Author Archives: Lisa

update van een motorisch wrak

Inmiddels heb ik al 27 rijlessen achter de rug. Ik dacht eerst dat ik heel goed was, maar zo rond les 21 merkte ik dat mijn rijleraar gewoon mee zat te remmen als ik aan het inparkeren was. Nu snapte ik ineens waarom er in 20 jaar nog nooit een leerling schade heeft gereden aan zijn auto.

Ik was dus heel bang dat ik heel bang zou zijn op de weg (dat was de hele reden waarom ik zo lang zonder rijbewijs heb geleefd) (oké, ik had ook gewoon geen zin) maar dat valt dus wel mee. Sterker nog, ik zou best wel wat banger in het verkeer mogen zijn, dan zou mijn rijleraar niet zo vaak op de rem hoeven trappen.

Afgelopen week hebben we weer tot oktober nieuwe lessen gepland. Ik heb niet durven tellen hoeveel het er waren, maar ik kan nu wel met zekerheid zeggen: ik ben geen wonderkind. Ook geen wondervolwassene. Eigenlijk ben ik gewoon heel normaal. Een beetje sloom zelfs. Maar ja, vrouw hè.

(Dat is trouwens iets wat ik me afvraag: WAAROM hebben bijna alle mannen die ik ken hun rijbewijs in 25 lessen gedaan, en alle vrouwen in 40+? Is het omdat jongens zich hier al hun hele leven op voorbereiden met computerspelletjes? Is het een bias van de mensen die ons beoordelen? Ik zou echt alleen daarom zo graag snel mijn rijbewijs hebben gehaald, maar ja – ik had kunnen weten dat ik geen talent had, want ik ben motorisch gewoon erg slecht. Lezers die dit stereotype wél hebben verbroken (slome mannen/snelle vrouwen) laat u a.u.b. horen)

Ondertussen ben ik ook maar eens begonnen met mijn theorie. 20 augustus heb ik namelijk dat theorie-examen. Euh ja, dat is morgen dus. Tot gisteren was ik nog voor geen enkel proefexamen geslaagd, ondanks behoorlijk domme vragen als ‘is het slim om je hond op de hoedenplank te vervoeren’ en ‘mag je tegen het verkeer inrijden als je haast hebt’. Voor het onderdeel ‘gevaarherkenning’ slaag ik dan wel weer de hele tijd. Maar dat is niet echt een prestatie, aangezien je maar 13 van de 25 vragen goed hoeft te hebben. (Dát vind ik dan weer best gevaarlijk, dat je mensen met zulk slecht inschattingsvermogen laat slagen).

Nee, de vragen die ik fout had, waren allemaal van die irritante marginale kwesties als ‘hoe lang mag je aanhangwagen zijn’ en ‘mag deze bromfiets de weg op’. Like I care! Ik durf de eerstkomende 10 jaar toch niet met een aanhangwagen te rijden, en wat boeit mij een bromfiets nou? Als hij er rijdt, dan rijdt hij er. Ik ben toch zeker niet van de politie.

Voor wie zich nu zorgen maakt: niet doen, want ik heb gisteren een theoriecursus gedaan. Zou er zelf niet voor hebben gekozen, maar het zat in mijn pakket, dus ik heb er toch maar gebruik van gemaakt. En ik moet zeggen: ik vond het erg … leuk? Kennelijk mis ik het studeren toch een beetje, want ik schreef mijn hand lam aan aantekeningen, stelde de hele tijd veel te ingewikkelde vragen en vond het gewoon jammer toen het 17  uur was en we naar huis moesten. Leek verdomme Hermelien Griffel wel.

Dus ik ga maar weer verder oefenen. Ben vastbesloten om het te halen. Met de hersenen van deze motorische kluns is namelijk niets mis. Ik ben nu al zoveel tijd en geld kwijt aan deze onderneming, ik vind dat ik nu wel recht heb op een overwinning.

En anders ………… dan overleven we het allemaal ook wel.

3 Comments

Filed under voornemens

juli: het was de schuld van de hitte

Maandoverzichten zijn echt de meest luie (‘luiste’ moet ik eigenlijk zeggen, maar dat ziet eruit alsof het niet klopt) vorm van bloggen die er bestaat. Je hoeft niets te verzinnen (want alles is echt gebeurd), je hoeft geen coherent verhaal te schrijven (want het leven is immers ook verwarrend & willekeurig) en je hoeft niet eens ergens een mening over te hebben (voor of tegen de bioindustrie, voor over tegen Jamie Li).

