Tag Archives: lijstje

10 dingen die mijn leven de afgelopen tijd een stuk beter maakten

De laatste tijd voel ik me een beetje stuurloos. Jullie herinneren je misschien nog dat ik vorig jaar een manuscript af had. Daar had ik een lange tijd veel tijd aan besteed. Dit jaar heb ik hem nog meerdere malen herzien, opgestuurd naar uitgeverijen, weer herzien, weer opgestuurd, je kent het wel. Hield me ook wel van de straat.

Maar er gebeurde niet echt iets (eufemisme voor ‘niemand wilde het uitgeven’) dus toen dacht ik: weet je wat, laat ook maar zitten, ik heb een idee voor een veel beter boek, dat ga ik gewoon schrijven.

En ik was eigenlijk al best een eind. En toen dacht ik ineens: meh. Mijn hart ligt toch bij mijn vorige idee. Ik ga gewoon die ouwe weer herschrijven.

Maar dat deed ik toen toch niet. Ik heb hem al zo vaak bijgeslepen, zo vaak aangepast, zo vaak door elkaar geschud. En dat lukt me heus wel nog een keer (of 2 keer, of 20 keer), maar nu ik hem een tijdje heb weggelegd, durf ik niet meer.

Dus ik doe niks. Ik schrijf niet aan boek 1 én niet aan boek 2. In plaats daarvan rijd ik regelmatig rond in een lesauto, koop ik nieuw meubilair en naai ik pailletten op handschoenen. Ook leuk, maar het voelt wat leeg na al die focus die ik hiervoor had.

Maar goed, naast een miskend schrijver ben ik ook gewoon een basic bitch die heus wel kan genieten van de kleine pleziertjes van het leven zoals sojacappuccino’s, sabotage en “HET ZIJN GEEN PEPERNOTEN MAAR KRUIDNOTEN” roepen tegen mijn wederhelft. Daarom: een lijstje met dingen die me de laatste tijd ondanks alle stuurloosheid toch net zo blij maakten als Kimmy Schmidt in een kerstwinkel:

Zou overigens nog gelukkiger zijn als er een nieuw seizoen van The Unbreakable Kimmy Schmidt was

  • Mijn kledingrek is weer netjes! Dat ding was eerst een soort kerstboom met drie lagen kleding per hanger. En dat viel er dan ook weer continu af. En nee, ik kon er geen extra hangers bijhangen, want ……. dat paste niet. Maar nu heb ik alle kleding die ik nooit draag gewoon in een tas onder m’n bed verstopt. Niet helemaal Marie Kondo en vast ook niet Feng Shui, maar ik was wél lekker snel klaar. Kan nu helemaal genieten van alle rust en leegte op dat rek. En het grote cliché is waar: nu er minder hangt, heb ik eindelijk weer wat om aan te trekken.
  • Oh ik heb trouwens ook de koelkast schoongemaakt. Ik was vergeten hoe het was om eten te kunnen pakken zonder dat je handen meteen onder de komkommerpap zitten.
  • Bodypump. Ik zit er nu eindelijk weer een beetje lekker in. Vind het wel jammer dat ik nog steeds niet zo sterk ben als voor De Grote Fysiotherapiestop, maar het is en blijft gewoon vet leuk jongens. En ik vind de huidige release en de muziek erbij echt top. Sterker nog, ik luister hem as we speak. Jawel, ik luister vrijwillig naar muziek voor normale mensen. Wie had dat ooit gedacht??? Ik niet.

Tim maakte ons lievelingseten van op Kreta: gevulde tomaat, fava & mixed grill maar dan vegan

