nog even over die knie van mij

Kennen jullie dat verhaal over dat meisje dat al bijna een jaar last had van haar knie? Dat meisje dat braaf haar fysiotherapieoefeningen deed, maar toch geen verbetering boekte? Dat meisje dat werd doorverwezen naar de huisarts, die haar toen na vijf minuten weer naar huis stuurde met de mededeling dat hij even moest overleggen met een andere huisarts? En dat dat meisje toen vervolgens telefonisch te horen kreeg van de doktersassistente dat ze maar gewoon naar de fysiotherapeut moest gaan?

Nou ja, dat meisje was niet blij, kan ik je vertellen, en ook niet bepaald ongefrustreerd.

Gelukkig heeft dat meisje een broertje dat vanwege zijn voetbalcarrière nogal wat last heeft gehad van blessures, maar dankzij de manueel therapeut in de praktijk van zijn oom op wonderbaarlijke wijze toch weer op tijd op het wedstrijdveld stond toen het echt nodig was.

Dus dat meisje besloot toen om daar ook maar heen te gaan, zelfs al is die praktijk in Rotterdam en woont ze in Amsterdam.

(En oké, nu kap ik met praten in derde persoon, jullie weten toch al lang dat het over mij gaat.)

De manueel therapeut drukte op een paar spieren boven mijn knie. Dat deed pijn. Komt omdat die spieren verzwakt zijn, zei hij. Mijn vorige fysiotherapeut had ook wel eens op die spieren gedrukt, maar daar was niets uitgekomen. Fascinerend. Hij zei ook dat ik veel te zware oefeningen had gekregen bij de vorige fysiotherapeut. Die oefeningen leken inderdaad meer op echte #fitgirl-oefeningen dan op die van een zielig meisje dat geen kwartier kan hardlopen zonder te moeten strompelen. Maar ja, weet ik veel, ik ben jong en heb over het algemeen een goede conditie, dus ik dacht dat ik best wel kon squatten met gewichten in mijn handen. Niet dus. Ik heb nieuwe squats, squats die zo licht en recht zijn dat ik ze nauwelijks squats zou durven noemen, en andere oefeningen waarvoor je op de sportschool uitgelachen zou worden, maar goed, ik vertrouw die manueel therapeut, want ik heb weinig keuze.

Bovendien denkt hij dat ik binnen zes tot acht weken wel hersteld ben. En na een jaar niet kunnen rennen wil ik best wel twee maanden iedere week naar Rotterdam. Dat kan er dan ook nog wel bij. Makkelijk, zelfs.

Ik heb me deze week eindelijk uitgeschreven voor de sportschool. Het werd tijd, ja.

je kan het atletiek

“Niet dus”, wilde ik schreeuwen naar deze atletiekslogan op het Buikslotermeerplein, in tranen vanwege het teleurstellende doktersbezoek. Toch wist ik me te herpakken om even deze foto te maken onder het mom ‘Toch leuk voor Instagram’.

3 Comments

Filed under de ongemakken des levens

over pokémon go, millennials en de quarterlifecrisis

pokemon quarterlifecrisis millennials

Toen we nog gewoon Pokémon vingen op onze gameboys

Mijn broertje (23) heeft me laten zien hoe Pokémon Go werkt. Hij heeft zijn Tentacruel inmiddels al zo goed getraind dat hij Gym Leader bij het ziekenhuis om de hoek is. Vandaag fietste hij na een sollicitatie om zodat hij een Haunter kon vangen. Hij vindt dat ik het ook moet installeren. Ik wil het wel maar ook weer niet, want ik heb Dingen Te Doen, en ik weet niet zo goed of ik het me kan veroorloven om me totaal te verliezen in een spelletje.

En dat terwijl ik me eigenlijk best wel zou willen verliezen, net als vroeger, toen ik altijd deed alsof ik een Growlithe aan mijn zijde had. Even weer geobsedeerd zijn met iets dat niet echt bestaat, even vergeten hoe verschrikkelijk volwassen ik al ben.

Want ja, hoewel ik lang in de veronderstelling verkeerde dat ik ‘begin twintig’ ben, kwam ik laatst tot de zeer schokkende ontdekking dat dat ‘begin’ niet helemaal waar is als je 25 bent. Ik ben eerder ‘midden twintig’. Ik zou niet willen zeggen ‘bijna dertig’, dat vind ik flauw en dat is ook niet waar, maar ik ben ook niet bepaald net geen tiener meer.

