en ja nu is november ook al voorbij *%&^$^%#^%$##$

Heehallo hier ben ik weer! Dit keer om mijn maand november te bespreken. Ik weet het, het is inmiddels alweer praktisch januari, maar goed, ik kan het ook niet helpen dat ik tegenwoordig Een Leven heb. Er blijft veel meer blogtijd over als je niks te doen hebt, helaas heb je in dat geval dan weer niets om over te schrijven.

Goed, laten we nu maar meteen stoppen met het uitwisselen van oppervlakkig gewauwel en verdergaan met waarvoor we hier zijn, namelijk vertellen/lezen hoe mijn maand was:

(Als ik dit zo opschrijf, klinkt het echt heel onsympathiek, hè?)

***Gent***

Een van de leukste dingen die ik deze maand heb gedaan is naar Gent (tripjes naar het buitenland zijn meestal de leukste dingen die je in een maand doet – ten minste, als je gaat dan). Ik ging samen met Mady, om Nicole op te zoeken. Die is daar dit jaar namelijk begonnen met studeren aan de filmacademie (ik ben gelukkig helemaal niet jaloers of zo). We hebben dat weekend vooral veel gelopen en veel gewinkeld (ik heb vier rokken gescoord, waarvan drie tweedehands #ecofabulous). Oh ja, en we hebben ook nog vriendschapskettingen in alien-thema gekocht (ik heb de ufo), en veel naar De Rijdende Rechter gekeken. Je begrijpt: het was een goed weekend.

Een foto van een foto van Mady, mij en Nicole's oog.

Een foto van een foto van Mady, mij en Nicole’s oog, gemaakt in een Beugelbekkie-achtig café met wasmachines

Placebo

In november deed ik ook iets anders geweldigs: ik ging naar het concert van Placebo in Ziggo Dome! Het was echt heel leuk, het was hun verjaardagstour (20 jaar Placebo!) dus ze speelden veel gouwe ouwe nummers (zelfs I know! En Sleeping with ghosts!) (helaas niet mijn all time favorite Burger Queen, maar oké, je ken niet alles hebben). Het was pas het tweede Placebo-concert in mijn leven – de eerste was op Pinkpop, toen ik 18 was. Ja, HEEL lang geleden dus. Dat ik inmiddels een ouwe lul ben, bleek ook wel uit het feit dat ik zitplaatsen had geboekt én er ook nog aan had gedacht om oordopjes te nemen. Ik had zelfs een extra paar voor Tim mee. Tim vond het trouwens ook heel leuk, behalve dan dat hij Brian Molko (de zanger/Mijn Grote Held/nancy boy forever tegen wil en dank) een irritante stem vindt hebben (?????!!!!!!!!??????????!!!!!!???????)

Ons nieuwe huis

Daar kan ik kort over zijn: die hebben we nog steeds niet. Wat heel verdrietig is, zeker aangezien we ongeveer 936 huizen bezichtigd hebben. Helaas waren er telkens ook veel andere geïnteresseerden. Maar goed, niemand had gezegd dat het makkelijk zou zijn, dus eigenlijk verbaast het me ook weer niks.

Andere dingen:

  • Deze maand ben ik buitengewoon sociaal geweest, ik heb bijna al mijn vrienden gezien (met nadruk op bijna). #blessed
  • Met mijn werk ben ik nog steeds heel gelukkig. De afgelopen maand was het lekker druk, wat ik wel fijn vind, want dat dwingt me om sneller te schrijven en niet de hele tijd te lopen pielen aan één alinea (om vervolgens toch maar weer mijn eerste versie op te slaan).
  • Ik wilde mijn haar platinablond verven, zelf, met hele natuurlijke veganistische haarverf. Van tevoren wist ik eigenlijk wel dat dit niet kon, maar ik moest het toch even proberen. Nu weet ik zeker dat het niet kan.
  • Tim en ik hebben deze maand heel veel documentaires gekeken over de geschiedenis van rock, en daar werd ik heel blij van. Mijn lievelings ging natuurlijk over glam rock. (Ik ben een karikatuur van mezelf.)
  • Ik ben inmiddels bij seizoen 7 van Rupaul’s Drag Race. Ik heb hele ambivalente gevoelens bij dit seizoen, vooral omdat ik iedereen echt ontzettend vervelend vind, behalve Katya en Miss Fame (eerst had ik ook een hekel aan Miss Fame, maar hoe meer ik met haar geconfronteerd word, hoe meer ik erachter kom dat zij en ik eigenlijk één en dezelfde persoon zijn (en dat is heus niet alleen omdat ze een kip op d’r arm heeft getatoeëerd)).
  • Ik las ein-de-lijk De idealisten van Zoë Keller en het is een van mijn lievelingsboeken van de afgelopen tijd. Ben ik even blij dat ik dat ding jarenlang ongelezen in mijn kast heb laten staan!
  • Ik ben zelf ook weer veel bezig geweest aan mijn schrijfproject, vandaar dat ik voor de zoveelste maand op een rij niet zoveel aan bloggen toe kwam als ik had gewild. Of nou ja: als ik echt liever had willen bloggen was het natuurlijk wel gelukt, maar dan had ik die andere dingen weer niet kunnen schrijven.
  • Naast het feit dat ik bij Placebo op een stoel heb gezeten, heb ik nog een volwassen beslissing gemaakt: ik kocht eindelijk CC-cream (voor de mannen: dat is BB-cream maar dan met zonnebrand). Dit deed ik omdat ik even in paniek raakte omdat ik dacht dat ik ineens heel veel rimpels had gekregen. Dat bleek later wel mee te vallen (ik had die dag gewoon te weinig gedronken, dus die droogtelijntjes in mijn gezicht leken wel drooggelegde rivieren, maar inmiddels zitten die rivieren weer zo vol dat het water net zo hoog staat als de oever), alleen ik denk dat het toch geen slecht idee kan zijn om dagelijks zonnebrand te smeren.
  • Over achteruitgang gesproken, ik heb soms het idee dat ik een bril moet, omdat ik zo wazig zie als ik te lang achter de computer zit, maar het kan ook gewoon komen doordat ik te lang achter de computer zit (alle letters van deze blog dansen nu echt voor mijn ogen, vergeef me als er nog typefouten instaan).
  • Dit is mijn (niet-Placebogerelateerde) lievelingsliedje van nu. Ik heb geen idee wat ik er nou precies zo leuk aan vind, als iemand van jullie het wel weet, mag-ie het zeggen.

Y A Y C E M B E R

Alsof de tijd nog niet snel genoeg ging, trekt het leven zich nu ik fulltime werk al helemaal als een sneltrein voor me voorbij. Ik ben nog niet toe aan december, ik ben nog niet toe aan Kerstmis, ik ben nog niet toe aan goeie voornemens! En dat is best raar, aangezien ik normaliter altijd in april al zin heb om de kerst-cd van The Carpenters op te zetten. Maar goed. Hè. Watdoejeeraan. Ik heb voor deze maand nog niet erg veel in de planning staan, behalve Kerstmis vieren, dus, en janken om alle verloren dagen. Vind ik wel weer druk genoeg.

4 Comments

Filed under maandoverzicht

een jaar veganist: de balans

Ongeveer een jaar geleden werd ik een Absolute Levenshater, oftewel een veganist.

Grapje. Ik werd wel veganist, maar man, wat hou ik van het leven.

Op mijn blog schrijf ik weinig over mijn eetgewoontes. Dat heeft twee redenen. Ten eerste, ik wil geen ‘vegan blog’ hebben, want dan jaag ik alle vleeseters weg en dan kan ik ze niet meer stiekem infiltreren met plantaardige gedachten. Ten tweede, ik ben inmiddels zo gewend aan deze ~*~lifestyle~*~ dat ik er vaak ook niet per se iets over te melden heb. Maar goed, laatst realiseerde ik me dat ik toch wel weer een heel jaar dierlijke producten uit mijn huis, mond en hart heb geweerd, dus ik vond het toch wel even leuk om hier bij stil te staan.

WACHT EVEN, WAAROM WAS JE OOK ALWEER VEGANIST?
Omdat ik tegen dierenmishandeling ben. We kunnen een lang debat voeren over of iedere vorm van vleeseten dierenmishandeling is, maar ik kan wel stellen dat bijna al het vlees dat in Nederland wordt geconsumeerd, afkomstig is van dieren die onder erbarmelijke levensomstandigheden hebben geleefd (zelfs het zogenaamde ‘biologische’ vlees). Maar goed, daar was ik tien jaar geleden al achter, toen werd ik namelijk vegetariër. Anderhalf jaar geleden besloot ik ook langzaamaan zuivel en eieren uit mijn voedingspatroon te schrappen omdat ik niet meer actief wilde bijdragen aan dierenmishandeling. Dus ja. Dat.

MAAR EET JE DAN NOG WEL WAT?
Om een of andere duistere reden denken mensen dat je als veganist niets meer kunt eten. Nu geef ik toe: je sluit wel veel opties uit. Maar waar God een deur sluit, opent hij een venster (door al mijn PvdD-gestem ben ik ook maar meteen zevendedagsadventist geworden) (grapje mensen, GRAPJE). Nee, ik kan inderdaad geen McFlurry’s meer eten, maar soms moet je gewoon verder kijken dan je neus lang is.

