Monthly Archives: June 2020

en toen … was mijn boek er

Precies twee weken geleden zou ik een doos met auteursexemplaren van Bijna Echt ontvangen. Toevallig op een woensdag – mijn vrije dag. Gelukkig maar, want van concentreren was die dag natuurlijk écht geen sprake.

Woensdagochtend vroeg begon Het Grote Wachten. Ik deed extra veel make-up op. Ik dronk koffie met Tim op het balkon. Ik kreeg supermooie bloemen en zette ze in vazen. Ik ruimde iets op. Ik wachtte, ik wachtte, ik wachtte. Uiteindelijk ging ik maar Sims spelen om mezelf af te leiden. Rond een uur of half 6 dacht ik: het is te laat, hij komt niet meer. Dus ging ik wandelen. Nog geen 10 minuten later kreeg ik een appje van Myrthe van Blossom Books: dat mijn pakket er zo aan zou komen.

En toen ik thuiskwam stond er inderdaad een doos vol boeken op de eettafel. (En wijn, en hapjes, ha!) (Die had Tim trouwens aangenomen, de bezorger had niet ingebroken hoor). Eindelijk kon ik mijn eigen boek vasthouden. Ik kon het vastpakken en ermee gooien en erdoorheen bladeren. En dat heb ik ook precies gedaan (dat laatste wel heel erg snel en zonder daadwerkelijk naar de bladzijden te kijken want ik was véél te bang om fouten te ontdekken).

Je eigen boek in je handen hebben is een bizar gevoel en tegelijkertijd ook best wel ‘natuurlijk’. Je hebt er zo lang aan gewerkt, je weet dat het eraan komt, én je hebt de cover ook al heel vaak bekeken op het internet, dus het plaatje in je hoofd was redelijk correct. Het is net een baby krijgen, joh. (Maar dan zonder dat je uitscheurt tijdens de bevalling.)

Dus toen was Bijna Echt echt echt.

Tenminste, dat was het voor mij, want door een logistiek probleempje duurde het wat langer voordat hij in de winkel lag (hoewel hij wel al eerder op de e-reader verkrijgbaar was). Afgelopen zaterdag zie ik meer als de ‘echte’ lanceringsdag, want toen kreeg ik allemaal appjes en Instagram-berichten en foto’s van dat hij bij veel mensen thuisbezorgd was en in de boekwinkels lag (nog lang niet overal, maar … het begon!)

Sindsdien krijg ik allemaal berichten beginnen van mensen die hem aan het lezen zijn. Mensen die ik ken, en mensen die ik niet ken. Dat gevoel is echt geweldig maar ook doodeng. WANT WAT NOU ALS MIJN VRIENDEN ALTIJD VAN ME DACHTEN DAT IK EEN GEWELDIGE SCHRIJFSTER ZOU ZIJN EN DAT NU TEGENVALT. En bij de mensen die ik nog niet ken: WAT NOU ALS ZE ME GAAN CANCELEN EN OP TWITTER SCHRIJVEN ‘Lisa van Campenhout is trash 🚮’ (met die emoji erbij ja).

Dat is tot dusver nog niet gebeurd, maar wat er niet is, kan nog komen, natuurlijk. Ik vind het zo ontzettend leuk om de eerste reacties te lezen en er met lezers over te praten. Het is waanzinnig dat echte mensen iets lezen dat ík heb geschreven. En dat ze het nog leuk vinden ook! Sorry om nog zo’n cliché te gebruiken, maar: dit voelt als de vruchten plukken van je werk.

Dus …. iedereen die de afgelopen tijd Bijna Echt heeft gekocht, me er een berichtje over heeft gestuurd, een review heeft geschreven, er iets over op internet heeft gedeeld of wat dan ook: ontzettend bedankt, dat doet me zó goed! Je wilt niet weten hoe bijzonder het is om zoiets te horen over iets dat uit jouw hoofd komt (note to self: ik moet ook meer aan mensen laten weten wat ik van hun werk vind, ik denk er nooit aan om dat te doen maar het is zo waardevol!). Speciale roze unicorn glitter-thanks voor Lisette Jonkman, die niet alleen de lovende achterflapquote schreef maar ook nog het boek 9364 keer op Instagram heeft aanbevolen: je bent geweldig en ik ben je zeer dankbaar.

En nu ligt hij dus in de meeste winkels. Vanmiddag ben ik al even bij Scheltema in Amsterdam langsgegaan om te kijken hoe hij daar tussen de andere young adul-boeken lag. Zo absurd om iets in de winkel te zien dat ik zelf gemaakt heb (een flinke stapel nog wel!) maar niet meer echt ‘van mij’ is. Ik bedoel, ik kon moeilijk met die boeken de deur uitlopen. Dat heet dan diefstal. Dus ik hield het bij foto’s maken.

