new york, dag 0-2: pindakaas & pretzel-kerstballen

Dag 0: het vliegveld – het hotel

Dit verhaal begint op een vliegveld. Op JFK International Airport, om precies te zijn. Wat trouwens net zo goed Dublin Airport of Albuquerque Airport of Schiphol had kunnen zijn, want alle vliegvelden lijken op elkaar. Maar ohmygodwezijninamerika! Voor het eerst in ons (lees: mijn en Tims) burgerlijke (lees: niet zo heel wanderlustige) leventje!

Bij de douane word ik er meteen uitgepikt, omdat ik de vraag ‘heb je eten bij je’ positief beantwoord. Ik heb namelijk twee uitgedroogde boterhammen met pindakaas in mijn tas.

“Galiano, we’ve got an agriculture over here” roept de douaniere naar haar collega. Ik vind ‘an agriculture’ persoonlijk een beetje overdreven – als het nou beschimmeld was, oké, maar ZO lang zeul ik ‘m nu ook weer niet met me mee – maar je weet hoe die Amerikanen zijn hè. Van Galiano mag ik eerst mijn koffer ophalen, daarna moet in linea recta naar een balie om mijn broodje te laten controleren op eh … op wat eigenlijk? “Maar ik wil hem eigenlijk nu opeten,” jammer ik. “Dat mag,” antwoordt hij, “als je de verpakking bewaart als bewijs.”

Tim schudt zijn hoofd om al die domheid van mij, maar ik vind dat ik hem een dienst bewijs. Eruit gepikt worden bij de douane, dat is toch TheRealAmericanExperience®!

Een uur of twee later (Amerikaanse tijd: 10 uur ‘s avonds) komen we aan bij ons hotel in Hell’s Kitchen, op loopafstand van Times Square. De kamer is MINUSCUUL. Maar echt. Er staat een bed, een kast waar niks in past, één nachtkastje, en een lamp. M a a r w e z i j n i n n e w y o r k, dus het zal me wat. Nadat we nog even naar buiten zijn gegaan om een pizzapunt voor Tim te kopen (hij had zijn broodje pindakaas al op Schiphol opgegeten, dus inmiddels had hij flinke honger) gaan we maar slapen.

Dag 1: dat ene gedeelte van Manhattan waar al die wolkenkrabbers staan

Weer: ZON!
Pijn in benen: nog geen

Jetlag: niet
Opvallendste observatie van de dag: dat Amerikanen in cafés en koffietentjes vaak hun eigen eten zitten te eten?

Omg, we zijn nog steeds in New York! Je hoort altijd dat mensen die naar Amerika gaan om 4 uur ‘s ochtends wakker worden en dan allemaal dingen gaan ondernemen, zoals mooie Instagramfoto’s maken op een lege Brooklyn Bridge, maar wij worden pas om half 7 wakker. We lagen gisteren ook ‘pas’ rond een uur of 11 op bed, dus ja. We ontbijten bij Pick-a-Bagel, waar het zo druk en hysterisch is dat ik van de stress de verkeerde bagel bestel.

Op dag 1 besluiten we een beetje in de buurt te blijven. Tim heeft een spreadsheet gemaakt met alle wolkenkrabbers en andere gebouwen die we moeten zien. Dat gaat verrassend vlot. Zo komen we langs het Empire State Building, het Chrysler Building, het Plaza Hotel (bekend van Home Alone 2, OMG!!!) en het Rockefeller Center. En andere gebouwen waarvan ik de naam ben vergeten. Geïnteresseerden kunnen de spreadsheet opvragen bij timloveslisa@livehotmail.com.

Wat ons tot nu toe het meest opvalt: New York is precies zoals je denkt dat het is. Grappig dat al die films en series dat zo goed over hebben kunnen brengen.

Ook gaan we naar Grand Central Station, waar ik mijn Serena fantasy leef. Precies wat iedere emotioneel volwassen vrouw van 28 zou doen.

Na de lunch gaan we naar het hotel om te slapen rustig aan te doen. Ik ben erg in mijn nopjes met ons omdat we nog niet zo EXTREEM veel hebben gelopen. We hebben nog heel wat dagen te gaan namelijk, dus ik wil niet nu al helemaal kapot zijn.

