10 dingen die mijn leven de afgelopen tijd een stuk beter maakten

De laatste tijd voel ik me een beetje stuurloos. Jullie herinneren je misschien nog dat ik vorig jaar een manuscript af had. Daar had ik een lange tijd veel tijd aan besteed. Dit jaar heb ik hem nog meerdere malen herzien, opgestuurd naar uitgeverijen, weer herzien, weer opgestuurd, je kent het wel. Hield me ook wel van de straat.

Maar er gebeurde niet echt iets (eufemisme voor ‘niemand wilde het uitgeven’) dus toen dacht ik: weet je wat, laat ook maar zitten, ik heb een idee voor een veel beter boek, dat ga ik gewoon schrijven.

En ik was eigenlijk al best een eind. En toen dacht ik ineens: meh. Mijn hart ligt toch bij mijn vorige idee. Ik ga gewoon die ouwe weer herschrijven.

Maar dat deed ik toen toch niet. Ik heb hem al zo vaak bijgeslepen, zo vaak aangepast, zo vaak door elkaar geschud. En dat lukt me heus wel nog een keer (of 2 keer, of 20 keer), maar nu ik hem een tijdje heb weggelegd, durf ik niet meer.

Dus ik doe niks. Ik schrijf niet aan boek 1 én niet aan boek 2. In plaats daarvan rijd ik regelmatig rond in een lesauto, koop ik nieuw meubilair en naai ik pailletten op handschoenen. Ook leuk, maar het voelt wat leeg na al die focus die ik hiervoor had.

Maar goed, naast een miskend schrijver ben ik ook gewoon een basic bitch die heus wel kan genieten van de kleine pleziertjes van het leven zoals sojacappuccino’s, sabotage en “HET ZIJN GEEN PEPERNOTEN MAAR KRUIDNOTEN” roepen tegen mijn wederhelft. Daarom: een lijstje met dingen die me de laatste tijd ondanks alle stuurloosheid toch net zo blij maakten als Kimmy Schmidt in een kerstwinkel:

Zou overigens nog gelukkiger zijn als er een nieuw seizoen van The Unbreakable Kimmy Schmidt was

  • Mijn kledingrek is weer netjes! Dat ding was eerst een soort kerstboom met drie lagen kleding per hanger. En dat viel er dan ook weer continu af. En nee, ik kon er geen extra hangers bijhangen, want ……. dat paste niet. Maar nu heb ik alle kleding die ik nooit draag gewoon in een tas onder m’n bed verstopt. Niet helemaal Marie Kondo en vast ook niet Feng Shui, maar ik was wél lekker snel klaar. Kan nu helemaal genieten van alle rust en leegte op dat rek. En het grote cliché is waar: nu er minder hangt, heb ik eindelijk weer wat om aan te trekken.
  • Oh ik heb trouwens ook de koelkast schoongemaakt. Ik was vergeten hoe het was om eten te kunnen pakken zonder dat je handen meteen onder de komkommerpap zitten.
  • Bodypump. Ik zit er nu eindelijk weer een beetje lekker in. Vind het wel jammer dat ik nog steeds niet zo sterk ben als voor De Grote Fysiotherapiestop, maar het is en blijft gewoon vet leuk jongens. En ik vind de huidige release en de muziek erbij echt top. Sterker nog, ik luister hem as we speak. Jawel, ik luister vrijwillig naar muziek voor normale mensen. Wie had dat ooit gedacht??? Ik niet.

Tim maakte ons lievelingseten van op Kreta: gevulde tomaat, fava & mixed grill maar dan vegan

  • Je (moet) bijna niks van Lianne Keemink! In dit boek vertelt Lianne (The Self Help Hipster) over zelfhulp en de (on)maakbaarheid van het leven. Ik vind het zo cool dat het boek nu uit is, omdat ik haar nu al zo lang ken. En hoewel ik zelf al best veel zelfhulpboeken heb gelezen (ik wil niet klinken als een crazy ass fangirl maar dat zijn TOEVALLIG ook altijd de boeken die ze plugt in The Self Help Hipster Podcast), heb ik er ook serieus dingen van geleerd. Bijvoorbeeld het stilstaan bij hoe goed het moment is (klinkt uitgekauwd, maar de manier waarop Lianne het omschreef zorgde ervoor dat het bij mij voor het eerst echt klikte) en self fulfilling prophecies. En daarbij was het gewoon heel real en grappig. Aanrader dus.
  • Tim en ik hebben vliegtickets naar New York geboekt! Is een mega big deal (volgens mij is de spelling eigenlijk ‘megabig deal’ maar goed) want dit wordt onze eerste keer Amerika. En ik ben nooit zonder mijn ouders buiten Europa geweest. Klinkt misschien nogal kneuzig, maar ik heb gewoon niet zo veel wanderlust. We gaan trouwens pas over een half jaar, dus we kunnen nog even op de voorpret teren en zelfkastijding uitvoeren omdat we de wereld slopen met onze CO2-uitstoot. Ik heb er echt zin in. (In New York, niet om het boetekleed van zolder te halen.) Lijkt me vooral echt leuk om alle Gossip Girl-locaties te bezoeken want je bent een fan of je bent het niet.

