de tas is meer dan halfvol

Normaal gesproken waag ik me niet aan het schrijven over verschillen in doen en laten tussen jongetjes en meisjes. Ik ben wat huiverig voor dit soort distincties, en bovendien: niemand wil ooit samen met mij naar de wc, dus die vlieger gaat niet op. Van een manspersoon kreeg ik echter de vraag iets te schrijven over waarom vrouwen altijd zoveel stoppen in ‘de bodemloze put die een handtas heet’. Nou, hier wil ik wel even iets over kwijt.

Om te beginnen: vrouwen dragen tassen, mannen meestal niet (ik negeer nu even de opkomst van de manbag). Want het zwakkere geslacht heeft het maar makkelijk. Zij kunnen hun portemonnee, sleutels en telefoon meestal gewoon kwijt in de bodemloze put die hun broekzak heet. Ik zou niet weten waar de oorzaak ophoudt en waar het gevolg begint, maar in mannenbroekzakken kun je gewoon veel meer kwijt dan in vrouwenbroeken. Ik heb in mijn gehele garderobe niet één zak waar mijn portemonnee in zou passen, en ik heb niet eens zo’n hip envelopgeval, maar een bescheiden dingetje. Alsnog te groot. Ik ben al blij als mijn iPod in mijn zak past – wat zeg ik, ik ben al blij als ik überhaupt een zak héb.

Dus. Vrouwen moeten tassen met zich meedragen. En die tassen worden meestal niet uitgezocht op grootte, maar op uiterlijk. En dan heb je soms ineens een enorm monster met niets erin aan je arm. Dat is zonde, want normaal gesproken is een tas altijd net wat te klein, dus moet deze ruimte opgevuld worden. Niet alleen sleutels en telefoon en portemonnee, dan ook maar zakdoekjes. Die komen altijd van pas. En een agenda. Voor het geval dat je te vroeg komt en je je gaat vervelen. Kun je altijd nog een beetje plannen, want we zijn oh zo efficiënt. En dan ook maar nog wat eten, voor het geval dat je honger krijgt. Eigenlijk zijn dit allemaal heel noodzakelijke dingen. En zo gaat het maar door en door, net tot de tas helemaal vol zit. En dan voldoet een net iets kleinere tas de volgende keer niet meer, want dan past al het voorgaande er niet meer in.

Maar goed, dit is eigenlijk allemaal bijzaak. De enige echt belangrijke reden waarom vrouwen hun tassen helemaal volstouwen, is zodat mannen niet gaan dreinen: “Hee, ik kan mijn handschoenen nergens kwijt, mogen ze soms even in jouw tas…”

4 Comments

Filed under de ongemakken des levens

mijn douze points

EDIT: Dit is best wel een faallijstje. Na het uitzitten van het hele festival heb ik een aantal veel leukere kandidaten gezien en had ik het liefst een top 15 gemaakt, zo tof vond ik het. Met dit natuurlijk als absoluut hoogtepunt.

Ik heb deze week niet naar de voorrondes van het Eurovisie Songfestival gekeken. Dit omdat ik even geen tv heb en bovendien, ik had geen tijd, ik moest een blog schrijven. Zoals jullie zien is daar iets misgegaan, maar gelukkig heb ik de optredens via Youtube terug kunnen kijken en heb ik, op aanraden/naar voorbeeld van Songfestivalkenner James, een top 10 van mijn favorieten samengesteld. Oh nee, wacht, het is maar een top 8, want de meeste acts lieten me achter met een mond vol tanden. Dan ben je snel klaar hè. Ik heb trouwens niet eens alleen finalisten genoemd, want de leukste mogen zaterdag namelijk niet optreden. Ik denk dat ik dat hele circus maar ga boycotten.

Dus, hierbij de acht leukste acts, speciaal voor jullie:

8. Spanje

Er is maar één reden waarom deze erin staat en die reden heet ‘doedelzakken’. Ja, doedelzakken. In Spanje? Ik ben in de war. Verder is er niet zoveel aan, maar andere nummers zijn nog stommer, en je mot toch wat. Het is wel een redelijk degelijk liedje.

7. Denemarken

Vind ik prachtig. Diep en intrigerend, zo’n blootsvoets meisje met achterlijk haar en een achterlijke jurk. Dat haar achternaam ‘De Forest’ is, is vast geen toeval. En dan die fluit! Mensen moeten niet zeuren dat die man die ‘m bespeelt er niets van bakt, ik vind het prima klinken. Krijg meteen zin om Enya te gaan luisteren en een Harry Potter-fanfiction te schrijven.

6. Litouwen

Douze points voor hoe suggestief hij zijn wenkbrauwen naar me optrekt.

5. Belarus

Thuiskomen noem je zoiets. Lekker, zo’n ouderwetse inwisselbare Songfesivaltune.  Al had ik het leuker gevonden als die mannen, zoals ik even dacht, zakken over hun hoofd hadden gehad.