  • Je (moet) bijna niks van Lianne Keemink! In dit boek vertelt Lianne (The Self Help Hipster) over zelfhulp en de (on)maakbaarheid van het leven. Ik vind het zo cool dat het boek nu uit is, omdat ik haar nu al zo lang ken. En hoewel ik zelf al best veel zelfhulpboeken heb gelezen (ik wil niet klinken als een crazy ass fangirl maar dat zijn TOEVALLIG ook altijd de boeken die ze plugt in The Self Help Hipster Podcast), heb ik er ook serieus dingen van geleerd. Bijvoorbeeld het stilstaan bij hoe goed het moment is (klinkt uitgekauwd, maar de manier waarop Lianne het omschreef zorgde ervoor dat het bij mij voor het eerst echt klikte) en self fulfilling prophecies. En daarbij was het gewoon heel real en grappig. Aanrader dus.
  • Tim en ik hebben vliegtickets naar New York geboekt! Is een mega big deal (volgens mij is de spelling eigenlijk ‘megabig deal’ maar goed) want dit wordt onze eerste keer Amerika. En ik ben nooit zonder mijn ouders buiten Europa geweest. Klinkt misschien nogal kneuzig, maar ik heb gewoon niet zo veel wanderlust. We gaan trouwens pas over een half jaar, dus we kunnen nog even op de voorpret teren en zelfkastijding uitvoeren omdat we de wereld slopen met onze CO2-uitstoot. Ik heb er echt zin in. (In New York, niet om het boetekleed van zolder te halen.) Lijkt me vooral echt leuk om alle Gossip Girl-locaties te bezoeken want je bent een fan of je bent het niet.

Ik & Tim behalve dan dat mijn haar nooit zo goed zit en Tim geen anonieme blog heeft waarop hij mij en mijn vrienden belachelijk maakt

  • Maar gelukkig ga ik voor die tijd ook nog naar het buitenland, want eind december ga ik naar Notre-Dame de Paris met mijn moeder in Parijs! Zo veel zin in. Vooral in de musical (waar we vorig jaar trouwens in Brussel heen zijn geweest), maar ook gewoon om weer in Parijs te zijn, want dat is inmiddels ook alweer vijf maanden geleden ………
  • The Roast Battles: jawel mensen, ik ging weer ‘s naar een drag queen show. Dit keer een comedyshow met mijn collega Marije, die nu voor het eerst queens van RuPaul’s Drag Race zag en ze stelden niet teleur. Sterker nog, ze waren echt ontzettend grappig.  Maar stiekem was ik vooral blij omdat Phi Phi O’Hara zo vrolijk over kwam want zoals jullie weten ben ik erg begaan met het wel en wee van Phi Phi.
  • First dates en De rijdende rechter!!! We kwamen er ineens achter dat die dingen al heel lang bezig zijn, dus nu kunnen we lekker veel terugkijken.
  • En nu kijk ik RuPaul’s Drag Race seizoen 5 opnieuw. Blijft forever m’n lievelingsseizoen. Extra leuk dat ik nu vanaf het begin door een roze bril naar m’n grote idool Alaska kan kijken (de eerste keer dat ik dat seizoen keek vond ik haar … irritant?!? Pas na iets van 9 afleveringen dacht ik: hee dit wezen is eigenlijk toch wel heel grappig)

We maken allemaal weleens een inschattingsfoutje net zoals alle uitgevers die mijn boek niet willen uitgeven
 
xoxo Gossip Dan

4 Comments

Filed under dit past echt nergens in

9 dingen waar ik nooit bij stil had gestaan voordat ik met rijles begon

rijles blog

Zoals je misschien wel hebt gelezen, ben ik onlangs ein-de-lijk begonnen met rijles. En zoals je misschien ook wel hebt gelezen, vind ik het SUPERLEUK. Dit kwam voor iedereen, inclusief mijzelf, als een enorme verrassing. Ik verwachtte namelijk dat ik rijden doodeng en extreem moeilijk zou vinden. Dat is niet onwaar: maar als er iets is dat ik de laatste weken heb geleerd, is dat vrezen voor je leven en dolgelukkig zijn zeer dicht bij elkaar liggen.

En dat is niet eens het enige inzicht dat ik heb opgedaan sinds ik ben begonnen met rijles. Hierbij 8 andere dingen die ik nooit had geweten als ik nog steeds niet met rijles was begonnen:

  • Dat de meeste mensen de maximumsnelheid eerder zien als een suggestie dan als must-do.
  • Dat het leven van een vrachtwagenchauffeur zwaar klote is. Althans, dat concludeerde ik toen er eentje achter mij heel boos werd omdat ik niet rechts wilde inhalen.
  • Dat lesauto’s bij Echte Automobilisten als een rode lap op een stier werken. Want jezus, wat wordt er veel naar ons getoeterd op momenten dat ik/we niet supersnel rijd(en) (uit onhandigheid of als ik me gewoon aan de maximumsnelheid houd).
  • Wat die gele vierkante borden die altijd in de berm staan betekenen (namelijk dat ik op een voorrangsweg rijd, ha!) (m’n lievelingsbord dus)
  • Dat filerijden je lichaam, met name je linkerbeen, sloopt. De hele tijd maar die koppeling ingeduwd moeten houden vergt veel van je. Ook emotioneel trouwens.
  • Hoe kwetsbaar je bent als fietser. Nee, dat is een leugen. Dat wist ik allang. Ik zet het er alleen even in om al die fietsers die zichzelf voor mijn auto gooien moralistisch toe te kunnen spreken. STOP DAAR TOCH EENS MEE JONGENS.
  • Hoe belangrijk de handrem wel niet is. Ik bedoel … is elke parkeerplaats scheef, of wat?
  • Dat ik heel dik ga worden als ik alleen maar met de auto ga. Althans, dat beweerde iemand die ik totaal niet ken en op wiens mening ik totaal niet zit te wachten, dus dan weet je dat het waar is.

15 Comments

Filed under rare wereld

mijn lievelingsfilms, van nul tot nu

Ik ben gek op favorietenlijstjes. Het is een manier om orde aan te brengen in onze chaotische wereld, denk ik.

Door de jaren heen heb ik veel verschillende lievelingsfilms gehad. Vandaag heb ik een lijstje gemaakt met de films die ooit de wisselbeker ‘Belangrijkste Film In Lisa’s Leven’ in bezit hebben gehad: van toen ik nul was, tot nu. Oké, niet echt al vanaf ik nul was, maar ‘van vijf tot nu’ bekt niet echt lekker (en misschien werkt deze titel als clickbait omdat jullie dan denken dat ik een wonderbaby was of zo, al weet ik nog niet helemaal wat ik daaraan op lange termijn zou hebben).

5 – Belle en het Beest

Net als bijna alle kleutermeisjes was ik helemaal gek van Disneyfilms. Van iedere Disneyfilm eigenlijk, maar mijn voorkeur ging toch altijd wel uit naar verhalen met een Sterke Vrouwelijke Hoofdrol (voor mannen en dieren leerde ik pas op latere leeftijd sympathie op te brengen). Mijn lievelings was Belle en het Beest. Vermoedelijk vooral omdat Belle net zo gek was op boeken als ik. (Niet dat ik op mijn vijfde al kon lezen – maar dat mocht de pret niet drukken.) Bovendien vond ik die hele verhaallijn met dat opgesloten zitten in het kasteel en vervolgens een Stockholm-syndroom ontwikkelen erg interessant. Jawel, als kind wist ik wat plezier maken was.

En nu? Mwah, ik zou hem op zich nog wel een keer willen zien, maar ook weer niet zo graag dat ik de moeite neem om hem op te zetten. Ik heb de versie met Emma Watson ook niet gekeken trouwens. Beetje hetzelfde verhaal als met de animatieversie.

7 – De klokkenluider van de Notre-Dame

Toen ik een iets ouder kind was, was ik nogal fan van De klokkenluider van de Notre-Dame. En met ‘fan van De klokkenluider van de Notre-Dame’ bedoel ik vooral … fan van Esmeralda. Ik was echt totaal geobsedeerd door dat mens. Ze was zo cool en vrijgevochten en zelfverzekerd en knap, en ze kon ook nog eens handlezen! Ik had van alles van haar, van barbie tot witte afzakschouderblouse tot een tamboerijn  die mijn moeder had gemaakt van een soort bijtring van m’n zusje (geen idee of mijn zusje dat ding ooit gebruikt had trouwens, zal wel niet).

En nu? De gelijknamige roman van Victor Hugo, waar de film op gebaseerd is, is tegenwoordig een van mijn lievelingsboeken. Niet vanwege Esmeralda (die was in het boek veel minder stoer dan in de Disneyfilm), maar omdat het heel goed (grappig, zelfs) geschreven is en ik altijd ontzettend meeleef met alle personages (zelfs met de mannen). En ik ben ook erg fan van de musicalversie. De Disneyfilm kijk ik nooit meer in z’n geheel, maar soms luister ik voor de grap naar dit intens disturbing nummer en begrijp ik niet hoe het kan dat ik mijn jeugd relatief ongeschonden uitgekomen ben.