En toch jongens …………. kost het me grote moeite om dit te schrijven. Omdat het zo warm is, dacht ik eerst. Mijn hersenen moeten gesmolten zijn. Het is klaar met mijn blogcarrière. Misschien zelfs wel met mijn hele leven, want met gesmolten hersenen kun je niet zo veel. Maar toen ik er wat beter over nadacht, realiseerde ik dat het probleem eerder ligt bij het feit dat ik in juli helemaal niets heb uitgevoerd. Althans, niks in de categorie ‘leuk om te vertellen op je blog’. Het was namelijk veel te heet om iets anders te doen dan volslagen apathisch op de bank hangen en door je Instagram-timeline te scrollen.

Is het toch nog de schuld van de hitte.

Maar goed, op een of andere mysterieuze wijze heb ik toch een woordje of 500 over mijn onbeduidende bestaan kunnen typen. Lees het vooral. Of ga lekker een Aperol Spritz drinken op je balkon. Van mij mag je.

In juli …

… was ik op Down The Rabbit Hole, maar daar kan ik het niet meer over hebben, want dat heb ik al gedaan. Moest er een week van bijkomen.

… ging ik met mijn zusje naar mijn tante en oom en neef (en nicht, maar die was er niet) om te zwemmen in hun privézwembad. Wat wel hoognodig was met die temperaturen van 35 graden. Behalve dus dat het uitgerekend die dag maar 23 graden was en het waaide en regende en onweerde en alles. Dus toen hebben we maar binnen gezeten en 30 seconds (= mijn ultieme lievelingsspel) gespeeld. En dat was eigenlijk misschien wel nog leuker dan zwemmen. (De volgende dag was het trouwens wel weer gewoon 35 graden, zul je altijd zien…)

… ging ik maar liefst 2 keer karaoke doen, waaronder een keer met vriendinnen van de middelbare school, die toen ineens allebei HEEL goed konden zingen. Stond ik daar met m’n papegaaiengekraai. Was wel weer heel leuk verder.

Bewijs dat ik karaoke (en highlighter) ZEER serieus neem. #hetwaseenlastigetekstoké

Een bericht gedeeld door Lisa ☕ (@vijfkoffiegraag) op

… keken Tim en ik het nieuwe seizoen van Glow en het was weer geweldig. Moest bijna huilen toen we het seizoen uit hadden. Maar goed, ik moet al bijna huilen als ik denk aan hoe leuk het zou zijn om een hond te hebben. En ik wil niet eens een hond.

… herlas ik twee van mijn lievelingsboeken aller tijden, The secret diary of Adrian Mole (aged 13 3/4) en Bridget Jones’s Diary. Ik wil jullie bij dezen heel nadrukkelijk vragen om vooral de eerste titel ook eens open te slaan. Ik heb meer mensen in mijn leven nodig met wie ik hierover kan praten.

… ben ik begonnen bij fysio nummer 4. Heb nog geen idee of het werkt.

… dwaalde ik met Julia door de bossen van Naarden (want dat doe je als je met Julia bent). Ze had een schrijvershuisje gehuurd in de bossen, wat echt totaal niet jaloersmakend was. Naarden is zoooo mooi jongens. Wil bijna verhuizen.

De bosgeesten & ik

… had ik weer een miljoen rijlessen. Het gaat op zich wel de goede kant op, denk ik, maar ik baal dat ik niet al wat beter ben. Ik heb nu iets van 26 lessen gehad. Per keer rijd ik 1,5 uur, dus ik heb al 39 rij-uren achter de rug. Op de website van het CBR las ik dat het gemiddelde lesuren voor het examen 38 is. Daar zit ik dus al over, en mijn examen is nog lang niet in zicht. HUILEN. Ik weet heus wel dat ik me niet met anderen moet vergelijken, maar ik vind autorijden echt heel leuk, en dan is het frustrerend dat ik er ook niet ‘goed’ in ben (plus, na iedere les ben ik weer een stuk armer. Wat heb ik eigenlijk aan aanbiedingen kopen bij de AH als ik er in anderhalf uur mijn weekbudget aan boodschappen doorheen jaag?)*. Maar goed, mijn leraar zegt dat het in Amsterdam altijd langer duurt voordat je je rijbewijs hebt, omdat rijden hier een stuk moeilijker is dan in, laten we zeggen, Naarden. Daar hou ik me maar aan vast.

