Category Archives: op stap

new york, dag 0-2: pindakaas & pretzel-kerstballen

Dag 0: het vliegveld – het hotel

Dit verhaal begint op een vliegveld. Op JFK International Airport, om precies te zijn. Wat trouwens net zo goed Dublin Airport of Albuquerque Airport of Schiphol had kunnen zijn, want alle vliegvelden lijken op elkaar. Maar ohmygodwezijninamerika! Voor het eerst in ons (lees: mijn en Tims) burgerlijke (lees: niet zo heel wanderlustige) leventje!

Bij de douane word ik er meteen uitgepikt, omdat ik de vraag ‘heb je eten bij je’ positief beantwoord. Ik heb namelijk twee uitgedroogde boterhammen met pindakaas in mijn tas.

“Galiano, we’ve got an agriculture over here” roept de douaniere naar haar collega. Ik vind ‘an agriculture’ persoonlijk een beetje overdreven – als het nou beschimmeld was, oké, maar ZO lang zeul ik ‘m nu ook weer niet met me mee – maar je weet hoe die Amerikanen zijn hè. Van Galiano mag ik eerst mijn koffer ophalen, daarna moet in linea recta naar een balie om mijn broodje te laten controleren op eh … op wat eigenlijk? “Maar ik wil hem eigenlijk nu opeten,” jammer ik. “Dat mag,” antwoordt hij, “als je de verpakking bewaart als bewijs.”

Tim schudt zijn hoofd om al die domheid van mij, maar ik vind dat ik hem een dienst bewijs. Eruit gepikt worden bij de douane, dat is toch TheRealAmericanExperience®!

Een uur of twee later (Amerikaanse tijd: 10 uur ‘s avonds) komen we aan bij ons hotel in Hell’s Kitchen, op loopafstand van Times Square. De kamer is MINUSCUUL. Maar echt. Er staat een bed, een kast waar niks in past, één nachtkastje, en een lamp. M a a r w e z i j n i n n e w y o r k, dus het zal me wat. Nadat we nog even naar buiten zijn gegaan om een pizzapunt voor Tim te kopen (hij had zijn broodje pindakaas al op Schiphol opgegeten, dus inmiddels had hij flinke honger) gaan we maar slapen.

Dag 1: dat ene gedeelte van Manhattan waar al die wolkenkrabbers staan

Weer: ZON!
Pijn in benen: nog geen

Jetlag: niet
Opvallendste observatie van de dag: dat Amerikanen in cafés en koffietentjes vaak hun eigen eten zitten te eten?

Omg, we zijn nog steeds in New York! Je hoort altijd dat mensen die naar Amerika gaan om 4 uur ‘s ochtends wakker worden en dan allemaal dingen gaan ondernemen, zoals mooie Instagramfoto’s maken op een lege Brooklyn Bridge, maar wij worden pas om half 7 wakker. We lagen gisteren ook ‘pas’ rond een uur of 11 op bed, dus ja. We ontbijten bij Pick-a-Bagel, waar het zo druk en hysterisch is dat ik van de stress de verkeerde bagel bestel.

Op dag 1 besluiten we een beetje in de buurt te blijven. Tim heeft een spreadsheet gemaakt met alle wolkenkrabbers en andere gebouwen die we moeten zien. Dat gaat verrassend vlot. Zo komen we langs het Empire State Building, het Chrysler Building, het Plaza Hotel (bekend van Home Alone 2, OMG!!!) en het Rockefeller Center. En andere gebouwen waarvan ik de naam ben vergeten. Geïnteresseerden kunnen de spreadsheet opvragen bij timloveslisa@livehotmail.com.

Wat ons tot nu toe het meest opvalt: New York is precies zoals je denkt dat het is. Grappig dat al die films en series dat zo goed over hebben kunnen brengen.

Ook gaan we naar Grand Central Station, waar ik mijn Serena fantasy leef. Precies wat iedere emotioneel volwassen vrouw van 28 zou doen.

Na de lunch gaan we naar het hotel om te slapen rustig aan te doen. Ik ben erg in mijn nopjes met ons omdat we nog niet zo EXTREEM veel hebben gelopen. We hebben nog heel wat dagen te gaan namelijk, dus ik wil niet nu al helemaal kapot zijn.