Ik & Tim behalve dan dat mijn haar nooit zo goed zit en Tim geen anonieme blog heeft waarop hij mij en mijn vrienden belachelijk maakt

  • Maar gelukkig ga ik voor die tijd ook nog naar het buitenland, want eind december ga ik naar Notre-Dame de Paris met mijn moeder in Parijs! Zo veel zin in. Vooral in de musical (waar we vorig jaar trouwens in Brussel heen zijn geweest), maar ook gewoon om weer in Parijs te zijn, want dat is inmiddels ook alweer vijf maanden geleden ………
  • The Roast Battles: jawel mensen, ik ging weer ‘s naar een drag queen show. Dit keer een comedyshow met mijn collega Marije, die nu voor het eerst queens van RuPaul’s Drag Race zag en ze stelden niet teleur. Sterker nog, ze waren echt ontzettend grappig.  Maar stiekem was ik vooral blij omdat Phi Phi O’Hara zo vrolijk over kwam want zoals jullie weten ben ik erg begaan met het wel en wee van Phi Phi.
  • First dates en De rijdende rechter!!! We kwamen er ineens achter dat die dingen al heel lang bezig zijn, dus nu kunnen we lekker veel terugkijken.
  • En nu kijk ik RuPaul’s Drag Race seizoen 5 opnieuw. Blijft forever m’n lievelingsseizoen. Extra leuk dat ik nu vanaf het begin door een roze bril naar m’n grote idool Alaska kan kijken (de eerste keer dat ik dat seizoen keek vond ik haar … irritant?!? Pas na iets van 9 afleveringen dacht ik: hee dit wezen is eigenlijk toch wel heel grappig)

We maken allemaal weleens een inschattingsfoutje net zoals alle uitgevers die mijn boek niet willen uitgeven
 
xoxo Gossip Dan

4 Comments

Filed under dit past echt nergens in

onze vakantie op kreta: de feiten

Picture it. Kreta, 2018. Tim en ik liggen op het strand. In de schaduw, want in de zon in het te warm. We lezen boeken en drinken Griekse koffie. Kortom, we hebben het reuze naar ons zin.

Na twee weken in het paradijs moeten we weer naar huis. Daar is het koud en nat en moet er gewerkt worden. En waar het voor de vakantie nog licht was als mijn wekker ging, word ik nu wakker in de duisternis.

Gelukkig hebben we de herinneringen. Sterker nog, ze staan beschreven in deze blogpost! (Goh, die hadden jullie ECHT NIET zien aankomen hè?)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Lisa ☕ (@vijfkoffiegraag) op

Onze vakantie: de feiten

  • We waren precies twee weken weg, van dinsdag tot dinsdag.
  • We hadden een appartement op 50 meter afstand van de zee.
  • We zaten in Kalamaki, ofwel klein-Duitsland. In het hele dorp waren namelijk meer Duitsers dan Grieken. Het was zo erg dat menukaarten in het Duits waren en andere vakantiegangers ons begroetten met ‘Guten Tag junge Herr und sehr schöne Fräulein’. Dan keken we heel boos terug om te laten weten dat ze onze identiteit hadden miskend, maar daar hadden ze geen boodschap aan. Ze waren trouwens ook allemaal bejaard.
  • Wij vonden het niet erg dat er geen coole jongeren uit een grote variëteit aan coole landen om ons heen zaten. We waren hier immers niet om vrienden te maken. Wij waren hier om te snorkelen.

Hoe onze gemiddelde dag eruit zag

Wakker worden rond 8 uur, ontbijten op het balkon. Soms deed ik fysio-oefeningen. Daarna naar het strand. IJskoffie halen en vooral veel lezen. Zwemmen. Weer lezen. Naar de supermarkt. Ingrediënten voor de Griekse salade kopen (ik met maïs in plaats van feta), de Griekse salade maken, lunchen. Beetje rondhangen bij het appartement (meestal binnen, omdat het op het balkon te heet was). Naar het strand. Nog meer lezen. Weer terug. Douchen. Weer wat rondhangen. Naar een restaurant lopen. Eten. Slapen.

(Ik heb het nu over een GEMIDDELDE dag, hè? We zijn heus nog weleens de deur uit gegaan, zie hieronder)

Toeristische uitstapjes die we hebben gemaakt

  • Matala. Matala staat vooral bekend als hippiedorp. Dit merkt u vooral aan het feit dat u hier t-shirts kunt kopen met de tekst ‘Today is life, tomorrow never comes’.  Wel een beetje te wild voor mij eigenlijk. Maar desondanks wilden we erheen, want Matala heeft dus echt een supermooie baai. En hele leuke restaurantjes aan het water. We brachten ook meteen een bezoekje aan de krijtrotsen waar de Romeinen vroeger de dooien dumpten en later de hippies overnachtten. Dat bleek nog een hele klim te zijn, en ik vreesde voor mijn leven. Maar zoals jullie begrijpen aan het feit dat ik dit typ, ben ik niet te pletter gestort.
  • De ruïne van Phaistos, wat vroeger dus een enorm paleis was. Erg indrukwekkend, vooral omdat het écht heel groot was. En heel hoog, dus had zware medelijden met die Minoërs die steeds die berg op en af moesten om oorlog te voeren. En het uitzicht was ook prachtig.
  • Agia Galini. Ook een mooi dorpje aan zee. Waar in Kalamaki vooral Duitsers en in Matala vooral Fransen zaten, barstte het hier dan weer van de Nederlanders. Was eigenlijk vervelender, want nu moesten we de hele tijd fluisteren zodat niemand ons kon verstaan.
  • Heraklion, de hoofdstad van Kreta. We gingen er vooral heen voor het archeologisch museum, maar het is verder ook een leuke stad. Niet zo groot, maar ze hebben er wel vegan burgers. Nu is veel voedsel op Kreta automatisch vegan, maar als militante veganist maakt mijn hart altijd sprongetjes als ik ergens de naam van mijn religie zie staan. Heraklion zal trouwens ook voor eeuwig in ons geheugen gegrift staan als de stad waar we de ranzigste koffie aller tijden gedronken hebben (Tim een espresso, ik een kokosmelklatte).
  • Matala, nog een keer. Dit keer om er te snorkelen. En dat was MOOI jongens! Onder water zijn namelijk allemaal rotsen te zien met allemaal vissen. En het wordt er al heel snel heel diep, waardoor je je net een zeemeermin voelt.
  • Vori, een bergdorpje waar we heen gingen omdat er volgens onze reisgids ‘mooie deuren’ waren. Nou, die waren dus onvindbaar. Eigenlijk was het sowieso een nogal doods dorp, op één pleintje na waar ongeveer alle inwoners zich verzamelden. Wel een mooie kerk, en op zich ook mooie uitzichten, maar eh … niet per se een aanrader.
  • De Lidl. Na een paar dagen tussen al die kleine supermarktjes waar ze maar twee soorten groente verkochten voelde dit als een ware kosmopolitische hotspot.
Agia Galini, Kreta