In augustus …

… ga ik een paar dagen met mijn ouders en zusje naar vrienden in Cornwall. En ik ga mijn idool Alaska Thunderfuck 5000 voor het eerst live zien, OMG OMG OMG. Allebei z. veel zin in. Oh ja, en ik ga ook mijn theorie-examen doen. Minder zin in. Duim voor me.

*Mochten jullie heel gechoqueerd zijn over hoe hoog/laag dit weekbudget is: ik lul maar wat. Heb echt geen idee hoe veel ik uitgeef aan boodschappen. (Daarom ben ik dus nog steeds niet rijk)

10 Comments

Filed under maandoverzicht

15 openbaringen die ik had op down the rabbit hole

nick cave down the rabbit hole

Jawel jongens, ik leef nog! Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt, want ik was twee weken terug op Down the rabbit hole. Nu kun je denken dat het niets voorstelt, zo’n festivalletje, maar ik was al jaren niet meer op een meerdaags festival geweest. Sterker nog, ik heb al jaren niet meer in een tent geslapen. Dus ik was wel een tikkeltje zenuwachtig.

Maar ik overleefde het. Ternauwernood, maar toch. In die drie dagen heb ik zelfs een heleboel geleerd. Namelijk:

  • Er cool uitzien is alleen op de eerste festivaldag belangrijk. Na een paar keer met je loeistrakke jumpsuit in zo’n snikheet stinkend wc-hokje draag je de rest van het festival alleen nog maar dingen die niet plakken.
  • Zweet + zonnebrand + zand + wind = dreadlocks! De 15-jarige in mij was dolgelukkig (de 27-jarige was vooral bang dat ze heur haar moest laten millimeteren, maar een halve fles conditioner later is het net alsof er nooit iets gebeurd is).
  • Vegan zijn is ook op festivals meer dan makkelijk. Er was een Dutch Weedburger stand (jeeeeeeeeujj) en echt de helft van de kraampjes had wel een vegan optie. Dat stond dan ook heel groot op het bordje ernaast, want vegans zijn natuurlijk een beetje bijziend door al dat vitaminegebrek. Wat ik allemaal gegeten heb: een Dutch Weedburger (duhhh), geroosterde groente met een soort tofusaté (enige maaltijd die ik vond tegenvallen), mac and cheese (zo zo zooooooo lekker!) thad pai (ook zo zoooooo lekker), een of andere Argentijnse snack van bladerdeeg met champignons die ontzettend boterig smaakte (boterig = altijd goed), en een soort Mexicaanse schotel met tempeh (die ook heerlijk was). Oh en ik heb ook nog ergens een sojacappuccino op (al smaakte die naar drop???). Met andere woorden: ik ben een gelukkig mens. Alleen het ontbijtaanbod viel wat tegen, maar daar had ik gelukkig al rekening mee gehouden door gewoon heel veel rijstwafels en appels en noten mee te nemen. Lekker budgetproof ook.
  • La Femme is geen band die bestaat uit twee vrouwen en één man, maar een band die bestaat uit duizend mannen en één vrouw. Mijn leven is op z’n kop gezet. Note to self: bekijk voortaan ALTIJD videoclips in plaats van alleen maar op Spotify te luisteren en er zelf dingen over te verzinnen.
  • Moshpits zijn nog steeds een ding. En: er zijn gewoon mensen die roken TIJDENS een moshpit? Ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest (zag al helemaal voor me hoe die sigaret van de man achter me in mijn oog zou belanden dankzij al dat geduw om me heen)
  • Tijdens het concert van Tamino kreeg ik een openbaring: jullie moeten allemaal fan van hem worden want hij is zo goed! (Dit nummer is m’n lievelings)
  • Er is altijd wel iemand over de camping aan het lopen, dus je zult toch echt naar het wc-gebouw moeten als je ‘s nachts met een volle blaas wakker wordt. Stiekem wildplassen aan de andere kant van het pad is er niet bij (deze heb ik van een vriendin hoor ik zou zoiets noooit overwegen) (echt niet!)