‘s Avonds eten we bij Beyond Sushi. Daarna halen we een donut bij The Cinnamon Snail – want je bent in Amerika of je bent het niet. (Allebei 100% vegan, allebei aanraders.) Ook lopen we over Times Square, waar allemaal mensen Frozen-kostuums onze hand willen schudden, maar ik vind Frozen helemaal geen leuke film dus ik negeer ze gewoon.

Zo ik moet echt reisfotograaf worden

Dag 2: Lower Manhattan

Weer: enigszins koud en het waait nogal (prima)
Pijn in benen: klein beetje maar

Jetlag: nog steeds niet, heel vreemd
Liedje dat ik de hele dag in mijn hoofd heb: Santa Claus Is Comin’ To Town

De dag erop starten we weer bij Pick-a-Bagel, want je moet nooit te avontuurlijk doen voordat je koffie op hebt. Daarna nemen we de metro downtown. We gaan onder andere naar Battery Park, waar we vanuit de verte het Vrijheidsbeeld zien, en lopen door Wall Street. In tegenstelling tot de rest van New York ziet Wall Street er totaal niet uit zoals je denkt. Het is heuvelachtig en doet denken aan een middeleeuwse stad in Zuid-Frankrijk of zo.

Ik moet zeggen dat ik al moe word als ik aan deze dag denk, want we hebben. zo. veel. gelopen. Alle goede voornemens volledig het raam uit. Vanaf Wall Street lopen we naar het oosten, zodat we uitzicht op Brooklyn kunnen bekijken. Dan lopen we door Chinatown (waar echt alle reclameborden en alles in het Chinees zijn), Little Italy, een stukje SoHo, het Washington Square Parc, Electric Lady Studios en de Stonewall Inn (waar de homo-emancipatie in Amerika begon).

(We halen trouwens onze lunch bij Orchard Grocer, een vegan deli waar ze namaak-m&m’s verkopen. Achteraf snap ik echt NIET waarom ik die niet gekocht heb. Ik denk dat ik toch een jetlag had.)

(Diezelfde jetlag is er vast voor verantwoordelijk dat ik in Little Italy een kerstwinkel binnen ren, op zoek naar een leuke New York-kerstbal. Die vind ik niet. Tenzij je een hanger van een pretzel of een maniakaal lachende gnoom jouw idee is van ‘een leuke kerstbal’)

Dan gaan we weer naar het hotel om te huilen uit te rusten. Om vervolgens te eten bij Sapphire, een Indiaas restaurant aan de Upper West Side. Wat heel lekker is, maar ook vrij prijzig. Vooral omdat we allebei een biertje hebben van maar liefst 13 dollar per stuk. De bierprijzen stonden niet op de kaart, vandaar. Wij denken even dat we de slechtste deal van het jaar hebben, maar spoiler alert: al het bier is New York blijkt overal zo duur (tenzij je een halve liter in de supermarkt koopt, dat kost dan weer echt $1,80 of zo)

Daarna dwing ik Tim een foto te maken van mij voor het Empire Hotel (want nogmaals, ik ben emotioneel volwassen en Gossip Girl speelt echt geen rol meer in mijn leven) en bekijken we het prachtige Lincoln Center van buitenaf, voordat we The Press Lounge gaan, een rooftop bar in Hell’s Kitchen. Daar hebben we een goed gesprek over ons leven als twee arme schrijvers in New York, die in een ratten aangevreten kamertje zonder ramen wonen (hè verrek dat lijkt precies op ons leven in Amsterdam)

Uiteraard maken we ook 9347 foto’s van het uitzicht. Op deze kiekjes staat ook het minuscule zwembad dat hier ongetwijfeld is neergeplempt voor Instagram, want je moet toch iets doen om je te onderscheiden als rooftop bar. Al met al: een zeer geslaagde avond.

Dus

Geweldig begin van de vakantie, ik wil meer. En er komt meer. Maar dat bewaren we voor de volgende aflevering.

xoxo Gossip Girl

13 Comments

Filed under op stap

onze vakantie op kreta: de feiten

Picture it. Kreta, 2018. Tim en ik liggen op het strand. In de schaduw, want in de zon in het te warm. We lezen boeken en drinken Griekse koffie. Kortom, we hebben het reuze naar ons zin.