13 – The hot chick

HOT CHICK, Anna Faris, Rachel McAdams, Alexandra Holden, Maritza Murray, 2002, (c) Walt Disney

Eeeuh ja. Ik schaam me een beetje om toe te geven dat ik ooit intens fan was van een film met ROB SCHNEIDER in de hoofdrol, maar het was wel zo. Korte samenvatting: Jessica (Rachel McAdams a.k.a. Regina George!) wordt op een dag wakker in het lichaam van een man (Rob Scheider dus). Een betovering, zo blijkt. Die kan opgeheven worden, maar dan moet ze wel eerst de man vinden die nu in haar prachtige jonge lichaam rondloopt. Ik weet eigenlijk niet meer zo goed waarom ik dit zo’n leuke film vond dat hij jarenlang mijn allerfavorietste favoriet was – waarschijnlijk vond ik hem gewoon erg grappig?

En nu? Nou, nadat mijn zusje en ik bijna een decennium lang hebben geroepen dat we hem nog eens wilden zien, voegden we enkele weken terug eindelijk daad bij woord. Ik denk dat het zo lang duurde omdat ik bang was dat hij nu ontzettend tegen zou vallen. Maar eh … ik heb vaker hardop gelachen dat verantwoordelijk is om toe te geven. Al moet de Politiek Correcte Versie van mijzelf even zeggen: er zaten wel dat grappen in dit ECHT. NIET. KUNNEN. Bij die grappen heb ik uit protest heel chagrijnig gekeken. En daarna maar weer keihard lachen. Ik heb nooit gezegd dat ik niet kinderachtig was.

15 – Interview with the vampire

Als ik in een melodramatische bui ben, zeg ik altijd dat mijn leven pas écht begon toen ik Interview with the vampire keek.  (Als ik in een minder melodramatische bui ben, zeg ik pas dat mijn leven pas écht begon toen we thuis ADSL-verbinding kregen). Ik was 15, het was zomer, het was laat. IWTV wilde ik al jaren zien, maar bij de videotheek hadden ze ‘m niet, en dit was in een tijd waarin het kopen van een dvd nog een enorme hap uit mijn budget was. Dus toen ik in de VARA-gids had gezien dat dit (toen inmiddels al 10 jaar oude) meesterwerkje op tv zou komen, zat ik ruim van tevoren klaar met een bak popcorn en cola.

Weet je wat het is: als kind was ik gek op vampiers, maar toen ik ouder werd, groeiden m’n vampierboeken niet bepaald met me mee. Alle boeken en films die gericht waren op (semi-)volwassenen waren zo flauw, zo saai, zo ongeloofwaardig. IWTV moest anders zijn, had ik vernomen. En dat was hij. Korte samenvatting: Louis (Brad Pitt) is best wel klaar met het leven. Daarom maakt Lestat (Tom Cruise) hem maar on-dood. En als Louis dan nog steeds een beetje down is, schenkt Lestat hem een dochter (Kirsten Dunst). Alleen eh … dochterlief vindt het eigenlijk helemaal niet leuk om voor eeuwig kind te moeten zijn.

Die zomeravond in 2006 was ik direct verkocht. Ik had nog nooit een film gezien die zo sfeervol, tragisch en romantisch was als deze. Alles aan deze film vond ik zo adembenemend mooi, van de beelden tot de muziek tot het kapsel van Brad Pitt. Ik heb hem in de jaren erna dan ook nog regelmatig gekeken. En tussen de kijkbeurten door zette ik regelmatig eventjes de trailer op. Of ik luisterde de soundtrack. (Ja, die had ik serieus.) Het is dat die vampiers allemaal doodongelukkig waren, anders had ik denk ik een enkeltje New Orleans geboekt en sindsdien geleefd op mensenbloed (wat best ironisch is, aangezien ik ongeveer tegelijkertijd met het zien van deze film stopte met het eten van vlees omdat ik dat barbaars vond).

