toen ik in Parijs woonde, lukte dat vet vaak om meerdere keren een poortje te openen met één ticket, alleen als ik samen met iemand anders ben, werkt het nooit. Hopelijk dit keer wel weer, gewoon voor het sentiment).

En verder… heb ik nog dertigduizend ideeën, maar we zien wel. Na mijn uitstapje naar Londen durf ik niet meer te veel te plannen, voor het geval er weer ineens iemand de hele tijd op apegapen lig. Maar goed, daar ga ik niet van uit. Tot in mindere tijden!

Parijs november

Dan loop je rustig door een straat en dan zie je dit ineens (de camera recht houden is moeilijk)

8 Comments

Filed under op stap