Tag Archives: jesus take the wheel

de schaamte van de wannabe

Er zijn dingen die je gewoon niet doet, omdat ze te gênant zijn. Zeggen dat je een boek wilt schrijven, bijvoorbeeld. Dat is best wel gênant, op dezelfde manier waarop het gênant is om te zeggen dat je Hollywoodster en/of de nieuwe Ali B. wilt worden. De kans dat het je gaat lukken, is namelijk best wel klein. Iederéén wil een boek schrijven, bijna niemand wordt ook echt uitgegeven. En als je toegeeft literaire aspiraties te hebben maar op je sterfbed nog steeds Ongepubliceerd Auteur bent, nou, dan weet iedereen maar mooi dat je hier toch niet intelligent/interessant/indrukwekkend genoeg voor was.

Als je Nederlands hebt gestudeerd, zoals ik, dan is het¬†nog g√™nanter¬†om schrijver te willen worden. Gewoon, omdat het zo voor de hand ligt. Onlangs vertelde¬†Connie Palmen (die dezelfde studie heeft gedaan als ik, whoohoo) daar in De Wereld Draait Door¬†over: volgens haar wil 9 van de 10 studenten Nederlands schrijver worden. “Dus daar had je het niet over, het meest g√™nante dat je tegen elkaar kon¬†zeggen was dat het echt je bedoeling was om een roman te schrijven. Dus daar zweeg je over. Terecht.”
Ze schaamde zich naar eigen zeggen ‘kapot’ en verborg daarom zelfs voor¬†de studiegenoot met wie ze haar scriptie over Hegel schreef (= Matthijs van Nieuwkerk. Echt!!! Succesvolle lichting hoor) waar ze mee bezig was. En dan ineens, BAM, in alle bladen shinen met De Wetten. Gewoon, casual, je weet wel. Zoals het hoort.

Literaire instanties maken het niet minder gênant om schrijver te willen worden. Eén blik op de gemiddelde uitgeverijwebsite en je voelt je net een straathond die om voedsel bedelt. Overal staat dat de redacteuren het Heel Druk Met Alle Ongevraagde Inzendingen hebben en dat je daarom 3957 maanden moet wachten tot je hoort of ze je diepste zieleroerselen wat vinden Рals je ooit al een reactie krijgt. Ik geloof dat ze een ontmoedigingsbeleid voeren. Logisch, maar leuk is het niet.
Dat ontdekte ik ook toen ik een jaar of twee geleden een verhaal naar een literair tijdschrift stuurde.
Onder het kopje ‘inzenden’ op de website van het tijdschrift stond al zoiets van: Ja hallo iedereen stuurt ons de hele tijd maar verhalen terwijl niemand ons tijdschrift leest dus koop ons blad dan mag jij je verhaaltje insturen dan geven we je nog feedback ook maar dan moet je het wel echt kopen h√® beloofd?!?
Zelf had ik het tijdschrift inderdaad nooit gekocht – ik had het wel gelezen, maar dat was in de UB, dat kon die redactie ook niet weten.
Dus ik dat tijdschrift bestellen en vervolgens mijn verhaal insturen. Volgens mij had ik zelfs het bestelnummer in mijn e-mail gezet, gewoon, zodat ze konden zien dat ik me echt braaf aan de afspraak had gehouden.
Twee dagen later kreeg ik een e-mail terug, een standaardmailtje. Ik weet niet meer letterlijk wat erin stond, maar het was iets in de trant van: TJONGEJONGEJONGE. HET LIJKT WEL ALSOF IEDEREEN TEGENWOORDIG MAAR DENKT DAT-IE KAN SCHRIJVEN. EN DAT TERWIJL ER NOOIT NIEMAND OOIT OOK MAAR IETS NOG LEEST. JIJ OOK NIET, ONTZETTENDE IDIOOT DIE DENKT DAT-IE IETS VOORSTELT OM ONS ZOMAAR ONGEVRAAGD OP TE ZADELEN MET JE KUTVERHAAL TERWIJL WE HET AL VEEL TE DRUK HEBBEN MET HET NAKIJKEN VAN AL DIE ANDERE ONGEVRAAGDE WANSTALTIG SLECHTE PROZA VAN TRIESTE WANNABES ZOALS JIJ. HOE DURF JE?!?
Mijn verhaal werd niet gepubliceerd, en ik heb ook nooit mijn beloofde feedback ontvangen Рzelfs niet toen ik er nog eens om vroeg, en erbij zette dat ik toch écht een tijdschrift had gekocht. Misschien had ik ze er nog een keer extra aan moeten herinneren, maar ik durfde niet zo goed.

