de schaamte van de wannabe

Er zijn dingen die je gewoon niet doet, omdat ze te gênant zijn. Zeggen dat je een boek wilt schrijven, bijvoorbeeld. Dat is best wel gênant, op dezelfde manier waarop het gênant is om te zeggen dat je Hollywoodster en/of de nieuwe Ali B. wilt worden. De kans dat het je gaat lukken, is namelijk best wel klein. Iederéén wil een boek schrijven, bijna niemand wordt ook echt uitgegeven. En als je toegeeft literaire aspiraties te hebben maar op je sterfbed nog steeds Ongepubliceerd Auteur bent, nou, dan weet iedereen maar mooi dat je hier toch niet intelligent/interessant/indrukwekkend genoeg voor was.

Als je Nederlands hebt gestudeerd, zoals ik, dan is het¬†nog g√™nanter¬†om schrijver te willen worden. Gewoon, omdat het zo voor de hand ligt. Onlangs vertelde¬†Connie Palmen (die dezelfde studie heeft gedaan als ik, whoohoo) daar in De Wereld Draait Door¬†over: volgens haar wil 9 van de 10 studenten Nederlands schrijver worden. “Dus daar had je het niet over, het meest g√™nante dat je tegen elkaar kon¬†zeggen was dat het echt je bedoeling was om een roman te schrijven. Dus daar zweeg je over. Terecht.”
Ze schaamde zich naar eigen zeggen ‘kapot’ en verborg daarom zelfs voor¬†de studiegenoot met wie ze haar scriptie over Hegel schreef (= Matthijs van Nieuwkerk. Echt!!! Succesvolle lichting hoor) waar ze mee bezig was. En dan ineens, BAM, in alle bladen shinen met De Wetten. Gewoon, casual, je weet wel. Zoals het hoort.

Literaire instanties maken het niet minder gênant om schrijver te willen worden. Eén blik op de gemiddelde uitgeverijwebsite en je voelt je net een straathond die om voedsel bedelt. Overal staat dat de redacteuren het Heel Druk Met Alle Ongevraagde Inzendingen hebben en dat je daarom 3957 maanden moet wachten tot je hoort of ze je diepste zieleroerselen wat vinden Рals je ooit al een reactie krijgt. Ik geloof dat ze een ontmoedigingsbeleid voeren. Logisch, maar leuk is het niet.
Dat ontdekte ik ook toen ik een jaar of twee geleden een verhaal naar een literair tijdschrift stuurde.
Onder het kopje ‘inzenden’ op de website van het tijdschrift stond al zoiets van: Ja hallo iedereen stuurt ons de hele tijd maar verhalen terwijl niemand ons tijdschrift leest dus koop ons blad dan mag jij je verhaaltje insturen dan geven we je nog feedback ook maar dan moet je het wel echt kopen h√® beloofd?!?
Zelf had ik het tijdschrift inderdaad nooit gekocht – ik had het wel gelezen, maar dat was in de UB, dat kon die redactie ook niet weten.
Dus ik dat tijdschrift bestellen en vervolgens mijn verhaal insturen. Volgens mij had ik zelfs het bestelnummer in mijn e-mail gezet, gewoon, zodat ze konden zien dat ik me echt braaf aan de afspraak had gehouden.
Twee dagen later kreeg ik een e-mail terug, een standaardmailtje. Ik weet niet meer letterlijk wat erin stond, maar het was iets in de trant van: TJONGEJONGEJONGE. HET LIJKT WEL ALSOF IEDEREEN TEGENWOORDIG MAAR DENKT DAT-IE KAN SCHRIJVEN. EN DAT TERWIJL ER NOOIT NIEMAND OOIT OOK MAAR IETS NOG LEEST. JIJ OOK NIET, ONTZETTENDE IDIOOT DIE DENKT DAT-IE IETS VOORSTELT OM ONS ZOMAAR ONGEVRAAGD OP TE ZADELEN MET JE KUTVERHAAL TERWIJL WE HET AL VEEL TE DRUK HEBBEN MET HET NAKIJKEN VAN AL DIE ANDERE ONGEVRAAGDE WANSTALTIG SLECHTE PROZA VAN TRIESTE WANNABES ZOALS JIJ. HOE DURF JE?!?
Mijn verhaal werd niet gepubliceerd, en ik heb ook nooit mijn beloofde feedback ontvangen Рzelfs niet toen ik er nog eens om vroeg, en erbij zette dat ik toch écht een tijdschrift had gekocht. Misschien had ik ze er nog een keer extra aan moeten herinneren, maar ik durfde niet zo goed.

