over bloggen en hersenruimte (+ een bedankje)

Vier maanden geleden schreef ik dat ik niet zo goed wist wat ik aan moest met mijn blog. Het is hier namelijk een beetje een dooie boel, zoals je wellicht al gemerkt hebt. Soms gaan er weken voorbij zonder dat ik iets plaats, mijn meeste lezers van vroeger zijn hem inmiddels gepeerd en veel van mijn blogvrienden van toen hebben ook al een andere hobby gevonden. Ik dacht dat ik er misschien ook maar eens mee moest stoppen: als je van de zeven jaar bloggen al een jaar of twee niet meer weet wat je moet schrijven, is de koek dan niet eigenlijk gewoon op?

Want dat is mijn probleem voornamelijk: gebrek aan inspiratie. Oké, ik heb het ook wel druk met fulltime werken en allemaal andere projecten, maar ‘te weinig tijd’ is niet mijn grootste probleem. Ik weet gewoon niet meer waar ik het over moet hebben, en dat komt weer door 2 dingen:

  1. Veel van wat ik meemaak heeft te maken met mijn werk of met die andere projecten; het zou niet erg professioneel zijn om daarover te schrijven (“OMG wat ik nu toch weer heb meegemaakt op kantoor JE RAADT HET NOOIT…”)
  2. Omdat ik ook buiten werktijd zoveel bezig ben met andere dingen, blijft er weinig hersenruimte in mijn hoofd over voor mijn blog. Op de fiets denk ik namelijk ook al aan X en Y. Of Z. Of A1. En ik kan nu eenmaal niet aan meerdere dingen tegelijkertijd denken. Ik wou dat het kon, maar het is fysiek onmogelijk.

Dus ja, zo blijft er niet veel over om over te schrijven. Eigenlijk zijn de enige kant-en-klare onderwerpen a) mijn verrotte knieën (die zijn namelijk ALTIJD in mijn gedachten, maar het is wel ook altijd hetzelfde liedje dus daar kan ik ook niet veel over schrijven) en b) RuPaul’s Drag Race (maar daar probeer ik nu van af te kicken omdat het ECHT niet meer oké was hoeveel hersenruimte dat opvrat).

Alleen … als ik dan wel weer eens blog … (en dan heb ik het over een ‘echte’ blog, geen maandoverzicht, daar was ik na drie keer eigenlijk wel klaar mee) … dan vind ik het zo leuk! ZO LEUK! En spannend! En interessant! Dan neem ik me meteen weer voor om vaker te schrijven. Iedere dag, als het even kan.

Dus misschien ga ik toch weer een poging wagen om wat hersenruimte vrij te maken. Ik moet dit niet te hard zeggen, want meestal als mensen een “Bitch I’m BACK!”-blogpostje schrijven, is dat hun allerlaatste blogpost aller tijden. Dus. Reken maar nergens op.

Wel kan ik zeggen dat ik achter de schermen bezig ben met een paar aanpassingen om de boel ook voor mij weer een beetje fris, nieuw en interessant te laten voelen. Dat is al in zo’n vergevorderd stadium dat ik kan garanderen dat het ook echt gaat gebeuren – tenzij mijn leven ineens ingrijpend verandert natuurlijk. Misschien wordt al het internet wereldwijd volgende week wel voor altijd en eeuwig platgelegd door hackers, of  ben ik morgen wel getuige van een misdrijf en moet ik voor mijn eigen veiligheid verhuizen naar Buenos Aires en mijn naam veranderen in Hannie-Madelief Smith. Ik neem aan dat jullie hier in dit geval begrip voor zullen hebben.

(Voor wie niet meteen doorheeft wat ik bedoel met ‘een paar aanpassingen’: ik wil mijn layout omgooien. Niet echt een wereldschokkende verandering, althans, niet voor jullie. Wel voor mij, want ik heb deze layout al bijna zeven jaar en ik ben eraan gehecht zoals ik ben gehecht aan de cd-speler die ik kocht toen ik twaalf was: irrationeel maar hartstochtelijk.)