Ik begon anderhalf jaar geleden klein, binnenshuis, door mijn yoghurt te vervangen door sojayoghurt en de fetablokjes in de salade door kikkererwten. Als je vlees, eieren en zuivel weghaalt, blijft er zoveel over … granen, peulvruchten, groente, fruit, noten, zaden, pitten, SUIKER (ja ik tel suiker mee als voedingsgroep). Tegenwoordig is bijna al het snoep van Katja veganistisch. De robuuste chocolate chip cookies van LU zijn veganistisch.

Het vergt wat meer onderzoek en creativiteit, maar als je er je ogen voor opent, kom je erachter dat de wereld oneindig veel plantaardig voedsel te bieden heeft.

HEB JE ECHT NU NIKS MEER GEGETEN DAT NIET VEGANISTISCH WAS?
Vast wel, heel vaak, per ongeluk. En ik heb wel eens een niet-vegan koekje gegeten in een situatie waarin het echt heel erg onbeleefd was om het niet te doen. Maar goed, dat is niet erg, als ik naar puurheid zou streven, dan zou ik mezelf meteen wel van kant maken.

HOE GEZOND BEN JE OP EEN SCHAAL VAN 1 TOT 10?
Ik ben behoorlijk gezond. Helaas niet zo Green Happiness-achtig gezond als sommige veganisten (misschien komt dat doordat ik suiker meetel als voedingsgroep), maar alsnog, gewoon prima. Ik slik vitamine B12-tabletten en vitamine D. Afgelopen jaar was ik één keer ziek, maar om eerlijk te zijn vind ik dat alsnog een wonder gezien de enorme hoeveelheid stress waar ik een groot gedeelte van dit jaar onder stond.

BEN JE NU HEEL VEEL AFGEVALLEN?
Nee, zie mijn vorige antwoord.

En dit. (Ja, ik weet dat ik deze foto al gepost heb, komt niet omdat ik nooit wat lekkers eet maar omdat ik nooit meer zin heb om foto's te maken)

En door dit. (Ja, ik weet dat ik deze foto al gepost heb, komt niet doordat ik nooit wat lekkers eet maar omdat ik nooit meer zin heb om foto’s te maken)

MAAR JE HEBT ER TOCH WEL IETS VAN LICHAMELIJK GEWIN UITGEHAALD? TOCH? DOOR AL DAT GROENVOER DAT JE NU EET?
Nou, ik ben niet eens heel veel meer groente gaan eten, want ik at al achterlijk veel toen ik nog ‘gewoon’ een onschuldige vegetariër was. De enige lichamelijke verandering die ik heb doorgemaakt, is dat mijn huid enorm is opgeknapt. Ik had altijd ontelbaar veel bultjes, vooral op mijn voorhoofd, en nu heb ik er nog maar een paar. #nooitmeerzuivel

KRIJG JE VEEL RARE REACTIES?
Nee, niet echt. Ik lees wel eens wat andere veganisten (of zelfs vegetariërs) naar hun hoofd geslingerd krijgen, en dan verbaas ik me helemaal kapot. Ik krijg eigenlijk nooit negatieve of zelfs rare opmerkingen. Mensen vinden het veganisme eigenlijk wel goed, behalve dan dat ze vinden dat we toch eigenlijk vlees moeten eten want dan hebben we altijd gedaan (weet je wat we ook altijd hebben gedaan? Oorlog voeren en vrouwen mishandelen) en dat het gewoon lekker is (weet je wat ook lekker is? De hele dag in bed blijven liggen en een fles wodka leegdrinken, maar dat doe ik óók niet).

Oh, en heel veel mensen willen eten of ik wel vis eet. Natuurlijk eet ik vis. Euh, natuurlijk eet ik geen vis, bedoel ik. De oceanen zijn over 15 jaar leeggevist door de vraatzucht van de mens, vissen lijden veel pijn tijdens de vangst en bovendien vond ik vis altijd al walgelijk smaken. Dat laatste is eigenlijk geen goed argument, maar gelukkig zijn de eerste twee dat wel.

WAT VIND JE HET MAKKELIJKSTE AAN VEGANIST ZIJN?
Lekker eten scoren. Zelfs in restaurants. Protip: als je familie weer eens bij Van der Valk wil eten, moet je van tevoren even bellen/mailen om de situatie uit te leggen, en heel lief vragen of ze iets kunnen maken zonder dierlijke producten. Dat kunnen ze. TOPPERS daar, bij Van der Valk, en eigenlijk ook bij alle andere restaurants.