Dus ja, als ik me nog niet schaamde voor mijn stiekeme aspiraties, dan doe ik dat nu wel. Want die had ik en heb ik nog steeds Рjullie dachten toch niet dat dit een zuiver theoretische blog was? Nee, deze hele blogpost is eigenlijk gewoon een inleidinkje om te vertellen dat jullie niet boos moeten zijn als ik wekenlang niet blog, omdat er nu eenmaal een beperkt aantal uren in een dag zitten en ik ook nog gewoon moet werken. Ik ga natuurlijk niet hardop zeggen wat ik in mijn vrije tijd uitvoer, dus als er nooit iets gebeurt, moeten jullie maar denken dat ik al die tijd gewoon truien aan het bekijken was op Pinterest. En mocht ik ooit bij De Wereld Draait Door zitten, nou, dan kunnen jullie zeggen dat jullie het altijd al aan hebben zien komen.

11 Comments

Filed under de ongemakken des levens

maart a.k.a. de langste maand waarin het minst gebeurde

Hallo lieve leuke slimme bloglezers, hoe gaat het met jullie? Met mij gaat het goed. Ik heb een beter gevoel bij het schrijven van dit maandoverzicht dan anders. Normaliter is een maandoverzicht schrijven best confronterend: iedere keer besef ik weer dat de tijd in een angstaanjagend razend tempo voorbij vliegt, en dat ik al bijna een oud verrimpeld omaatje ben in een wereld die is overgenomen door robots.

Dit keer heb ik echter voor het eerst het idee dat de afgelopen maand vrij lang duurde. Niet té lang, hoor, van mij had maart best nog langer mogen duren, ik vond het wel lekker. Geeft me meteen het gevoel dat ik wat meer grip heb op mijn leven. Of zo. Weet niet of dit ergens op slaat, maar goed, mijn gevoelens slaan heel vaak nergens op, dat mag in deze moderne samenleving gewoon.

De grap is wel dat ik me bijna NIETS meer kan herinneren van deze maand. Geen idee of dat komt doordat ik zo vergeetachtig ben, of dat ik misschien gewoon niks heb uitgevoerd. Ik vermoed het laatste.

GELD UITGEVEN MOOIE PLANNEN MAKEN

Maart was niet echt de maand van leuke dingen doen, maart was meer de maand van plannen maken om een andere keer leuke dingen te gaan doen. Zo vlieg ik eind april naar Marseille voor een weekje Frankrijk met mijn ouders en zusje en ga ik 3 (!!!) keer naar een show met queens van RuPaul’s Drag Race, twee keer in juni en √©√©n keer in september. (Er bestaat een kans dat ik ga huilen als ik Alaska 5000 zie) (nee grapje dat soort dingen doe ik niet hoor) (alhoewel JE WEET MAAR NOOIT). Ennnnn ik ga ook naar Disneyland met Tims familie voor de 90ste verjaardag van Tims oma. Mag ik iedereen gaan rondleiden, want dit wordt dus mijn 8ste keer Disneyland. In totaal heb ik 21 dagen van mijn leven in dit park gespendeerd. Jullie denken misschien dat dit een grapje is, maar dat is het niet.

ziek

Ik was ziek, en behoorlijk lang ook. Dat was best wel een teleurstelling, want ik wil mensen graag laten geloven dat het veganisme je, naast de gave om supersnel ingredi√ęntenlijsten te lezen, ook een superieure gezondheid bezorgt. Helaasch helaasch, ik heb nog steeds geen superkrachten gekregen van al die edelgist. Moet er wel bij zeggen dat de laatste keer dat ik echt ziek was al bijna een jaar terug plaatsvond, maar toch. Was het liever niet geweest. Maar ik was het dus wel.

—Oh oh Den Haag—

Tim en ik deden een dagje Den Haag. Konden we lekker naar het Binnenhof en nog lekkerder eten (Foam en de Vegetarische snackbar stelden niet teleur!!!). Oh, een koffie drinken op het terras, en naar Scheveningen lopen Рom daar wéér op een terras te gaan zitten. Ik geloof dat het een teken van Echte Volwassenheid is als je alleen nog maar leeft om te eten en te drinken. En om naar oude gebouwen te kijken, want ik heb me weer vergaapt aan al die pracht&praal in onze hofstad hoor, dat mogen jullie best weten.