Dus ja, als ik me nog niet schaamde voor mijn stiekeme aspiraties, dan doe ik dat nu wel. Want die had ik en heb ik nog steeds Рjullie dachten toch niet dat dit een zuiver theoretische blog was? Nee, deze hele blogpost is eigenlijk gewoon een inleidinkje om te vertellen dat jullie niet boos moeten zijn als ik wekenlang niet blog, omdat er nu eenmaal een beperkt aantal uren in een dag zitten en ik ook nog gewoon moet werken. Ik ga natuurlijk niet hardop zeggen wat ik in mijn vrije tijd uitvoer, dus als er nooit iets gebeurt, moeten jullie maar denken dat ik al die tijd gewoon truien aan het bekijken was op Pinterest. En mocht ik ooit bij De Wereld Draait Door zitten, nou, dan kunnen jullie zeggen dat jullie het altijd al aan hebben zien komen.

11 Comments

Filed under de ongemakken des levens

veganist kijkt boer zoekt vrouw

Anderhalf jaar geleden besloot ik veganistisch te gaan eten. Dat ging best soepel. Vaak hoor je van wannabe-veganisten dat ze het moeilijk vinden om bepaalde dingen op te geven Рkaas, bijvoorbeeld, of spek, of hopjesvla. Ik had daar zelf gelukkig weinig last van.
Ik had dan weer een ander probleem. Ik was verslaafd aan Boer zoekt vrouw.

Jullie vragen je nu misschien af: nou Lisa, hoezo is BZV nou weer niet veganistisch, wat ben jij nou voor dierenrechtenfundamentalist uit de quinoakerk van Marianne Thieme? En eerlijk is eerlijk, dat vraag ik me ook wel eens af. Vooral omdat het heus geen regel is om BZV op te geven als je vegan wordt (ik bedoel, als ik google op ‘Boer zoekt vrouw vegan’, dan kom ik alleen uit op mijn eigen blog – maar dat kan ook iets te maken hebben met mijn cookies).

Dus ja, mijn leven mijn tv-kijkgedrag, je moet ook niet te streng zijn voor jezelf, blabla, ik weet het heus wel, maar: het is op zich niet heel erg leuk om te kijken naar mensen die dingen doen waar je fel op tegen bent. Kalfjes vlak na hun geboorte bij hun moeders weghalen, bijvoorbeeld, of dieren fokken en weer laten doden voor geld. Natuurlijk tonen ze dit soort dingen niet in BZV, maar let maar eens op die enorme groep kalfjes bij boer Riks. Die zitten echt niet zonder hun moeder in een hok omdat ze zichzelf te cool voor moedermelk vinden, hoor.

Dit seizoen is misschien nog eens frappanter dan vorige seizoenen, want we hebben boer David, je weet wel, een boer die in Roemeni√ę een megastal wilde bouwen. Je leest het goed: meneer wil een megastal bouwen¬†in Oost-Europa¬†– iets wat zelfs de meeste ‘lol bacon’-types niet echt ok√© vinden. Varkens in Nood startte een half jaar geleden een actie om hem van dit plan af te helpen, maar tot dusver is het onbekend wat hij met de kritiek gedaan heeft. Niet zo veel, vermoed ik, vooral niet omdat hij eigenlijk geen boer was, maar gewoon in dienst bij een bedrijf. En tsja, geld is natuurlijk belangrijk dan het tegengaan van dierenmishandeling! Zelfs al word je met je neus op de feiten gedrukt!