Agia Galini (net een ansichtkaart hè)

Dingen die we (nou ja, ik*) hebben gegeten

  • Fava, ofwel bonenpuree. Extreem lekker, heb het heel vaak besteld.
  • Gevulde tomaten met gekruide rijst. Ook zeer zeer lekker.
  • Pasta. Maar alleen die we zelf gemaakt hebben (pasta is namelijk wel een handige maaltijd als je maar 1 kookpitje hebt)
  • Heel veel Griekse salades, maar dan met mais.
  • Fruit. Dat kreeg je namelijk na iedere maaltijd gratis! Meestal druiven en meloen. Zo cute. En lekker gezond. Om die gezondheid weer uit te cancellen, kreeg je er ook raki bij.
  • Ook wel heel veel andere dingen. Bij veel restaurants vindt je veel vegan eten, zoals linzensoep en bietensalade. (Moet je als vegan wel oppassen dat ze er geen homp feta opgooien, want dat doen ze gretig, die Grieken)

* Want ik doe graag alsof niemand dieren eet

Matala grotten

Lekker behaaglijk, zo’n grot

Boeken die ik heb gelezen

Jamal Ouariachi – Een honger. Over een journaliste die een biografie schrijft over haar ex, een veroordeelde pedofiel, die ooit een geroemd ontwikkelingswerker was. Echt zo’n boek dat je niet weg kunt leggen. Heel goed geschreven, interessante thematiek en natuurlijk omdat je het de hele tijd wilt weten: heeft-ie het nou gedaan, of niet? Aanrader.

Stephen Fry – Mythos. Ofwel een boek waarin alle Griekse mythen worden verteld. Vond ik wel gepast op Kreta. Omdat ik als 13-jarige besloot dat ik wel zonder die dode talen kon leven (echt, WHAT was I thinking?) ben ik niet naar het gymnasium gegaan, wat betekent dat ik sindsdien in culturele armoede leef. Kwam er dus pas deze vakantie achter hoe de aarde en de mensen zijn ontstaan enzovoort. Maar moet eerlijk zeggen dat ik ‘m niet heb uitgelezen. Het was echt een dik boek en al die verhalen over die goden zijn allemaal een beetje hetzelfde: ‘Zeus werd verliefd op een poetsvrouw, zij wilde ‘m niet, hij veranderde zich in een cavia om haar met zachte dwang te kunnen versieren, zij baarde zijn zoon, Hera werd boos en veranderde de poetsvrouw in een kookpot‘. Dat is 3x leuk, maar daarna is het ook wel weer mooi geweest.

(Ben wel een beetje geneigd om hem binnenkort alsnog weer op te pakken, al was het maar omdat ik dreig om mijn Goodreads Reading Challenge van 40 boeken per jaar niet te halen, en ik eigenlijk nog maar een pagina of 100 hoef om hem uit te hebben)

Herman Koch – Eten met Emma. Over iemand die schrijver wil worden en niet zo goed is met de vrouwtjes. En in Barcelona woont. Verder dan deze samenvatting kom ik niet. Oké, ik heb net al opgebiecht dat ik een cultuurbarbaar ben, maar ik ga het nu nóg erger maken: ik snapte dit boek niet. Misschien waren er een paar bladzijden uit het e-book verdwenen of zo, maar ik had nou echt geen idee wat precies het probleem van de hoofdpersoon was.

Lionel Shriver – De Mandibles. Over hoe een familie moet overleven in de grootste economische crisis ooit (zeg maar, een crisis die zo erg is dat voormalig brave burgers je bruut overvallen omdat ze anders sterven van de honger). Dit was mijn lievelingsboek van de vakantie, ik kon ‘m echt niet wegleggen, ondanks het vrij hoge ‘Ik ben Lionel Schriver en ik ben een libertariër’-gehalte. Superinteressant om te lezen wat er allemaal gebeurt, leuke personages, topboek.

Herman Koch – Geachte heer M. Ja, had gewoon lekker twee Herman Koch-boeken op m’n e-reader gezet want je hebt vakantie of je hebt het niet. En ja, na Eten met Emma durfde ik het toch nog aan om deze ook open te slaan. Dit boek gaat óók over een schrijver, en over zijn buurman die hem vanuit zijn eigen huis bespioneert. En over een vermiste leraar. Dit boek snapte ik dan weer wel, maar ik ga er niet te veel over verklappen. Je moet hem namelijk zelf lezen, hij is erg goed.

(Bij elkaar heb ik voor mijn doen helemaal niet zo veel gelezen, maar de meeste hadden nogal veel bladzijden)

Grotten Matala

Altijd leuk, fotograferen op begraafplaatsen (dit was dus nog steeds bij de grotten op Matala)

Wat minder leuk was

  • Ik ben een oorbel kwijtgeraakt die ik met kerst van Tim had gekregen :(((
  • Ik heb een keer per ongeluk een vleesgerecht besteld en dat was echt zo naar. (Wel mijn eigen schuld trouwens, zat niet op te letten.)
  • Soms was het gewoon echt TE WARM op ons balkon???
  • We hebben helemaal geen kri-kri’s gezien!

Overige observaties

  • Grieken zijn erg aardig en waar wij zaten spraken ze vaak griezelig goed Nederlands. Zeg maar, niet alleen ‘goedenavond, hoe gaat het?’ maar ook ‘niet goed, geld terug!’
  • Ik heb tijdens de vakantie iedere nacht zo’n 9 uur geslapen. Ik dacht dat ik na een weekje wel uitgerust zou zijn en met één nachtje af zou kunnen, maar dat gebeurde niet. Misschien heb ik echt zo veel slaap nodig.