WAT VIND JE HET MOEILIJKST AAN VEGANIST ZIJN?
Andere mensen.
Zoals ik al zei, op zich reageert men best wel neutraal/aardig op mijn eetvoorkeuren. Bovendien wordt er vaak goed voor me gezorgd op feesten en partijen; dan zijn er genoeg kikkererwtenburgers en vegan koekjes enzovoorts enzoverder. Heel lief, want ik weet het: ik ben lastig. Mensen moeten meer moeite voor me doen (nou ja, ze ‘moeten’ natuurlijk niks, maar zo voelt dat toch, dat is het mooie van mens-zijn, ons allesoverheersende schuldgevoel). En ja, ik ben dan ook heel blij als er speciaal iets voor me is gemaakt. Echt hoor. Ik wil ook niet ondankbaar zijn.

Maar weet je wat ik nou écht fijn zou vinden? Als deze wereld wat sneller zou veranderen. Hartstikke leuk dat je me ‘respecteert’ en dat mijn plantaardige hapjes gezellig naast de dode dieren mogen liggen, maar ik had dan liever gehad dat de ene helft van de mensen lullig zou reageren en de andere helft ook gewoon veganist zou worden. Dat ik op het ene feestje maar gewoon een banaan uit de fruitschaal jat, en dat het andere feestje dan gewoon volledig vrij van dierenleed zou zijn.

Natuurlijk is het voor mij vervelend als ik één avondje niet lekker kan eten, maar weet je wat pas echt moeilijk is? Je hele leven in een klein hokje zitten opgepropt tussen je soortgenoten terwijl je wacht op de dood.

Want ik ben tenslotte geen veganist geworden voor mezelf, maar voor de dieren. En goed, ook wel een beetje voor het milieu. Een biefstukje eten is namelijk erger is dan de hele dag onder de douche staan. Je kunt wel gaan huilen omdat Trump het klimaatakkoord verpest, maar je kunt ook gewoon je verantwoordelijkheid nemen en zelf je ecologische voetafdruk verkleinen.

Het is zo makkelijk, mensen. Begin klein. Zoek eens één veganistisch gerecht op. Gebruik hummus in plaats van ham. Of probeer het eerst eens alleen zonder vlees.

Terwijl het ook zo kan!

Terwijl het ook zo kan!

NOU LISA LEKKER DAN, MOET JE NOU WEER ZO MILITANT DOEN. ALS JE NU ZO JE STANDPUNTEN AAN ME GAAT OPDRINGEN GA IK EXPRES EEN EXTRA BIEFSTUKJE ETEN. HEB JE NU JE ZIN? KUN JE DIT BLOGJE NIET GEWOON AFSLUITEN MET EEN POSITIEF EN LUCHTHARTIG ALINEAATJE ZODAT IK ME WEER MINDER SLECHT OVER MEZELF KAN VOELEN?

Nou oké, hierbij een paar tips voor mijn favoriete veganistische eetplekken (alleen in de Randstad ja, want als ik niet in Amsterdam of Rotterdam of Utrecht ben, dan ben ik niet in Nederland; sorry, ik ben een gewoontedier):

Dophert (Amsterdam). 100% vegan. Vooral leuk om te lunchen, hoewel je er tegenwoordig ook kunt dineren geloof ik. Hun vegan chocola-pindakaastaart is de beste taart die ik OOIT heb gegeten.
Beter & Leuk (Amsterdam). Vegetarisch geloof ik, vegan opties staan duidelijk aangegeven. Heel lekker.
Bar James (Amsterdam). Ook vegetarisch, met vegan bitterballen en ook heerlijke vegan lunchopties.
Mastino (Amsterdam). Omni-afhaalpizzeria met maar liefst vier verschillende pizza’s met vegan kazen (ik ga zelf altijd voor de New Vegan, die is gewoon zo lekker).
Gare du Nord
(Rotterdam). Serieus Restaurant in een oude trein, vergeet niet te reserveren. 100% vegan.
TerraZen (Amsterdam). Vegan en vet lekker. Heel erg centraal maar wel vrij klein, en je moet het niet erg vinden om bij iemand anders aan tafel te zitten en/of dat je haar na afloop naar oliebollen ruikt.
Gys (Utrecht/Rotterdam). Eigenlijk hebben ze er ook vlees, maar ze hebben ook genoeg vegan opties.
Burgertrut (Rotterdam). Ze hebben ook hamburgers met dode dieren, maar ook vegetarische, en ook veganistische, en die zijn echt heel lekker.
Heavenly cupcakes (Rotterdam). Alleen maar vegan. Vooral die met chocola zijn allemaal echt heel erg lekker.

