Category Archives: op stap

de terugkeer naar parijs

Sinds 31 januari heb ik geen voet meer in mijn voormalige woonplaats gezet. Niet omdat ik niet terug wilde, maar gewoon, omdat het er niet van kwam. Het is bizar hoeveel tijd er voorbij gaat als iets er ‘niet van komt’. De eerste maanden was ik nog te vers terug in Nederland om terug naar Frankrijk te willen, daarna wilde ik vriendinnen in Engeland opzoeken en de plannen om met mijn uitwisselingsvrienden terug te keren voor Quatorze Juillet vielen ook grandioos in het water.

Dus even gebeurde er niet zo veel. Nou ja, er gebeurde van alles, maar niet op Parijs-gebied. Af en toe fantaseerde ik tijdens het hardlopen een beetje dat ik daar later weer ging wonen en dan allemaal romans schreef vanuit mijn Parijse appartement boven een boulangerie (je moet toch wat).

Tot twee weken geleden. Toen werd er ineens een trein geboekt. En een hotel. En niet voor over twee maanden, maar voor over twee weken. Dat is dus… overmorgen.

Al praktisch vandaag, dus. En toch kan ik niet wachten. De enige reden dat ik jullie nog geen twee weken lang helemaal kapot verveel met mijn gejengel over dat ik er zoooooooveel in in heb is because of reasons (goeie hè), anders had ik dat al lang gedaan. Nu moest ik mijn gezeur over hoeveel zin ik erin heb maar omzetten in constructief googelen naar leuke plekken waar ik nog niet geweest ben en bedenken naar welke plekken ik diegene met wie ik ga, een arme ziel die pas eenmaal in Parijs geweest is, moet heensleuren (sowieso naar mijn lievelingsrestaurant). Nu weet ik dat ik het met deze arme ziel nog leuk zou hebben in IJmuiden, maar ik moet mijn enthousiasme toch ergens in kwijt. Vanaf nu ga ik dit dus stoppen in aftellen. Mijn tas is al lang ingepakt, dus daar kan ik het ook niet laten. Het is een heel zwaar leven, ja.

Leave a Comment

Filed under op stap

het was echt roze

Van tevoren zag ik die Ladiesrun niet echt zitten – ten eerste niet omdat ik niet zo heel erg goed had getraind (weet je niet hoe DRUK ik het heb) maar ook niet omdat Ahoy roze gekleurd was. ZOVEEL MENSEN vrouwen. Bij elkaar vormden ze een knalroze eenheid die mij behoorlijk wat angst inboezemde.

Gelukkig waren Dionne  en Iris er ook, anders was ik volgens mij echt verzwolgen en voor altijd verdwenen. Hoewel we veel te vroeg waren, was de roze menigte zou vol en verwarrend dat we uiteindelijk nog een soort van moesten haasten om op tijd in de startvakken te staan.

IMG-20130609-WA0003

Nu lijkt het net alsof het meeviel met de hoeveelheid roze maar dat komt door al die toeschouwers

De eerste kilometer ging wel lekker. Het was een beetje lastig om je tussen die duizenden mensen vrouwen door te manoeuvreren (Dionne kon het heel goed, die was ik na 10 sec kwijt), want natuurlijk loop je elkaar in het begin ontiegelijk voor de voeten, maar het ging prima. Totdat ik ineens fucking erge steken in mijn maag kreeg.

Ik krijg NOOIT steken in mijn maag, behalve nu dus. Het liefst wilde ik voorover in het gras gaan hangen, maar dat kon niet, want iedereen rende keihard door en ik ga mooi niet als eerste stilstaan. Dus besloot ik door te rennen in de meest comfortabele houding die ik kon vinden; met mijn rechterschouder zwaar voorover gebogen, als een soort Quasimodo. En maar hopen dat ik niet gefilmd werd. Rond de vierde kilometer ging het vanzelf weer over – gelukkig, want toen hoorde ik ineens mijn moeder en opa en moest ik al rennend op de foto gezet worden en dan is een bochel niet echt charmant. Vrouwen, hè.