Conclusie

Zeer warm, zeer mooi, zeer lekker gegeten: vakantie geslaagd. En nu ga ik pompoen eten en kaarsjes aansteken en mijn konijnenorensloffen dragen, want de vakantie is officieel voorbij.

5 Comments

Filed under op stap

samenvatting van mijn geluksmaand

In juli had ik geen zak gedaan, en daarvoor gaf ik de schuld aan de warmte. Dat was natuurlijk een flauw onzin-excuus. Maar: in augustus was het een stuk frisser en beleefde ik meteen een stuk meer. Dus ik had toch gelijk. Deze redenatie klopt nog steeds van geen kanten, maar aangezien er ook mensen zijn die La Casa de Papel een goede serie vinden, weet ik: je kunt tegenwoordig echt overal mee wegkomen.

Stel je woont hier

Back back back at it again in Cornwall

Begin augustus ging ik met mijn ouders en mijn zusje een paar dagen naar vrienden in Cornwall. We gaan altijd om het jaar, en ik zou dit jaar eigenlijk niet meegaan, maar ja, soms loopt het leven anders dan gepland.

En het was heerlijk. We hebben dit jaar een stuk minder gedaan dan normaal, maar we hebben wel lekker gewandeld, en veel gegeten, en ik had tussendoor best wel wat tijd om mijn autotheorie te leren (zie ook volgend punt). Het was gewoon fijn om samen te zijn, met die vrienden maar natuurlijk ook met mijn ouders en zusje, die zijn op zich ook wel oké.

(Kleine vegan teleurstelling: het vegan aanbod bij de – overigens gigantische – supermarkt Morrisons was echt HEEL slecht? Ik weet dat het Cornwall is en geen Londen, maar echt, de Super U in de Provence verkoopt echt duizend verschillende notenmelken, en hier zag ik bijna niks plantaardigs. En de vleesvervangers die er wél waren, waren niet erg lekker. Tragisch.)

– – – Hoe hard mag een segway? – – –

Eenmaal terug in Nederland kon ik zo doorrijden naar mijn theorie-examen. Behalve dan dat ik niet mocht rijden, maar gelukkig heb ik een geliefde die al 11 jaar zijn rijbewijs heeft en mij wel ff wilde brengen #timisdebeste. Was wel doodnerveus, aangezien ik voor zo’n beetje al mijn proefexamens zakte. Doodnerveus en vooral heel boos. Ik bedoel, wáárom zou je in godsnaam vragen stellen als:

  • Wat is de maximumhoeveelheid goedgevulde brugklasser-Eastpacks die je in je aanhangwagen uit 1976 mag vervoeren?
  • Als je 27 maanden je rijbewijs hebt, en om 2 uur ‘s middags een jenevertje hebt gedronken, tussen 17.00 en 20.00 6 bacardi breezers, maar om 20.15 alles hebt uitgekotst, en je gaat rijden om 21.28, en om 22.47 wordt aangehouden door de politie, hoeveel kwartjes boete krijg je dan?
  • Hoe hard mag een Segway?

Nou, ik was de avond van te voren de wanhoop nabij, want die vragen waren echt onmogelijk. Maar op het echte examen stelde ze vervolgens gewoon normale vragen. Vragen waarop ik het antwoord wist. Sterker nog, ik had maar 5 fout bij gevaarherkenning (mochten er 12 zijn) en maar eentje bij het algemene deel! Eentje! Dat is geen 0, maar wel bijna. Dus z. blij, trots en voldaan.

My name is yours, what's Alaska?

Ik denk dat de week waarin ik mijn theorie-examen haalde mijn geluksweek was, want drie dagen later zat ik Alaska Thunderfuck live. Dat was best wel een big deal voor mij, want Alaska is mijn grote inspiratiebron, zowel op creatief als persoonlijk vlak. Klinkt corny, is het ook. En na twee jaar intensief fangirlen kon ik haar dus EINDELIJK in het echt zien.

(Bedenk ineens dat ik in mijn eindejaarsblog van 2017 drie wensen voor 2018 had opgeschreven, namelijk ‘Een beroemd schrijver worden, normaal kunnen hardlopen en naar een optreden van Alaska 5000‘. Toch mooi dat er één ding van is uitgekomen)

De show was echt geweldig. Hij was gewoon zo vol en grappig en leuk en ik moest 3x bijna huilen. En ik heb Alaska ontmoet, iets wat me zoveel stress opleverde dat ik bijna out ging (kun je hier alles over lezen), en ik ga nog één keertje de foto ervan posten want daar voel ik me echt niet te goed voor of zo:

Moet wel zeggen dat het na zo’n Emotioneel Intensieve Gebeurtenis extreem lastig was om weer terug te komen in de realiteit. Ik had toevallig dat weekend niet zo veel te doen, dus ik zat de hele tijd maar die filmpjes uit mijn vorige blog te kijken en liedjes te luisteren. Op een gegeven moment werd ik in een soort draaikolk gezogen waarin ik alleen nog maar ‘I’m grateful for my hips, I’m grateful for my hair, I’m grateful for my lips, I bought them over there’ hoorde, keer en keer opnieuw, en toen dacht ik: nu is het misschien tijd om me even op iets anders te focussen.

Boy, dat was moeilijk.

Godzijdank werd het uiteindelijk toch weer maandag en moest ik weer werken, want anders was ik denk ik echt verzwolgen in een poel van hippads en decolletéhighlighter.

P.S. Mocht je toevallig ook Alaska-fangirl zijn, ik vond dit interview over haar nieuwe album echt superleuk om te lezen.

Verder

… begon ik weer met bodypumpen. Ik had het heel lang niet gedaan omdat ik zo intensief met fysiotherapie bezig was en daar steeds spierpijn van had, maar op een dag had ik genoeg van deze impasse en ging ik gewoon. Vond het wel doodeng want was bang dat ik heel veel slapper zou zijn geworden. (Dat was ook zo.)