xoxo

VeganGirl

gossipgirl

15 Comments

Filed under vegashizzle

over al die boeken die aan het wegrotten zijn in mijn boekenkast

Mijn favoriete vraag die ik nooit aan iemand stel is: “Hoeveel ongelezen boeken staan er in jouw boekenkast?” Ik vind het maar verwonderlijk dat iedereen altijd superveel boeken heeft die keurig op een rijtje staan te wachten tot ze gelezen worden. Het slaat namelijk nergens op, want als je een boek koopt, dan wil je het toch ook lezen? En als je een boek krijgt, dan wil je dat misschien wel en misschien niet lezen, maar in dat laatste geval lees je het toch gewoon uit beleefdheid? (Tenzij het Ulysses is of zo, maar goed, als iemand je dat boek geeft, dan is het misschien tijd om jullie vriendschap te verbreken.)

Niet dat mijn boekenkast veel beter is. Lang vreesde ik dat de helft van mijn ongeveer 150 romans tellende collectie ongelezen was, maar toen ik het een tijdje terug telde viel het mee: ‘slechts’ een derde van mijn boeken heb ik nooit opengeslagen (of misschien alleen even, om hem gauw weer terug te leggen omdat ik de eerste pagina al niks vond). Dat zijn maar 50 boeken. Ik had destijds bedacht om er een missie van te maken om al die krengen één voor één alsnog uit te lezen, maar om een of andere duistere reden voelde dat na een tijdje toch onprettig, en begon ik maar weer opnieuw in Harry Potter.

En inmiddels staan ze daar maar nog steeds, die boeken. Ik krijg er een onprettig gevoel bij, van al die ongeconsumeerde bladzijden, al die ongeziene woorden, al die onbekende ideeën… toen ik klein was, droomde ik van een bibliotheek à la Belle en het Beest: nu lijkt niets me verschrikkelijker. Al die verhalen waar de auteurs ongetwijfeld zo hard op hebben zitten zwoegen, al die personages waar ze hun hele ziel en zaligheid in gelegd hebben, al die boodschappen die mijn leven op z’n kop hadden moeten zetten, die zijn gewoon voer voor de zilvervisjes. Soms valt er wel eens eentje uit een boek tijdens het opnieuw inrichten van mijn boekenkast.

nope

nope

En ja, ik weet dat het eigenlijk niet écht uitmaakt, want mijn huis is heus (nog) niet volgebouwd met ongelezen boeken en zilvervisjes eten toch niet zo snel, maar al die boeken geven mij toch een enigszins unheimlich gevoel. Dat komt wellicht voor een groot deel doordat ik anderhalf keer dat boek van Marie Kondo heb gelezen (als e-book trouwens, he he). Die zegt altijd: boeken die al jaren ongelezen in je kast staan moet je sowieso weg doen, want die ga je toch niet meer lezen.

Ga ik die boeken niet lezen? Ik weet het niet. Misschien wel. Ik kan niet in de toekomst kijken, toch?

Ik bedoel, waarom zou ik een boek als De Idealisten van Zoë Keller (het schrijnendste voorbeeld uit mijn boekenkast, omdat ik hem altijd klaarleg op mijn nachtkastje zodra ik een andere roman uit heb maar dan tóch weer iets anders pak) nou niet gewoon lezen? The Guardian noemt het “het werk van een auteur op de toppen van haar kunnen” nota bene! Het is van de auteur van Notes on a Scandal! (Niet dat ik die ooit gelezen/gezien heb.) Het gaat over een Joodse New Yorkse familie in de verwarrende tijd na 9/11! Waarom zou ik dit weggooien als ik het nog niet gelezen heb?

Een oplossing voor mijn First World-boekenprobleem zou natuurlijk zijn om toch maar verder te gaan met het afwerken van al die ongelezen romans, ware het niet dat ik tegenwoordig nog maar redelijk weinig lees omdat ik heel dwangmatig een programma over mannen in jurken moet kijken (ben alweer toe aan seizoen 7!). Project Lees-Je-Kast-Uit zou dus een vijfjarenplan worden. Vooral omdat ik (hoewel ik het ergens ook wel zie zitten om het op te kloppen tot een #challenge met een #hashtag en iedere week er een uitgebreid #weekoverzicht over te #schrijven op mijn #blog) eigenlijk al moet huilen bij de gedachte dat ik nog iets ga moeten van mezelf. Ik moet al iedere dag afwassen en minstens één keer per maand stofzuigen, dat kost me al zoveel moeite.

De enige gedachte die me altijd troost als ik kijk naar mijn boekenkast: als er in de nabije toekomst een natuurramp plaatsvindt, of een sneeuwstorm of zo, of als het water ineens twee meter hoog staat, of als het gewoon heel hard waait, en we kunnen niet naar buiten, en het internet doet het niet, dan heb ik tenminste wat te doen.