En dat voelt… heftig. De laatste paar jaren was mijn favoriete grapje wanneer ik moe of saai was (vaak) altijd “Hee, ik ben ook geen achttien meer”. Dat is lollig als je twintig bent, want twintig is eigenlijk een soort achttien. Als je 25 bent, ben je al zo ver verwijderd van achttien dat de grap eraf is. Inmiddels (nu komt het cliché-riedeltje dat alle millennials opratelen als ze klagen over dat hun leven niet meer alleen maar lang leve de lol is) wonen mijn meeste vrienden al samen, gaan sommigen zelfs trouwen, krijgen steeds meer vrienden een Serieuze Baan of proberen ze er in ieder geval eentje te krijgen.

Ik ben niet anders: ik woon nog niet samen maar hoop dit dit jaar wel te gaan doen, ben afgestudeerd en aan het solliciteren, kook iedere avond met verse producten en denk wel eens na over preventieve botox. (Ik ga het niet doen hoor, maar ik denk erover na, net als dat andere mensen nadenken over welke muziek gedraaid moet worden op hun begrafenis o.i.d., mag ik ook eens ergens over fantaseren?)

Gisteren zag ik een grappig plaatje met de volgende tekst: 21: “You’re so young” 22: “You’re so young” 23: “You’re so young” 24: “You’re so young” 25: “Are you married? How’s your career going?” Klinkt precies als mijn leven. Ik had de vorige jaren altijd het gevoel dat ik pas net kwam kijken omdat ik ‘rond de twintig’ was, maar nu heb ik ineens zoiets van: shit, ik ben al zeven jaar volwassen! Hoe is dat nou ineens gebeurd?

En vooral: wat heb ik de afgelopen jaren allemaal gedaan? Ja, een bachelor, twee masters, twee stages en een handvol (bij)banen. Ik ben verhuisd naar Zwanenburg (lang verhaal), Amsterdam-Noord, Parijs, Amsterdam-Noord (weer ja) en Amsterdam-Oost. Ik ontmoette de liefde van mijn leven en het grootste gedeelte van mijn vrienden. Ik ben een keer of zes naar Londen geweest en ongeveer net zo vaak naar Parijs. Ik heb 331 blogs gepubliceerd. Ik heb alle afleveringen van SATC, OITNB en GG gezien. Eigenlijk waren de afgelopen jaren best vol, als ik erover nadenk (mijn leven is dus toch geen soort 13 Going on 30), maar toch heb ik het gevoel alsof ik de afgelopen vijf jaar gewoon bij elkaar kan schrapen en in mijn zak kan stoppen. No big deal. Is alleen maar de bloei van je leven, joh.

En ja, net zoals iedereen van mijn leeftijd heb ik ook een tijdje flink last gehad van angstige gedachten over de toekomst (wat wil ik doen? Heb ik wel de goede studie gedaan? Wil ik een carrière of toch liever in een commune in Roemenië wonen?), maar inmiddels heb ik wel helder voor ogen wat ik de komende jaren wil en het idee dat het ook haalbaar is. Dat geeft best wel veel rust, kan ik je vertellen.

Mijn grootste levensvraag van dit moment is nu: moet ik Pokémon Go nou installeren of niet?

Heb ik me sinds mijn achttiende verjaardag tóch flink ontwikkeld.

17 Comments

Filed under leven

een beetje van alles, een beetje van niets

Vroeger, toen ik nog gewoon rustig Nederlands studeerde, blogde ik nog wel eens over dingen die me bezighielden. Bellen met de klantenservice, bijvoorbeeld, of het feit dat mijn Nederlandse fiets te Nederlands was voor Parijs. Alledaagse beslommeringen, je kent het wel. Inmiddels ben ik druk bezig met de afronding van het schooljaar en heb ik geen plek meer vrij in mijn hersenpan voor zaken die minder belangrijk zijn dan afstuderen, werk zoeken en Orange Is the New Black seizoen 4.

En ja, daar ga ik natuurlijk niet over schrijven, want het eerste is te saai, het tweede wil ik nog even privé houden en wat betreft het derde punt: ik wil niets verklappen voor de langzame kijkers.

Toch gebeuren er nog wel dingen in mijn leven die niet met de bovenstaande drie punten te maken hebben. Het lukt me op dit moment helaas niet om daar leuke blogs over te schrijven, met een kop en een staart en een verstopte wijze levensles in het midden en zo; afstuderen en werk zoeken (a.k.a. Zorgen Dat Ik Mijn Stufi Niet Terug Hoef Te Betalen en Zorgen Dat Ik Niet In De Goot Beland) hebben nu even voorrang.