Kilometer 4 tot en met 8 gingen prima, ik kon weer lekker wat mensen vrouwen inhalen die mij hadden ingehaald tijdens mijn bochelaarsloopje (ja, ik zei dat ik blij was als ik ‘m uit zou lopen, maar eenmaal bezig werd ik ineens competitief). Vanaf kilometer 8 vond ik dat het wel eens klaar mocht zijn en de laatste kilometer vond ik echt niet tof – maar toen ik eenmaal gefinisht was vond ik alles weer prima, niets aan de hand, ik had het gevoel dat ik nog wel 10 km kon lopen. Daarna was het weer een ontzettend gedoe met de rest zoeken, kluisjes zoeken, uitgangen zoeken en familie zoeken – uiteindelijk vond ik naast mijn moeder en opa ook mijn oom en tante, die ik niet eerder niet gezien had en die mij niet gezien hadden, maar het was toch vet dat ze er waren.

Al met al was het een heel gedoe, je bent een hele dag kwijt voor eventjes rennen. Eén keer maar nooit weer, dacht ik eerst nog toen we de parkeergarage niet uitkwamen. Naarmate de tijd verstreek begon ik het ineens steeds leuker te vinden en kreeg ik zowaar zin om weer te gaan – zeker toen ik erachter kwam dat ik best een prima tijd had neergezet. Ik was al blij geweest als ik zonder al te veel kleerscheuren over de finish was gekomen, maar nu bleek dat het ook nog eens binnen een uur gelukt was, ben ik al helemaal gelukkig. Kom maar op met die Dam tot Damloop. Of Bruggenloop. Of whatever, ik ga wel naar buiten.

BMVYgZRCMAEmAJN

IMG-20130609-WA0002

Ik zeg het je. Allemaal toeschouwers in beeld!

23 Comments

Filed under hardloopavonturen, op stap

wat dingen die ik in engeland heb gedaan

Tentamenperiodes zijn altijd maar raar. Iedereen zit te zeuren over dat-ie het zo druk heeft en heeft het dan zo druk met zeuren dat er vervolgens helemaal geen tijd over blijft om iets uit te voeren. Dit jaar trap ik niet in de val, jongens, maar hou ik me de komende week bezig met de beeldvorming van centrum en periferie van Europa in de reisverhalen van Cees Nooteboom (zijn jullie er nog?), op een paar futiele uitstapjes zoals de Ladiesrun rennen na dan, en daarna ga ik nog even wat andere dingen afronden. Vorige week was ik heel even Amsterdam ontvlucht om twee vriendinnen die een jaar in Engeland wonen, Babzz en Eva, op te zoeken. Babs woont in Southampton, Eva in Londen. Ik racete van de een door naar de ander en toen snel meer terug. Hier, een overzichtje van alles wat ik heb gedaan, en dan weer gauw aan het werk jongens:

  • Allemaal bizar lekkere dingen gegeten. De spinazie-fetataart van Babs, zo’n koffiemilkshake, zeer goede tapas, fruit gedipt in chocolade (en wat chocoladeballetjes. Oh ja, heel veel chocoladeballetjes. En minimarsmellows. En paaseieren?) en iets dat eruit zag als yoghurt met muesli maar yoghurt met taart bleek te zijn.
  • Nog even een cocktail gedronken (nee joh gek, dit was niet allemaal voor mij, alleen de helft maar)
  • Oh wacht! Over eten gesproken! Eva en ik hadden ‘astronautenvoer’ gekocht, dat is eten dat voor altijd houdbaar is. Ze hadden het in een winkel op Camden Market. Het was echt een bizarre plek. Het personeel bestond uitsluitend uit cybergoths met lichtjes in hun haren en aan de muren hingen balustrades waarop twee mensen non-stop aan het dansen waren. Ik verzin dit niet. Het astronautenvoer viel een beetje tegen – we hadden aardbeien, en om een of andere reden dacht ik dat als je ze in je mond stopte, ze door je speeksel weer zouden transformeren in normale aardbeien, maar dat was niet zo. Ze bleven gewoon kurkdroog. Arme astronauten.
  • Naar een vintage fair geweest. Die vintage fair was een hele happening, je moest entree betalen om naar binnen te gaan en mensen gingen zingen en zo. Oh, en ze draaiden de hele tijd vier dezelfde liedjes steeds opnieuw, waardoor ik ze een week later nog steeds in mijn hoofd heb. Uiteindelijk kocht ik natuurlijk alleen maar dingen die niet vintage zijn.
  • 94262 andere dingen gekocht, waaronder twee lange rokken waar ik telkens op trap en een boek over glam rock wat echt te vet is.
  • Een spiegel met het hoofd van Boy George gevonden in een tweedehandswinkel. Dit is ook geen grap. Een spiegel. Met het hoofd. Van. Boy George. Babs heeft hem gekocht, ik wilde er nog een foto van maken maar dat ben ik helaas vergeten.
  • Structureel uren te vroeg wakker geworden, waardoor ik regelmatig overdag bijna in slaap viel.
  • Zowel The Great Gatsby uitgelezen in een zonovergoten tuin (ja, ik was toch als enige wakker) als de film gezien. Ik vond het boek een beetje raar, maar wel boeiend. De film was… mwah, ik weet niet – zeker in het begin vond ik hem niet zo, echt te hysterisch (best wel knap als je mij iets te hysterisch kan laten vinden) en wat rare kunstgrepen. Later vond ik hem wel beter worden, maar het heeft maar weinig indruk op me gemaakt.

En nog wat dingen, maar deze post is al veel te lang dus doei. Studeer ze hè!.

20 Comments

Filed under op stap

groetjes van jullie persoonlijke plekjesontdekker

Ik weet wel wat jullie dachten toen jullie hoorden dat ik vijf maanden naar Parijs zou gaan. Jullie dachten: die Lisa! Die wordt een echte Parisienne! En die gaat dan allemaal speciale plekjes in Parijs ontdekken waar alleen maar locals komen, en die gaat ze vervolgens op haar blog delen!
Nou lieve lezers, dat zou ik inderdaad doen, als ik zo’n type was geweest dat ‘plekjes ondekt’. Ik ben erg jaloers op mensen die dat kunnen – zelf ben ik zo dusdanig gezegend met drempelvrees en slechte smaak dat ik het liefst alleen naar binnen ga bij dingen die er zo stom en simpel, het liefst wat pauper, mogelijk uitzien (nog liever zou ik alleen naar de McDonalds en Starbucks gaan, maar ik beheerst me).
En nu hoor ik jullie denken: dus je hebt in vijf maanden tijd niets ontdekt? Is dat mogelijk? Nou, okee, ik zal jullie geruststellen: ik heb toch wel een aantal dingen gevonden. Die ik wel zal delen, in de loop van de tijd, of jullie dat nu willen of niet. Om te beginnen met mijn Favoriete Restaurant Ooit: Restaurant de l’Industrie.

