Category Archives: op stap

23 gedachten die ik had toen ik in een bak zout water lag

Heb jij weleens in een ei-vormige, pikdonkere cabine vol zout water gelegen? Ik wel. Vrijwillig, op mijn 27ste verjaardag. Waarom ik dat deed? Ik ben gek, geloof ik. En dol op kleine ruimtes. En op zout.

Nee, even zonder dollen: wat ik deed, heet floaten en is een wellness-dingetje. Het idee is dat je ongeveer een uur lang in een prikkelloze ruimte ligt. Door het zoute water drijf je namelijk, waardoor het lijkt alsof je gewichtsloos bent. En je ziet dus niets. En je hoort dus ook niets. Dat zou ontzettend ontspannend zijn, en je zou er in een diepe staat van meditatie door raken.

Nu ik het opschrijf, vind ik het echt heel dom klinken, maar eerlijk is eerlijk: ik wilde dit al heel lang. Ik doe eigenlijk niet aan wellness: ik heb nog nooit een kuuroord van binnen gezien, en mocht er ooit een masseur op me afkomen, dan heb ik al een radslag naar de andere kant van de kamer gemaakt voordat je ‘olie’ kunt zeggen. Ontspannen is niet zo mijn ding. Maar zoals ik al zei, ik ben wel dol op kleine ruimtes, en op zout water, en ik was gewoon nieuwsgierig naar hoe dit zou zijn.

Dus ik ging het doen. Want als je je dromen niet waarmaakt op je 27ste verjaardag, dan doe je het nooit. Ik kreeg een eigen kamer, met douche, met duizend handdoeken, een badjas, vaseline om op je wondjes te smeren omdat het anders gaat prikken in het zoute water (ik smeerde maar gewoon meteen mijn hele handen in), en een zoutwatercabine. In die zoutwatercabine lag trouwens nog een hoofdsteuntje en een extra handdoek voor als je per ongeluk zout water in je ogen krijgt (iets wat mij nooit zou overkomen – daar was ik zeker van). En het zag er ongeveer zo uit:

Uiteraard was de ervaring niet helemaal zoals ik had verwacht. Het was beter. Nee grapje. Het was helemaal niet beter. Het was een stuk slechter. In plaats van te verdwijnen in een ultieme staat van zen-heid, verdween ik in mijn eigen hersenpan, hyperactief als een kind van 8 dat een hele zak zure matten van Katja op heeft (#nospon). Dat is op zich best leuk, maar niet als je hoopt zo hard te mediteren dat je blauw licht ziet.

Dit waren enkele van de de intellectuele & hoogstaande gedachten die ik had tijdens het floaten:

  1. OMG OMG OMG ZO VET DIT OMG OMG OMG HET GAAT ECHT GEBEUREN.
  2. Lekker warm water dit. Geweldig.
  3. Ik wist niet dat ik zoveel wondjes op mijn lichaam had …
  4. Au au au al dat zoute water in die wonden prikt toch wel. Zal ik eruit gaan om ze alsnog in te smeren met vaseline? Of  wachten tot het vanzelf overgaat?
  5. Ondanks de pijn is dit LEUK joh!
  6. Eigenlijk heb ik het best koud.
  7. Maar ik bedoel, écht koud. Het water mag dan wel warm zijn, maar omdat je bovenop het water ligt (je drijft), voel je de koude lucht extra goed. Zal ik de receptie bellen en vragen of ze de verwarming omhoog doen? Of ga ik daarvan uit de flow?
  8. Ik ben echt gemaakt voor kleine ruimtes. Zo chill dit.
  9. En het is hier ook bizar donker. Ik ben nog nooit ergens geweest waar het zo donker was als hier.
  10. En ik heb nog steeds geen zout water in mijn ogen gekregen! #winning!
  11. Mm, ik vraag me af of ik mijn hand kan zien als ik hem vlak boven mijn gezicht houd.
  12. Note to self: geen natte hand vlak boven je ogen houden als je geen water in je ogen wilt.
  13. Het is nog steeds ijskoud.
  14. Nu al zin om hier een blog over te schrijven. Moet ik wel goed opletten wat er allemaal gebeurt. Ik mag niks vergeten.
  15. Gelukkig heb ik een uur geboekt, en geen drie kwartier. Anders zou het namelijk al voorbij zijn voordat ik het wist.
  16. Hoe laat is het eigenlijk? De tijd is zeker al bijna om?
  17. Ondanks alles is dit LEUK joh!
  18. Damn, nu lig ik hier al zo lang, en in plaats van lekker rustig word ik alleen maar hyperactiever.
  19. Niet stressen, gewoon accepteren Lisa, dat hoort ook bij mediteren. Geef je over aan het moment. Of zo.
  20. De tijd is nu zeker echt om? Zo zonde.
  21. De volgende keer dat ik ga floaten ga ik me echt beter overgeven aan meditatie jezus dit slaat nergens op.
  22. Hee, ik heb het helemaal niet meer koud.
  23. Shit, de tijd is om.