Om toch even te schrijven (en om deze losse gedachten toch ergens te kunnen parkeren), heb ik maar weer eens een Lekker en Lui Lijstje gemaakt (stiekem lezen mensen dat soort dingen toch het meest, aangezien tegenwoordig niemand meer de concentratieboog heeft om een Echt Verhaal te lezen (oké, behalve jij dan hè)). Bij dezen:

  • Om maar te beginnen met het leukste nieuws: ik heb voor mijn afstuderen een nieuwe digitale camera gekregen van mijn ouders en opa’s! Mijn oude had ik ondertussen al zo lang dat zelfs mijn mobiele telefoon scherpere foto’s maakt, dus ik had er wel eentje nodig. Ik ben er echt superblij mee. Helaas heb ik echt alleen nog maar huis- tuin- en keukenfoto’s kunnen maken (letterlijk), want door de hierboven beschreven drukte heb nog niet echt tijd gehad om hem uitgebreid uit te proberen. Eigenlijk maar goed ook want ik ben officieel nog niet eens afgestudeerd, maar mijn vader is een echte camerafreak en wilde hem heel graag geven voordat hij op vakantie ging. De foto bij deze blog is dan ook gewoon gemaakt door mijn mobiel. Hopelijk kan ik mijn blogs snel opleuken met iets minder lelijke foto’s dan nu.

(En voor wie nu denkt dat mijn afstuderen wordt gejinxt door het vervroegde afstudeercadeau: dat kan niet. Ik moet wel echt iets heel raars doen, wil ik nu niet snel afstuderen.)

(Of jinx ik het nu extra?)

  • Dan het andere goede nieuws: ik heb een verwijzing gekregen voor de huisarts om naar mijn verrotte knie (die niet echt verrot is) te laten kijken, aangezien de fysio-oefeningen het probleem gewoon niet op gaan lossen. Ironisch genoeg heb ik nu ik gestopt ben met die oefeningen ook geen last meer. Maar goed, ik weet nu dat ik weer pijn ga krijgen zodra ik begin met hardlopen, en ik wil gewoon graag hardlopen, dus hopelijk weet de huisarts hoe we dit voor elkaar gaan krijgen.
  • Overigens heb ik nog een reden waarom ik niet kan hardlopen: mijn voet is momenteel één groot slagveld. Komt door mijn nieuwe leuke lieve mooie sollicitatieschoenen. Ben er iets te lang op blijven lopen. In plaats van dat ik voor straf gewoon een bescheiden blaar krijg, is er gewoon een hap uit mijn hiel weg. Er stroomde eerst ook allemaal bloed uit, niet van dat viezige blaarvocht, maar gewoon een riviertje helderrood bloed, alsof ik in een vampierfilm speelde (sorry voor de details, maar ik vind het gewoon zo fascinerend).
bourgeois boheme eloise schoenen

De schoenen des doods in kwestie

  • Oké, toch nog even over Orange Is the New Black: vonden jullie de eerste afleveringen van seizoen 4 ook zo saai? Ik vond het pas vanaf de vijfde aflevering weer echt leuk worden. (Heb er nu nog twee te gaan volgens mij, dus geen spoilers a.u.b.)
  • Meer ‘luchtig nieuws uit Lisaland’: ik heb de laatste tijd flink wat recepten uit mijn kookboeken en van kookblogs gemaakt. Meestal komt het er niet van, omdat ik in mijn eentje woon en te veel ongebruikte ingrediënten over hou als ik volgens een recept heb gekookt (zelfs al eet ik met mijn vriend of vriendinnen, er gaat echt geen hele bak peterselie doorheen hoor). Is altijd zo zonde. Maar goed, van honger krijg je soms een yolo-bui en dat is maar goed ook, want ik heb echt lekkere dingen gemaakt. De pasta met artisjok van De Groene Meisjes is mijn nieuwe lievelingsmaaltijd (tip: gooi er sojassaus doorheen, dan is hij nog beter).
  • Over lekker eten gesproken: gisteren at ik de burger ‘Tante Lieke’ bij Meneer Smakers in Utrecht en die was zooo lekker. Het water loopt me weer in de mond als ik eraan denk. Zit gewoon aan de Oudegracht, dus echt een aanrader als je even snel iets (vegans) wilt eten in het centrum.
  • Last but not least: Eva (oftewel de kwart van onze vriendinnengroep die eventjes een half jaar in Azië zat) is nu zo’n twee weken terug in Nederland en dat roept veel gevoelens bij me op. De belangrijkste van de gevoelens: 1. IK BEN ZO BLIJ DAT ZE NOG STEEDS HELEMAAL HEEL EN ALLES IS. 2. Ik heb het idee dat ze nooit is weggeweest. Maar echt. Hoe kan het dat er maanden zijn verstreken? Het is alsof ik even met mijn ogen heb geknipperd en ze weer terug was, sorry voor het cliché, ik kan er ook niets aan doen dat het zo is.
  • Oh nee wacht, toch nog een ander punt, nu ik het toch over mijn vrienden heb: op 15 juli (volgende week vrijdag dus) is de EP release van Tessa’s band bij Gebroeders de Nobel in Leiden! Dus als je getuige wilt zijn van een bij voorbaat al historisch moment van de geschiedenis van de rockmuziek, zou ik er zeker heengaan. (Nee, even zonder dollen: het is gewoon een hele coole band, het wordt een hele leuke avond en de tickets zijn niet duur! Genoeg redenen om te gaan, toch?)