Ik heb hier vier keer gegeten en ik bestelde vier keer dezelfde salade. Dat was niet zozeer omdat deze zo lekker was (al is hij heerlijk, met zo veel verschillende groenten, bloemkool ui bietjes alles), maar omdat het de enige vegetarische maaltijd is naast spaghetti gorgonzola, en ik dat niet hoef. Het eten is erg goedkoop voor Franse prijzen, mijn salade kost volgens mij maar 8 euro (de rest is iets duurder). Een ander voordeel van het restaurant is dat het SUPERGROOT is. Dat vind ik fijn, want in de meeste Franse restaurants kruipt de kou zo door de ramen, en achterin heb je er weinig last van. Oh, en het ziet er leuk uit (ik heb twee keer onder een krokodillenhuid gegeten) (oké als vegetariër zou ik dit niet leuk moeten vinden). Het grootste nadeel is dat ze de crème karamel (mijn favoriete toetje ooit, voor maar drie euro!) van de kaart hebben gehaald, en dat de serveersters vaak te druk zijn om op te letten. Maar dat vergeet je wel als je maar een briefje van twintig pp moet betalen voor een maaltijd met toetje en koffie.
Het restaurant ligt in een wat stil en doods straatje van La Bastille, maar de straat uit en je wordt overspoeld door mensen. Ik heb al eerder gezegd dat Bastille een beetje een pauperuitgaansgebied is (wat mij overigens niet in dank werd afgenomen door een vriendin die daar wekelijks komt), maar pauper kan wel gezellig zijn, want ik heb er een keer na het Happy Hour een kamasutracocktail (het was bij Indian Palace, oké) gekregen voor de Happy Hour-prijs. In ieder geval, het is hier. (Wel opletten, want er zit ook twee keer Café l’Industrie in deze straat, en je moet dus het restaurant hebben, als je wilt eten tenminste). Geen dank.

23 Comments

Filed under op stap

i’m a wild and an untamed thing

Sommige mensen beweren dat The Rocky Horror Picture Show alleen maar leuk is tijdens participation nights, wanneer er acteurs voor het witte doek meespelen en de film becommentariëren en het publiek met dingen mag gooien. Dat vind ik altijd een beetje beledigend: ik vind het namelijk écht een leuke film!

Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb: RHPS is een film uit 1975 en gaat over een jong, braaf stel dat autopech krijgt in een bos. Ze kloppen aan bij een soort Frankensteinkasteel dat geregeerd wordt door een travestiet van de planeet Transylvania. Deze travestiet, tevens wetenschapper, heeft zijn eigen Frankensteinmonster gemaakt. Deze ziet er zo uit:

Eh ja. De film is een parodie op slechte horror- en sciencefictionfilms, vandaar. In de eerste instantie was het geen succes, maar later is het uitgegroeid tot cultfenomeen waarbij bezoekers gillen en water over elkaar heen gooien. Hoe dit zou geëvolueerd is, weet ik niet: ik heb wel eens gelezen dat het kwam omdat de film zo saai was dat het wel moest, maar dat kan ik me dus niet voorstellen. Hij heeft zulke leuke liedjes! Goede kostuums! Grappige grapjes!

Desondanks vond ik het broodnodig om de show eens ‘in het echt’ te zien: en aangezien deze film al jaren (decennia?) twee keer per week in Parijs wordt uitgevoerd, werd het vorige zaterdag eens tijd. Ik had geen idee wat ik moest verwachten: ‘participeren’ klinkt allemaal redelijk vaag, hè? Dingen roepen, met water en rijst gooien, oké?
Het bleek redelijk simpel: bij de twee bruiloften in de film vloog de rijst de lucht in, tijdens de regenscène werden we natter dan bij menig regenbui op straat. Verder riepen we melodieus “ass-hole” wanneer Brad zichzelf voorstelde, en vernietigend “SLUT!!!!” als Janets naam klonk. Soms dansten we. Het meeste werk werd echter gedaan door de acteurs zelf, die zoveel commentaar gaven dat er van de film weinig te horen was. De grapjes die ze maakten snapte ik eigenlijk zelden, omdat het in razendsnel Frans was, maar volgens mij ging het heel vaak over fallussen. De film had nog meer niveau. Echt!

En toch vond ik het leuk. Omdat het ‘mijn’ Rocky Horror was en ik alleen maar breed kon lachen toen ik mensen verkleed als mijn favoriete personages zag. En deze vrijdag ga ik weer, omdat Babet hier is en ik het haar niet kan onthouden (zelfs al spreekt ze geen woord Frans, ZOVEEL houden wij nou van RHPS). Ik moet wel nog even de Time Warp oefenen – dat ging vorige keer nog niet al te vloeiend…

10 Comments

Filed under film en teevee, op stap