‘s Avonds eten we bij Beyond Sushi. Daarna halen we een donut bij The Cinnamon Snail – want je bent in Amerika of je bent het niet. (Allebei 100% vegan, allebei aanraders.) Ook lopen we over Times Square, waar allemaal mensen Frozen-kostuums onze hand willen schudden, maar ik vind Frozen helemaal geen leuke film dus ik negeer ze gewoon.

Zo ik moet echt reisfotograaf worden

Dag 2: Lower Manhattan

Weer: enigszins koud en het waait nogal (prima)
Pijn in benen: klein beetje maar

Jetlag: nog steeds niet, heel vreemd
Liedje dat ik de hele dag in mijn hoofd heb: Santa Claus Is Comin’ To Town

De dag erop starten we weer bij Pick-a-Bagel, want je moet nooit te avontuurlijk doen voordat je koffie op hebt. Daarna nemen we de metro downtown. We gaan onder andere naar Battery Park, waar we vanuit de verte het Vrijheidsbeeld zien, en lopen door Wall Street. In tegenstelling tot de rest van New York ziet Wall Street er totaal niet uit zoals je denkt. Het is heuvelachtig en doet denken aan een middeleeuwse stad in Zuid-Frankrijk of zo.

Ik moet zeggen dat ik al moe word als ik aan deze dag denk, want we hebben. zo. veel. gelopen. Alle goede voornemens volledig het raam uit. Vanaf Wall Street lopen we naar het oosten, zodat we uitzicht op Brooklyn kunnen bekijken. Dan lopen we door Chinatown (waar echt alle reclameborden en alles in het Chinees zijn), Little Italy, een stukje SoHo, het Washington Square Parc, Electric Lady Studios en de Stonewall Inn (waar de homo-emancipatie in Amerika begon).

(We halen trouwens onze lunch bij Orchard Grocer, een vegan deli waar ze namaak-m&m’s verkopen. Achteraf snap ik echt NIET waarom ik die niet gekocht heb. Ik denk dat ik toch een jetlag had.)

(Diezelfde jetlag is er vast voor verantwoordelijk dat ik in Little Italy een kerstwinkel binnen ren, op zoek naar een leuke New York-kerstbal. Die vind ik niet. Tenzij je een hanger van een pretzel of een maniakaal lachende gnoom jouw idee is van ‘een leuke kerstbal’)

Dan gaan we weer naar het hotel om te huilen uit te rusten. Om vervolgens te eten bij Sapphire, een Indiaas restaurant aan de Upper West Side. Wat heel lekker is, maar ook vrij prijzig. Vooral omdat we allebei een biertje hebben van maar liefst 13 dollar per stuk. De bierprijzen stonden niet op de kaart, vandaar. Wij denken even dat we de slechtste deal van het jaar hebben, maar spoiler alert: al het bier is New York blijkt overal zo duur (tenzij je een halve liter in de supermarkt koopt, dat kost dan weer echt $1,80 of zo)

Daarna dwing ik Tim een foto te maken van mij voor het Empire Hotel (want nogmaals, ik ben emotioneel volwassen en Gossip Girl speelt echt geen rol meer in mijn leven) en bekijken we het prachtige Lincoln Center van buitenaf, voordat we The Press Lounge gaan, een rooftop bar in Hell’s Kitchen. Daar hebben we een goed gesprek over ons leven als twee arme schrijvers in New York, die in een ratten aangevreten kamertje zonder ramen wonen (hè verrek dat lijkt precies op ons leven in Amsterdam)

Uiteraard maken we ook 9347 foto’s van het uitzicht. Op deze kiekjes staat ook het minuscule zwembad dat hier ongetwijfeld is neergeplempt voor Instagram, want je moet toch iets doen om je te onderscheiden als rooftop bar. Al met al: een zeer geslaagde avond.