En nu? De laatste keer dat ik hem heb gekeken, is denk ik alweer vier jaar geleden. Ik kan er tegenwoordig minder van genieten omdat ik hem té goed ken. Maar nu ik dit schrijf, voel ik alweer een bloeddorstig verlangen om hem te zien, dus misschien ga ik dat binnenkort toch wel weer eens doen.

18 – Velvet Goldmine

Dit was ook zo’n film die ik Heel Graag Wilde Zien, maar in dit geval had ik het heft in eigen hand genomen en hem maar gewoon zelf gekocht (op m’n 18e had ik toch wat meer geld hè). Ik zag hem in mijn eindexamenjaar, in de tijd dat ik nogal geobsedeerd was door glam rock (denk: Ziggy Stardust, zilveren broeken en Brian Ferry met een oogontsteking door al die glitter make-up*). En hij was net zo goed en geweldig en allesoverheersend als ik had gehoopt. In Velvet Goldmine lopen twee, of eigenlijk drie verhaallijnen door elkaar: die van de opkomst en ondergang van superster Brian Slade (Jonathan Rhys Meyers), hoe tiener Arthur (Christian Bale) dit beleeft, en hoe volwassen Arthur uitzoekt waar Brian Slade nu gebleven is.

Deze film moet je niet kijken met het idee dat je hem in één keer gaat begrijpen. Op zich zijn de grootste verhaallijnen wel duidelijk, maar heden, verleden en fantasie lopen zo door elkaar dat er veel lagen tussen zitten die je mist, en die ik soms na tien keer kijken pas begreep. Maar dat maakt hem alleen maar beter. Velvet Goldmine heeft alles wat ik zoek in een film: geweldige muziek uit de jaren ’70, hysterische kleding, random Oscar Wilde-verwijzingen, een Placebo-cameo, ontzettend veel glittermake-up en een tragisch verhaal over imago versus identiteit, en over en iets vinden wat van jou is. En dan de acteurs! JRM is natuurlijk geweldig, maar de jonge Arthur en zijn liefde voor glam rock breekt meerdere keren mijn hart, en ook de transformatie die Mandy (Toni Collette) ondergaat is zó goed gedaan dat ik haar dolgraag een medaille en een bos bloemen wil geven.

En nu: misschien hebben jullie het al geraden aan bovenstaand lyrisch stukje, maar Velvet Goldmine is nog steeds mijn lievelingsfilm. Hij is zo erg mijn lievelingsfilm dat ik hem niet eens belachelijk kan maken als ik het zou willen. GA HEM TOCH KIJKEN JONGENS.

* Volgens mij had Bri een ooglapje op omdat hij een tennisbal in z’n oog had gekregen of zo, maar ik vind mijn eigen theorie leuker.

2 Comments

Filed under film en teevee

10 dingen die ik leerde van 2 maanden in de ww

Voordeel van werkloos zijn in de winter: je ziet eindelijk eens wat daglicht

Om alle ramptoeristen maar meteen weg te laten klikken: ik heb een baan!

Per 1 februari ga ik werken als content creator, en ik heb er superveel zin in. Ik zit immers al even – sinds 1 december – thuis, dus als ik weer ga beginnen, heb ik twee maanden in de WW gezeten. Of nou ja: eigenlijk moet ik het natuurlijk in between jobs noemen, dat klinkt minder sneu. En dat was wel waar. Maar ik kreeg WW. Dat is óók waar.

Om even wat context te geven over mijn situatie: aan het einde van 2017 werd het kantoor waar ik werkte gesloten. Achteraf gezien was het nou ook weer niet zo heel onverwacht, maar toch had ik niet gedacht dat het nu al zou gebeuren. Sterker nog: toen we hoorden dat er een ‘belangrijke aankondiging’ zou komen, vertelde ik al mijn vrienden voor de grap dat we vast gingen stoppen en dat ik werkloos zou worden. Dat dit vervolgens ook echt gebeurde, was wel een beetje zuur, of misschien was het karma, omdat ik zo luchthartig had gedaan over werkloos zijn.