Rest mij om even heel hard BEDANKT te zeggen tegen al mijn lezers die hem niet zijn gepeerd, en in het bijzonder tegen alle mensen die mij de afgelopen jaren regelmatig een por in mijn zij hebben gegeven vanwege het gebrek aan nieuwe blogposts, waarna ik toch steeds maar weer eens een stukje typte, om weer opnieuw te ontdekken hoe leuk ik het eigenlijk vond. Jullie zijn de reden waarom mijn blog nog steeds bestaat. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het schrijven op zichzelf ook heerlijk, maar de helft van het plezier hiervan is het idee dat mensen het gaan lezen. Of zoals Lady Gaga zegt: I live for the applause. Ik weet heus wel dat ik niet zo beroemd ben als Lady Gaga, maar als ik het ooit nog ga worden, dan heb ik het aan jullie te danken.

P.S. Zoals je misschien is opgevallen, functioneren de meeste afbeeldingen van mijn blog niet meer. Komt doordat Photobucket ‘ineens’ heeft bepaald dat je er 400 euro voor moet gaan betalen. Uh, mooi niet vriend. Ik ga dus alles binnenkort maar ergens anders uploaden, maar dat moet dus nog gebeuren.

23 Comments

Filed under huishoudelijke mededelingen

dagboek van een niet-hardloper, deel III

“Ga lekker sporten,” zei mijn fysiotherapeut. “Zorg dat je lekker in beweging blijft. Als het maar geen hardlopen is.”
“Ja,” zei ik, maar eigenlijk bedoelde ik ‘nee’. Want voor mij bestaat er geen enkele andere sport dan hardlopen. Ik zou echt niet weten wat ik anders moet doen. Mijn sportschoolabonnement heb ik opgezegd (gelukkig), pilates durf ik niet aan met mijn knie, ik heb GEZWOREN om nooit meer aan yoga te doen, fietsen is saai en van zwemmen krijg je zo’n droge huid. Voor een teamsport kun je je moeilijk aan gaan melden als je de intentie hebt om binnen een paar maanden weer te verdwijnen, met de noorderzon mee op je hardloopschoenen.

Want ja, ik heb na bijna twee jaar nog steeds last van mijn #verrotteknieën, en nee, ik heb het nog steeds niet opgegeven dat ik ooit gewoon weer een marathon kan lopen (10 kilometer is ook goed hoor). OOIT zal ik weer rennen en dan ga ik iedereen uitlachen die me vertelde dat mijn lichaam hier misschien eventueel wellicht niet voor gemaakt is. Ik kan dit gewoon. Ik kon het altijd. Maar ondertussen had ik al mooi drie maanden helemaal niets aan sport gedaan. En dat moest eigenlijk wel. Anders zou naast mijn knieën ook nog eens de rest van mijn lichaam verrotten.

Ik bedoel, niet dat ik helemaal geen lichaamsbeweging krijg – ik fiets namelijk vijf keer per week naar mijn werk. Ik zet plusminus 39 koppen thee per dag en loop ongeveer net zo vaak naar de wc. Ik laat regelmatig mijn fietssleutel binnen liggen, waardoor ik weer de trap op moet rennen. Ik doe vaker boodschappen dan dat me lief is. Maar goed, dat zijn allemaal geen sporten. Als je er geen verhoogde hartslag van krijgt, telt het niet (oké, als je het zo bekijkt doe ik eigenlijk wel één sport: fietssleuteltje vergeten).

Dus toen de fysio voor de 93ste keer had gezegd dat ik toch écht moest gaan sporten om fit te blijven, koos ik maar voor de minst verschrikkelijke van alle kwaden: zwemmen. Want, afgezien van het feit dat mijn huid daarna jeukt alsof ik onder de vlooien zit, is zwemmen eigenlijk best leuk. En heel goed voor mensen met blessures, althans, dat zeggen ze altijd. Omdat de druk zo goed over verschillende spieren verdeeld wordt, bladieblie, bladiebla. Perfect voor zo’n zielig iemand als ik.