Na twee weken in het paradijs moeten we weer naar huis. Daar is het koud en nat en moet er gewerkt worden. En waar het voor de vakantie nog licht was als mijn wekker ging, word ik nu wakker in de duisternis.

Gelukkig hebben we de herinneringen. Sterker nog, ze staan beschreven in deze blogpost! (Goh, die hadden jullie ECHT NIET zien aankomen hè?)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Lisa ☕ (@vijfkoffiegraag) op

Onze vakantie: de feiten

  • We waren precies twee weken weg, van dinsdag tot dinsdag.
  • We hadden een appartement op 50 meter afstand van de zee.
  • We zaten in Kalamaki, ofwel klein-Duitsland. In het hele dorp waren namelijk meer Duitsers dan Grieken. Het was zo erg dat menukaarten in het Duits waren en andere vakantiegangers ons begroetten met ‘Guten Tag junge Herr und sehr schöne Fräulein’. Dan keken we heel boos terug om te laten weten dat ze onze identiteit hadden miskend, maar daar hadden ze geen boodschap aan. Ze waren trouwens ook allemaal bejaard.
  • Wij vonden het niet erg dat er geen coole jongeren uit een grote variëteit aan coole landen om ons heen zaten. We waren hier immers niet om vrienden te maken. Wij waren hier om te snorkelen.

Hoe onze gemiddelde dag eruit zag

Wakker worden rond 8 uur, ontbijten op het balkon. Soms deed ik fysio-oefeningen. Daarna naar het strand. IJskoffie halen en vooral veel lezen. Zwemmen. Weer lezen. Naar de supermarkt. Ingrediënten voor de Griekse salade kopen (ik met maïs in plaats van feta), de Griekse salade maken, lunchen. Beetje rondhangen bij het appartement (meestal binnen, omdat het op het balkon te heet was). Naar het strand. Nog meer lezen. Weer terug. Douchen. Weer wat rondhangen. Naar een restaurant lopen. Eten. Slapen.

(Ik heb het nu over een GEMIDDELDE dag, hè? We zijn heus nog weleens de deur uit gegaan, zie hieronder)

Toeristische uitstapjes die we hebben gemaakt

  • Matala. Matala staat vooral bekend als hippiedorp. Dit merkt u vooral aan het feit dat u hier t-shirts kunt kopen met de tekst ‘Today is life, tomorrow never comes’.  Wel een beetje te wild voor mij eigenlijk. Maar desondanks wilden we erheen, want Matala heeft dus echt een supermooie baai. En hele leuke restaurantjes aan het water. We brachten ook meteen een bezoekje aan de krijtrotsen waar de Romeinen vroeger de dooien dumpten en later de hippies overnachtten. Dat bleek nog een hele klim te zijn, en ik vreesde voor mijn leven. Maar zoals jullie begrijpen aan het feit dat ik dit typ, ben ik niet te pletter gestort.
  • De ruïne van Phaistos, wat vroeger dus een enorm paleis was. Erg indrukwekkend, vooral omdat het écht heel groot was. En heel hoog, dus had zware medelijden met die Minoërs die steeds die berg op en af moesten om oorlog te voeren. En het uitzicht was ook prachtig.
  • Agia Galini. Ook een mooi dorpje aan zee. Waar in Kalamaki vooral Duitsers en in Matala vooral Fransen zaten, barstte het hier dan weer van de Nederlanders. Was eigenlijk vervelender, want nu moesten we de hele tijd fluisteren zodat niemand ons kon verstaan.
  • Heraklion, de hoofdstad van Kreta. We gingen er vooral heen voor het archeologisch museum, maar het is verder ook een leuke stad. Niet zo groot, maar ze hebben er wel vegan burgers. Nu is veel voedsel op Kreta automatisch vegan, maar als militante veganist maakt mijn hart altijd sprongetjes als ik ergens de naam van mijn religie zie staan. Heraklion zal trouwens ook voor eeuwig in ons geheugen gegrift staan als de stad waar we de ranzigste koffie aller tijden gedronken hebben (Tim een espresso, ik een kokosmelklatte).
  • Matala, nog een keer. Dit keer om er te snorkelen. En dat was MOOI jongens! Onder water zijn namelijk allemaal rotsen te zien met allemaal vissen. En het wordt er al heel snel heel diep, waardoor je je net een zeemeermin voelt.
  • Vori, een bergdorpje waar we heen gingen omdat er volgens onze reisgids ‘mooie deuren’ waren. Nou, die waren dus onvindbaar. Eigenlijk was het sowieso een nogal doods dorp, op één pleintje na waar ongeveer alle inwoners zich verzamelden. Wel een mooie kerk, en op zich ook mooie uitzichten, maar eh … niet per se een aanrader.
  • De Lidl. Na een paar dagen tussen al die kleine supermarktjes waar ze maar twee soorten groente verkochten voelde dit als een ware kosmopolitische hotspot.