Lekker rustig hè

  • Een tent openritsen en roepen “Hee jongens, wakker worden, het is al half elf, het festival is al begonnen” als het eigenlijk pas half acht is, is echt de grappigste grap ooit. Vind ik dan. Ik klinkt nu heel sarcastisch, maar ik meen het. En ik heb hem niet eens zelf verzonnen.
  • Nick Cave is geweldig. Ik had me niet per se heel erg op zijn optreden verheugd – als tiener luisterde ik vooral naar hem omdat ik geobsedeerd was door PJ Harvey en Nick Cave daarom vooral leuk ‘wilde’ vinden, maar het kwartje viel nooit echt. In mijn studententijd had ik één cd van Grinderman die ik heel goed vond, maar verder verloor ik ‘m een beetje uit het oog. Maar op de zondagavond dat we hem zagen (waarbij we de eerste nummers hadden gemist omdat we opeens zo nodig naar de tent moesten om toch nog fancy kleren aan te trekken nu het festival bijna voorbij was) viel het kwartje dus keihard tegen m’n kop aan. Het was echt magisch. (Ik bedoel … alleen al zoals hij de woorden ‘into my arms’ uitspreekt. En hij heeft m’n lievelingsnummer Stagger Lee echt tien minuten gespeeld of zo. Wat een man)
  • Gratis water kunnen tappen is echt de beste festivalvoorziening ooit, zeker als het zo heet is. Of het economisch verstandig is weet ik niet want ik heb nu wel ongeveer 80 minder drankjes gekocht dan dat ik anders zou hebben gedaan, maar ik dank de festivalorganisatie op mijn blote gehydrateerde knietjes.
  • ‘Niet kunnen uitslapen’ is echt vet onhandig op festivals, vooral als je ook ‘niet goed bent met slaapgebrek’ en daardoor de hele tijd als eerst in je nest ligt. Maar: het zorgt er wel voor dat je gewoon kunt douchen zonder een half uur in de rij te hoeven staan.
  • Boeken en tijdschriften meenemen naar festivals is wel echt het nuttelooste wat je kunt doen, zelfs als je zo’n saaie doos als ik bent die de hele tijd al om 1 uur wil slapen en uren voor de rest alweer wakker is (de rest douchte namelijk niet, waardoor ik mijn voorsprong al snel verloor en dus niet kon lezen)
  • Ik wil er heel graag uitzien als St. Vincent. Kijk dannnnnnn.
  • IK HEB IEMAND ONTMOET DIE DE MENSEN VAN THE ARK IN HET ECHT KENT. OMG OMG ik was echt secondhanded starstruck. Ben ik nog steeds. Ze heeft zelfs met Ola Salo (deze Ola Salo!) gestudeerd! (Ik link even casual naar m’n eigen blogs uit 2011) Dat was trouwens bij Fever Ray, waar we helemaal vooraan stonden omdat een vriendin daar zo’n fan van was. Ik vond Fever Ray ook heel leuk (ik bedoel, ze zag eruit als een moordzuchtige clown/sadistisch jongetje van 8, en een van haar bandleden droeg een enorm spierbundelpak en de rest zag eruit als aliens, helemaal mijn ding dus) maar The Ark blijft voor altijd een van de belangrijkste dingen die me ooit is overkomen dus ja daar blijf ik het tot in het bejaardenhuis over hebben.
  • Als de doorspoelknop van de wc op kniehoogte zit, is het niet de bedoeling dat je daar met je hand op drukt.
    fever ray down the rabbit hole

      Fever Ray (ja ik stond echt vooraan die hoofdjes voor me waren fotografen)

9 Comments

Filed under dit past echt nergens in

waarom juni zo geslaagd was

indochine nancy

 

Ik weet het, ik weet het, ik hóór het je denken: maar Lisa, juni duurt toch nog zeker drie dagen? Normaal plaats je je maandoverzicht toch altijd pas als de maand erop alweer bijna voorbij is?

En ja, je hebt gelijk, ik ben veel te vroeg en zeker voor mijn doen. Maar daar heb ik goede redenen voor: 1) ik heb wel weer genoeg meegemaakt voor deze maand 2) ik zit vanaf morgen het hele weekend op Down the rabbit hole en 3) ik heb vorige week ook al niets geschreven, dus ik wil niet nóg een week niets van me laten horen,

Dus daarom zit ik hier nu als een bezetene te typen, hijgend omdat ik net terug ben van het winkelcentrum om nog de laatste festivalbenodigdheden in te slaan, in een kamer die eruitziet alsof er een bom is ontploft (waarom is inpakken eigenlijk altijd zo’n rommelig proces?). Ondertussen stress ik ‘m een beetje omdat ik nog heel veel moet pakken en me ineens afvraag of ik nog wel grondzeil in huis heb, maar ik Moet en Zal een blogpost online krijgen, anders kan ik net zo goed niet bestaan.