Dus ging ik afgelopen zaterdag zwemmen in het buitenbad vlakbij mijn huis. Het was een mooie ochtend, de zon scheen, het was niet zo heel druk, en het water was niet eens zo heel koud. Ik gleed zo het water in en zwom, in hetzelfde ritme als de sportievelingen met wie ik het bad deelde, en de vogeltjes floten, en het zwemmen ging vanzelf, en het leek net alsof ik op vakantie was, en ik dacht even dat alles klopte, dat dit misschien het nieuwe hardlopen kon worden, dat ik vanaf nu iedere zaterdag in het buitenzwembad zou liggen, ook als de herfstblaadjes in het water vielen, ook als het sneeuwde – omdat ik eraan zou wennen. Omdat dit nu eenmaal mijn sport was. Omdat het leven uit meer bestond dan alleen uit hardlopen en het luisteren naar het nieuwe album van Lorde.

Maar al na een paar baantjes schoolslag werden mijn groteske sportfantasieën vernietigd door het gevoel alsof iemand een kettingslot op mijn knie zette – en het fietssleuteltje reeds had ingeslikt. Ik probeerde de borstcrawl, maar dat voelde niet veel beter, en op zich had ik geen duikbril dus het was een middelgrote ramp. En nee, ik kwam het bad ook niet door door alleen met mijn armen te zwemmen.

Bewijs nummer #82 waarom mijn lichaam toch gewoon moet hardlopen.

Ik heb nog steeds goede hoop.

Ik heb altijd goede hoop.

11 Comments

Filed under dit past echt nergens in

gedachten over de maand mei

Salut mes amis, hoe gaat het met jullie? Met mij gaat het goed. Het is buiten lekker weer, en ik heb zo afgesproken met mijn vriendinnen, dus het leven lacht me toe, laten we maar zeggen.

Deze maandoverzichten beginnen me een beetje tegen te staan. Deels omdat ik mezelf erg saai vind als ik ga nadenken over wat ik allemaal uitvoer, deels omdat ik heel veel moet weglaten (nu klinkt het alsof ik hele dramatische dingen meemaak, maar zo bedoel ik het niet, het is meer dat het allemaal juist niet boeiend genoeg is om te vertellen). Maar goed, ik vind het ook wel weer leuk om een beetje herinneringen op te halen, en ik vaar goed bij routine, so here we go again!

***********100***********

Om maar te beginnen met het coolste dat er deze maand gebeurd is: mijn opa werd 100!

Jup, best wel oud, zeker als je bedenkt dat ik 26 ben, en zijn alleroudste kleinkind. Hij trouwde pas laat – vandaar. En inmiddels is hij dus 100. 100! Kun je het je voorstellen? We zijn met de familie gaan lunchen, en dat was erg gezellig. Mijn opa is extreem vergeetachtig maar hij houdt wel veel van eten en van mensen, dus het was een goed uitje. (En omdat iedereen vraagt of Aboutaleb op bezoek kwam: nee, maar ja, die man  heeft het natuurlijk ook achterlijk druk, vooral als je bedenkt dat de verjaardag van mijn opa één dag plaatsvond voordat Feyenoord kampioen zou worden. Hij kreeg trouwens wel een kaartje van Aboutaleb en chocolade met zijn hoofd erop (?) (en met de Euromast en andere Rotterdamse dingen) (en er kwam wel iemand anders van de gemeente hoor, geen nood, de overheid is ons niet vergeten).)

Vakantie

Een vrij groot gedeelte van mei had ik vakantie. Daar kan ik me ondertussen niet meer zoveel bij voorstellen. Vakantie? In Frankrijk? Wat deed ik daar dan? Het voelt alweer ZO lang geleden. Maar het was wel heerlijk – lekker veel wandelen, de bergen zien, 937 boeken lezen, gezellig met mijn ouders en zusje zijn. Het weer was trouwens maar zo-zo, maar goed, dat mocht de pret niet drukken. De lavendel ruik je ook wel als het regent.

(Oké, eigenlijk roken we helemaal geen lavendel, maar wel andere geuren. Berglucht, of zand, of marseillezeep, weet ik het.)