19 Comments

Filed under op stap

vroege vakantie/vakantie vroeger

Een groot gedeelte van mijn leven startte iedere vakantie om vier uur ‘s ochtends. Mijn moeder maakte ons wakker, we stapten half slapend in de auto en ‘s middags kwamen we aan bij onze stacaravan in Zuid-Frankrijk, vlakbij de Mont Ventoux.

Hoe leuk de reden voor dit vroege ontwaken ook was, ik vond het verschrikkelijk om op zo’n onchristelijk tijdstip mijn bed uit te moeten. Iedere keer als mijn moeder me midden in de nacht wakker maakte, wenste ik dat de vakantie zou worden gecanceld. Lekker melodramatisch, maar ja, ik was nogal een melodramatisch kind. Eenmaal in de auto was ik gelukkig altijd alweer vergeten dat ik zojuist nog in mijn bed had gelegen, en zodra ik op de camping was merkte ik al niets meer van dat slaapgebrek. Dan had ik het te druk met zwemmen. Of met tafeltennissen. Of met het lezen van een van de 18 boeken die ik in de kofferbak had gepropt.

Zo ging het ieder jaar maar liefst drie keer, want ja, die huur van de plek voor de stacaravan was ook niet gratis, dus we moesten er van profiteren ook. En god, geprofiteerd hebben we. Ik heb zoveel dagen op deze camping doorgebracht, zoveel stappen gezet in de omgeving, zoveel vrienden gemaakt en zoveel fijne herinneringen aan die plek overgehouden (en vooral aan de geheime hutten die we daar bouwden).

Tot mijn zestiende ben ik ieder jaar drie keer mee geweest, daarna werd het minder leuk – voornamelijk omdat mijn leeftijdsgenoten inmiddels ook niet meer met hun ouders mee op vakantie gingen. Campings in Zuid-Frankrijk waren in mijn optiek vooral leuk voor kleuters en bejaarden (= iedereen boven de 24). Alleen in de meivakantie ben ik nog een paar jaar meegegaan: dan was het tenminste lekker rustig en hoefde ik slechts één week lang koos leeftijdsgenootloos te zijn. En ja, afscheid nemen van je tweede huis is niet zo makkelijk hè.

Door een gebrek aan meivakanties (superleuk, studeren) ben ik nu echter al jarenlang niet meer op deze camping geweest. Mijn ouders bezochten ‘m nog wel trouw drie keer per jaar, aangezien zij het toch niet zo erg vonden dat er geen andere pubers waren. Minder leuk vonden ze dat de huur van de plek maar bleef stijgen en dat de eigenaar van de camping geen Jean-Marie meer heette maar dat de camping onderdeel werd van een keten die ervoor zorgde dat de camping ieder jaar steeds volgepropter werd. Plus, alle drie hun kinderen werden volwassen en de caravan zelf is inmiddels tot op de draad versleten. Dus mijn ouders verkochten vorig jaar hun caravan…

… om deze meivakantie gewoon een andere stacaravan te huren op dezelfde camping. Want ja, het voorjaar is nog wel lekker rustig, en afscheid nemen van je tweede thuis is niet zo makkelijk hè.

Over de meivakantie gesproken, weet je wie er ook meivakantie heeft? Ik. Voor het eerst sinds jaren. En weet je wie toen al hun overredingskracht hebben ingezet om hun oudste dochter nog één keer mee te krijgen naar Zuid-Frankrijk?

Om een lang verhaal kort te maken: morgenochtend vlieg ik om half acht naar Lyon, waar mijn ouders en zusje (die daar zaterdag al zijn heengereden) me komen ophalen. Klaar om een week niets anders te doen dan wandelen, lezen (op mijn e-reader dit keer, er passen geen 18 boeken in mijn handbagage), en om misschien eens een potje tafeltennis te spelen met mijn zusje. Mijn vader heeft beloofd dat we samen gaan koken, dus ik ga mijn familie ook eens introduceren in de wondere wereld van tofu. (Koken in plaats van hutten bouwen, waar is de tijd gebleven!)