… ging ik met een vriendin naar de Parade. En druk dat het was jongens, het leek verdomme Disneyland wel. Ik wilde heel graag naar The Carpenters in therapie, een voorstelling waarin Karen Carpenter zogenaamd uit de dood is herrezen (ze is in 1983 overleden aan de gevolgen van anorexia) en met haar broer, die met een drugsverslaving worstelt, terecht komt in een Jerry Springer-achtige talkshow. Alleen de kaartjes voor het tijdstip waarop wij wilden waren al uitverkocht, en de volgende show was pas om 22.00. Omdat ik de volgende dag naar Alaska zou gaan had ik om die tijd eigenlijk al in bed willen liggen, maar goed, we konden ook niet naar huis gaan zonder die show gezien te hebben. Ondertussen maakten we nog bijna drie uurtjes door alleen maar te vreten (nacho’s, sticky tempeh, professor Grunschnabel-ijs … zo kut vegan zijn) en kwamen we alsnog bijna te laat. De show was echt heel grappig trouwens. Alleen jammer dat de talkshowhost vijf minuten over mijn hoofd aan het strijken was en ik alleen maar dacht ‘ik wil geen spelbreker zijn maar ik heb vanmorgen mijn haar gewassen en het moet nog mee naar Alaska’ maar niets durfde te zeggen.

… ging ik twee dagen achter elkaar naar de Pride. Het begon met de drag olympics, een soort olympische spelen voor drag queens (handtassenwerpen, hoelahoepen, u kent het wel). Hoewel, zien, zien … ik was de helft van de tijd bezig met het zoeken van mijn vrienden want het was DRUK mensen, DRUK. (Ik ga alleen maar naar hele populaire dingen geloof ik.) Verder zagen we Saphira, ofwel de Nederlandse Tina Turner, en dat was fantastisch. Er waren meer goede optredens, maar zij … die energie, omg.

Op zich had ik ook wel foto’s van drag queens of van mijn vrienden kunnen maken maar er gaat natuurlijk niets boven een foto van allemaal anonieme toeristen in een donkere straat

… stopte ik met slapen. Dat was een besluit dat mijn lichaam zo rond 23 augustus maakte. Mijn hoofd is het er nog steeds niet mee eens.

… luisterde ik veel naar het album Wax van Indochine. Maar echt zeg maar drie keer per dag. Dat heb ik echt niet meer gedaan sinds ik 13 was en alleen twee cd’s van Avril Lavigne en één cd van Keane had. En stiekem vind ik het misschien wel een van hun beste. En dat terwijl hij op Musicmeter de allerlaagste waardering heeft van alle Indochine-albums (misschien moet je je afvragen waarom ik überhaupt op Musicmeter kijk maargoed). Dat kan ook komen doordat de eerste twee nummers van het album zo ongeïnspireerd zijn, met die achtergrondkoren die er totaal niet bijpassen. Maar als je die even wegdenkt is het echt een topalbum. M’n lievelings is Echo-Ruby, maar ben ook erg fan van Drugstar.

… luisterde ik (uiteraard) ook veel naar Amethyst Journey,  het album Alaska & Jeremy, dat ongeveer een week voordat ik haar zag uitkwam. Ben er gek op, maar als Zeer Kritische Fan moet ik zeggen dat ik hem een tikkie simpel vind, zowel qua muziek als qua tekst. Hoop heel erg dat ze meer albums in deze richting gaan maken en er misschien dan nog iets meer tijd voor nemen. (Mijn lievelings is The end of the world want die klinkt als een achtbaan). Oké nu ga ik stoppen met praten over Alaska want jullie beginnen het allemaal irritant te vinden. ALASKA. ALASKA. Oké ik ben klaar. ALASKA.

… waren de muizen in onze keuken ons zo godsgruwelijk aan het terroriseren dat ik wel een muizenval heb moeten kopen. Een diervriendelijke, natuurlijk, zodat ik ze ergens in een park kan uitzetten. De muizen lachen me er vierkant om uit want ze lopen er gewoon overheen. Als iemand tips heeft die niet ‘gewoon goed stofzuigen’ zijn, ik hoor het graag.

… keken Tim en ik La Casa de Papel want we dachten dat het heel goed zou zijn, maar we vonden het … behoorlijk slecht. En dit komt van iemand die alle 6 de seizoenen van Gossip Girl meerdere malen gezien heeft. Eigenlijk hebben we het vooral afgekeken zodat we er commentaar op konden leveren. Even serieus, ik geloof niet dat er ooit een personage is geweest waar ik een intensere hekel aan heb gehad dan Tokio en d’r quasi-filosofische commentaren. En iedereen die ik ken vindt dit dus een goede serie. GEEN WONDER DAT DE WERELD NAAR DE KLOTE GAAT.

September

De komende maand staat in het teken van één ding: V A K A N T I E! Tim en ik gaan twee weten naar Kreta. We zijn allebei nog nooit in Griekenland geweest, dus dat is extra leuk. We hebben nog niet echt veel plannen gemaakt, maar we hebben een auto gehuurd, dus we kunnen doen waar we zin in hebben. Wil in ieder geval weer achterlijk veel boeken lezen, en door die ene kloof lopen. En Kri-Kri’s zien. Oooh we gaan trouwens ook nog een keer naar de Efteling met Tims familie! Zin in. Vooral in Villa Volta, want daar ben ik natuurlijk pas 34 keer in geweest en dat is écht te weinig.

11 Comments

Filed under maandoverzicht

ik heb alaska thunderfuck ontmoet (of: een lang verhaal waarin ik mezelf niet van mijn beste kant laat zien)

an evening with alaska thunderfuck

Het is gebeurd.

Ik heb mijn grote idool ontmoet.

Ik gebruik expres het woord ‘idool’ omdat het zo belachelijk klinkt. Kinderachtig en ouderwets tegelijkertijd. Maar ik heb niet echt een beter woord. ‘Favoriete drag queen’ voldoet niet echt. ‘Iemand die ik echt ontzettend bewonder’ ook niet. ‘Mijn grote heldin’ is ook zo flauw. Dus we houden het maar gewoon op idool. Ik ben tenslotte ook een beetje belachelijk.