Agia Galini, Kreta

Agia Galini (net een ansichtkaart hè)

Dingen die we (nou ja, ik*) hebben gegeten

  • Fava, ofwel bonenpuree. Extreem lekker, heb het heel vaak besteld.
  • Gevulde tomaten met gekruide rijst. Ook zeer zeer lekker.
  • Pasta. Maar alleen die we zelf gemaakt hebben (pasta is namelijk wel een handige maaltijd als je maar 1 kookpitje hebt)
  • Heel veel Griekse salades, maar dan met mais.
  • Fruit. Dat kreeg je namelijk na iedere maaltijd gratis! Meestal druiven en meloen. Zo cute. En lekker gezond. Om die gezondheid weer uit te cancellen, kreeg je er ook raki bij.
  • Ook wel heel veel andere dingen. Bij veel restaurants vindt je veel vegan eten, zoals linzensoep en bietensalade. (Moet je als vegan wel oppassen dat ze er geen homp feta opgooien, want dat doen ze gretig, die Grieken)

* Want ik doe graag alsof niemand dieren eet

Matala grotten

Lekker behaaglijk, zo’n grot

Boeken die ik heb gelezen

Jamal Ouariachi – Een honger. Over een journaliste die een biografie schrijft over haar ex, een veroordeelde pedofiel, die ooit een geroemd ontwikkelingswerker was. Echt zo’n boek dat je niet weg kunt leggen. Heel goed geschreven, interessante thematiek en natuurlijk omdat je het de hele tijd wilt weten: heeft-ie het nou gedaan, of niet? Aanrader.

Stephen Fry – Mythos. Ofwel een boek waarin alle Griekse mythen worden verteld. Vond ik wel gepast op Kreta. Omdat ik als 13-jarige besloot dat ik wel zonder die dode talen kon leven (echt, WHAT was I thinking?) ben ik niet naar het gymnasium gegaan, wat betekent dat ik sindsdien in culturele armoede leef. Kwam er dus pas deze vakantie achter hoe de aarde en de mensen zijn ontstaan enzovoort. Maar moet eerlijk zeggen dat ik ‘m niet heb uitgelezen. Het was echt een dik boek en al die verhalen over die goden zijn allemaal een beetje hetzelfde: ‘Zeus werd verliefd op een poetsvrouw, zij wilde ‘m niet, hij veranderde zich in een cavia om haar met zachte dwang te kunnen versieren, zij baarde zijn zoon, Hera werd boos en veranderde de poetsvrouw in een kookpot‘. Dat is 3x leuk, maar daarna is het ook wel weer mooi geweest.

(Ben wel een beetje geneigd om hem binnenkort alsnog weer op te pakken, al was het maar omdat ik dreig om mijn Goodreads Reading Challenge van 40 boeken per jaar niet te halen, en ik eigenlijk nog maar een pagina of 100 hoef om hem uit te hebben)

Herman Koch – Eten met Emma. Over iemand die schrijver wil worden en niet zo goed is met de vrouwtjes. En in Barcelona woont. Verder dan deze samenvatting kom ik niet. Oké, ik heb net al opgebiecht dat ik een cultuurbarbaar ben, maar ik ga het nu nóg erger maken: ik snapte dit boek niet. Misschien waren er een paar bladzijden uit het e-book verdwenen of zo, maar ik had nou echt geen idee wat precies het probleem van de hoofdpersoon was.