Lekker aan mijn vervallen lichaam prutsen

Mei was ook de maand waarin ik opnieuw begon bij de fysio. Tot nu toe lijkt het te helpen, maar dat komt misschien ook doordat mijn fysio me heeft VERBOTEN om  hard te lopen, en ik, als ik niet ren, eigenlijk maar weinig last heb van knieproblemen. Maar we zullen het zien, ik heb goede hoop.

Tevens ben ik maar eens naar een nieuwe tandarts gegaan. Tot nu toe ging ik altijd naar de tandarts bij mijn ouders in 010, maar nu ik fulltime werk vond ik het wel eens tijd worden voor een tandarts hier in de buurt. Nu was ik vanwege een verhaal van een vriendin, die toen ze van tandarts wisselde ineens allemaal wortelkanaalbehadelingen nodig bleek te hebben terwijl ze daarvoor nooit één gaatje had, erg huiverig voor deze verandering.

Dat bleek gegrond. Ik had meteen een gaatje (voor het eerst in 10 jaar of zo?) en het spalkje achter mijn tanden (je weet wel, dat ding dat je krijgt als je een beugel hebt gehad) was ineens kapot (terwijl dat daar ook al 11 jaar zat of zo?). JANKEN. Inmiddels is het gaatje gevuld en het spalkje eruit. Er gaat binnenkort een nieuwe in. Zonder spalkje voelt het echt heel raar, net alsof iemand de hele tijd druk op mijn tanden zet. Dacht dat dat jullie wel zou interesseren.

Andere shizzle———————————————————-

    • Ik ben naar The Vegan Junk Food Bar geweest. Twee dagen achter elkaar. Het was het waard, het was heerlijk, jullie moeten er echt heen. Kijk maar:

 

  • Ik bracht voor het eerst sinds een jaar of zo weer eens een bezoekje aan de bibliotheek. Ik lees best veel maar ik haal eigenlijk nooit wat bij de bieb omdat ik a) veel boeken krijg/koop b) veel boeken van andere mensen leen c) veel boeken online leen. Maar nu was ik er, en het was fijn, het was mooi, het was goed. Ik wil weer iedere drie weken naar de bieb, net als vroeger, en dan meteen 10 boeken lenen. Dat was nog eens een leven.
  • Tim en ik keken eindelijk Fantastic Beasts And Where To Find Them. Als die-hard Harry Potter-fan is het best gênant dat ik zo lang heb gewacht, maar ik had na het zien van de trailer gewoon niet zo het idee dat ik het een leuke film zou vinden, en daar kreeg ik wel een beetje gelijk in. De film was vooral leuk omdat we de hele tijd grapjes konden maken over Colin Firth (of nee, Farrell) en We Need To Talk About Credence. Maar ben wel blij dat ik hem gezien heb.
  • Eigenlijk heb ik deze maand in mijn vrije tijd maar twee dingen gedaan: vreten en schrijven. Ik heb echt heel veel geschreven, ik leek wel een machine. Helaas alleen niet op mijn blog. Ik kan die dingen niet zo goed combineren.
  • Ik heb heimwee naar Parijs.
  • En supererge hooikoorts. Ik heb het altijd vrij laat (pas in mei), maar dit jaar kwam het pas zo laat dat ik even de hoop had dat ik eroverheen was gegroeid. Niet dus </3
  • Lievelingslied van de maand: Marilyn van Indochine. Kende ik natuurlijk al 3497 jaar maar soms trekt een nummer je ineens vanuit het niets veel meer dan ooit. Moet wel lachen om mezelf, omdat ik vroeger altijd als ik die clip zag dacht “jezus doe anders ff niet zo g0thic of zo grow up” maar als ik er nu naar kijk vind ik het eigenlijk wel euh … prima. Weet niet zo goed of dat een teken is dat ik steeds kinderachteriger word, of juist eindelijk volwassen.
  • Andere lievelingslied van de maand: It takes a fool to remain sane van The Ark. Speaking of a nummer dat ik serieus al 9 jaar ken. Ik was vroeger, toen ze nog bij elkaar waren, echt MEGAGROOT fan van The Ark en ik hing er heel mijn leven aan op en zo, maar dit nummer (dat de lievelings is van heel veel Ark-fans) sprak om een of andere reden niet zo tot mijn verbeelding. Maar … toen … op een gewone dinsdagavond … snapte ik het ineens. Of nou ja, beter gezegd, het klikte, want snappen deed ik het ook al. Maar ik voelde het niet, of zo. Nu wel.