Dus

Geweldig begin van de vakantie, ik wil meer. En er komt meer. Maar dat bewaren we voor de volgende aflevering.

xoxo Gossip Girl

15 Comments

Filed under op stap

wat een jaar sporten me heeft opgeleverd

Het is deze maand een jaar geleden dat ik me inschreef bij mijn sportschool. Dat betekent twee dingen:
1) Dat ik mijn abo nu eindelijk op kan zeggen zonder een boete te krijgen
2) Dat ik nu genoeg sportschoolervaring heb om terug te kijken: wat heeft een jaar lang sporten me opgeleverd?

Wie/wat/waar

Laat ik meteen maar verklappen: ik ben niet mijn plan om mijn abonnement op te zeggen. Ik ben hartstikke blij met mijn sportschool. Ik probeer hier één keer per week bodypump te doen en één keer per week een andere groepsles die zowel gericht is op conditie als op kracht.

Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik zo’n regelmatig ritme heb met ‘sporten die geen hardlopen zijn’. Tussen mijn 18e en mijn 24e heb ik veel gerend, maar dat ging niet meer met m’n knieën. Daarna heb ik een tijdje semi-serieus getraind op van die apparaten in de sportschool. Maar iedere keer als ik bezig was op de leg press dacht ik ‘ja ik kan het ook niet doen’ en ging ik weer naar huis om bosbessensojayoghurt te eten en RuPaul’s Drag Race te kijken.

Niet dat ik het afgelopen jaar constant 2x per week ben gegaan. De eerste maanden ging ik maar één keer omdat ik een week moest bijkomen van de spierpijn. En later lukte het vaak niet omdat ik allemaal andere dingen wilde doen (groepslessen zijn leuk, maar in tegenstelling tot hardlopen moet je jouw leven om de lessen heenplannen in plaats van andersom). En ik heb van de zomer ook wat maanden stilgelegen vanwege hardcore fysio-oefeningen omdat mijn knieprobleem opspeelde.

En dat vind ik een soort van grappig. Want ik vind mijn sportschool dus echt superleuk en ik heb nog nooit een les overgeslagen omdat ik ‘geen zin’ had. Serieus! Ik had altijd zin! Maar ja, als ik maandag had getraind, had ik op dinsdag en woensdag nog spierpijn, en als ik donderdag al wat anders had (of de trein vertraagd was) kon ik alleen nog vrijdag, maar dat kwam héél slecht uit met mijn werk, en als ik dan zaterdag of zondag ging kon ik maandag weer niet omdat ik dan spierpijn zou hebben.

Ik bedoel dit overigens niet klagerig. Het is mijn eigen schuld. Als er iets is wat ik afgelopen jaar heb geleerd: als ik geen prioriteit maak van dat sporten, is de week zo voorbij.

En dat is misschien de reden waarom ik eigenlijk niet zo veel bereikt heb als ik zou willen. Ik had vorig jaar niet echt een plaatje in mijn hoofd van ‘waar ik volgend jaar zou zijn’, maar ik had waarschijnlijk wel gehoopt dat ik was sterker zou zijn dan nu. Ja, er zijn dingen veranderd in mijn kracht/uithoudingsvermogen, maar niet zo veel als ik had gewild.

Wat er wel veranderd is:

Ik herstel sneller

Ik weet het nog zo goed, de eerste dag nadat ik had gebodypumpt. Alsof iemand me van de wenteltrappen van de Notre-Dame had geduwd. Echt alles deed pijn. En niet zo’n lekkere spierpijn, maar echt pijn-pijn.

Zó erg was het gelukkig maar alleen de allereerste keer, maar de eerste weken bleef de spierpijn dramatisch. Uit een stoel komen was echt een ramp. Dat is inmiddels wel een stuk minder. Ik heb nog steeds wel meer spierpijn dan ik terecht vind (maar goed, ik betaal ook meer huur dan ik terecht vind, Patrick Wolf brengt minder vaak nieuwe albums uit dan ik terecht vind, de trein heeft vaker vertraging dan ik terecht vind), maar het is draagbaar.

Vooral op de dag zelf trouwens

In den beginne was ik ook op de dag zelf echt gesloopt. Ik moest echt niet proberen mijn lichaam nog voor iets anders te gebruiken dan voor apathisch op de bank hangen. Zelfs de was doen was niet mogelijk. Nu ben ik aan het einde van de training wel op, maar 5 minuten later heb ik eigenlijk alweer genoeg energie om een IKEA-kast in elkaar te zetten of zo.