5 Comments

Filed under leven

de wachtkamer van de vakantie

Geloof het of niet, maar ik heb bijna vakantie. Nou ja, vakantie, vakantie: je kunt het ook gewoon werkloosheid noemen, want over drie weken ben ik klaar met mijn studie en stage en dan ‘heb’ ik dus niets meer. Na een bachelor van vier jaar (ik ging naar Parijs en liep mijn eerste stage, oké), een master van een jaar en nog een master van een jaar gaat De Rest Van Mijn Leven nu eindelijk eens beginnen.

Ik gebruik het woord ‘eindelijk’ niet omdat ik zo graag wil dat het voorbij is, maar omdat het al met al toch wel lang geduurd heeft, dat gestudeer van mij. De tijd is snel gegaan, maar ook weer niet zo snel dat ik niet heb gemerkt wat er allemaal is gebeurd, wat er allemaal is veranderd.

(Voor wie zich nu zorgen maakt over mijn aankomende werkloosheid: niet doen hoor. Het komt wel goed met mij, misschien niet binnen drie weken maar vast wel snel daarna. Al hoop ik natuurlijk dat het wél binnen drie weken is, zou toch relaxt zijn.)

Ik heb nog geen idee hoe de weken na de drie weken ingericht zullen worden, of ik veel bezig zal zijn met zoeken of vrij snel iets zal vinden, of ik gauw moet beginnen of lang moet wachten, of ik nog op vakantie kan of dat ik toch in paniek ga raken (of allebei). Ik weet nog niet waar ik me op moet verheugen of waar ik bang voor moet zijn. Mijn zomer is een onbeschreven blad, maar ik ben helaas niet in mijn eentje verantwoordelijk voor wat erop komt te staan.

Wat ik wel weet: ik heb zin in de vakantie, hoe die er ook uit komt te zien. Zin om op een terras te zitten (sorry, lekker basic), zin om Summer Jam te luisteren (dat was dé zomerhit van toen ik 12 was, zoiets vergeet je niet), zin om naar Parijs en Londen te gaan (nee, staat niet op de planning, maar ik heb gewoon heel specifiek ZIN in deze twee steden, ik droom er zelfs over, kan het ook niet helpen), zin om naar het strand te gaan (iets dat ik echt nooit doe, zou leuk zijn om daar op mijn 25ste eens verandering in te brengen), of het park (dat doe ik wel al vaak, no worries), en om boeken te lezen waar ik anders niet aan toe kom (lees: Career of evil van J.K. Rowling (ik bedoel Robert Galbraith)), om gewoon niet meer bezig te zijn met alles dat nog gedaan moet worden. Alleen van die vooruitzichten al schiet mijn endorfinegehalte zo omhoog dat ik mezelf bijna niet meer herken (wie is dit rare blije mens??!?)

Nog een paar weken doorbikkelen, en dan is dit collegejaar echt echt echt klaar. Ik heb ergens al een beetje het gevoel dat het al zover is, maar dat komt doordat ik geen les meer hoef te geven en ik mijn belangrijkste onderzoek van dit jaar al heb afgerond. Met andere woorden: ik moet nog dingen doen, maar echt zwaar wordt het niet meer.

Ik heb nu de neiging om een beetje te gaan lanterfanten, om geen to do-lijstjes meer te maken en alleen maar Orange Is the New Black te kijken en vegan barbecuerecepten op te zoeken, maar dat kan/mag eigenlijk nog niet, want ik zit nu nog niet in de vakantieperiode, ik zit in de wachtkamer van de vakantieperiode/werkloosheid/De Rest Van Mijn Leven.

En weet je?

Het is hier best leuk.

4 Comments

Filed under studie/werk

ik ben ook maar een mens

Heus, ik hoor ze wel hoor, al die stemmen die roepen: “Lisa, Lisa, waarom blog je niet meer, je had net een comeback gemaakt en nu is het alweer twee weken stil”, ik hoorde ze al lang, luid en duidelijk.
Maar ik had even geen tijd om erop te reageren. Wist ook niet zo goed hoe ik erop moest reageren, eigenlijk.