Gelukkig waren afgelopen maanden niet alleen kommer&kwel: eigenlijk was een tijdje thuis zitten ook best wel … interessant. Van werkloos zijn leerde ik een aantal dingen. Vrij triviale dingen trouwens, ik heb niet echt grote levensinzichten opgedaan à la ‘ook zonder werk ben je een waardevol mens’ want a) dat wist ik al en b) misschien heb ik daar niet lang genoeg voor thuisgezeten. Twee maanden is uiteindelijk best kort. Ik begrijp best dat je, als je een half jaar of langer geen werk kunt vinden, veel moedelozer van de situatie wordt. Als dat jouw situatie is, dan vind je deze blog wellicht heel erg irritant.

Kennelijk vond ik mijn eigen bevindingen toch interessant genoeg om op te schrijven, want hier komen ze:

  • Ten eerste … het UWV denkt dat je dom bent. Nu wil ik niet het UWV bashen, want ik ben heel blij dat het UWV bestaat en dat ze je daar zo goed mogelijk ondersteunen (zowel financieel als psychisch) maar ik kreeg wel echt tips die ik beledigend slecht vond. Zoals: sta op tijd op. Maak een plan van aanpak. Kleed je representatief voor een sollicitatiegesprek. Kijk regelmatig op onze drie vacatures tellende vacaturewebsite!
  • Indeed is best wel een chille website (#nospon). Ik bedoel, hij is zo lelijk dat ik de neiging had om hem niet serieus te nemen, maar dat was een grove inschattingsfout.
  • Ik ben best goed in thuis zitten. Begrijp me niet verkeerd: naar werk zoeken is niet leuk. Maar ik voelde me ook niet overmatig rot of sloom, en ik had ook niet het idee dat de muren op me af kwamen of zo. Ik voelde me eigenlijk best … normaal. Dat klinkt misschien logisch, maar ik weet dat veel van mijn ex-collega’s daar meer moeite mee hadden. Ik heb me uiteindelijk geen seconde verveeld.
  • Waarmee ik overigens niet wil beweren dat ik zo wijs en zen ben, hoor. Ik was dan weer heel erg bang dat mijn marktwaarde met iedere werkloze dag verder naar beneden zou kelderen, en dat werkgevers mij sowieso zouden afwijzen als ze wisten dat ik thuis had gezeten. Daar hadden mijn ex-collega’s dan weer minder last van. Die durfden gewoon op vakantie te gaan. Ik durfde niet eens mijn computer uit te zetten.
  • Veel weten over de plek waar je solliciteert is echt. Heel. Belangrijk. Ik heb bij meerdere gesprekken teruggekregen dat ze waarderden dat ik me zo goed had ingelezen. Zelf vind ik dat de normaalste zaak van de wereld, maar kennelijk is dat het niet.
  • Hoewel je met al je goede voorbereiding alsnog gaat verliezen van de mensen met meer ervaring. Daar doe je niets tegen.
  • Je blog is je beste vriend. Ik word als ik ergens moet solliciteren altijd zo bang dat potentiële werkgevers afknappen op mijn blog dat ik bijna niets meer durf te schrijven, maar in sollicitatiegesprekken wordt er best vaak naar gevraagd, op een positieve toon ook nog eens. Werkgevers vinden het leuk als je een blog hebt, zelfs al is het een blog waarop je jezelf continu belachelijk maakt.
  • Tijd is niet je beste vriend. Ik dacht altijd dat ik Heel Erg Veel zou gaan doen als ik werkloos was. Dat ik, zeg maar, vroeg op zou staan, een paar uur keihard zou gaan solliciteren, een lange wandeling zou maken, de badkamer schimmelvrij zou boenen om vervolgens om half vier een boek te lezen en chips te eten. Dat viel vies tegen. Als je thuis bent, gaat de tijd VEEL sneller dan op kantoor. Voor je het weet is het alweer zes uur en zit je nog steeds met je ontbijt naast je die ene sollicitatiebrief bij te schaven.
  • Inhakend op het bovenstaande: zodra je niet meer naar kantoor gaat, wordt je kans op RSI behoorlijk veel groter, aangezien je nu achter de keukentafel moet computeren in plaats van achter een arbo-verantwoord bureau met bijpassende stoel.
  • Over RSI gesproken: legpuzzels maken is een leuke hobby, maar je krijgt er wel pijn in je nek van.

11 Comments

Filed under studie/werk