And if you think I’m corny / Then it will not make me sorry / It’s your right to laugh at me / And in turn, that’s my opportunity / To feel brave

(En nu voel ik me meteen heel corny, dus ik denk dat het past of zo)

Voor iedereen die zich nu afvraagt of ik ooit zeg maar, wel eens nieuwe muziek luister i.p.v. dingen die ik op zich al jarenlang luister: nee.

JUNI

OMG JUNI WEET JE WAT IK DAN GA DOEN. Ik ga dan 2 keer naar een RuPaul’s Drag Race-show! Ohmygod! Zoveel zin in! Verder weet ik het nog even niet, vast een heleboel saaie dingen, en misschien nog wel iets anders spannends, wie zal het zeggen?

7 Comments

Filed under maandoverzicht

levensgevaarlijke schoenen

Een paar jaar geleden maakte ik een Zeer Belangrijke Levenskeuze: ik besloot om nooit meer hakken te dragen. Geen torenhoge pumps, geen sleehakken, zelfs geen laarzen met relatief lage hak. Niet omdat ik hakken niet mooi vond, maar omdat ik mezelf niet wilde beperken, alleen maar om er mooi uit te zien.

Want eerlijk is eerlijk: hakken zijn misschien geen Spaanse laarzen, ze komen er wel aardig bij in de buurt. Niet eens per se omdat het pijn doet om zoveel druk op je tenen te zetten: daar kun je wel aan wennen. Een beetje pijn is fijn en een beetje bloed is goed (anders zou er nooit meer iemand naar de sportschool gaan).

Wat ik erger vind, is dat hakken je hulpeloos en half gehandicapt maken. Zelfs als je er goed op kunt lopen, betekent het niet dat je nog steeds ‘alles’ kan, zoals een sprintje trekken omdat je wordt achtervolgd door een seriemoordenaar, of kilo’s waspoeder zes trappen naar boven dragen, of gewoon een beetje doorlopen op een doordeweekse dag. Met andere woorden, hakken dragen is zelfkastijding.

En niet alleen in levensbedreigende situaties zijn die dingen gevaarlijk, ze zijn het ook in het dagelijks leven. Je kunt makkelijk ergens tussen blijven haken of ‘gewoon’ uitglijden. Is je enkel ook weer gebroken. Ik ben helemaal voor living on the edge, maar we moeten het ook niet overdrijven.

Dus gooide ik al mijn hakken weg, en leefde ik vrolijk en platvoets en lang en gelukkig, immer paraat om het op het rennen te zetten, mocht ik ineens achtervolgd worden/zelf iemand willen achtervolgen. De enige uitzondering maakte ik op Kerstmis, omdat dat de enige dag is waarop er mooi uitzien belangrijker is dan de zekerheid dat je vandaag niet zal sterven. (Jep, ik heb er speciaal nieuwe pumps voor gekocht, ik ben ook maar een slaaf van het patriarchaat.)

Maar net zoals met alle dogma’s en vastzittende levensovertuigingen, bleek ook mijn hakkenhaat niet standvastig. Het werd verwarrend toen ineens alle vrouwen in mijn omgeving massaal kozen voor de stilettohak en er gewoon op durfden te lopen. Het werd nog verwarrender toen ik verslaafd raakte aan RuPaul’s Drag Race en continu werd geconfronteerd met mannen die op torenhoge hakken de gevaarlijkste capriolen uithaalden.

Nog erger werd het toen ik gisteren een jumpsuit paste. “Je moet eigenlijk kijken hoe het staat met hakken,” zei de verkoopster, en ze haalde een paar voor me tevoorschijn. En dat stond zo mooi dat ik de jumpsuit wel móest hebben.