Mocht je je afvragen hoe ik dit voor elkaar heb gekregen: geld opent deuren, jongens. Dat klinkt crimineler dan dat het is, want ik had gewoon een meet & greet-kaartje gekocht voor haar show in de Melkweg. Ik vind betalen om iemand te ontmoeten ongelofelijk awkward, maar ja, ik ben dus zo’n crazy Alaska fangirl dat ik de kans om haar aan te raken niet voorbij kon laten gaan.

Nu is dit niet de eerste keer dat ik een van mijn Grote Idolen heb ontmoet. Twee keer Patrick Wolf (keertje een gratis M&G en een keertje toen hij gewoon naar buiten kwam na een show) en The Ark (die kwamen na een show gewoon tot 4 uur ‘s ochtends met hun fans partyen). Dit is inmiddels al flink wat jaren geleden dus ik weet niet meer precies hoe het ging, maar ik weet wel dat ik niet ZO ONTIEGELIJK ZENUWACHTIG was als voor het ontmoeten van Alaska Thunderfuck 5000.

Echt jongens, jullie hadden erbij moeten zijn. Jullie hadden je helemaal rotgelachen. In de rij voor de Melkweg ging het nog wel, maar toen de deuren eenmaal open gingen, was ik het helemaal kwijt. Ik was in mijn eentje, maar had iemand ontmoet die voorstelde dat we omstebeurt iets om te signeren zouden kopen en omstebeurt onze plek in de rij bezet zouden houden. En nou, ik snapte er helemaal niks van, terwijl het toch echt niet zo ingewikkeld is.

Maar ik moest sowieso eerst mijn 1000 tassen in een kluisje doen (kwam direct uit mijn werk namelijk). Er zat nog een fruitsalade in mijn tas en ik wist dat die zou gaan lekken, maar het kon me niet eens schelen. Vervolgens stonden we in de rij en dacht ik: hè ben ik nou mijn kluissleutel kwijt? En eigenlijk kon het me weer niet schelen. (Hij zat gewoon in mijn 1001e tas trouwens). Zo erg van de kaart was ik. (En neen, ik was niet onder invloed)

Ik was gewoon aan het trillen als een rietje. Ik weet dat het een beetje overdreven is en ik ben hier ook niet trots op of zo. Ik bedoel, ik ben 27. En een half. Dat is al bijna dertig! Kijk, als je nou 15 bent … maar als verstandige volwassene met een baan, een creditcard en een wasmachine weet ik dat het niet nodig is om zo zenuwachtig te zijn voor zoiets. Waar was ik bang voor, in godsnaam? Dat ze me uit zou lachen en zou zeggen dat mijn make-up verschrikkelijk was?

Achteraf gezien denk ik dat ik misschien vooral bang was dat het tegen zou vallen. Laat ik dit moment even aangrijpen om te vertellen wie Alaska precies is: een drag queen dus, die heeft meegedaan aan RuPaul’s Drag Race (een soort van America’s Next Top Model voor drag queens). Naast artiest is ze dus eigenlijk ook een soort realityster. En daardoor heb ik het idee dat ik haar ken. Wat natuurlijk niet echt waar is, maar zo voelt het wel.

Ik bedoel, ik hou van Alaska omdat ze een waanzinnig getalenteerde performer is, omdat ze grappig is en mooi en fantastisch kan zingen. Ik hou van wat ze maakt en van het feit dat ze helemaal uniek in haar soort is. Maar ik hou óók van Alaska omdat ik weet dat ze keer op keer niet werd geselecteerd om mee te doen aan RuPaul’s Drag Race (en moest aanzien hoe haar toenmalige geliefde bij de eerste auditie meteen mocht komen), en omdat ik weet dat ze koste wat kost wil winnen en niet tegen haar verlies kan, en omdat ze zo verschrikkelijk hard werkt (ze doet zo veel dat ik zeker weet dat ze een tijdverdrijver moet hebben, zodat ze op meerdere plaatsen tegelijk kan zijn).

Ze inspireert me met wat ze maakt, maar ook met haar persoonlijkheid. Dan heb ik het voornamelijk over haar doorzettingsvermogen, maar ook over de slechte eigenschappen. Ik bedoel, ik kan zelf ook niet zo goed tegen mijn verlies, en daar heb ik me altijd best voor geschaamd. En ik wil niet beweren dat dit een ‘mooie’ eigenschap is, maar het is fijn om te zien dat het allebei kan: én jezelf volledig voor lul zetten omdat je op televisie een andere drag queen probeert om te kopen, én gewoon een fantastische artiest zijn.

Altijd als ik Alaska zie, denk ik: zo wil ik zijn. Iemand die zo veel vette dingen maakt en hierbij altijd hoge kwaliteit levert. Iemand die grappig en mooi is en op niemand anders lijkt. (Nu ben ik zelf geen performer, maar ik schrijf wel ‘s wat)

Met andere woorden, als het zou tegenvallen, zou het een enorme deceptie zijn. Maar ik wist: het is een massa-event, je gaat even hoi zeggen, en dan is de volgende aan de beurt. Dat is per definitie nogal lomp. (De AAA Girls, waar Alaska onderdeel van is, hebben zelfs een nummer gemaakt over hoe mechanisch M&G’s zijn).

Goed, ik stond dus in de rij, lekker te shaken. Het meisje dat ik had ontmoet stelde voor dat we elkaars momentjes met Alaska gingen filmen. Dat was echt nog geen moment in me opgekomen, maar ik vond het een topidee. Alleen jammer dat ik niet meer wist hoe een camera werkte. Heb een heel stuk lopen ‘filmen’ terwijl dat ding gewoon hartstikke uit stond. (Gelukkig kwam ik daar nog achter voordat het helemaal te laat was)

En daarna was ik dus.