18 Comments

Filed under boeken

oktober: een semi-beknopte samenvatting

Hellohellohello mijn lieve, leuke en aardige bloglezers, hoe gaat het met jullie? Met mij gaat het goed. Op zo’n beetje ieder front wel eigenlijk, behalve op blogfront, want sinds mijn eerste (en tot nu toe laatste) maandoverzicht heb ik nauwelijks meer iets geproduceerd, wat betekent dat mijn blog nu officieel is veranderd in een incompleet logboek over mijn middelmatig interessante leventje.

In oktober heb ik sowieso bijna niet op internet gezeten. Had er gewoon geen zin in. Ik heb zelfs niks op Instagram gepost, wat ik best wel knap vind, want in augustus en september was ik toch wel een soort van lichtelijk doorgedraaid verslaafd. Ach ja. Essena O’Neill zou trots op me zijn, laten we maar zeggen.

Maar goed – laten we maar ophouden over alles dat ik NIET gedaan heb, en laten we het maar eens hebben over wat ik deze maand WEL heb uitgevoerd.

M Ü N C H E N

Ik ging dus naar München voor mijn werk. Het hoofdkantoor van het bedrijf waar ik werk zit daar namelijk, en eens in de zoveel maanden is hier een cursus voor alle nieuwe medewerkers. Ik en een Nederlandse collega (en drie Franse, twee Hongaarse en een Tsjechische) gingen daar drie dagen heen voor de cursus, en twee dagen om ons ‘normale’ werk te doen. Het was echt supervet om de sfeer op dat hoofdkantoor mee te maken en ik vond München ook heel leuk, ze hebben er ECHT heel lekker vegan eten. Ik at de beste veganistische burger aller tijden bij München ’72. Mijn collega en ik zijn speciaal voor die burger twee keer naar dat restaurant gegaan (en zij is niet eens vegan, dus kun je nagaan).

Mijn diploma-uitreiking

In oktober kreeg ik ook mijn diploma waarop stond dat ik officieel leraar Nederlands mag zijn. Ik denk niet dat ik er ooit iets mee ga doen, maar het was toch leuk om even met mijn ouders en Tim terug te gaan naar de UvA om mijn diploma op te halen.

Althans … het was leuk totdat iemand een presentatie gaf waarin werd ingegaan op wat het betekende om docent te zijn en voor de klas te staan, want alleen al bij die gedachte stond het zweet op mijn handpalmen en zocht ik razendsnel naar de nooduitgang. Goed, ik overdrijf. We werden mooi toegesproken door onze vakdidacticus en we kregen allemaal nog een boek van haar (mijne was: Gelijk hebben, gelijk krijgen: de kunst van het overtuigen. Ik wil hier geen commentaar op geven).

Het was wel leuk om iedereen terug te zien, echt IEDEREEN is ineens leraar dus ik ben een beetje het zwarte schaap van de opleiding. Maar ik vind helemaal mooi (dit is dus een verwijzing naar een  YouTube-filmpje, niet dat jullie denken dat ik meteen niet meer kan schrijven nu ik geen leraar Nederlands meer ben).

hardloopperikelen

Hier kan ik heel kort over zijn: mijn fysio denkt dat ik niet terug hoef te komen! Ik hou nog zes slagen om de arm want ik voel m’n knieën nog wel, al is het niet veel. Ik moet wel zeggen dat ik de laatste weken heel weinig heb gerend omdat het in München niet kon en ik de rest van de weken echt heel veel afspraken had. Choices. Maar hoe graag ik ook wil hardlopen, slapen is belangrijker. Ik vind het altijd heel erg irritant als mensen zeggen dat ze liever meer leven en minder slapen, want mijn leven heeft zoveel meer kwaliteit als ik gewoon 8 uur per nacht slaap. Ik ben liever 16 fitte uren wakker dan 18 dramatische uren, weet je. Maar goed, ik dwaal af.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~andere shizzle