Maar ik heb dus nog wel spierpijn

Eerlijk is eerlijk, het valt me toch tegen hoeveel spierpijn ik nog steeds heb. Wat ik ook doe (magnesiumolie smeren, veel proteïne eten, rekken, etc): ik heb minstens 2 dagen nog flinke spierpijn. Het enige wat helpt is heel regelmatig trainen. Maar laatst ging ik een week niet omdat ik ziek was, en toen een week niet door toevallige tegenslagen, en toen ik wél ging had ik weer misdadig erg last van spierpijn (en dat terwijl de training zelf niet slechter ging, trouwens).

Ik begrijp eindelijk wat ik moet doen

Ik ben niet zo sterk in aanwijzingen opvolgen. Zeg me dat ik iets moet doen met mijn rechterhand, dan antwoord ik ‘welke rechts’ (komt misschien ook doordat ik extreem links ben – overigens niet te verwarren met extreemlinks). Misschien dat ik daarom na driekwart jaar rijles er nog steeds een potje van maak #ikwilernietoverpraten.

Dus je begrijpt: het was voor mij moeilijk om te begrijpen welke spieren je nou precies aan moet spannen bij een deadlift en wat je nou precies moet doen met je polsen bij een upright row. Maar na een jaar kunnen mijn trainers ein-de-lijk ook aandacht geven aan anderen in plaats van dat ze mij de hele tijd moeten corrigeren.

Ik eet me een ongeluk

Ik had al niet bepaald een kleine eetlust, maar inmiddels heb ik al de hele dag honger als een paard. En eh… daar geef ik ook maar aan toe. Is aan de ene kant wel lekker, want ik ben gek op voedsel en ik zou het liefst non-stop willen eten. Is aan de andere kant wel jammer, want eten kost geld, en ik moet dus ook nog steeds rijles betalen.

Ik ben iets sterker (iets!)

Nog een leuke herinnering: tijdens mijn allereerste les bodypump lag ik op een gegeven moment op m’n rug, met zo’n barbell boven me. Dat was al meteen zwaar, maar na een tijdje dacht ik: verrek, volgens mij heb ik aan de rechterkant meer gewicht gedaan dan aan de linkerkant, want links is het zwaar, maar rechts bezwijk ik echt. Het was zo erg dat ik halverwege de track stopte om de gewichten te verwisselen.

Maar … toen bleek dat de gewichten aan beide kanten even zwaar waren. Nogmaals: ik ben extreem links.

Nu heb ik dat niet meer, zelfs al train ik met een beetje meer gewicht. Mijn linkerarm is nog steeds sterker, maar inmiddels kan mijn rechterarm ook meekomen. Ik kan meer gewicht aan, en in mijn andere les lig ik ook niet meer na één burpee huilend op de grond.

Maar eerlijk is eerlijk: het is nou ook weer niet zó veel. De allerslapste slapheid is eraf, maar ik kan nog steeds geen normale push-up.

Laten we hopen dat het dáár eindelijk van gaat komen in jaar 2. Ik hou jullie op de hoogte.

4 Comments

Filed under sport die geen hardlopen is

hoe we de 10 year-challenge winnen

Mijn Instagram- en Facebookfeeds staan vol met foto’s van de 10 year-challenge. Hierbij plaats je twee foto’s van jezelf: een lelijke van 10 jaar terug, en een mooie van nu. Het doel is namelijk om iedereen te laten zien hoeveel knapper je wel niet geworden bent.

Dat is vrij makkelijk, want 10 jaar geleden had iedereen nog van die zielige kapotgeplukte wenkbrauwtjes. Bovendien hebben we inmiddels 10 jaar meer ervaring in het vinden van de juiste hoek voor selfies, en we hebben filters die onze vroeger-puisterige-en-nu-rimpelige huidjes gladmaken.

Niet dat ik die gebruik (mijn selfielens is van zichzelf al zo wazig dat het lijkt alsof ik geen neus heb) maar het schijnt dat ‘we’ dat anno 2019 massaal doen. Naast aan de filters zitten we ook allemaal aan de fillers, en de botox, en de avocado (of is dat inmiddels alweer passé?). Wel veel gedoe (vooral die avocado) maar dan heb je ook wat.