Verder ……………

  • Keken Tim en ik Paris is burning, een documentaire over de drag ball scene eind jaren ’80 in New York. Oh, en een documentairereeks over hiphop die heel leerzaam was: ik begrijp nu EINDELIJK wat een MC precies doet.
  • Aten we bij Spirit. Ik was¬†al eens bij de vestiging in Rotterdam geweest, maar nu zit er sinds kort eentje niet heel ver van ons huis, wat op zich wel een van de betere dingen is die mij dit jaar zijn overkomen.
  • Zat ik iedere vrije minuut op mijn balkon in de zon (want damn, wat was er veel zon!¬†Ik moet eigenlijk bezorgd zijn¬†want opwarming van de aarde maar wat is zon toch fijn mensen!)
  • Las ik veel boeken.¬†Zo veel dat ik niet eens meer weet welke.
  • Ging ik weer wat harder aan de slag om mijn #verrotteknie weer wat minder verrot te krijgen, maar dat is een verhaal waar ik binnenkort een aparte blog aan zal wijden.
  • Deed ik weer eens een interessant haarwasexperiment, maar ook dit is te belangrijk om weggestopt te worden onderaan in een maandoverzichtje, dus ook dit verhaal krijgt een aparte post.
  • Maakte ik nog 500 foto’s voor mijn nieuwe rubriek #badfashionblogger, maar schreef ik¬†slechts 1 blog. En ja, ook die houden jullie tegoed. (Damn, hoeveel blogs moet ik wel niet gaan posten in april om een beetje bij te blijven???)
  • Had ik een running dinner met mijn collega’s, wat vet leuk was, omdat je zo ook eens elkaars huizen te zien krijgt. Bonus: het eten was suuperlekker.

Oké maar wat ga je doen in april dan

April wordt de maand waarin ik mijn virusbeveiliging ga updaten, want ik typ dit nu op 2 april en ik krijg de hele tijd meldingen dat ik dat moet doen. Oké, lekker flauw. Ik heb niet zo heel veel plannen voor april, geloof ik. Ik wil graag weer eens 7 kilometer hardlopen. Mijn knie kan momenteel 4 kilometer aan, en ik hoop dat als ik heeel hard mijn best doe met spierversterkende oefeningen, ik er 3 aan kan plakken. Het getal 3 is vrij arbitrair, maar ik vond 2 zo weinig en 4 een beetje ambitieus, dus vandaar.

Verder ga ik aan het einde van de maand natuurlijk op VAKANTIE, dus op zich kan deze maand nu al niet meer stuk. Ik zit er trouwens over te denken om Planet Coaster (de nieuwste Rollercoaster Tycoon) te kopen om me weer een beetje kind te voelen, maar ik ben bang dat ik dan mijn huishoudelijke/intellectuele taken ga verwaarlozen, wat op zijn minst ironisch te noemen is, maar goed, mijn leven is ook op andere fronten net een Alanis Morissette-album, dus ergens verbaast het me ook weer niks.

9 Comments

Filed under maandoverzicht

iedereen varkensmishandelaar

varkens eten dierenmishandeling

Ik wilde vandaag eigenlijk een ouderwets gezellig blogje waarin ik mezelf belachelijk maak schrijven (iets over mijn niet al te hoge studieschuld die me desondanks slapeloze nachten bezorgt), maar ik moet het toch even ergens anders over hebben. Het is niet leuk, het is niet gezellig, het is niet grappig, maar goed, je kunt niet iedereen te vriend houden, en zeker niet in deze bizarre fucked up wereld van ons.

Het onderwerp van vandaag: het horrorslachthuis in Tielt. Je weet wel, waar varkens aan hun oren werden getrokken en zo. Afijn, ik hoef het niet te herhalen het was overal in het nieuws en op iedereens Facebook. Allemaal weer even lekker boos, en gechoqueerd, en verdrietig dat dit soort dingen Echt Gebeuren. Ik heb er tot nu toe niet echt woorden aan vuil gemaakt – gewoon, omdat ik er niets over te zeggen had wat ik nog niet eerder had gezegd. Het is een beetje als de zoveelste weirde uitspraak van Trump: je kunt wel roepen “omg wat een idioot dit kan echt niet”, maar dat is¬†toch een beetje preaching to the choir. Ik weet dat dit soort dingen gebeuren (daarom ben ik ook zo’n militante veganist), jij weet dat dit soort dingen gebeuren. Iedereen die niet totaal losgeslagen is van de werkelijkheid,¬†weet dat dit soort dingen gebeuren.