  • Hoewel ik nauwelijks blogde, heb ik in oktober wel met een recordaantal andere bloggers afgesproken. Zo ging ik pindakaas kopen en veganistische bitterballen eten met Anne-Fleur, kookte ik de sterren van de hemel bij Laura thuis en was ik in de Irish Pub in München met Rosa-die-geen-blog-meer-heeft-maar-toch-altijd-mijn-blogdinnnie blijft (ja, ze woont in die stad, vandaar).(Zoals jullie zien, is alles wat ik doe gecentreerd rondom eten en drinken – zoals het hoort).
  • Tim werd 28, en hoewel hij het nooit zo leuk vindt om jarig te zijn, wilde hij gelukkig nog wel met mij uit eten bij Weesper. Dat was ook heel leuk, vooral vanwege de friet (en natuurlijk omdat ík zijn verjaardag wel heel leuk vind, he he he).
  • Ik zag The Perks of Being a Wallflower nog eens en kjsghaghakdfi8hyteaghfdg, hij is niet zo goed als het boek maar ik HOU alsnog zoveel van die film jongens, echt niet normaal.
  • Ik begon voor de derde keer in Eat Pray Love (gênant maar wel waar).
  • Ik keek RuPauls Drag Race All Stars 2 en het was ZO. GOED. Echt fantastisch. Ik ben lichtelijk geobsedeerd door Alaska. Ik wou dat ik haar was.
  • Speaking of Alaska, ik ging afgelopen weekend naar het Halloweenfeest van Babs als een heksenversie van Alaska the queen of snakes. Ik had er zelfs speciaal een nepslang voor gekocht. Ik denk niet dat iemand het snapte, wat ook wel logisch is gezien het feit dat mijn enige links aan Alaska de slang en een halfslachtige poging tot de beehive die ze anno 2013 altijd had waren, maar ik was toch erg content met mezelf.

  • Speaking of RuPaul, ik ben nu seizoen 6 aan het kijken. Als ik het gezicht had van Adore Delano en de gevatheid Bianca del Rio, dan zou ik verder echt niets meer in mijn leven nodig hebben.
  • Deze maand was ik ook veel bezig het het schrijven van fictie. Ik zeg ‘het schrijven van fictie’ omdat dat lekker vaag klinkt (ik vind het namelijk veel te spannend om te vertellen, maar dan kan ik toch weer m’n kop niet houden, waardoor ik nu (naast iemand ben die haar blog gebruikt als logboek) zo iemand ben die A maar geen B zegt, a.k.a. mega-irritant), in feite ben ik gewoon bezig aan een best wel serieus project. Aangezien ik ook al 40 uur per week werk als copywriter, kunnen jullie misschien begrijpen dat ik geen tijd slash zin had om óók nog eens te gaan bloggen.
  • Trouwens, toch nog even iets wat ik in oktober niet deed: naar PJ Harvey gaan. Ik had een ticket voor haar concert in de HMH, maar dat viel tegelijkertijd met München. Dat deed wel pijn, ja.
  • Ik heb het gevoel alsof ik nog iets belangrijks heb meegemaakt maar dat ik dat nu helemaal vergeet te vertellen, maar was het is, Joost mag het weten.

Oké leuk, en nu?

Nou, nu is het dus november. Ik hoop deze maand nou eindelijk eens een huis te vinden waar Tim en ik samen in kunnen gaan wonen, zodat we eindelijk naast elkaar kunnen computeren aan ons leven samen kunnen beginnen. Als iemand nog iets weet, we zoeken iets in Amsterdam, liefst natuurlijk binnen de ring maar iets daarbuiten kan op zich ook wel (ik kan alleen niet in de Bijlmer gaan wonen of zo, want dan moet ik echt anderhalf uur fietsen naar mijn werk, en ik weiger met het ov te gaan). Verder ga ik met Tim naar Placebo (YES YES YES) en ga ik werken aan mijn fictieproject (sorry guys maar jullie zeiden dat jullie nog een maandoverzicht wilden) en ga ik hopelijk meer hardlopen en meer bloggen en ja dat soort dingen.

12 Comments

Filed under maandoverzicht

over bijna-waargebeurde verhalen (meer specifiek: over into the wild)

Vijf jaar geleden kreeg ik er een nieuwe favoriete film bij: Into the wild. Het was liefde bij de eerste kijkbeurt. Ik schreef er een blog over, waarna een medeblogger (Jaap, lees je nog mee?) me het boek stuurde waar de film op was gebaseerd.

Het boek vond ik net zo fantastisch – of misschien nog wel iets fantastischer. Ik las het continu. Op Lowlands. In de metro. In de lunchpauze op mijn werk. En dat zegt wat, aangezien ik het altijd heel vervelend vind om kleine stukjes te lezen, ik heb normaal altijd tijd nodig om erin te komen – maar niet bij dit boek, hierbij wilde ik ieder flintertje pakken dat ik maar kon pakken. Jon Krakauer vertelt niet alleen het tragische – waargebeurde – verhaal over hoe Christopher McCandless buiten de samenleving wilde leven, maar ook over anderen die zich afzonderden en de wildernis inliepen, en over waarom zij hier hun heil zoeken, en ik vond het zo, zo interessant.