Veel mooier dan dat kan het niet worden, toch? Oké, er is één belangrijk verbeterpuntje, en dat is dat ik alsnog om vier uur op moet staan om op tijd op het vliegveld te zijn*. Maar goed, dat vroege opstaan ben ik vast weer vergeten zodra ik onderweg ben. Zo gaat het immers altijd.

frankrijk vakantie

Foto door Muh Vadur, die me via whatsapp alvast laat zien wat me te wachten staat

*Nou ja, eigenlijk is er nog een ander tamelijk reusachtig verbeterpunt: dat mijn vriend niet mee kan. Dat vind ik stiekem best wel jammer.

16 Comments

Filed under op stap, vroegah

we gingen dus naar wheatus

wheatus concert melkweg amsterdam

Spoiler: na het concert gingen we met de zanger op de foto

Kennen jullie het nummer Teenage Dirtbag van Wheatus nog? Kwam uit toen ik een jaar of tien was. Het was mijn eerste lievelingsnummer ooit dat geen kinderliedje was. Op mijn vijftiende kocht de enige Wheatus-cd die in de Mediamarkt stond, en af en toe stuurde Nicole me een nummer via MSN. (Dat waren nog eens tijden).

Nou, die band speelde gisteren dus in de Melkweg. In de eerste instantie wist ik niet of ik er wel echt heen wilde – niet omdat ik ze niet nog steeds regelmatig luister, maar omdat ik bang was voor een nagenoeg lege zaal met alleen maar mensen die schreeuwden om Teenage Dirtbag. Erg veel hits hebben ze in ons land namelijk niet meer gescoord sinds dat nummer (geen, eigenlijk). Maar toen zei Nicole een week terug dat ze wel heel graag wilde. En wie ben ik om haar wensen te negeren?

We kunnen wel zeggen dat het een… heftige ervaring was.

Er gebeurden gewoon ALLEMAAL dingen! Zo stonden we rustig te praten in afwachting van het voorprogramma, kwam ineens Brendan B. Brown (de zanger) de zaal in om met mensen te praten. Dat heb ik nog nooit gezien, een muzikant die vóór een optreden al gezellig komt doen. Nicole en ik raakten hier zo door van slag dat we er niet eens naar durfden te kijken. Toen we ons door twee voorprogramma’s hadden geworsteld (grapje, die waren best goed) begonnen ze, en het was ZO LEUK. Ze speelden zonder setlist, het publiek mocht roepen wat er gespeeld moest worden (en oké, soms negeerden de band dat en deden ze gewoon waar ze zelf zin in hadden). Het was een zeer interactieve ervaring. Heel erg gezellig, vooral.

Trouwens, een tijdje geleden had ik iemand zien lopen met een tasje waar Teenage Dirtbag op stond. Mijn hart sloeg over van geluk (ze bestaan nog, Wheatus-fans van dertien!) maar al snel kwam ik erachter dat One Direction dit nummer regelmatig speelt tijdens concerten. Heel even werd ik hier heel blij van – maar dat was wel over toen ik hun versie luisterde. Die is echt om te janken zo zoutloos.

Maar Wheatus vindt het wel leuk, vertelde de zanger tijdens het concert, want de cover zou een positief effect hebben op de inkomsten van Wheatus (die sinds een ruzietje met Sony – iets met weigeren te playbacken bij Top of the pops – alles in eigen beheer uitbrengen). Hij zei ook dat ze als dank een tijdje You don’t know you’re beautiful speelden tijdens concerten, tot een of andere oude man met een groene hanenkam het niet meer trok en het podium opklom om hem aan te vallen.

Ik was een beetje teleurgesteld dat ze het nu niet toch even speelden (er was geen groene hanenkam te zien!), maar ja, je kunt niet alles hebben.

Het was echt een heel goed concert, live klonk alles beter dan ik ooit had durven hopen. Maar het was ook raar. Voornamelijk omdat Nicole en ik er echt nooit aan gedacht hadden dat dit zou gebeuren. De laatste keer dat Wheatus in Amsterdam speelde, was zo’n vijftien jaar terug. En dan zie je ze ineens toch. Dan sta je daar, tevreden dat je een goeie plek hebt, dat het publiek allemaal verschillende nummers wil horen, dat je zelf bijna alles kent, en na afloop komt Brendan B. Brown je bedanken voor je komst (natuurlijk bedank je terug, en oh ja, ga je meteen maar met ‘m op de foto).