Lionel Shriver – De Mandibles. Over hoe een familie moet overleven in de grootste economische crisis ooit (zeg maar, een crisis die zo erg is dat voormalig brave burgers je bruut overvallen omdat ze anders sterven van de honger). Dit was mijn lievelingsboek van de vakantie, ik kon ‘m echt niet wegleggen, ondanks het vrij hoge ‘Ik ben Lionel Schriver en ik ben een libertariër’-gehalte. Superinteressant om te lezen wat er allemaal gebeurt, leuke personages, topboek.

Herman Koch – Geachte heer M. Ja, had gewoon lekker twee Herman Koch-boeken op m’n e-reader gezet want je hebt vakantie of je hebt het niet. En ja, na Eten met Emma durfde ik het toch nog aan om deze ook open te slaan. Dit boek gaat óók over een schrijver, en over zijn buurman die hem vanuit zijn eigen huis bespioneert. En over een vermiste leraar. Dit boek snapte ik dan weer wel, maar ik ga er niet te veel over verklappen. Je moet hem namelijk zelf lezen, hij is erg goed.

(Bij elkaar heb ik voor mijn doen helemaal niet zo veel gelezen, maar de meeste hadden nogal veel bladzijden)

Grotten Matala

Altijd leuk, fotograferen op begraafplaatsen (dit was dus nog steeds bij de grotten op Matala)

Wat minder leuk was

  • Ik ben een oorbel kwijtgeraakt die ik met kerst van Tim had gekregen :(((
  • Ik heb een keer per ongeluk een vleesgerecht besteld en dat was echt zo naar. (Wel mijn eigen schuld trouwens, zat niet op te letten.)
  • Soms was het gewoon echt TE WARM op ons balkon???
  • We hebben helemaal geen kri-kri’s gezien!

Overige observaties

  • Grieken zijn erg aardig en waar wij zaten spraken ze vaak griezelig goed Nederlands. Zeg maar, niet alleen ‘goedenavond, hoe gaat het?’ maar ook ‘niet goed, geld terug!’
  • Ik heb tijdens de vakantie iedere nacht zo’n 9 uur geslapen. Ik dacht dat ik na een weekje wel uitgerust zou zijn en met één nachtje af zou kunnen, maar dat gebeurde niet. Misschien heb ik echt zo veel slaap nodig.

Conclusie

Zeer warm, zeer mooi, zeer lekker gegeten: vakantie geslaagd. En nu ga ik pompoen eten en kaarsjes aansteken en mijn konijnenorensloffen dragen, want de vakantie is officieel voorbij.

5 Comments

Filed under op stap

23 gedachten die ik had toen ik in een bak zout water lag

Heb jij weleens in een ei-vormige, pikdonkere cabine vol zout water gelegen? Ik wel. Vrijwillig, op mijn 27ste verjaardag. Waarom ik dat deed? Ik ben gek, geloof ik. En dol op kleine ruimtes. En op zout.

Nee, even zonder dollen: wat ik deed, heet floaten en is een wellness-dingetje. Het idee is dat je ongeveer een uur lang in een prikkelloze ruimte ligt. Door het zoute water drijf je namelijk, waardoor het lijkt alsof je gewichtsloos bent. En je ziet dus niets. En je hoort dus ook niets. Dat zou ontzettend ontspannend zijn, en je zou er in een diepe staat van meditatie door raken.

Nu ik het opschrijf, vind ik het echt heel dom klinken, maar eerlijk is eerlijk: ik wilde dit al heel lang. Ik doe eigenlijk niet aan wellness: ik heb nog nooit een kuuroord van binnen gezien, en mocht er ooit een masseur op me afkomen, dan heb ik al een radslag naar de andere kant van de kamer gemaakt voordat je ‘olie’ kunt zeggen. Ontspannen is niet zo mijn ding. Maar zoals ik al zei, ik ben wel dol op kleine ruimtes, en op zout water, en ik was gewoon nieuwsgierig naar hoe dit zou zijn.