En dan zeggen ze dat bloggen leuk is.

Belangrijk nieuws over mijn verrotte knieën (!!!)

Goed, genoeg gejankt over dat ik het zo druk heb, ik heb goed nieuws: IK WEET EINDELIJK WAT ER MET MIJN KNIEËN AAN DE HAND IS!

Na drie jaar in het duister tasten (“Ja knieën zijn raar en doen vaak pijn, ik weet het ook niet maar doe maar gewoon een paar squats dat helpt vast” – alle fysio’s die ik ooit heb ontmoet) (ok ik chargeer ze deden hun best), kwam de sportarts eindelijk met het verlossende woord: mijn bovenbeen en knieschijf sluiten niet helemaal lekker op elkaar aan, omdat ik te veel ruimte heb in mijn skelet. En dat doet pijn. En dat verklaart trouwens ook waarom ik zo instabiel ben als de pest (alleen fysiek, mijn geestelijke instabiliteit is een ander verhaal). Maar het levert geen langetermijnschade op.

Oh jongens, jullie hadden bij dat onderzoek moeten zijn. Het was zo grappig. Inmiddels hadden namelijk al drie fysio’s, twee huisartsen, een podotherapeut en een zooltjesmevrouw me uitgebreid onderzocht. Dan gingen ze een beetje aan mijn benen trekken en duwen, knijpen, je kent het wel. En maar vragen: “Doet dit pijn? En dit? En als ik dit doe, doet dat pijn?” Mijn antwoord was altijd nee. Niets dat zij deden, triggerde iets. Daarom konden ze niks vinden.

Nou deze vrouw had me binnen twintig minuten ZOVEEL pijn gedaan dat de tranen me in de ogen schoten. Maar echt. Ik ging kapot. En daarna moest ik bijna huilen omdat ik zo gelukkig was dat er eindelijk iets pijn deed.

Minder leuk aan deze kersverse diagnose is dat de klachten niet zo goed te behandelen zijn en vaak ook helemaal niet over gaan. Maar we gaan ons best doen (we = ik en fysio nummer 4). Maar nu we weten wat het probleem is, hebben we eindelijk iets om naartoe te werken #zinin.

—Indochine—

En ander hoogtepunt van juni was dat ik ein-de-lijk Indochine live zag! Dat wil ik al jaren, maar het kwam er nooit van, omdat ze nooit in Nederland spelen. En het zou er nog steeds niet van gekomen zijn als mijn vader niet had aangeboden om met me mee te gaan naar een concert in Frankrijk. (Niet omdat hij er ook fan van is – want dat is niemand die ik ken, snik – maar gewoon, om zijn oudste dochter gelukkig te maken)

Trouwens, met ‘concert in Frankrijk’ bedoel ik: stadionconcert voor 20.000 man. Laat dat eens goed tot je doordringen: 20.000 man. Dat was een heftige ervaring. Het was ZO druk, echt niet normaal, wegen waren afgezet, overal liepen militairen met herdershonden, en je stond een half uur in de rij om binnen te komen, wat zeg ik, je stond een half uur in de rij om naar de wc te kunnen.

En ja, tóch hadden we een goede plek: deels omdat heel veel anderen ervoor kozen om op de tribunes te gaan zitten, en deels omdat Fransen gewoon klein zijn en we dus makkelijk over de mensen voor ons heen keken. Ik denk dat ik ga emigreren.

Het concert was natuurlijk geweldig. Ik bedoel … het begon pas om 22.00, maar dan heb je ook wat. Vuurwerk bijvoorbeeld, en ballonnen en confetti (ok niet ecofabulous dit) en gewoon 2,5 uur Indochine! Hun oeuvre omspant bijna 4 decennia, dus ja, dan ben je wel even bezig. Maar ze speelden veel, en goed, en het was echt zo vet om na een jaar of zes al die nummers eens live te horen. Ik ben een zeer gelukkig mens.

Het was trouwens sowieso een leuk weekend, want we waren zaterdagmiddag aangekomen en gingen toen nog even Nancy in, waar ik hetzelfde vegan chocolade-ijsje at als vorige maand in Parijs (lang leve ketens), en zondagochtend, voordat we naar huis gingen, hebben we weer lekker de toerist uitgehangen. Het is een hele leuke stad, heel mooi, wel een stuk kleiner dan Parijs, maar wel met echt vette architectuur, zeker als van van art nouveau houdt.