Ik dacht dat ik niet goed werd.

Voor de duidelijkheid: ik ben hier NIET trots op. Ik vertel dit verhaal wel, maar op zich vind ik het niet nodig om zo hysterisch te doen over iemand die, nou ja, gewoon een mens is. Ik vind dit echt hartstikke gênant. Maar juist daarom vind ik het wel grappig.

Eenmaal voor haar neus stotterde ik een verhaal over hoe ze me inspireert. Dat zag er zo uit:

alaska thunderfuck meet and greet

(Ik heb echt geen idee waarom ik zo’n rode neus had trouwens. Mijn neus wordt heel snel rood als het koud is, maar het was snikheet???)

Nou ja, toen zei ik allemaal dingen tegen haar, ik ga het niet allemaal letterlijk herhalen, en toen gingen we op de foto. Dat zag er dus zo uit:


De filter maakt het iets beter, maar ik had echt een enorm glimhoofd en onwijs rode konen. Ze waren bijna paars. Allemaal door de zenuwen.

Goed, nu willen jullie vast weten: viel het mee of viel het tegen??

HET WAS LEUK. Oké, het duurde echt een halve minuut, en ik had het nog aardig gerekt door mijn hele hart bij haar uit te storten. Maar ze was heel lief. ‘Lief’ is niet echt een woord dat ik zou gebruiken voor iemand die ik niet persoonlijk ken, maar ‘aardig’ dekt de lading niet – vooral niet omdat deze drag superstar tijdens het poseren de hele tijd over de rug van dit zielige trillende oude meisje heeft lopen wrijven. Dus ik ben blij. En voor niks zenuwachtig geweest. Maar ja, zenuwachtig zijn is altijd voor niks natuurlijk.

Wat er daarna gebeurde: we gingen op een strategisch plekje zitten, ik raakte bijna mijn telefoon kwijt, kwam Lianne tegen (and she bought me a drink, omg, wat een avond), ging naar Alaska’s muzikale partner Jeremy die bij de merch stond om te vragen of hij Patrick Wolf kende (zo ben ik) (nee maar dat kwam omdat hun album me aan hem deed denken) (hij kende hem trouwens niet), en om een selfie te vragen maar toen durfde ik niet (zo ben ik ook), luisterde naar de strategieën van mijn nieuwe vriendin om Ticketmaster te slim af te zijn, en keek ik naar het superleuke voorprogramma. Oh ja, en ging nog iets van vier keer naar de wc.

an evening with alaska thunderfuck

Ja 2x dezelfde foto omdat ik bijna geen foto’s maak bij dit soort dingen ha ha

En toen begon Alaska. En het was alles wat ik ervan had gehoopt. Dit gebeurde er:

  • Ze kwam op met I have nothing (je weet wel, die Whitney Houston-cover, van I don’t wanna huuuuuuuurt anymore) (linkje naar een andere keer dat ze dit zong want ik vind het dus echt heel mooi)
  • Toen zong ze volgens mij The Gayest Thing You’ve Ever Seen, die zal ik hieronder nog ff linken
  • Ondertussen trok ze de hele tijd dezelfde jurk in een andere kleur aan
  • Toen ging ze requests van haar eigen nummer doen, maar dan als eighties powerballad. Vond vooral Puppet erg geslaagd, zelfs al kende ze de tekst die ze zelf geschreven had niet echt
  • Op een gegeven moment konden we ook nog vragen stellen, maar ik wist geen vraag behalve a) Ben je vegan (dat heb ik namelijk 1 keer gelezen maar daarna nooit meer) (weet wel dat ze geen vlees eet dus extra liefde) (ja sorry dit soort dingen vind ik dus belangrijk) b) Ken je Patrick Wolf en c) Is dat je echte haar in de Aliens-clip of zijn het extensions, maar dat leken me niet zulke geschikte vragen
  • Ook wilde ze per se een van haar onbekendste nummers zingen en toen deed ze The shade of it all en tussendoor schreeuwde ze nog wat lyrics uit de andere nummers die ze nooit zingt dus dat was huilen en lachen tegelijkertijd (linkje naar een andere keer dat ze dit zong)
  • En ze zong Ru Girl met een hele leuke nieuwe tekst (ze zingt altijd Ru Girl met een hele leuke nieuwe tekst) (filmpje van een andere keer dat ze dit zong)
  • En tussendoor maakte ze heel veel grappen
  • En ze deed Aliens en toen sloot ik het nummer definitief in mijn hart (zie hieronder)
  • Het eindige met een medley van wat van haar bekendste nummers, zoals The T en haar couplet uit Read it I wrote you

Het was echt heel goed. Het was een geweldige show. En daar kwam ik uiteindelijk voor. Het heette tenslotte An Evening With Alaska, niet 30 seconds with Alaska.

En nu ben ik wel een beetje aan het einde van mijn verhaal gekomen. Voor wie nog steeds aan het lezen is: #lekkerbezig! Wil het afsluiten met benadrukken dat ik niet echt zo’n hysterische fan ben als ik nu misschien lijk. Dat klinkt raar nadat ik 1.800 woorden heb besteed aan vertellen hoe ik bijna een toeval kreeg, maar goed hè, ik ben normaal best wel cool! En collected! En kritisch! Maar dan alleen als Alaska ten minste 200 meter uit mijn buurt is.

Goed, en nu ga ik deze blog afsluiten met een paar van mijn favo Alaska-dingen:

Dit filmpje is van een andere show van de An Evening With Alaska-tour, maar ik heb het intussen alweer 17 keer gekeken omdat er geen filmpjes van de avond in Amsterdam op YouTube staan. Ik kende het nummer wel maar nu pas viel het kwartje. Ik mag dan wel niet gay zijn, maar ik vind het zo empowering en grappig en goed gezongen (nummer begint rond de 2 minuten, als je m’n moeder bent niet luisteren a.u.b. want dan vind je het heel ordinair)

Door dit nummer wil ik ook naar Brazilië.