Dus ik ging het doen. Want als je je dromen niet waarmaakt op je 27ste verjaardag, dan doe je het nooit. Ik kreeg een eigen kamer, met douche, met duizend handdoeken, een badjas, vaseline om op je wondjes te smeren omdat het anders gaat prikken in het zoute water (ik smeerde maar gewoon meteen mijn hele handen in), en een zoutwatercabine. In die zoutwatercabine lag trouwens nog een hoofdsteuntje en een extra handdoek voor als je per ongeluk zout water in je ogen krijgt (iets wat mij nooit zou overkomen – daar was ik zeker van). En het zag er ongeveer zo uit:

Uiteraard was de ervaring niet helemaal zoals ik had verwacht. Het was beter. Nee grapje. Het was helemaal niet beter. Het was een stuk slechter. In plaats van te verdwijnen in een ultieme staat van zen-heid, verdween ik in mijn eigen hersenpan, hyperactief als een kind van 8 dat een hele zak zure matten van Katja op heeft (#nospon). Dat is op zich best leuk, maar niet als je hoopt zo hard te mediteren dat je blauw licht ziet.

Dit waren enkele van de de intellectuele & hoogstaande gedachten die ik had tijdens het floaten:

  1. OMG OMG OMG ZO VET DIT OMG OMG OMG HET GAAT ECHT GEBEUREN.
  2. Lekker warm water dit. Geweldig.
  3. Ik wist niet dat ik zoveel wondjes op mijn lichaam had …
  4. Au au au al dat zoute water in die wonden prikt toch wel. Zal ik eruit gaan om ze alsnog in te smeren met vaseline? Of  wachten tot het vanzelf overgaat?
  5. Ondanks de pijn is dit LEUK joh!
  6. Eigenlijk heb ik het best koud.
  7. Maar ik bedoel, écht koud. Het water mag dan wel warm zijn, maar omdat je bovenop het water ligt (je drijft), voel je de koude lucht extra goed. Zal ik de receptie bellen en vragen of ze de verwarming omhoog doen? Of ga ik daarvan uit de flow?
  8. Ik ben echt gemaakt voor kleine ruimtes. Zo chill dit.
  9. En het is hier ook bizar donker. Ik ben nog nooit ergens geweest waar het zo donker was als hier.
  10. En ik heb nog steeds geen zout water in mijn ogen gekregen! #winning!
  11. Mm, ik vraag me af of ik mijn hand kan zien als ik hem vlak boven mijn gezicht houd.
  12. Note to self: geen natte hand vlak boven je ogen houden als je geen water in je ogen wilt.
  13. Het is nog steeds ijskoud.
  14. Nu al zin om hier een blog over te schrijven. Moet ik wel goed opletten wat er allemaal gebeurt. Ik mag niks vergeten.
  15. Gelukkig heb ik een uur geboekt, en geen drie kwartier. Anders zou het namelijk al voorbij zijn voordat ik het wist.
  16. Hoe laat is het eigenlijk? De tijd is zeker al bijna om?
  17. Ondanks alles is dit LEUK joh!
  18. Damn, nu lig ik hier al zo lang, en in plaats van lekker rustig word ik alleen maar hyperactiever.
  19. Niet stressen, gewoon accepteren Lisa, dat hoort ook bij mediteren. Geef je over aan het moment. Of zo.
  20. De tijd is nu zeker echt om? Zo zonde.
  21. De volgende keer dat ik ga floaten ga ik me echt beter overgeven aan meditatie jezus dit slaat nergens op.
  22. Hee, ik heb het helemaal niet meer koud.
  23. Shit, de tijd is om.

19 Comments

Filed under op stap

vroege vakantie/vakantie vroeger

Een groot gedeelte van mijn leven startte iedere vakantie om vier uur ‘s ochtends. Mijn moeder maakte ons wakker, we stapten half slapend in de auto en ‘s middags kwamen we aan bij onze stacaravan in Zuid-Frankrijk, vlakbij de Mont Ventoux.