Verder... 

… ging ik naar Alyssa Edwards in NYX. Ik zeg altijd maar zo: een maand lang geen internationaal bekende drag queens gezien, is een maand niet geleefd.

… ging ik wel steady met rijles. Althans, dat denk ik (ik heb vandaag wel voor het allereerst de motor laten afslaan dus dat was wel een dieptepuntje). Ik vind het nog steeds heel leuk. Behalve omkeren en parkeren en alle andere dingen waarbij je nauwkeurig moet sturen. Daar heb ik niet zoveel mee. Ik ben meer van grove bochten snel thuis.

… ben ik exact 0 keer naar naailes geweest, waardoor mijn kaftan van vorige maand nog steeds niet af is. Vind het aan de ene kant wel jammer, maar aan de andere kant, ik had het gewoon echt te druk met concerten en feestjes (ok 1 feestje) en koffie drinken en ja het moet ook geen moetje worden (see what I did there)

… ging ik naar een soort in memoriam-programma voor Renate Dorrestein, maar ik weet niet echt wat ik daarvan vond. En nu lees ik weer een boek van haar want je moet toch wat.

… keken Tim en ik She’s gotta have it (de serie, niet de film, maar ik wil de film nu ook zien want de serie was heel leuk!)

Juli

1 juli is aanstaande zondag, dan ben ik dus op DTRH. Verder heb ik nog niet zoveel gepland, behalve weer een heleboel rijlessen en Superball. Wel handig, want ik vermoed dat ik na drie dagen festivallen (wat ik al jaren niet meer gedaan heb) he-le-maal gesloopt ben, en tot augustus nodig heb om daarvan bij te komen. Wens me sterkte (ook met inpakken).

13 Comments

Filed under maandoverzicht

9 dingen waar ik nooit bij stil had gestaan voordat ik met rijles begon

rijles blog

Zoals je misschien wel hebt gelezen, ben ik onlangs ein-de-lijk begonnen met rijles. En zoals je misschien ook wel hebt gelezen, vind ik het SUPERLEUK. Dit kwam voor iedereen, inclusief mijzelf, als een enorme verrassing. Ik verwachtte namelijk dat ik rijden doodeng en extreem moeilijk zou vinden. Dat is niet onwaar: maar als er iets is dat ik de laatste weken heb geleerd, is dat vrezen voor je leven en dolgelukkig zijn zeer dicht bij elkaar liggen.

En dat is niet eens het enige inzicht dat ik heb opgedaan sinds ik ben begonnen met rijles. Hierbij 8 andere dingen die ik nooit had geweten als ik nog steeds niet met rijles was begonnen:

  • Dat de meeste mensen de maximumsnelheid eerder zien als een suggestie dan als must-do.
  • Dat het leven van een vrachtwagenchauffeur zwaar klote is. Althans, dat concludeerde ik toen er eentje achter mij heel boos werd omdat ik niet rechts wilde inhalen.
  • Dat lesauto’s bij Echte Automobilisten als een rode lap op een stier werken. Want jezus, wat wordt er veel naar ons getoeterd op momenten dat ik/we niet supersnel rijd(en) (uit onhandigheid of als ik me gewoon aan de maximumsnelheid houd).
  • Wat die gele vierkante borden die altijd in de berm staan betekenen (namelijk dat ik op een voorrangsweg rijd, ha!) (m’n lievelingsbord dus)
  • Dat filerijden je lichaam, met name je linkerbeen, sloopt. De hele tijd maar die koppeling ingeduwd moeten houden vergt veel van je. Ook emotioneel trouwens.
  • Hoe kwetsbaar je bent als fietser. Nee, dat is een leugen. Dat wist ik allang. Ik zet het er alleen even in om al die fietsers die zichzelf voor mijn auto gooien moralistisch toe te kunnen spreken. STOP DAAR TOCH EENS MEE JONGENS.
  • Hoe belangrijk de handrem wel niet is. Ik bedoel … is elke parkeerplaats scheef, of wat?
  • Dat ik heel dik ga worden als ik alleen maar met de auto ga. Althans, dat beweerde iemand die ik totaal niet ken en op wiens mening ik totaal niet zit te wachten, dus dan weet je dat het waar is.

15 Comments

Filed under rare wereld