4. Roemenië

Ik geef toe; ik ben een beetje bevooroordeeld als het om Roemenië gaat. Als kind was het namelijk mijn grootste wens om het Draculakasteel te bezoeken, ik dacht dat dat het eerste was wat ik zou doen als ik 18 werd (mijn ouders wilden nooit naar Transsylvanië op vakantie, heel flauw). Dat is er nog niet van gekomen. Gelukkig is deze muziek + look geknipt voor een middelmatige vampierfilm.
(Hoewel ik hun bijna-inzending voor het Songfestival in 2008 nog beter vond. Catchy en daar zag je tenminste snijtanden. Jammer dat ze op het laatst toch niet mee mochten doen.)

3. Frankrijk

Ja sorry, Frankrijk, weer bevooroordeeld. Maar goed, dit is ook lekker gothic. En een prachtige openingszin: Tu m’as mise K.O. d’entrée. Jij mij ook, Amandine.

2. Servië

Sieneke, is that you? Serieus, check die eerste zangeres, dat is precies hoe Sieneke eruit zou zien als ze in een pornoversie van Black Swan zou spelen. En dat geflankeerd door een duivelinnetje en een onschuldig dom blondje. Zalig ordinair dit. Ik snap niet dat ze niet zijn doorgegaan.

1. Finland

Mijn onbetwiste nummer één. Zowel catchy als ontroerend en herkenbaar. Ik werd erg gegrepen door skipping dinner to get thinner / Where is my proposal? / I’m your slave and you’re my master. Zo herkenbaar. I’ll play your game, I’ll change my last name / I’ll walk the walk of shame. FANTASTISCH dit. Helaas is ze ook al niet doorgegaan. Zeker alleen maar feministen die stemmen, jeez. EDIT: Hier faalde ik weer, want ze stond wél in de finale. En zoende een vrouw. Heel jammer dat ze zo laag eindigde. Zeker alleen maar gristenen die stemmen, jeez.

14 Comments

Filed under Uncategorized

acte de présence

Vandaag had eigenlijk één van mijn vele half afgeschreven blogposts online moeten komen, maar ik vond het tijd voor een huishoudelijke interventie. Een tijdje terug schreef ik dat ik een ‘faalblogger’ was, en dat ben ik nog steeds. Niet alleen omdat ik berichten zoals deze online durf te gooien, maar ook omdat ik in vrij korte tijd van ‘om de dag bloggen’ naar ‘bijna nooit bloggen’ ben gegaan.

Het is niet dat ik niets meer te vertellen heb nu ik in Nederland woon; ik heb gewoon geen zin meer om achter de computer te zitten. In Parijs was bloggen zo’n beetje het enige dat ik met mijn laptop deed, voor studeren gebruikte ik papier en werken deed ik niet. Hier studeer en werk ik voornamelijk online. Daarna heb ik het ook wel weer gehad met schermpjes.

En dan nog iets: ik heb het dus best wel druk. Ik snap niet dat er mensen zijn die en studeren en werken en sporten en bloggen en socializen en dan nog een of andere stomme hobby hebben waarvan ze foto’s plaatsen op Instagram, zoals moodboards maken of als vrijwilliger werken bij een geitenboerderij. Ik geloof nooit dat iemand echt tijd heeft voor al die dingen – ik denk altijd maar dat diegene een studie van niets doet en geen vrienden heeft. Maar misschien ben ik gewoon slecht in tijdmanagement en heeft iedereen behalve ik het helemaal voor elkaar.

Ondertussen doe ik dus van alles, behalve bloggen. Ik ben aan het trainen voor de 10 km bij de Ladiesrun (daarover later meer). Ik zie scheurtjes ontstaan in mijn rotsvaste feministische overtuigingen (daarover later meer). Ik heb al jullie muzieksuggesties uitgeprobeerd – sommige bevielen me erg goed. Helaas ben ik ook per ongeluk fan geworden van Indochine, waar ik me erg voor schaam omdat ik Indochine niet cool genoeg vind.

Oh, en ik heb een  Instagramaccount aangemaakt. Heb heel lang getwijfeld of dit nou wel verstandig was, want ben als de dood dat ik dadelijk óf alle leuke momenten zou verpesten door het per se vast te willen leggen, óf het het zou lijken alsof ik geen leuk leven heb. Uiteindelijk heb ik bedacht dat ik mijn account ook gewoon kan verwijderen als blijkt dat ik het niet kan handelen. (“Jezus Lisa, neem het toch niet zo serieus” ik weet zeker dat jullie het deep down ook allemaal doen)

Maar goed, ik wilde in deze blog eigenlijk een punt maken,  en dat was: ik zal voortaan weer twee à drie keer per week iets online zetten.
Dit denk ik al vier weken lang, maar goed, als ik het alleen tegen mezelf zeg, gebeurt er kennelijk niet zoveel. Bij dezen: als ik het niet doe, mogen jullie propjes naar me gooien.