Wat mij zo aantrekt in zowel de film als het boek, is het idee van een vrijheid waarvan je altijd vergeet dat die bestaat. Ik wil ongeveer dezelfde dingen als alle andere mensen die ik ken: werken, een huis kopen, mijn familie gelukkig maken. McCandless trok zich niets van dit aan. Hij ging gewoon de samenleving uit. De natuur in. Weg van het ‘moeten’. Want ja, waarom ook niet? Je hebt maar één leven en het staat niet in de sterren geschreven dat je een hypotheek nodig hebt. Hypotheken zijn ook maar gewoon door iemand verzonnen.

Nu zou ik zelf nooit de wildernis intrekken. Zoals ik al zei: ik wil werken en een huis en leuke dingen doen in de stad met mijn vrienden en familie. Als ik in m’n eentje in Alaska zou zitten, zou ik me best wel vervelen.

(Bovendien: zien jullie mij al op elanden jagen?)

Toch trekt het me, het idee dat je ook gewoon vrij kunt zijn. Dus daarom kijk ik maar weer de film, lees ik maar weer het boek. Heb ik toch weer ff mijn portie wildernis gehad, ben ik toch even in de buurt geweest van iemand die dit wel echt heeft meegemaakt – in mijn hoofd dan. Kan ik meteen weer verder met m’n belastingaangifte e.d.

into-the-wild

De laatste keer dat ik het boek las, vond ik het echter ineens toch wat minder goed. Wat het precies was, daar kon ik mijn vinger niet op leggen – het verhaal greep me minder (omdat ik het al zo vaak gelezen had?), ik ergerde me aan de auteur. Krakauer beschrijft veelvuldig hoe hij zelf levensgevaarlijke bergbeklimpraktijken uithaalde, hij vergeleek zijn eigen motieven om te willen vluchten met die van McCandless, hij wist allemaal zo goed wat die jongen voelde en dacht – het zat me niet helemaal lekker. Ik vond het een beetje smakeloos, al dat gepraat over jezelf in vergelijking tot iemand die dood ging toen hij half zo oud was als jij.

(Wel ironisch dat ik me hier zo aan ergerde – ik ben immers een blogger. Met andere woorden, ik ben EXTREEM NARCISTISCH.)

Na het lezen ging ik wat googelen, en met dat gegoogle kwam ik er ook achter dat er wel meer kritiek is op deze auteur: zo zou hij bij het reconstrueren van het verhaal wel erg creatief geweest zijn met het uitleggen van dagboekfragmenten van McCandless en met het interpreteren van de precieze gebeurtenissen die hebben geleid tot diens dood. Met andere woorden: dit waargebeurde verhaal was toch niet zo waargebeurd als ik dacht.

velvet-goldmine

Dit doet me trouwens denken aan mijn allerlievelingsfilm aller tijden, Velvet Goldmine. Velvet Goldmine is een totaal andere film dan Into the wild. Waar Into the wild een redelijk ‘normale’ film is die een soort van chronologisch verloopt, is Velvet Goldmine veel verwarrender. Werkelijkheid en fantasie lopen door elkaar op zo’n manier dat het allemaal niet meer toe doet wat waar is (quote uit de film: “It doesn’t really matter much what a man does in his life, what matters is the legend that grows up around him“). Het is een heerlijke postmoderne film waarin de samenleving juist herschapen wordt in plaats van afgezworen, en er zijn weinig bomen te zien, maar vooral glitter.

Dat werkelijkheid en fantasie zo door elkaar lopen, maakt Velvet Goldmine alleen maar beter, alleen maar interessanter. Natuurlijk, Velvet Goldmine is verzonnen, geen journalistiek werk (hoewel er hierin ook veel parallellen te trekken zijn met het leven van David Bowie). Er is geen pretentie van waarheid, dus we kunnen niet teleurgesteld worden.

De misplaatste pretentie van waarheid doet bij Into the wild toch een beetje pijn (hoewel minder dan wanneer ik het boek nog steeds maar alleen fantastisch had gevonden). Ondanks mijn voorliefde voor verhalen hecht ik toch wel veel waarde aan de waarheid als die mij beloofd is. Eigenlijk best wel gek, want wat heb ik eraan om te weten hoe iemand van een ander continent is gestorven op het moment dat ik nog gewoon lekker bij mijn ouders in de box lag (1992)? Wat maakt het voor ons, anno 2016, voor verschil? (Ervan uitgaande dat wij niet zelf in de bosjes in Alaska willen wonen en dus geen tips&tricks nodig hebben om te overleven.)

En vooral: waarom krijg ik zo’n vies gevoel bij het besef dat ik wél de waarheid wil weten en niet gewoon genoegen kan nemen met de helft ervan?

6 Comments

Filed under rare wereld