Feit is alleen dat mensen dit soort dingen voor zichzelf ontkennen, wegmaken, negeren. Want da’s makkelijk, en wel zo gezellig. En ja, echt supererg man van dit slachthuis, maar ja dat gebeurt natuurlijk niet overal hoor. Ech nie. Bovendien … B A C O N !!!

Wellicht gebeurt dit niet OVERAL, maar dit slachthuis is niet de enige. Stiekem opgenomen filmpjes bewijzen keer op keer dat mensen in slachthuizen weinig geven om de gesteldheid van de dieren die ze doodmaken. Daarnaast: is ‘net wat minder erg’ niet net zo verschrikkelijk? Het blijft mij verbazen dat mensen dit soort¬†‘normale’ beelden¬†van bijvoorbeeld Boer zoekt vrouw¬†gewoon slikken. Varkens op een betonvloer die zich niet eens kunnen omdraaien¬†– waarom zou je doen alsof dat gewoon ‘een beetje vervelend is’ en verdergaan met vlees kopen alsof er niks aan de hand is, terwijl je ook gewoon fatsoenlijk kan leren koken met tofu?

Zoals ik al zei, ik wilde er eigenlijk niets meer over zeggen¬†want ik had het al te vaak gedaan, maar toen las ik dit artikel van 925,¬†wat het Woedende Vuur weer opnieuw in mij aanwakkerde (echt, jammer dat jullie niet bij mij in de kamer zitten, dan hadden jullie me wild met mijn ogen zien draaien terwijl ik witheet werd, dat was echt grappig geweest). Lees het artikel even; hierin wordt berekend dat er bij dit slachthuis zo weinig geld wordt verdiend dat de situatie voor het personeel gekmakend is – letterlijk dus. Geen excuus om maar meteen Saw‘tje te spelen, maar het laat wel weer eens zien dat onze geest onder erbarmelijke omstandigheden niet al te lekker werkt. Iets dat we eigenlijk al wisten van al die gruwelijke mishandelingen/slachtingen van mens op mens in oorlogstijden.

Het slachthuis een boeman? Natuurlijk. Maar het slachthuis is niet de enige schuldige uit dit rijtje.

Zolang supermarkten tegen iedere morele prijs winst willen maken en daarom eisen dat ze vlees kunnen inkopen voor bijna gratis, gebeurt dit.
Zolang consumenten (jij en ik dus) een bodemprijsje willen betalen voor hun vlees, gebeurt dit.
Denk er volgende keer alsjeblieft eens ff aan als je een stuk vlees eet. Jij betaalt immers voor deze mishandeling. Niet veel, maar toch.

14 Comments

Filed under vegashizzle

10 dingen die je beter kunt doen dan om 5 uur ‘s ochtends je eigen deur intrappen en je onderburen de stuipen op het lijf jagen

Ok√©, ik geef het toe: na het uitgaan thuiskomen en dan ontdekken dat je je sleutels niet bij je hebt, is balen. Dat je huisgenoten vervolgens niet opendoen als je aanbelt, is √≥√≥k balen. Ik kan me¬†eigenlijk wel voorstellen dat je dan geneigd bent om je eigen deur maar gewoon in te trappen. Ik bedoel, je bent dronken en je wilt wat. Toch is dat niet zo’n goed idee, want a) het lukt je waarschijnlijk toch niet, want je bent dronken, b) als het lukt, zit je vervolgens met een kapotte deur, en c) het is vijf uur ‘s ochtends: dat is al praktisch dag! Damn, je kunt toch nog wel heel even wachten tot je huisgenoten weer aanspreekbaar zijn?