Hoe leuk de reden voor dit vroege ontwaken ook was, ik vond het verschrikkelijk om op zo’n onchristelijk tijdstip mijn bed uit te moeten. Iedere keer als mijn moeder me midden in de nacht wakker maakte, wenste ik dat de vakantie zou worden gecanceld. Lekker melodramatisch, maar ja, ik was nogal een melodramatisch kind. Eenmaal in de auto was ik gelukkig altijd alweer vergeten dat ik zojuist nog in mijn bed had gelegen, en zodra ik op de camping was merkte ik al niets meer van dat slaapgebrek. Dan had ik het te druk met zwemmen. Of met tafeltennissen. Of met het lezen van een van de 18 boeken die ik in de kofferbak had gepropt.

Zo ging het ieder jaar maar liefst drie keer, want ja, die huur van de plek voor de stacaravan was ook niet gratis, dus we moesten er van profiteren ook. En god, geprofiteerd hebben we. Ik heb zoveel dagen op deze camping doorgebracht, zoveel stappen gezet in de omgeving, zoveel vrienden gemaakt en zoveel fijne herinneringen aan die plek overgehouden (en vooral aan de geheime hutten die we daar bouwden).

Tot mijn zestiende ben ik ieder jaar drie keer mee geweest, daarna werd het minder leuk – voornamelijk omdat mijn leeftijdsgenoten inmiddels ook niet meer met hun ouders mee op vakantie gingen. Campings in Zuid-Frankrijk waren in mijn optiek vooral leuk voor kleuters en bejaarden (= iedereen boven de 24). Alleen in de meivakantie ben ik nog een paar jaar meegegaan: dan was het tenminste lekker rustig en hoefde ik slechts één week lang koos leeftijdsgenootloos te zijn. En ja, afscheid nemen van je tweede huis is niet zo makkelijk hè.

Door een gebrek aan meivakanties (superleuk, studeren) ben ik nu echter al jarenlang niet meer op deze camping geweest. Mijn ouders bezochten ‘m nog wel trouw drie keer per jaar, aangezien zij het toch niet zo erg vonden dat er geen andere pubers waren. Minder leuk vonden ze dat de huur van de plek maar bleef stijgen en dat de eigenaar van de camping geen Jean-Marie meer heette maar dat de camping onderdeel werd van een keten die ervoor zorgde dat de camping ieder jaar steeds volgepropter werd. Plus, alle drie hun kinderen werden volwassen en de caravan zelf is inmiddels tot op de draad versleten. Dus mijn ouders verkochten vorig jaar hun caravan…

… om deze meivakantie gewoon een andere stacaravan te huren op dezelfde camping. Want ja, het voorjaar is nog wel lekker rustig, en afscheid nemen van je tweede thuis is niet zo makkelijk hè.

Over de meivakantie gesproken, weet je wie er ook meivakantie heeft? Ik. Voor het eerst sinds jaren. En weet je wie toen al hun overredingskracht hebben ingezet om hun oudste dochter nog één keer mee te krijgen naar Zuid-Frankrijk?

Om een lang verhaal kort te maken: morgenochtend vlieg ik om half acht naar Lyon, waar mijn ouders en zusje (die daar zaterdag al zijn heengereden) me komen ophalen. Klaar om een week niets anders te doen dan wandelen, lezen (op mijn e-reader dit keer, er passen geen 18 boeken in mijn handbagage), en om misschien eens een potje tafeltennis te spelen met mijn zusje. Mijn vader heeft beloofd dat we samen gaan koken, dus ik ga mijn familie ook eens introduceren in de wondere wereld van tofu. (Koken in plaats van hutten bouwen, waar is de tijd gebleven!)

Veel mooier dan dat kan het niet worden, toch? Oké, er is één belangrijk verbeterpuntje, en dat is dat ik alsnog om vier uur op moet staan om op tijd op het vliegveld te zijn*. Maar goed, dat vroege opstaan ben ik vast weer vergeten zodra ik onderweg ben. Zo gaat het immers altijd.

frankrijk vakantie

Foto door Muh Vadur, die me via whatsapp alvast laat zien wat me te wachten staat

*Nou ja, eigenlijk is er nog een ander tamelijk reusachtig verbeterpunt: dat mijn vriend niet mee kan. Dat vind ik stiekem best wel jammer.