En ja, ik h√≥√≥r jullie alweer denken: maar Lisa, als je niet geconfronteerd wilt worden met dit soort praktijken, waarom kijk je het dan? Nou, dat is simpel: omdat ik van dat programma hou. Van de gedeeltes die niets met dieren te maken hebben, dan. Ik hou van die simpele, knullige zoektocht naar iemand die op je wacht als je thuiskomt van een dag werken, ik hou van die na√Įeve opmerkingen van Yvon Jaspers (“Ja maar als jij haar leuk vind en zij jou wat is dan het probleem?”), ik hou van het feit dat BZV het leven zo simpel laat lijken. Als onrustige, alles¬†overthinking millenial is het fijn om te horen dat sommige mensen gewoon verlangen naar “een stukje gezelligheid” en verder wel tevreden zijn met hun leven (die Zambia-boer h√®, die semi-knappe die ook al helemaal geen boer is maar gewoon een hoogopgeleide expat, die gaat waarschijnlijk geen vrouw scoren in dit programma, niet lullig bedoeld, maar dit format is echt niet voor hem geschikt).

Dus ja, ik kijk het toch maar, al geeft het een beetje een vieze smaak in mijn mond. Een goeie veganist zijn Рhet is moeilijk, jongens.
Gelukkig maar dat ons eten zo lekker is.

Vegan bitterballennnnnnn

P.S. Vandaag werd dit artikel massaal gedeeld op mijn Facebook-timeline. Misschien wel interessant voor jullie BZV-lovers.

14 Comments

Filed under film en teevee, vegashizzle

(ik zoek een nieuwe) kerstblues

Inmiddels is het alweer 11 december en ik heb nog steeds geen zin in Kerstmis. Een unicum.

Zoals ik in mijn vorige blog al zei, krijg ik normaal gesproken altijd in april al zin in kerst, of niet zozeer in het feest zelf, meer in die hele periode eromheen. Al die lichtjes. Die kerstboom. De kerstliedjes.

Dit jaar niet.

Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met het feit dat deze kerst er niet uit zal zien zoals ik had gehoopt. Ik droomde van een Echt Huis met een Eigen Kerstboom waarin ik met Tim een vijfgangendiner zou bereiden voor onze gasten. Helaas hebben we nog steeds geen huis, dus we kunnen er ook geen Kerstmis vieren. Wordt het weer een ontheemde kerst op een studentenkamer waar geen kerstboom in past. Nou ja, qua ruimte zou het wel kunnen, maar qua sfeer niet.

En dan die kerstliedjes h√®, daar word ik dus nu al helemaal kierewiet van. Te. Vaak. Gehoord. Er zouden eigenlijk eens nieuwe kerstnummers opgenomen moeten worden, geen covers, maar gewoon nieuwe, want ik heb het gevoel dat er op de radio nu maar vijf verschillende nummers roteren, waarvan er vier erg matig zijn. De enige nummers die ik te pruimen vind (naast de volledige kerst-cd van The Carpenters) zijn¬†Do they know it’s Christmas¬†(ik weet dat ik vijf jaar geleden op mijn blog schreef dat het ‘een draak van een nummer’ was, maar ik was gewoon zelf een draak. Ik bedoel, Boy George en Sting in √©√©n nummer! Halloooooooo! Beter dan dit worden de jaren ’80 niet!) en Wrap myself in paper van Magnus Carlsson.

Die laatste kennen jullie alleen denk ik niet, want hij komt nooit op de radio. Als je had gedacht dat DTKIC een fout nummer was: dan heb je WMIP nog niet gehoord. Nee echt, erger dan dit wordt het niet, en het is prachtig. Ik word altijd zo gelukkig van dit nummer. Please, doe jezelf (en mij) een plezier, zet het even op:

Wat ik hier zo leuk aan vind, is dat het zo heerlijk onbeschaamd is. Jezelf als cadeau geven! Ingepakt en wel! Bovendien hóór je gewoon de lach op het gezicht van Magnus terwijl hij dit zingt. Die man is zo blij joh, ik krijg er bijna toch weer zin van in kerst.