En toen het uiteindelijk toch “Teenage Dirtbag time” werd, zoals de band het noemde, zongen we eerst het ‘meisjesstukje’ uit het nummer (I’ve got two tickets to Iron Maiden baby, come with me Friday don’t say maybe, I’m just a teenage dirtbag baby, like you), en daarna zong de zanger dat stuk nog eens in z’n eentje.

Hij zong het net zo hoog als in het origineel.

16 Comments

Filed under muziek, op stap

nooit genoeg efteling

Een van mijn favoriete jeugdherinneringen is die keer dat we niet naar het bos gingen. Mijn moeder had dit uitje gepland toen ze hoorde dat ik voor tekenles een boomblad moest hebben om na te tekenen. We zouden samen met mijn vader, broertje en opa op zoek gaan naar het meest geschikte blad. Mijn oma bleef thuis om op mijn zusje te passen – die was toch te klein om de natuur te appreciëren.

Het was op een zaterdag- of zondagochtend en ik weet nog wel dat mijn broertje en ik totaal geen zin in hadden om rond te lopen in zo’n bos, wij hadden wel wat beters te doen. Het was ook nog eens verschrikkelijk lang rijden, we zaten echt een uur in de auto, alleen maar om buiten te wandelen, iets waar je niet mee aan moet komen bij kinderen onder de tien (of twintig). Toen stelde mijn moeder ineens voor dat ik zou lezen wat er op de borden langs de weg stond.

Op dat bord stond van alles, maar er was één woord dat eruit sprong: Efteling.

“We gaan naar het sprookjesbos!” lachten mijn moeder, vader en opa.

Nou, dat hielp wel de stemming te verbeteren. Ik kan me verder niet zo goed herinneren hoe die dag verliep – om eerlijk te zijn ben ik zo vaak in de Efteling geweest dat ik die keren niet uit elkaar kan houden. Het is niet zo dat we elk jaar gingen, maar euhm… om het jaar? Ik vind het altijd heel verwarrend om te horen dat sommige mensen, zoals mijn vriend, daar zelden geweest zijn. Natuurlijk weet ik dat het superduur is (niet dat mijn ouders zo rijk zijn, maar ja, zij hadden de Efteling kennelijk als prioriteit) en dat heel veel volwassenen geen zin hebben om een hele dag in een suikerzoet attractiepark in Brabant te vertoeven, maar aangezien ik er zelf zo vaak geweest ben, dacht ik lang dat dit de norm was.

Een hele fijne norm, want het was altijd weer fantastisch. Dagen van tevoren waren mijn broertje en ik al high van geluk, en de dagen daarna ook. De Efteling was het ultieme geluk, met als hoogtepunten natuurlijk de luttele minuten die je in Fata Morgana en Droomvlucht doorbrengt. Als je één reden nodig hebt om kinderen te nemen, dan is dat wel dat je met ze naar de Efteling kunt gaan. Dat is beter dan drugs.

Inmiddels ben ik oud en verbitterd en niet meer zo goed in me laten meeslepen als vroeger, waardoor het vooruitzicht van rondlopen tussen de laven me niet meer zo uitzinnig blij kan maken als toen. Niet zó blij dus – dit betekent niet dat ik er niet ontzettend naar uitkijk om aankomende zondag gedag te zeggen tegen mijn oude vriend Hugo en dat ik as we speak Eftelingmuziekjes zit te luisteren om er alvast een beetje in te komen. Dit keer ga ik met mijn opa, moeder, broertje, nichtje, neefje, oom, tante, de andere oma van mijn neefje en nichtje en mijn vriend (die nu echt eens een keertje in Villa Volta moet). Mijn vader blijft bij mijn zusje, die door ziekte niet mee kan. Mijn oma is er niet meer (maar als er een hemel zou zijn, zou ze tevreden op ons neerkijken, opgelucht dat zij niet door dit park hoeft te struinen).

Maar lief zusje, niet getreurd: volgend jaar gaan we gewoon weer. En omdat je dan extra lang niet geweest bent, wordt het vast leuker dan ooit, let op mijn woorden.

vliegende hollander efteling

En dan gaan we gewoon hierin, daar ben je dan wel oud genoeg voor

23 Comments

Filed under op stap

belangrijke informatie over ibiza

Vorige week zat ik op Ibiza, door mijn moeder ook wel omgeschreven als “dat goddeloze oord”. Gelukkig was ik met drie hele stoere vriendinnen die me konden beschermen tegen de verleidingen van pillen, gokken en gratis drankjes van enge mannen (grapje, grapje, hoewel we wel een keer een gratis pizza kregen maar dat was van de barman dus dat telt niet). Omdat ik niet doe aan dag-tot-dag-reisverslagen (ik vertel liever zo min mogelijk, dan lijkt het veel interessanter) maar wel graag over mijn vakantie wil lullen, zal ik mijn ervaringen puntsgewijs bespreken:

  • Om maar te beginnen met mijn favoriete moment van de hele week: toen we lekker veganistisch aan het eten waren in een new age-restaurant en Tessa ons leerde hartenjagen. Eerst snapte ik er niets van, maar toen het kwartje eenmaal was gevallen bleek ik een ongekend talent en dat heb ik iedereen continu ingewreven. (Oh, en nu doe ik het weer!) Wat het nog beter maakte, was dat er verderop een paar gasten capoeira aan het doen waren, iets wat verder niemand van mijn reisgezelschap interesseerde toen ik ze er enthousiast op wees maar goed ik heb het toch maar mooi gezien.
ibiza vegetarisch restaurant

Toen ze nog niet wisten wat voor gigantische nederlaag ze te wachten stond

  • Winkels, bars en personen die je ‘goedkopere’ kaartjes aanbieden voor dure clubs, hanteren nooit dezelfde officiële prijs. Ik weet nog steeds niet of de Pascha nou 48, 56 of 65 euro kost.
  • Goed uitgaan in Ibiza is trouwens moeilijker dan je denkt. Of misschien waren wij gewoon te naïef. Oh, en pre-parties beginnen daar om twee uur ‘s nachts.
  • Er wonen echt gekke wezens in het stadje waar wij verbleven:

ibiza santa eularia des riu

santa eularia des riu ibiza

  • Niet alles in Ibiza is duur. Wij hadden expres een appartement met keuken geboekt, maar in deze buurt kon je zo goedkoop uit eten dat we nooit kookten. Het feit dat het die ene keer dat we een ei bakten een half uur duurde voordat het elektrische fornuis er klaar voor was, speelt ook mee.
ibiza

Dit was wel duur

  • Ibiza is echt heel mooi. En de temperatuur is zalig.

ibiza

  • Die mensen van ons appartement waren trouwens echt raar. Toen we in het Engels vroegen hoe we uit moesten checken als we buiten receptie-uren weg moesten, kregen we een heel verhaal in het Spaans terug. Toen duidelijk werd dat we elkaar niet konden en zouden begrijpen, moesten we onze vraag maar op een briefje schrijven en achterlaten. We hebben nooit antwoord gekregen.
  • Gareth Gates treedt nog steeds op.
  • De bussen rijden op tijd! En dat in Spanje!
  • Verzeild raken op een prachtig verscholen Lonely Planet-achtig strandje met schitterende rotsen waarvan je in het helderblauwe water kunt springen (niet dat ik dat durfde) zijn leuk en aardig, maar wel een beetje jammer dat je dit alleen stiekem kunt vastleggen omdat er anders woedende naakte locals hun hond op je afsturen.
ibiza

Superonopvallend dit

  • Mijn innerlijke woede kwam voor het eerst in tijden weer eens naar buiten. Toen we bij één of andere Silent Disco-bar zaten, kwam er ineens een optocht van de Pascha langs. De optocht bestond uit allemaal zingende jongeren die verkleed waren als hippie, in de hoop mensen naar die club te lokken. Ik vond het ZO stom. Ten eerste, haat ik hippies (ja vrij suf als je naar Ibiza gaat) ten tweede, nephippies zijn nog erger, en ten derde, wat een onzin, zo’n geldverslindende optocht. Dus ik bleef boos zitten terwijl mijn vriendinnen gingen genieten van het schouwspel. Dat was ook het moment waarop we die gratis pizza kregen. Ik had geen honger, maar omdat ik het zielig vond voor de barman, at ik hem toch voor de helft op.
ibiza silent disco

Vlak voordat het mis ging

  •  Als je soms denkt dat alleen Amsterdam-Noord en Purmerend op dat eiland zitten: nee, dat is niet waar. Ibiza wordt gedomineerd door Duitsers.
  • Tip: koop nooit de allergoedkoopste beachball set van de souvernirwinkel, TENZIJ je wilt dat het batje  binnen vijf minuten uit het handvat schiet en op je teen valt.
  • Tip 2: vergeet nooit je enkels in te smeren.
  • Met je vrienden op vakantie gaan is trouwens vet leuk zelfs al moet je je altijd aanpassen aan het wakkerste persoon, omg luvya 4-ever
ibiza

Maar of het wederzijds is

ibiza

Ik zou het niet durven zeggen

18 Comments

Filed under op stap