16 Comments

Filed under op stap, vroegah

we gingen dus naar wheatus

wheatus concert melkweg amsterdam

Spoiler: na het concert gingen we met de zanger op de foto

Kennen jullie het nummer Teenage Dirtbag van Wheatus nog? Kwam uit toen ik een jaar of tien was. Het was mijn eerste lievelingsnummer ooit dat geen kinderliedje was. Op mijn vijftiende kocht de enige Wheatus-cd die in de Mediamarkt stond, en af en toe stuurde Nicole me een nummer via MSN. (Dat waren nog eens tijden).

Nou, die band speelde gisteren dus in de Melkweg. In de eerste instantie wist ik niet of ik er wel echt heen wilde – niet omdat ik ze niet nog steeds regelmatig luister, maar omdat ik bang was voor een nagenoeg lege zaal met alleen maar mensen die schreeuwden om Teenage Dirtbag. Erg veel hits hebben ze in ons land namelijk niet meer gescoord sinds dat nummer (geen, eigenlijk). Maar toen zei Nicole een week terug dat ze wel heel graag wilde. En wie ben ik om haar wensen te negeren?

We kunnen wel zeggen dat het een… heftige ervaring was.

Er gebeurden gewoon ALLEMAAL dingen! Zo stonden we rustig te praten in afwachting van het voorprogramma, kwam ineens Brendan B. Brown (de zanger) de zaal in om met mensen te praten. Dat heb ik nog nooit gezien, een muzikant die vóór een optreden al gezellig komt doen. Nicole en ik raakten hier zo door van slag dat we er niet eens naar durfden te kijken. Toen we ons door twee voorprogramma’s hadden geworsteld (grapje, die waren best goed) begonnen ze, en het was ZO LEUK. Ze speelden zonder setlist, het publiek mocht roepen wat er gespeeld moest worden (en oké, soms negeerden de band dat en deden ze gewoon waar ze zelf zin in hadden). Het was een zeer interactieve ervaring. Heel erg gezellig, vooral.

Trouwens, een tijdje geleden had ik iemand zien lopen met een tasje waar Teenage Dirtbag op stond. Mijn hart sloeg over van geluk (ze bestaan nog, Wheatus-fans van dertien!) maar al snel kwam ik erachter dat One Direction dit nummer regelmatig speelt tijdens concerten. Heel even werd ik hier heel blij van – maar dat was wel over toen ik hun versie luisterde. Die is echt om te janken zo zoutloos.

Maar Wheatus vindt het wel leuk, vertelde de zanger tijdens het concert, want de cover zou een positief effect hebben op de inkomsten van Wheatus (die sinds een ruzietje met Sony – iets met weigeren te playbacken bij Top of the pops – alles in eigen beheer uitbrengen). Hij zei ook dat ze als dank een tijdje You don’t know you’re beautiful speelden tijdens concerten, tot een of andere oude man met een groene hanenkam het niet meer trok en het podium opklom om hem aan te vallen.

Ik was een beetje teleurgesteld dat ze het nu niet toch even speelden (er was geen groene hanenkam te zien!), maar ja, je kunt niet alles hebben.

Het was echt een heel goed concert, live klonk alles beter dan ik ooit had durven hopen. Maar het was ook raar. Voornamelijk omdat Nicole en ik er echt nooit aan gedacht hadden dat dit zou gebeuren. De laatste keer dat Wheatus in Amsterdam speelde, was zo’n vijftien jaar terug. En dan zie je ze ineens toch. Dan sta je daar, tevreden dat je een goeie plek hebt, dat het publiek allemaal verschillende nummers wil horen, dat je zelf bijna alles kent, en na afloop komt Brendan B. Brown je bedanken voor je komst (natuurlijk bedank je terug, en oh ja, ga je meteen maar met ‘m op de foto).

En toen het uiteindelijk toch “Teenage Dirtbag time” werd, zoals de band het noemde, zongen we eerst het ‘meisjesstukje’ uit het nummer (I’ve got two tickets to Iron Maiden baby, come with me Friday don’t say maybe, I’m just a teenage dirtbag baby, like you), en daarna zong de zanger dat stuk nog eens in z’n eentje.

Hij zong het net zo hoog als in het origineel.

16 Comments

Filed under muziek, op stap