(Hij in Nederland trouwens niet zo bekend, maar hij zat ook in Alcazar, je weet wel, van Crying at the discotheque, en allemaal andere nummers met bizarre clips¬†(dit is nog de minst rare). Ik ben echt gek op die vent, hij staat op nummer nummer 9 in Lisa’s Top 10 Favoriete Zweden Aller Tijden)

Maar ja, dit draaien ze dan weer niet op de radio hè, altijd alleen maar die verdomde Mariah Carey.

Dus nee, de kerstsfeer zit er bij mij nog niet echt in.

Goed, terwijl ik dit typ zit ik mezelf een beetje uit te lachen (dat dan weer wel), ik lijk nu echt zo’n grinch uit een of andere kerstfilm, zo iemand die nog moet leren dat de ware betekenis van Kerstmis is dat je gezellig samen bent enzovoort enzoverder, en dat het geen zak uitmaakt dat je zelf geen boom hebt of doordraait dankzij de radio! Maar ja, de grinch wordt natuurlijk altijd pas aan het einde van de film (als het daadwerkelijk Kerstmis is) vrolijk, en dat duurt nog wel ff.

Dus bij dezen, omdat ik geen tijd heb om hierop te wachten, een verzoek: weten jullie nog kerstliedjes die níet non-stop op de radio gedraaid worden? Leuke kerstliedjes? Jullie kennen mijn muzieksmaak, maar als je me per se een van je eigen favorieten wilt opdringen, vind ik dat ook niet erg (ik zou dat namelijk hetzelfde doen als je me de kans gaf).

Please? Ik heb gewoon zo’n zin om zin te hebben in Kerstmis.

6 Comments

Filed under muziek

wat ik allemaal uitvoerde in september

Als blogger kun je kiezen uit twee verschillende manieren om je verhaal te delen: 1) je probeert het een beetje algemeen te houden, zodat je blogje net een Echte Website lijkt (wat dat dan ook moge betekenen) of 2) je schrijft gewoon lekker over jezelluf. De laatste tijd neig ik steeds meer naar nummer 2, hoe hard ik ook tracht om categorie 1-blogs te produceren.

Deze inleiding klinkt alsof dit wél een kwalitatief hoogstaand stukje uit die categorie gaat worden, maar niets is minder waar.

Dit is gewoon een ordinair maandoverzicht.

De eerste die ik ooit schreef. Ik heb het nooit eerder gedaan omdat het me voor iedereen beter leek om ons dit te besparen, maar ja, ik vind het bij andere mensen altijd wél leuk om te lezen, plus, misschien helpt dit me een beetje onthouden wat ik in godsnaam allemaal met mijn leven doe. Heb er ook wel eens aan gedacht om een weekoverzicht te maken, maar weekoverzichten vind ik Рmeestal Рdan weer niet leuk om te lezen, omdat je er hierdoor achter komt dat de meeste mensen Рbloggers Рgewoon heel saai zijn. Slechts weinigen (en ja, ze bestaan wel) weten me iedere week te boeien. In een maandoverzicht moet je altijd zoveel weglaten, dat wat overblijft alsnog wel heel wat lijkt. Score!

Maar goed, nu ga ik beginnen, want anders zijn we dadelijk weer 500 woorden verder en dan hebben we het nog niet gehad over wat ik deze maand allemaal voor spannende dingen heb beleefd.

~*~nou dit deed ik dus in september~*~

(Ik voel nu al dat dit een groot succes gaat worden, deze maandoverzichten. Waarom kan ik mijn innerlijke basic bitch niet gewoon omarmen? Ik durf het niet helemaal en daarom doe ik zo ~*~ironisch~*~ terwijl ik het eigenlijk gewoon wil menen? Iemand help me? #millenialstruggles)

Goed. Nou. Om maar bij het begin te beginnen: september is de eerste maand na mijn afstuderen waarin ik fulltime heb gewerkt (al begon ik eind augustus). Ik ben nog steeds dolgelukkig dat ik zo snel na mijn afstuderen een baan heb gevonden die bij me past, aangezien ik er een groot gedeelte van mijn wakkere leven mee zoet ben.