Thuis trok ik m’n jumpsuit meteen aan voor de spiegel (want #zobenik). Met enkellaarsjes. Met mijn dassenschoenen. Met mijn kersthakken. Het was allemaal leuk, maar eerlijk is eerlijk: met de hakken was het het allermooist. Het was zo compleet. Zo af. Zo juist. Ik voelde me goed over mezelf, zelf al wist ik dat ik ieder moment mijn enkel kon breken.

Veiligheid is overrated, laten we maar zeggen.

16 Comments

Filed under kleding en zo

oké even over april oké snel dan

Hoi lieve mensen, hoe gaat het? Hebben jullie een leuke Koningsdag? Ik niet, want ik ben een republikein. Grapje, of nou ja, ‘grapje’, ik mag mezelf geen republikein noemen want ik heb me nooit zo in de voors en tegens van het koningshuis verdiept dus ik heb er geen keiharde mening over, maar ik kan wel zeggen dat ik een beetje inkrimp als er wordt gepraat over Amalia in zinnen als “Ja je ziet dat ze de laatste tijd steeds vaker voorop loopt ten opzichte van haar zusjes. Dat is ter voorbereiding op haar rol als koningin.” Echt, dat kind is 13! Laat haar! Misschien wil ze wel bioloog worden! Of rechercheur! Of organisator van groepsreizen voor mindervaliden! #freeamalia

Goed, genoeg geschreven wat er later als ik beroemd word voor zal zorgen dat ik persona non grata ben in Soestdijk. Laat ik even lekker vertellen over wat ik in april allemaal heb uitgespookt. Ik weet dat deze maand nog niet voorbij is, maar ik vlieg morgen naar Zuid-Frankrijk en dan neem ik mijn computer niet mee. Vandaar.

Helaas herinner ik me wederom niet echt wat ik allemaal heb gedaan.

Nu moet ik eerlijk zeggen: ik heb ook niet heel erg diep in mijn geheugen gegraven. Ik zit hier gewoon een beetje achter mijn laptop te tikken alsof mijn leven ervan afhangt. Morgen ga ik namelijk op vakantie, en hoewel ik mijn twee belangrijkste voorbereidingen al achter de rug heb (1. Leuke boeken op mijn e-reader zetten 2. Inchecken) moet ik nummer 3, mijn koffer inpakken, nog doen. Bovendien wil ik eigenlijk gewoon gezellig met Tim op de bank hangen en een film kijken i.p.v. in mijn eentje achter de eettafel zitten (aangezien ik hem straks NEGEN dagen niet zie en dat stiekem HEEL ERG vind) maar goed, ik wilde toch óók per se even bloggen, het is immers zo lang geleden. Kwantiteit boven kwaliteit, jwz.

Even een foto om de tekst te breken en aan te geven dat we nu toch écht gaan beginnen

Lekker stil

Deze maand had ik alweer mijn laatste mindfulness-les. “Heb je er nou wat aan,” vraagt iedereen me steeds, en dat vind ik moeilijk om te zeggen. Ik denk het wel. Ik heb in ieder geval beter leren relativeren: ik ben iemand die het leven Heel Erg Serieus neemt en enigszins vervelende dingen Heel Erg Zwaar vind (ik ben een beetje die vrouw uit dat ene nummer van Brigitte Kaandorp), maar ik heb wel het idee dat ik tegenwoordig makkelijker dingen los kan laten.

Een van de laatste dingen die we trouwens deden tijdens de cursus was een stiltedag, op zondag 2 april. Toen moesten we uuuurenlang mediteren en we mochten niet praten. Dat klinkt vrij verschrikkelijk, maar in praktijk viel het reuze mee. Dat zegt ook wel wat, denk ik.

JUICE IT JUICE IT

Als jullie me nog niet al zweverig genoeg vonden met m’n mindfulness, dan kunnen jullie nu helemaal jullie lol op: ik heb namelijk een heuse slowjuicer gekocht. Je weet wel, zo’n apparaat dat sapjes maakt. Vroeger had ik ook al een juicer, maar dat was geen slowjuicer, dat was een sapcentrifuge en die werkte eigenlijk voor geen meter (gelukkig had ik die tweedehands gekocht i.p.v. voor de volle mep).