10 jaar geleden hadden we nog niet eens Instagram. Toen plaatsten we nog gewoon dansende bananen op elkaars Hyves. Het was een onschuldigere tijd, laten we maar zeggen.

Facebook bestond wel, maar daar had ik maar drie vrienden op. En van WhatsApp had ik nog nooit gehoord (weet nog wel dat ik toen ik een smartphone kreeg, 9 jaar geleden, ervan overtuigd was dat dit ontzettend illegaal moest zijn. Gratis sms’en? Alsof ze je een gratis studentenkamer in de grachtengordel aanbieden!)

Natuurlijk is Facetune niet de enige reden waarom we de laatste 10 jaar allemaal stukken knapper zijn geworden. Dankzij al die beautyvideo’s op YouTube zijn we ook een stuk beter geworden in make-up.

(De juiste skills hebben maakt echt uit. Tot een paar jaar terug knalde ik namelijk dagelijks een half flesje eyeliner op mijn gezicht. Niet erg als dat de look is waar je voor gaat, maar ik was iedere dag weer van plan om een ‘dun streepje eyeliner’ te zetten. En dan schoot ik weer uit, en dan werd hij weer dikker, en dan moest ik die op ‘n andere oog ook dikker maken, maar dan was die weer dikker dan de eerste, enzovoorts enzoverder, waardoor ik er uiteindelijk uitzag als een derderangsversie van Amy Winehouse)

Het is wel veel werk, make-uppen anno 2019 – alleen voor je huid heb je al primer, concealer, foundation, rouge, bronzer, hightlighter en weet ik wat niet nodig. Maar als je eenmaal hebt geleerd wat je ermee kan, en je het combineert met wat filters, fillers en een avocado op z’n tijd, is je #glowup wel meteen verwezenlijkt.

Dus met al die tools die we tegenwoordig in handen hebben, wordt het vrij makkelijk om de 10 years-challenge van jezelf te winnen.

Maar het is fijn dat er in deze tijd gewoon eens íets een keertje simpel is.

(Jullie denken nu dat ik de rechterhelft van deze foto expres tot in de vergetelheid gefilterd heb maar dat is dus ECHT niet zo? Het is gewoon mijn lens – of er stond een geest voor mijn haar???)

(Heb wel een beetje valsgespeeld want die linkerfoto van toen ik nog niet rechtop kon zitten was eigenlijk uit 2010 maar ik moest iets van Facebook plukken omdat ik mijn twee harde schijven weer eens kwijt ben)

6 Comments

Filed under internet

nog even over 2018 dan

Eergisteren, op 30 december, zat ik klaar achter mijn laptop. Klaar om een blog te schrijven over 2018. Eentje in de stijl van vorig jaar, een Lekker Luchtig Laagdrempelig Lijstje. Dat was namelijk makkelijk om te doen én makkelijk om te lezen. Dubbelscore.

Maar ik had geen zin. Dat had ik niet voordat ik ging schrijven, en het kwam ook niet tijdens het schrijven. Ik was ontzettend lusteloos en ongeïnspireerd. Dus schreef ik maar niets.

Wat eigenlijk wel een goede samenvatting is van mijn geschrijf ik heel 2018. Althans, mijn privé-geschrijf. Waar 2017 in het teken stond van hele zaterdagen binnen zitten en typen, heb ik in 2018 bar weinig geschreven. Ik deed het wel hoor, maar ik keek er altijd heel chagrijnig bij.

Dat is best ironisch, aangezien ik in januari (toen ik net een maand in de WW zat omdat mijn vorige werkgever stopte) een nieuwe baan als copywriter vond. Weer de hele dag schrijven, dus. En dáár ging het wel goed. Door het volgen van interne trainingen en goede feedback van collega’s, heb ik mezelf dit jaar ontzettend verbeterd als tekstschrijver. En ik heb er nog veel plezier in ook. Echt jongens, ik heb het nog nooit zo naar mijn zin gehad op werk als tegenwoordig.