In het begin van september deed ik in mijn vrije uren eigenlijk niets anders dan¬†RuPaul’s Drag Race te kijken, maar in begin september scheurde ik mezelf ervan los, omdat het uit de hand begon te lopen. Inmiddels¬†heeft Lianne –¬†vermoedelijk de¬†grootste RPDR-fangirl aller tijden, crown her already –¬†me overgehaald om weer verder te gaan, maar ik was toch even drie weken goed bezig. Toen ik niet meer vastgeplakt zat aan de tv ging ik wel eens eten met vrienden (of barbecue√ęn, het was toch 30 graden), las ik een boek, maakte ik wat schoon, en schreef ik zowaar meerdere blogs.

pizza vegan

En ik at pizza (met vegan kaas!) in het park want het was snikheet

Wat deed ik verder? Ik had een verjaardagsfeest hier (waarvan eentje op het vliegveld van Lelystad aangezien de vader van mijn vriend op zijn verjaardag als verassing ging vliegen)(dat wist hij niet, maar hij wilde het gelukkig wel), een bruiloftsfeest daar, en ik ging met mijn ouders en mijn zusje en haar vriend naar Renesse. Dat was eigenlijk niet helemaal het plan, ik wilde gewoon een weekendje naar mijn ouders gaan, maar ze¬†waren die dagen¬†dus weg. Nou ja, dan moest ik ook maar mee. Het was een heerlijk weekend, heel gezellig en… warm.¬†Kers op de taart: mijn moeder en ik¬†hebben gezwommen in het buitenzwembad. Heel kort, want het was eigenlijk best koud en mijn moeder moest Feyenoord kijken, maar toch! Buiten zwemmen op 18 september!

Semi-bewijs

Semi-bewijs

Iets anders dat ik deed, was hardloopschoenen kopen. Daar had ik nogal ambivalente gevoelens bij, zoals ik vorige week al schreef. Inmiddels heb ik al drie keer hardgelopen (2, 2,5 en 3 kilometer), Ik durf nog niet echt uitspraken te doen over hoe het gaat met mijn knie, dus ik zeg maar niets.

Het¬†andere dat ik veel deed is… naar de fietsenmaker gaan. Drie keer in twee weken, om precies te zijn. Oneindig frustrerend, ja. Het heeft misschien iets te maken met het bizar warme weer van de afgelopen tijd, waardoor iedereen buiten heeft lopen zuipen en er overal glas ligt. I don’t know. De eerste twee keer kreeg ik alleen een nieuwe binnenband, maar de derde keer heb ik er ook maar meteen een nieuwe buitenband op laten zetten. Die was nogal dun, volgens de fietsenmaker. Was dus ook een klein fortuin kwijt, maar goed, ik heb nu werk, dus het kan.

Belangrijke ontdekkingen van deze maand:

  • The Unbreakable Kimmy Schmidt. Eerlijk¬†gezegd keek ik het alleen maar omdat ik even niets beters kon verzinnen voor tijdens het eten,¬†maar het bleek echt fantastisch. Het gaat over een meisje dat haar leven oppakt na 15 jaar opgesloten te hebben gezeten in een bunker. Het doet me qua humor een beetje denken aan Arrested Development, alleen¬†dan net iets minder goed, maar t√≥ch grappiger. Bij Arrested Development zat ik namelijk altijd “Haha wow, d√°t is goed verzonnen!” en bij TUKS zit ik gewoon zo van: “HAHAHAHA!” Ja, ik lach zelfs hardop. LOVE LOVE LOVE vooral Titus, best face-giver of all times (zijn lach is ALLES. ALLES). En Lillian. En eigenlijk alle andere bijfiguren (en Kimmy zelf ook, hoor).¬†Ben nu net begonnen¬†seizoen 2, dus niet spoilen. Bijkomend voordeel: hoe leuk deze serie ook is, hij is niet extreem verslavend, waardoor ik het na √©√©n of twee afleveringen wel weer gezien heb en iets met mijn leven ga doen.