Speciaal voor jou, lief leuk persoon dat zichzelf om vijf uur ‘s ochtends heeft buitengesloten en nu zijn onderburen de stuipen op het lijf jaagt door als een gek tegen gezamenlijke voordeur te trappen, heb ik wat tips.¬†Er zijn namelijk dingen die veel leuker, slimmer en productiever zijn om te doen dan vandalisme plegen bij je eigen woning:

  1. Ga een nachtelijk wandelingetje maken. Hoe vaak neem je nou de tijd om door een slapende stad te lopen? Ik weet zeker dat je je omgeving nu met hele andere ogen zult bekijken. (Doe dit wel alleen als je in de stad bent en niet op de hei of zo, en blijf weg van enge bosjes en zo. Nogmaals: je bent dronken, dus kwetsbaar.)
  2. Zoek naar een kat en probeer ongegeneerd zijn aandacht te trekken.
  3. Denk na over een belangrijk probleem op je werk of studie. Wie weet zorgt het maanlicht voor de magische inspiratie die je nodig hebt om eens een knoop door te hakken. (Ook leuk: zing een liedje over de maan)
  4. Bel aan bij vrienden en ga daar op de bank tukken. Ok√©, misschien wonen je vrienden niet per se om de hoek, maar het is niet alsof je iets beters te doen hebt dan naar ze toe fietsen. Misschien zullen ze pissig zijn omdat je ze op zo’n onchristelijk tijdstip wakker maakt, maar ze zullen je vergeven. Daar zijn het vrienden voor.
  5. Ga naar een nachtcafé. Je hoeft niet nog meer te zuipen, je kunt ook gewoon gaan voor een koffietje of een glaasje spa. Wie weet is er wel iemand die met je wil kaarten, of nog beter: naar je zielige verhalen wilt luisteren. (Die heb je ongetwijfeld, je probeert niets voor niets je eigen deur in te trappen zonder dat dit strikt noodzakelijk is)
  6. Begin nou eens eindelijk aan je debuutroman in de kladblok-app op je telefoon.
  7. Doe je fysiotherapieoefeningen, dan heb je die ook weer achter de rug. Iedereen slaapt toch, dus niemand die je uitlacht om je mislukte squats.
  8. Ga zwerfafval opruimen. ‘Geen tijd’ is nu geen excuus !!!
  9. Ga voor de deur liggen wachten en beeld je in dat je het meisje met de zwavelstokjes bent. Superromantisch.
  10. Maak een kunstwerk met steentjes en takjes (het liefst iets waar de mensen die straks hun dag beginnen blij van zullen worden – een peace-teken, of zo).

Ik hoop dat je iets aan de tips hebt!¬†Heb jij nog idee√ęn voor wat je kunt doen als je je ‘s nachts buitengesloten hebt? Deel ze in de comments!

xoxoxo

10 Comments

Filed under de ongemakken des levens

#badfashionblogger 1: lekker wijd

Toen ik onlangs even een blogcrisis had, opperde ik gekscherend dat ik mijn blog misschien maar beter kon ombouwen tot fashionblog. Dat lijkt misschien een grapje, maar dat was het eigenlijk niet.

Niet dat ik nou echt bekend sta om mijn goede kledingsmaak. Ik bedoel, het is niet alsof ik altijd word weggehoond als ik ergens binnen loop, er zegt heus wel eens iemand dat ik leuke schoenen aan heb, maar ik heb bijvoorbeeld een vriendin die op straat wordt gestopt omdat mensen haar m√≥eten vertellen dat ze zulke leuke kleren draagt. Dat heb ik niet echt. Wat ik wel heb: veel zelfvertrouwen. Ik vind mijn eigen kleren gewoon heel leuk, en ik vind het zonde dat ze vaak¬†alleen worden gezien door Tim en mijn collega’s (vooral omdat ik maar 13 collega’s of zo heb, als ik nou op een groot kantoor werkte was het nog anders).

Daarom lijkt me wel tof om wat van mijn ~outfits~ te documenteren, ook zodat ik later terug kan kijken op wat ik allemaal gedragen heb. Plus, ik wil eigenlijk meer tweedehands en faire kleding (=fair zowel voor mens als milieu) kopen, maar op dit gebied mis ik vaak wat zelfdiscipline en duik ik weer River Island in. Misschien helpt deze rubriek als stok achter de deur om ‘goeie’ kleding te kopen. Kunnen jullie me meteen terechtwijzen als ik toch ineens een terugvalletje heb.