Dus ja, schrijven deed ik wel, maar alleen beroepsmatig. Daarbuiten was het eigenlijk Het Jaar Van De Hobby’s. Nu ik niet de hele tijd binnen achter mijn computer zat, ging ik ineens allemaal dingen doen. Groepstrainingen in de sportschool, bijvoorbeeld. En voguen. En rijles. En naailes. En burlesque dansen.

Groepstrainingen (zoals bodypump) (vooral bodypump) (WETEN JULLIE WEL DAT IK FAN BEN VAN BODYPUMP?) vind ik helemaal geweldig. Ik wilde nooit iets anders doen dan hardlopen omdat ik niet afhankelijk wil zijn van een rooster. En omdat ik een pussy ben. Maar rond februari vorig jaar accepteerde ik dat die kniepijn die ik bij het rennen heb, niet over zou gaan. En wat blijkt? Ik vind groepsfitness eigenlijk leuker dan dat ik hardlopen ooit gevonden heb. (Misschien probeerden mijn knieën me gewoon heel subtiel een bepaalde richting in te duwen …)

Wat de andere hobby’s betreft: met rijles ben ik nog steeds bezig. (En ik wil er niet over praten.) Voguen doe ik niet meer echt, omdat ik er te zenuwachtig van werd. Burlesque is toch niet zo mijn ding. (Hoewel ik dat graag anders had gezien, want ik heb er ZULKE leuke mensen ontmoet.) En naailes wil ik wel weer oppakken, maar dat komt er nu even niet van.

Over mijn knieën gesproken: dit jaar kreeg ik eindelijk antwoord op de vraag ‘Waarom doen mijn knieën toch zo’n pijn?’ Niet omdat ik aan het ontbinden ben (ben immers inmiddels alweer 3 jaar vegan), maar omdat ik te veel ruimte in mijn knieschijven heb. Jullie willen niet weten hoe opgelucht ik was toen ik dat hoorde. Vage pijnen waar je geen controle over hebt, sucken zo erg. Ik heb inmiddels alweer flink wat fysiotherapie achter de rug bijna geen last meer. Dat komt ook doordat ik niet meer hardloop – dat triggerde het vooral. Stiekem ben ik toch van plan om het weer eens te proberen, maar als het niet lukt, dan is het ook niet erg.

Qua vriendschappen was het een interessant jaar. Natuurlijk heb ik het met de meesten gewoon ontzettend leuk gehad, maar ik heb ook geaccepteerd dat sommige mensen geen behoefte hebben aan vrienden met mij zijn (HOE DURVEN ZE) (oké misschien accepteer je zoiets nooit helemaal). Daarnaast heb ik nieuwe vrienden gemaakt en ben ik weer in contact gekomen met mensen van vroeger. Dus de eindstand is positief.

Verder was dit jaar het jaar waarin niet één, maar twee grote dromen uitkwamen. Eerst ging ik naar Indochine, een van mijn lievelingsbands aller tijden. Aangezien ik al een paar jaar liep te zemelen dat ze nooit eens naar NL kwamen, stelde mijn vader voor om mee te gaan naar Frankrijk om ze daar maar te zien. En het was geweldig. Om ein-de-lijk al mijn lievelingsnummers eens in het echt te horen, maar ook gewoon om met mijn vader door Nancy te lopen.

De andere was een maand later: toen zag ik mijn favoriete drag queen/mijn grote idool/mijn lichtend voorbeeld Alaska Thunderfuck live. En daarvoor heb ik haar zelfs ontmoet! Ik ging bijna out van de zenuwen, maar het was het zo waard. Ze was ZO goed.

Andere hoogtepunten: met mijn moeder ging ik óók naar Frankrijk, dit keer naar Parijs om naar de musical Notre-Dame de Paris te gaan. Die hadden we vorig jaar ook al in Brussel gezien, maar yolo. Notre-Dame de Paris blijft voor altijd een van mijn lievelingsdingen ooit. Parijs met mijn moeder was natuurlijk ook heel gezellig (en spannend want we kwamen de hele tijd gele hesjes tegen!!! Die prullenbakken in de fik wilden steken! Wat niet lukte omdat de prullenbakken te nat waren!)