  • Yogi Tea Women’s Balance. Ik schaam me er een beetje voor dat ik thee met deze naam gekocht heb, maar hij is zo lekker, echt niet normaal.
  • Spotify. De grap is: ik had ooit Spotify, maar om totaal onduidelijke redenen heb ik dat gede√Įnstalleerd en gebruikte ik YouTube als voornaamste manier om nieuwe muziek te ontdekken. Ik weet ook niet waar dit op slaat, nee, want tegenwoordig gebruikt iedereen Spotify, maar ik had gewoon geen ruimte in mijn hoofd om te denken “Hee, dat is eigenlijk best wel handig, laat ik dat ook eens proberen.” Totdat mijn vriend (ook zo’n heerlijke late adopter) het ging gebruiken. Nu ween ik om alle tijd die ik heb verspild door Spotify pas zo laat in mijn leven toe te laten.
  • Hiermee ook meteen het album van de maand: Ola Salo – Wilderness. Ola was vroeger de zanger van mijn lievelingsband The Ark (en ik heb hem ooit ontmoet, kijk maar) en bracht dit album vorig jaar uit. Ik¬†luisterde de singles op YouTube, maar ik vond het allemaal maar zo-zo. Nu ik Spotify heb, besloot ik eindelijk eens het hele album te ontdekken¬†en ik vind het eigenlijk best wel lekker.¬†Het is wel erg Ark-achtig, alles ligt er wel erg dik bovenop enzo, maar daar heb ik nooit moeite mee gehad.¬†Mijn lievelings is Come Holy Spirit (come holy spirit and wash me clean, GOD KNOWS WHERE THESE HANDS HAVE BEEN! Zo fijn).¬†Kunnen jullie gewoon luisteren op Spotify, dus ga maar doen.
  • Een ander favoriet nummer van me is een cover van Radiohead’s Creep, gezongen door RPDR-deelnemer Jinkx Monsoon, maar dan niet in drag, en niet met een vrouwenstem,¬†maar in een soort van normale kleren en met normale stem (althans, dat denk ik). Ik weet niet of het aan mij ligt en ik gewoon verblind ben door mijn liefde voor Jinkx, maar ik vind het z√≥ mooi gezongen¬†dat ik het toch even apart moet vermelden.
  • We Need To Talk About Kevin. Geweldig boek, veel beter van de film. Het gaat heel diep in op wat ouderschap betekent. Echt lezen.
  • Tartex vegetarian pat√©. Dat is gewoon pat√© met tofu, in allerlei smaken (nu eet ik met olijven).¬†Ook zoiets wat al duizend jaar bestaat maar wat ik pas deze maand in mijn leven heb toegelaten. Af en toe vind ik mezelf heel dom, maar ja, dan denk ik weer, als ik het al lang kende, had ik er nu niet zo blij mee kunnen zijn.

Dus…

Ok√©, volgens mij is dit het moment in mijn septemberblog dat ik ga uitkijken naar oktober, h√®? Nou ja, dat is het nu al. Tsja.¬†Deze maand is mijn diploma-uitreiking voor mijn docentenmaster, dus dat wordt lachen. Mag ik voor de derde keer poseren met een papiertje (check 1, check 2). En ik ga een week naar M√ľnchen voor een cursus van mijn werk, waar ik ook veel zin in heb. Verder hoop ik dat ik genoeg door de rotte bladeren zal lopen en eraan zal denken om warme kleren te¬†trekken, zodat ik het niet koud heb. Mocht dit lukken, dan verwacht ik dat het een succesvolle maand wordt.

11 Comments

Filed under maandoverzicht

over pokémon go, millennials en de quarterlifecrisis

pokemon quarterlifecrisis millennials

Toen we nog gewoon Pokémon vingen op onze gameboys

Mijn broertje (23) heeft me laten zien hoe Pokémon Go werkt. Hij heeft zijn Tentacruel inmiddels al zo goed getraind dat hij Gym Leader bij het ziekenhuis om de hoek is. Vandaag fietste hij na een sollicitatie om zodat hij een Haunter kon vangen. Hij vindt dat ik het ook moet installeren. Ik wil het wel maar ook weer niet, want ik heb Dingen Te Doen, en ik weet niet zo goed of ik het me kan veroorloven om me totaal te verliezen in een spelletje.