Want ja, dit experiment is dus bedoeld als rubriek (omg!!! Mijn eerste in zes jaar bloggen!!!), ik ga heus niet vanaf nu alleen nog maar over mijn outfits schrijven, daarvoor heb ik helemaal niet genoeg kleren, joh.

Ik heb lang nagedacht hoe ik die rubriek dan wel niet moet noemen- ik zat zelf te denken aan intelligente grapjes¬†als ‘klerewijf’ (omdat iedereen me haat dat ik mijn blogafkomst verloochen) of ‘voor de draad’ (omdat de rubriek meer draait om mijn gewauwel dan om de kleding zelf), maar om een of andere reden sprak¬†‘badfashionblogger’ me meer aan, omdat het zo lekker de lading dekt: mijn foto’s zijn slecht, de helft van mijn kleding is al vijf jaar oud (dus nergens meer te koop), en …

Ik kan geen derde reden bedenken, maar hij is er vast wel. Anyway. Laten we maar van start gaan:

wijde broek outfit

Zoals de titel van deze blog al verklapte: ik heb iets aan dat lekker wijd is.

Goed, deze foto laat wel weer meteen zien waar de naam van deze rubriek vandaan komt: niet alleen is deze foto vrij donker, je ziet ook nog eens dat het kaartje van mijn broek er nog aanhangt. (Voordat ik de foto had gemaakt, twijfelde ik namelijk nog of ik de broek wel moest houden, dus ik dacht, ik haal het kaartje er nog niet af). Ik kan wel liegen dat ik er nu ik dit schrijf pas achter kom, maar ik zag het meteen bij het bekijken van de foto al Рik heb alleen geen nieuwe gemaakt omdat ik verder best mooi op de foto stond, en dat ik er goed uit zie, is belangrijker dat mijn kleding er goed uitziet.

(Ik sta namelijk altijd best wel lelijk op foto’s. Dat is niet echt handig als je een fashionblogger wilt worden, maar goed, obstakels zijn er om overwonnen te worden, en als ik dat kan doen door lekker gemaakt&gedeprimeerd weg te kijken van de camera, dan moet dat maar)

(Ik moet wel zeggen dat ik nu pas zie dat mijn broek in mijn schoen zit. Oeps.)

Maar goed, die broek is dus nieuw en, zoals ze dat tegenwoordig zo mooi noemen, ‘eerlijk’. Hij is van het merk Komodo en ik kocht hem bij Het Faire Oosten. En ja, hij was tyfusduur in vergelijking met wat ik normaal uitgeef aan kleding, maar ik had die dag bespaard bij de kapper doordat de veganistische haarverf op was en ik mijn haren dus niet kon laten verven. Plus, je moet iets over hebben voor kleding die niet is gemaakt door kleine kindertjes.

Dit is trouwens niet de eerste broek die ik de laatste tijd gekocht heb. Tegenwoordig¬†ben ik een beetje geobsedeerd door broeken, en in het bijzonder, wijde broeken. Hiervoor droeg ik standaard jurken of rokjes en dat was hartstikke leuk, maar ineens was ik er klaar mee¬†en wil ik alleen nog maar broeken aan, en dan het liefst wijde zoals deze. Ik voel me namelijk zo cool als ik hem aan heb. (Mag ik dat over mezelf zeggen? Echt, ik voel me net David Bowie, of Brigitte Bardot. Niet dat ik Brigitte Bardot ooit in een broek zoals deze heb gezien,¬†maar dat maakt verder niets uit.) Na het maken van de foto’s besloot ik dan ook dat ik ‘m zou houden. Sterker nog, ik ging er meteen in uit eten.

Mijn enkellaarsjes zijn trouwens ook redelijk nieuw, ik kocht ze twee maanden terug in de uitverkoop bij Sascha (jup, daar hebben ze ook schoenen die gewoon van Echt Plastic zijn gemaakt i.p.v. van dode dieren). Niet erg ecofabulous, ik geef het toe, maar nu ik de zonde eenmaal heb begaan ben ik er toch wel blij mee, want ik vind ze supermooi en ze passen overal bij. (Een beetje té goed, want het kost me nu heel veel zelfdiscipline om ooit nog eens andere schoenen aan te trekken). Ik ben dan ook bang dat bijna alle outfits die ik hierna ga posten, deze schoenen bevatten. Sorry, not sorry.

11 Comments

Filed under #badfashionblogger, kleding en zo