Maar nu heb ik dus een juicer die wel werkt. Ik maak er eigenlijk alleen maar van die hele vieze gezonde dingen mee, weet je wel, sapjes met komkommer en waterkers en gember en broccoli en bleekselderij en één appel voor de zoetigheid. Ik krijg daar dus echt een kick van. Mijn omgeving minder, want ik heb al 10384 x de zin “Maar huh sap is toch helemaal niet gezond?” gehoord. Best wel jammer als je net 59.475,- euro aan zo’n juicer + bijbehorende groenten hebt uitgegeven. Maar hé, het is mijn leven (en nee, voor de laatste keer, groentesap is niet ongezond, want in groentesap zit zeer weinig suiker, en nee, er zitten inderdaad geen vezels in, maar die krijg ik toch wel binnen hoor, no worries).

Blogdinnies

Deze maand was ik net een echte blogger, aangezien ik met mijn blogdinnies Laura en Dionne naar de verjaardag van ons blogdinnie Lianne ging (overigens ben ik niet diegene die de term ‘blogdinnie’ heeft verzonnen, kijk mij er alsjeblieft niet op aan). Van tevoren hebben we gegeten in September aan de Grote Markt in Den Haag. Een TOPKEUZE (ok ik had het restaurant uitgezocht), want ze hebben daar een vegan sectie op de kaart (die noemen ze ‘vegan soulfood’). Ik had de saté en hij was zo. Zo goed. Maar echt. Alleen dat al was het waard om voor naar Den Haag te komen. En oké oké het weerzien met mijn blogdinnies was natuurlijk ook heel leuk (al had ik na ongeveer een half uur op het feestje geen stem meer, en was Laura ineens verdwenen – iets met een kat).

Verder …

… zijn mijn ambitieuze hardloopplannen COMPLEET in het water gevallen. Mijn knieën hadden er geen zin meer in. Na de vakantie ga ik maar opnieuw naar de fysio.
… bakte ik de lekkerste veganistische pannenkoeken die ik ooit gegeten heb (al zeg ik het zelf). Vreemd genoeg kwam het recept van de website van Peta. Het moesten eigenlijk vegan crepes worden, maar bij mij werden het gewoon superdikke pannenkoeken, en nou, ze waren zalig.
… had ik het superkoud. Op het begin van april na dan was deze maand echt bizar slecht, weer-wise dan.
… ben ik begonnen met het kijken van RuPaul’s Drag Race season 9. Vrij laat, maar ik voel nooit zo de neiging om nieuwe seizoenen te kijken, moet ik weer allemaal nieuwe deelnemers leren kennen en daar heb ik nooit zin in. Ik ben extreem introvert, weet je. Plus, ik kan het alleen maar illegaal streamen, wat de pret niet echt verhoogt, aangezien het vaak slechte kwaliteit is / je tijdens het kijken altijd 85745 vreemde & verontrustende pop-ups krijgt van rare websites waar je niet mee geassocieerd wilt worden. Maar hé, een girl’s gotta do what a girl’s gotta do. (Ik ben pas bij aflevering 2 dus niet spoileren a.u.b.)
… ben ik verslaafd geraakt aan UNHhhh op YouTube, van Trixie Mattel en Katya (ex-RPDR-deelnemers). Ik kende het al maar vond het nooit zó leuk, maar nu ben ik verslaafd. Die aflevering over hun kindertijd is echt mijn lievelings.
… las ik volgens mij echt 0 boeken uit, maar ik maak het volgende maand goed want ik heb dus echt 10 pareltjes op mijn e-reader gezet (de eerste waarin ik ga beginnen is Bouwpakket van een meisje van Caitlin Moran)

#####Mei#####

Nou, mei wordt een goede maand, want ik begin hem in Frankrijk! De tweede week van mei ben ik trouwens weer thuis, maar wel nog steeds vrij, dus dan ga ik leuke dingen doen in en rond mijn huis (zeg maar, binnen een straal van 100 meter). Oh ja, ik ga dus weer naar de fysio. Genoeg spanning & sensatie dus! SEE YA xoxoxo

12 Comments

Filed under maandoverzicht