En dat terwijl ik me eigenlijk best wel zou willen verliezen, net als vroeger, toen ik altijd deed alsof ik een Growlithe aan mijn zijde had. Even weer geobsedeerd zijn met iets dat niet echt bestaat, even vergeten hoe verschrikkelijk volwassen ik al ben.

Want ja, hoewel ik lang¬†in de veronderstelling verkeerde¬†dat ik ‘begin twintig’ ben, kwam ik laatst tot de zeer schokkende¬†ontdekking¬†dat dat ‘begin’ niet helemaal waar is als je 25 bent. Ik ben eerder ‘midden twintig’. Ik zou niet willen zeggen ‘bijna dertig’, dat vind ik flauw en dat is ook niet waar, maar ik ben ook niet bepaald net geen tiener¬†meer.

En dat voelt… heftig. De laatste paar jaren was mijn favoriete grapje wanneer ik moe of saai was (vaak) altijd “Hee, ik ben ook geen achttien meer”. Dat is¬†lollig¬†als je twintig bent, want twintig is eigenlijk een soort achttien. Als je 25 bent, ben je al zo ver verwijderd van achttien dat de grap eraf is. Inmiddels (nu komt het clich√©-riedeltje dat alle millennials opratelen als ze klagen over dat hun leven niet meer alleen maar lang leve de lol is) wonen mijn meeste vrienden al samen, gaan sommigen zelfs trouwen, krijgen steeds meer vrienden een Serieuze Baan of proberen ze er in ieder geval eentje te krijgen.

Ik ben niet anders: ik woon nog niet samen maar hoop dit dit jaar wel te gaan doen, ben afgestudeerd en aan het solliciteren, kook iedere avond met verse producten en denk wel eens na over preventieve botox. (Ik ga het niet doen hoor, maar ik denk erover na, net als dat andere mensen nadenken over welke muziek gedraaid moet worden op hun begrafenis o.i.d., mag ik ook eens ergens over fantaseren?)

Gisteren zag ik een grappig plaatje met de volgende tekst:¬†21: “You’re so young” 22: “You’re so young” 23: “You’re so young” 24: “You’re so young” 25: “Are you married? How’s your career going?” Klinkt precies¬†als mijn leven. Ik had de vorige jaren altijd het gevoel dat¬†ik pas net kwam kijken omdat ik ‘rond de twintig’ was, maar nu heb ik ineens zoiets van: shit, ik ben al zeven jaar volwassen! Hoe is dat nou ineens gebeurd?

En vooral: wat heb ik de afgelopen jaren allemaal gedaan? Ja, een bachelor, twee masters, twee stages en een handvol (bij)banen. Ik ben verhuisd naar Zwanenburg (lang verhaal), Amsterdam-Noord, Parijs, Amsterdam-Noord (weer ja) en Amsterdam-Oost. Ik ontmoette de liefde van mijn leven en het grootste gedeelte van mijn vrienden. Ik ben een keer of zes naar Londen geweest en ongeveer net zo vaak naar Parijs. Ik heb 331 blogs gepubliceerd. Ik heb alle afleveringen van SATC, OITNB en GG gezien. Eigenlijk waren de afgelopen jaren best vol, als ik erover nadenk (mijn leven is dus toch geen soort 13 Going on 30), maar toch heb ik het gevoel alsof ik de afgelopen vijf jaar gewoon bij elkaar kan schrapen en in mijn zak kan stoppen. No big deal. Is alleen maar de bloei van je leven, joh.

En ja, net zoals iedereen van mijn leeftijd heb ik ook een tijdje flink last gehad van angstige gedachten over de toekomst (wat wil ik doen? Heb ik wel de goede studie gedaan? Wil ik een carri√®re of toch liever in een commune in Roemeni√ę wonen?), maar inmiddels heb ik wel helder voor ogen wat ik de komende jaren wil en het idee dat het ook haalbaar is. Dat geeft best wel veel rust, kan ik je vertellen.

Mijn grootste levensvraag van dit moment is nu: moet ik Pokémon Go nou installeren of niet?

Heb ik me sinds mijn achttiende verjaardag tóch flink ontwikkeld.

17 Comments

Filed under leven