En we waren dit jaar al met het hele gezin en Tim naar Parijs geweest vanwege mijn ouders 30-jarig huwelijk. En met mijn ouders en zusjes gingen we naar vrienden in Engeland. En met Tim ging ik naar Griekenland om te snorkelen en superveel fava te eten. We gingen ook nog naar Groningen en Nijmegen (#toeristineigenland). En op Down the rabbit hole zag ik Nick Cave, wat tegen al mijn verwachtingen in echt een magisch moment was.

En er gebeurde nog veel meer, maar er staan een pan soep op, en ik kon mezelf alleen maar aan het bloggen krijgen nadat ik mezelf had beloofd dat ik niet te veel moeite hoefde te doen. Sorry, dit klinkt niet echt lekker posi, maar het is wel waar. (Verder ben ik hartstikke blij hoor – vooral omdat de soep die opstaat ontzettend lekker is)

Ik heb twee nieuwjaarswensen voor jullie: ten eerste dat jullie een fantastisch en gezond 2019 krijgen. En ten tweede dat jullie dit jaar allemaal bij je volle verstand komen en stoppen met flutseries als La Casa Del Papel de hemel inprijzen. Dat kan dit jaar namelijk écht niet meer.

xoxo

Zorba

8 Comments

Filed under leven

10 dingen die mijn leven de afgelopen tijd een stuk beter maakten

De laatste tijd voel ik me een beetje stuurloos. Jullie herinneren je misschien nog dat ik vorig jaar een manuscript af had. Daar had ik een lange tijd veel tijd aan besteed. Dit jaar heb ik hem nog meerdere malen herzien, opgestuurd naar uitgeverijen, weer herzien, weer opgestuurd, je kent het wel. Hield me ook wel van de straat.

Maar er gebeurde niet echt iets (eufemisme voor ‘niemand wilde het uitgeven’) dus toen dacht ik: weet je wat, laat ook maar zitten, ik heb een idee voor een veel beter boek, dat ga ik gewoon schrijven.

En ik was eigenlijk al best een eind. En toen dacht ik ineens: meh. Mijn hart ligt toch bij mijn vorige idee. Ik ga gewoon die ouwe weer herschrijven.

Maar dat deed ik toen toch niet. Ik heb hem al zo vaak bijgeslepen, zo vaak aangepast, zo vaak door elkaar geschud. En dat lukt me heus wel nog een keer (of 2 keer, of 20 keer), maar nu ik hem een tijdje heb weggelegd, durf ik niet meer.

Dus ik doe niks. Ik schrijf niet aan boek 1 én niet aan boek 2. In plaats daarvan rijd ik regelmatig rond in een lesauto, koop ik nieuw meubilair en naai ik pailletten op handschoenen. Ook leuk, maar het voelt wat leeg na al die focus die ik hiervoor had.

Maar goed, naast een miskend schrijver ben ik ook gewoon een basic bitch die heus wel kan genieten van de kleine pleziertjes van het leven zoals sojacappuccino’s, sabotage en “HET ZIJN GEEN PEPERNOTEN MAAR KRUIDNOTEN” roepen tegen mijn wederhelft. Daarom: een lijstje met dingen die me de laatste tijd ondanks alle stuurloosheid toch net zo blij maakten als Kimmy Schmidt in een kerstwinkel:

Zou overigens nog gelukkiger zijn als er een nieuw seizoen van The Unbreakable Kimmy Schmidt was

  • Mijn kledingrek is weer netjes! Dat ding was eerst een soort kerstboom met drie lagen kleding per hanger. En dat viel er dan ook weer continu af. En nee, ik kon er geen extra hangers bijhangen, want ……. dat paste niet. Maar nu heb ik alle kleding die ik nooit draag gewoon in een tas onder m’n bed verstopt. Niet helemaal Marie Kondo en vast ook niet Feng Shui, maar ik was wél lekker snel klaar. Kan nu helemaal genieten van alle rust en leegte op dat rek. En het grote cliché is waar: nu er minder hangt, heb ik eindelijk weer wat om aan te trekken.
  • Oh ik heb trouwens ook de koelkast schoongemaakt. Ik was vergeten hoe het was om eten te kunnen pakken zonder dat je handen meteen onder de komkommerpap zitten.
  • Bodypump. Ik zit er nu eindelijk weer een beetje lekker in. Vind het wel jammer dat ik nog steeds niet zo sterk ben als voor De Grote Fysiotherapiestop, maar het is en blijft gewoon vet leuk jongens. En ik vind de huidige release en de muziek erbij echt top. Sterker nog, ik luister hem as we speak. Jawel, ik luister vrijwillig naar muziek voor normale mensen. Wie had dat ooit gedacht??? Ik niet.