Ik zou dit inmiddels bijna vintage Alaska noemen, want in vier jaar is ze echt zo veranderd. Maar dit blijft leuk. (Ik roep dus regelmatig ‘Are you ready? Are you ready? Are you ready?’ tegen mensen, maar ik geloof niet dat ze ooit doorhebben waarom (en ze vragen er ook nooit naar) (Ik roep ook altijd ‘But you are Blanche! You are!’ maar dat wordt ook nooit echt opgepikt))

Dit is trouwens geen nummer, maar een soort minidocu over Alaska. Zitten veel spoilers in mocht je RPDR nog willen kijken.

Wat zo leuk is aan Alaska is dat ze net zo’n grote RuPaul’s Drag Race-fan is als de kijkers. Daarom heeft ze in haar middelbareschoolspaans een nummer gemaakt (nou ja, een cover van Despacito) over een van de meest spraakmakende deelnemers van seizoen 9. Hilarisch als je dat seizoen hebt gezien (en de ondertiteling aanzet) maar als je het niet hebt gezien dan slaat het nergens op. Maar Alaska is wel echt heel erg mooi in deze clip en ze heeft ervoor gezorgd dat ik blij word als Despacito op de radio is in plaats van dat ik mijn hoofd tegen de muur wil bonken.

Dit is dus van het nieuwe album dat ze met Jeremy heeft gemaakt. Ik wist eerst niet zo goed wat ik ervan moest vinden, want ik vond de tekst een beetje flauw (zie je wel dat ik geen hysterische fan ben!!!! Ik ben een kritische fan!!!!) maar nu ik het live heb gehoord ben ik toch om. Het nummer is wel écht heel lekker. En ik vind het leuk dat Alaska in de clip voor een groot deel niet in drag is. Dus. (Maar zou dat lange haar nou haar echte haar zijn?? Ik denk dat ik toch een nieuwe meet and greet nodig heb om hierachter te komen …)

14 Comments

Filed under mensen

update van een motorisch wrak

Inmiddels heb ik al 27 rijlessen achter de rug. Ik dacht eerst dat ik heel goed was, maar zo rond les 21 merkte ik dat mijn rijleraar gewoon mee zat te remmen als ik aan het inparkeren was. Nu snapte ik ineens waarom er in 20 jaar nog nooit een leerling schade heeft gereden aan zijn auto.

Ik was dus heel bang dat ik heel bang zou zijn op de weg (dat was de hele reden waarom ik zo lang zonder rijbewijs heb geleefd) (oké, ik had ook gewoon geen zin) maar dat valt dus wel mee. Sterker nog, ik zou best wel wat banger in het verkeer mogen zijn, dan zou mijn rijleraar niet zo vaak op de rem hoeven trappen.

Afgelopen week hebben we weer tot oktober nieuwe lessen gepland. Ik heb niet durven tellen hoeveel het er waren, maar ik kan nu wel met zekerheid zeggen: ik ben geen wonderkind. Ook geen wondervolwassene. Eigenlijk ben ik gewoon heel normaal. Een beetje sloom zelfs. Maar ja, vrouw hè.

(Dat is trouwens iets wat ik me afvraag: WAAROM hebben bijna alle mannen die ik ken hun rijbewijs in 25 lessen gedaan, en alle vrouwen in 40+? Is het omdat jongens zich hier al hun hele leven op voorbereiden met computerspelletjes? Is het een bias van de mensen die ons beoordelen? Ik zou echt alleen daarom zo graag snel mijn rijbewijs hebben gehaald, maar ja – ik had kunnen weten dat ik geen talent had, want ik ben motorisch gewoon erg slecht. Lezers die dit stereotype wél hebben verbroken (slome mannen/snelle vrouwen) laat u a.u.b. horen)

Ondertussen ben ik ook maar eens begonnen met mijn theorie. 20 augustus heb ik namelijk dat theorie-examen. Euh ja, dat is morgen dus. Tot gisteren was ik nog voor geen enkel proefexamen geslaagd, ondanks behoorlijk domme vragen als ‘is het slim om je hond op de hoedenplank te vervoeren’ en ‘mag je tegen het verkeer inrijden als je haast hebt’. Voor het onderdeel ‘gevaarherkenning’ slaag ik dan wel weer de hele tijd. Maar dat is niet echt een prestatie, aangezien je maar 13 van de 25 vragen goed hoeft te hebben. (Dát vind ik dan weer best gevaarlijk, dat je mensen met zulk slecht inschattingsvermogen laat slagen).

Nee, de vragen die ik fout had, waren allemaal van die irritante marginale kwesties als ‘hoe lang mag je aanhangwagen zijn’ en ‘mag deze bromfiets de weg op’. Like I care! Ik durf de eerstkomende 10 jaar toch niet met een aanhangwagen te rijden, en wat boeit mij een bromfiets nou? Als hij er rijdt, dan rijdt hij er. Ik ben toch zeker niet van de politie.

Voor wie zich nu zorgen maakt: niet doen, want ik heb gisteren een theoriecursus gedaan. Zou er zelf niet voor hebben gekozen, maar het zat in mijn pakket, dus ik heb er toch maar gebruik van gemaakt. En ik moet zeggen: ik vond het erg … leuk? Kennelijk mis ik het studeren toch een beetje, want ik schreef mijn hand lam aan aantekeningen, stelde de hele tijd veel te ingewikkelde vragen en vond het gewoon jammer toen het 17  uur was en we naar huis moesten. Leek verdomme Hermelien Griffel wel.

Dus ik ga maar weer verder oefenen. Ben vastbesloten om het te halen. Met de hersenen van deze motorische kluns is namelijk niets mis. Ik ben nu al zoveel tijd en geld kwijt aan deze onderneming, ik vind dat ik nu wel recht heb op een overwinning.

En anders ………… dan overleven we het allemaal ook wel.

17 Comments

Filed under voornemens