Ik zit in een interessante periode van mijn leven. Ik ben bijna afgestudeerd (for realz nu, hierna ga ik écht niet meer aan een nieuwe studie beginnen), wat betekent dat a) ik heel veel deadlines heb en b) het Grote Solliciteren zo langzaamaan eens een beetje is begonnen.

Want ja, afgestudeerd zijn is leuk, maar niet als je werkloos bent.

(En nee, er is nog geen mecenas opgestaan die ervoor zorgt dat ik fulltime kan gaan bloggen zonder dat ik mijn ziel hoef te verkopen en gesponsorde verhalen moet plaatsen over autobanden, dakramen, McDonalds e.d.)

Inmiddels ben ik dus begonnen met solliciteren, maar ik vind het allemaal niet makkelijk hoor, dat hele gedoe van weten waar je nu echt op je plek zit en de mensen die al op die plek zitten ervan overtuigen dat jij erbij hoort. Nu heb ik er over het algemeen wel vertrouwen in dat dat gedeelte van het werk zoeken goedkomt hoor, dat is mijn grootste probleem niet.

Nee, waar ik momenteel meer over inzit is een bepaalde complicerende factor en die factor heet ‘mijn blog’ (ja, die site waar je nu op zit dus). Slimme potentiële werkgevers (spw’s) lezen namelijk mee voordat ze besluiten om me aan te nemen, anders zijn ze niet slim. Dat is aan de ene kant goed, want ik ben trots op mijn blog en hij laat ook wel zien dat ik veel van taal hou, wat voor mijn sollicitaties vrij belangrijk is. Bij mijn vorige stage was mijn blog in ieder geval een groot pluspunt. Maar: ik weet niet of alle organisaties het hiermee eens zijn.

Als je niet of nauwelijks te vinden bent op internet, kun je je eigenlijk heel makkelijk wat idealer voordoen dan dat je bent. Als je nogal aanwezig bent op internet, kan dat niet (tenzij je al die tijd hebt gedaan alsof je perfect bent). Spw’s kunnen met één klik al mijn slechte eigenschappen zien. Ze kunnen denken dat ik een opgever ben omdat ik geen spijkerbroek heb kunnen vinden. Ze kunnen denken dat ik een slappeling ben omdat ik één keertje (oké, iets vaker) (maar echt niet echt vaak) heb geschreven dat ik ziek was. Ze kunnen me stom vinden omdat ze mijn muzieksmaak niet waarderen of omdat ze mijn grapjes niet snappen of omdat ik zo vaak blogposts illustreer met foto’s van mijn eigen hoofd.

Door al deze onzekerheden vind ik het tegenwoordig moeilijk om te bloggen, want ja, ik zou zomaar eens iets kunnen schrijven dat ervoor zorgt dat de spw’s denken dat ik een totale sukkel ben. Maar als ik niets schrijf, lijkt het ook weer alsof ik geen discipline heb en mijn bloedeigen blog niet eens kan bijhouden, en als ik alleen maar schrijf over hoe geweldig ik wel niet ben, wordt mijn blog ook zo saai – en een beetje ongeloofwaardig. Een fantast/narcist is bovendien ook niet bepaald de ideale werknemer. Met andere woorden: ik zit gevangen in een spagaat van angst en vrees.

En nee, ik ga mijn blog ook niet anoniem maken zodat ik weer kan doen alsof ik een soort perfecte werkrobot ben, daarvoor is deze site veel te veel verweven met mezelf, zelfs al schrijf soms twee weken even niet.

Bovendien zou het ook best wel eens zo kunnen zijn dat spw’s mijn blog gewoon wél leuk vinden.

En misschien denken alle spw’s nu wel: jeetje, wat een aansteller is die meid met dat gejank over d’r blogje. Dat zou pas echt zuur zijn.

Dus bij dezen, nu weten jullie allemaal waarom het hier momenteel even niet zo’n dolle boel is. Mochten jullie ideeën hebben voor blogonderwerpen die impliceren dat ik de Gedroomde Kandidaat voor zo’n beetje iedere functie ooit ben, laat het weten (of lijkt het nu weer alsof ik heel lui/niet creatief ben???). En spw’s, mochten jullie deze blog lezen: oordeel a.u.b. niet te hard naar aanleiding van alle rare dingen die ik hier schrijf. Ik ben immers ook maar een mens.

Al zal ik beloven dat ik jullie hier tijdens kantooruren niets van laat merken, oké?

8 Comments

Filed under metablog