Tim maakte ons lievelingseten van op Kreta: gevulde tomaat, fava & mixed grill maar dan vegan

  • Je (moet) bijna niks van Lianne Keemink! In dit boek vertelt Lianne (The Self Help Hipster) over zelfhulp en de (on)maakbaarheid van het leven. Ik vind het zo cool dat het boek nu uit is, omdat ik haar nu al zo lang ken. En hoewel ik zelf al best veel zelfhulpboeken heb gelezen (ik wil niet klinken als een crazy ass fangirl maar dat zijn TOEVALLIG ook altijd de boeken die ze plugt in The Self Help Hipster Podcast), heb ik er ook serieus dingen van geleerd. Bijvoorbeeld het stilstaan bij hoe goed het moment is (klinkt uitgekauwd, maar de manier waarop Lianne het omschreef zorgde ervoor dat het bij mij voor het eerst echt klikte) en self fulfilling prophecies. En daarbij was het gewoon heel real en grappig. Aanrader dus.
  • Tim en ik hebben vliegtickets naar New York geboekt! Is een mega big deal (volgens mij is de spelling eigenlijk ‘megabig deal’ maar goed) want dit wordt onze eerste keer Amerika. En ik ben nooit zonder mijn ouders buiten Europa geweest. Klinkt misschien nogal kneuzig, maar ik heb gewoon niet zo veel wanderlust. We gaan trouwens pas over een half jaar, dus we kunnen nog even op de voorpret teren en zelfkastijding uitvoeren omdat we de wereld slopen met onze CO2-uitstoot. Ik heb er echt zin in. (In New York, niet om het boetekleed van zolder te halen.) Lijkt me vooral echt leuk om alle Gossip Girl-locaties te bezoeken want je bent een fan of je bent het niet.

Ik & Tim behalve dan dat mijn haar nooit zo goed zit en Tim geen anonieme blog heeft waarop hij mij en mijn vrienden belachelijk maakt

  • Maar gelukkig ga ik voor die tijd ook nog naar het buitenland, want eind december ga ik naar Notre-Dame de Paris met mijn moeder in Parijs! Zo veel zin in. Vooral in de musical (waar we vorig jaar trouwens in Brussel heen zijn geweest), maar ook gewoon om weer in Parijs te zijn, want dat is inmiddels ook alweer vijf maanden geleden ………
  • The Roast Battles: jawel mensen, ik ging weer ‘s naar een drag queen show. Dit keer een comedyshow met mijn collega Marije, die nu voor het eerst queens van RuPaul’s Drag Race zag en ze stelden niet teleur. Sterker nog, ze waren echt ontzettend grappig.  Maar stiekem was ik vooral blij omdat Phi Phi O’Hara zo vrolijk over kwam want zoals jullie weten ben ik erg begaan met het wel en wee van Phi Phi.
  • First dates en De rijdende rechter!!! We kwamen er ineens achter dat die dingen al heel lang bezig zijn, dus nu kunnen we lekker veel terugkijken.
  • En nu kijk ik RuPaul’s Drag Race seizoen 5 opnieuw. Blijft forever m’n lievelingsseizoen. Extra leuk dat ik nu vanaf het begin door een roze bril naar m’n grote idool Alaska kan kijken (de eerste keer dat ik dat seizoen keek vond ik haar … irritant?!? Pas na iets van 9 afleveringen dacht ik: hee dit wezen is eigenlijk toch wel heel grappig)

We maken allemaal weleens een inschattingsfoutje net zoals alle uitgevers die mijn boek niet willen uitgeven
 
xoxo Gossip Dan

5 Comments

Filed under dit past echt nergens in