17 Comments

Filed under huishoudelijke mededelingen, internet, tijdmanagement

gefeliciteerd mama june en sugar bear

Ik heb maar een paar afleveringen van realityserie Here comes Honey Boo Boo gezien. Ik vond deze serie ontzettend vermakelijk, maar ik hield er ook altijd een vies gevoel aan over. Niet alleen om de ranzige gewoontes die de familie er op nahield (gezinsspelletje: doe een blinddoek om en raad wiens adem in je gezicht wasemt), niet alleen om de sketti (hun favoriete gerecht; spaghetti met boter en ketchup. En dat vonden ze dan nog best gezond).

Mijn weerzin lag meer bij het feit dat ik het raar vond om ervoor te gaan zitten kijken hoe een arme familie de jongste telg voor ontzettend veel geld naar pageant-wedstrijden stuurt, verschrikkelijk onverantwoordelijk leeft en ook nog eens te lomp is voor woorden. Want dat is waar het om gaat: kijken naar lompe mensen en zelf ineens het gevoel hebben dat je ontzettend intelligent en gecultiveerd bent. Een beetje zoals met Oh oh Cherso, maar dan zonder geld voor cocktails, en met een wat jongere cast; vier van de zes (later vijf van de zeven) gezinsleden zijn minderjarig.
Er is ook nog ander verschil met Oh oh Cherso: ik vind deze mensen leuk. Echt. Ze lijken zoveel plezier met elkaar te hebben, zoveel van elkaar te houden en ze doen ook nog eens allemaal spelletjes met z’n allen. Maar ja, het is en blijft natuurlijk een realityserie, en aan mensen in een realityserie moet je niet al te gehecht raken, want je wordt van alle kanten bedrogen. Ik kan me er weinig bij voorstellen dat deze mensen iets acteren, maar goed, ik wil het liever niet al te serieus nemen. Dus kijk ik het maar niet meer.

Stiekem werd in vanochtend toch wel heel blij toen ik op internet las dat mama June en Sugar Bear (alleen de biologische vader van HBB, maar wel een ‘vaderfiguur’ voor al die meisjes, snik snik) hun liefde bezegeld hebben op hun karikaturale Redneck-trouwerij. Gefeliciteerd, jongens! Dat julie nog maar lang en gelukkig mogen leven en veel leuke spelletjes mogen spelen. Vanavond eet ik sketti ter ere van jullie.

14 Comments

Filed under film en teevee

verlos mij van de sugababes

Ik zit momenteel in een muzikale impasse. Na jarenlang luisteren naar Dingen Waar Ik Echt Heel Veel Van Hou (lees: PJ Harvey, Patrick Wolf en dingen die daar op lijken) heb ik het een beetje gehad met Dingen Waar Ik Echt Heel Veel Van Hou En Nu Ook Wel Uit Mijn Hoofd Ken. Maar goed, omdat ik toch niet kan eten/afwassen/hardlopen/in de bus zitten zonder iets te luisteren, zet ik tegenwoordig maar ‘gewoon iets’ op. Wat betekent dat ik de laatste tijd alleen nog maar losse nummers van de Sugababes en The Carpenters luister. Je begrijpt: ik word gek.

Dus moet ik op zoek naar iets nieuws, lieve mensen. En daar heb ik jullie hulp bij nodig. Ik zou ook gewoon ‘leuke muziek’ kunnen googlen, maar ik denk dat dat niet echt gaat werken, want mijn smaak is nogal… beperkt. Waar ik van hou? Goed, hier komt het. Ik hou het allermeest van de eerdere genoemde artiesten, en van Anna Calvi en The Ark. Het liefst heb ik trouwens bands die nog bij elkaar zijn en artiesten die hun gitaar nog vast kunnen houden, want ik wil wel weer ‘s naar een concert.
Ik hou van muziek die een beetje dramatisch klinkt, niet van dat droge gedoe. Het mag best een beetje corny zijn, als het maar uit een goed hart komt. En het mag ook wel wat pretentieus zijn, maar dan moet dat hart wel echt heel goed zijn. Een mannelijke zanger die op een vrouw lijkt of andersom is een pré. Pijn is fijn en bloed is goed, maar het mag niet te emo zijn (ik trek de grens bij Placebo). Ik hou niet van muziek die gemaakt is voor meisjes met knotten en rendiertruien. Geen enkele metal-variant. Geen John Mayer. Geen ‘bandje’. Ik wil alleen maar een Band met een hoofdletter B. Duuh. Anders zou ik niet in een muzikale impasse zitten.

Als het Frans is, ben ik bereid veel door de vingers te zien. (Momenteel luister ik voorzichtig naar Indochine, daar had ik mijn handen nooit aan vuil gemaakt als het in het Engels gezongen werd)

Dus: wat moet ik luisteren? Ik hoop dat jullie iets weten dat een beetje in mijn omschrijving (voor zover het een omschrijving mag heten mag) en ik niet nog duizend keer ‘Too lost in you’ hoef aan te horen want ik trek dit niet meer. Iedere suggestie is welkom, ook als je een slechte muzieksmaak hebt. Dat vind ik namelijk wel leuk.

37 Comments

Filed under muziek, tips en tricks