En blij zijn.

PS Als je mijn boek nog niet hebt gekocht maar dat nog wel wilt: heel graag! Als ze hem bij je lokale boekhandel niet hebben, kun je hem ook altijd nog daar laten bestellen, dat kost jou niets extra’s. Je kunt hem natuurlijk ook als e-book kopen. En als je denkt ‘meh, ik ben minimalist’: je zou me ook een groot plezier doen als je hem bij je bibliotheek zou aanvragen! Dan zien ze dat er interesse is en dan kopen ze het (sneller) in (denk ik zo).

5 Comments

Filed under lisa schrijft een boek

doe iets

Sinds George Floyd in Minneapolis werd vermoord door een agent, wordt mijn Instagram-timeline overspoeld met berichten over anti-racisme. In het begin scrolde ik erlangs, net zoals ik langs de meeste dingen scroll. Ik leef soms een beetje in mijn eigen wereld, en ik vond het heel erg wat er gebeurd is, maar ik dacht … dit is in Amerika, ik kan niets doen.

En, eerlijk is eerlijk: ik zag mezelf ook al als anti-racistisch, dus ik het voelde niet alsof die berichten voor mij bedoeld waren. Ik weet wat ‘white privilige’ is en dat ik ervan profiteer dat ik wit ben, of ik dat nu wil of niet. (Wil ik niet. Maar het is nu eenmaal zo.) Ik ben tegen zwarte piet. Als ik iets negatiefs denk over iemand die zwart of anderszins niet-wit is (in de media of IRL), probeer ik bij mezelf na te gaan of het écht gaat om wat die persoon doet, of dat ik toch onbewust racistische vooroordelen heb.

Dus ik had niet echt het idee dat ik wat moest doen. Maar daar hebben al die berichten op Instagram dus toch verandering in gebracht. Langzaam ben ik gaan beseffen dat ik als wit, geprivilegieerd mens mijn verantwoordelijkheid moet nemen. En met deze blogpost hoop ik anderen te overtuigen om dit ook te doen. (En met ‘anderen’ bedoel ik voornamelijk witte lezers, maar misschien ook lezers met een andere huidskleur die zelf niet al veel te maken krijgen met racisme)

Want we kunnen écht wel meer doen dan onszelf op de borst kloppen omdat we onszelf niet racistisch vinden. We kunnen actief proberen om racisme te beëindigen. Niet om onszelf alsnog op de borst te kloppen, maar omdat wij als imperfecte wezens deze imperfecte wereld beter kunnen maken.

Teken een petitie. Deel toch posts over racisme op social media, zelfs al denk je dat je volgers dit inmiddels wel weten. Zeg er wat van als iemand een (onbewust) racistische uitspraak doet, ook al vind je het eng. Je kunt niet alles in één keer goed doen (doe ik ook niet) maar je kunt wel je best doen. Doneer geld. Op https://blacklivesmatters.carrd.co/#donate staat een overzichtelijke lijst met organisaties en acties waar je aan kan doneren.

En als je nu denkt, ‘eh ik weet niet zo goed waar dit allemaal over gaat’: lees op internet over racisme en wat je ertegen kunt doen. Bekijk een documentaire, lees een boek. (Zelf wil ik beginnen in Me and White Supremacy – ik heb zelf ook nog veel over dit onderwerp te leren). Luister als zwarte mensen (en mensen met een andere huidskleur dan wit) vertellen over hun ervaringen met racisme – op Instagram, op het internet en in het echt (maar ga hen alsjeblieft niet zomaar aan hen vragen wat je moet doen. Google is your friend).

Misschien denk je nu: ‘poe poe, wat een Instagram-hype om te laten zien hoe goed je wel niet bent’. En ik snap de gedachte wel. Ik kan me voorstellen dat veel witte mensen het gevoel hadden dat ze ‘even’ iets moesten zeggen om te laten zien dat ze niet racistisch zijn, maar het daarna meteen weer vergaten. Als je je nu aangesproken voelt: je reactie is menselijk, maar je kunt beter. Kijk bijvoorbeeld op https://blacklivesmatters.carrd.co/ voor inspiratie voor die je kunt doen (zoals doneren en petities tekenen). Het lijkt misschien een beetje random om nú in actie te komen, maar je zult het toch ooit eens moeten doen. En nu is er momentum. Als we massaal aan de slag gaan, kunnen we samen veel bereiken.

Zie het als een springplank voor de rest van je leven.

6 Comments

Filed under voornemens