dingen die mijn leven de afgelopen twee weken behoorlijk verrijkt hebben

Over het algemeen leid ik best een saai leven. Ik ga naar mijn werk, waar ik schrijf. Dan ga ik naar huis, waar ik nog meer schrijf. Dan ga ik slapen en droom ik ter compensatie hele wilde dingen (vannacht had mijn ene collega een andere collega gegijzeld met behulp van een bekende beautyblogger en had ik de politie gebeld,  maar duurde het vier uur voordat die op kwam dagen, en dat terwijl ik weer in de kleuterklas zat).

Maar toevallig heb ik de laatste tijd best wel veel leuke dingen gedaan, gedacht, gehoord en gekocht. Die dingen waren zo leuk dat ik ze maar in een blog heb gegooid:

Terug naar Zweinstein

Ik weet niet of jullie het weten, maar ik ben dus best wel een Harry Potter-fan. Zeg maar, echt heel erg. Daarom ging ik twee weken terug met Julia naar de Harry Potter-tentoonstelling in Utrecht. Het was prachtig. We hebben in Hagrids stoel gezeten, Mandragora’s uit de aarde getrokken, staan huiveren voor een hele enge dementor en besloten dat we in Zwadderich wilden omdat de bad guys in Harry Potter altijd het best gekleed waren. Kortom, het was een ~*~magische~*~ dag.

Over zwarte gewaden gesproken

Een van mijn lievelingsbands, Indochine, brengt bijna een nieuw album uit! Nu had ik dat niet echt nodig, omdat ze de laatste 30 jaar al 305735 albums hebben uitgebracht en ik na een paar jaar fangirlen nog steeds niet alles uit mijn hoofd ken, maar toch, het is altijd leuk om iets ‘nieuws’ te luisteren. Single numéro uno vond ik eerst een beetje zo-zo, maar inmiddels snap ik niet meer hoe ik ooit gelukkig heb kunnen zijn zonder dit nummer in mijn leven te hebben:

(Al moeten jullie het eigenlijk gewoon op Spotify luisteren, want ik kan op YouTube alleen maar versies klinken waarbij het geluid óf hapert óf anderszins raar klinkt)

(Nog wat andere leuke nummers in de hoop dat jullie ook fan worden van Indochine en een keer met mij mee willen naar Parijs om naar een concert van ze te gaan: deze, en deze, en deze)

Over nieuwe muziek gesproken

Een ander nummer dat mijn leven heeft verrijkt, is het nieuwe nummer van Adore Delano. Adore en ik hebben een vreemde relatie.  Aan de ene kant voel ik me heel erg verwant met haar vanwege uitspraken als “I’m polish remover” en “‘Im too punk to wash my tights” en alle lyrics in het nummer I look fucking cool (vooral “Don’t need to brush my hair out, birds need a nest to hang out”)* Aan de andere kant voel ik me niet zo verwant met haar, want de rest van haar nummers gaat eigenlijk alleen maar over jong en dronken zijn en je schoenen kwijtraken en pizza eten en dat soort dingen, terwijl ik al in paniek raak als ik om 23.15 nog niet slaap. Dus ja. Niet echt relatable.

Maar toen was er het nummer Negative Nancy. En ondanks (of doordat?) het een beetje een 2007 poppunkvibe heeft is het ZO LEKKER. En Adore ziet er ZO mooi uit. Maar echt. Ik moet jullie bekennen dat ik zo onder de indruk was dat ik twee dagen na het zien van deze clip Dr Martens heb gekocht, omdat Adore die hierin ook draagt.

* For the record: ik kam mijn haar wel, maar het raakt gewoon vanzelf al heel snel weer door de war ok??? #zelfacceptatie

Over Dr. Martens gesproken

Ja, en dus nu ben ik op mijn 26ste eindelijk eigenaar van een paar Dr. Martens. Niet-leren Dr. Martens welteverstaan, no worries. Ik ben erachter gekomen dat je in Amsterdam dus gewoon twee Dr. Martens-winkels hebt met 40 verschillende paren, waaronder een aantal vegan exemplaren. Ik ben gegaan voor klassiek zwart. Ik moet wel extra mijn best doen om er niet uit te zien als iemand van 16 met deze schoenen (ze zijn zo lekker alt0www), maar als het goed genoeg is voor Adore, is het goed genoeg voor mij.

Over 16 lijken gesproken

Een uur voordat ik deze schoenen kocht, werd ik trouwens aangezien voor 16-jarige. Ik was namelijk samen met een collega aan het vrijwilligen in een woonzorgcentrum. Daar was ik rustig koffie aan het inschenken voor mensen toen iemand me een heel verhaal vertelde over dat zij een 16-jarige kleindochter had die ook niet van serveren hield. Het was aardig bedoeld, geloof ik, maar ik raakte er toch een beetje van in de war, want ik had het reuze naar mijn zin. Afgezien van deze low key belediging was het heel leuk en gezellig en best wel spannend, want er was een heuse bingo bezig en hoewel mijn collega en ik zelf niet meededen, zaten we er lekker in.

Over gezellig doen gesproken

Ik was gisteren op een reünie met mijn straat. U hoort het goed: een reünie. Met mijn straat. Mijn straat was vroeger nogal hecht namelijk, omdat hij dertig jaar geleden gebouwd werd en er allemaal pasgetrouwde stellen kwamen te wonen die meteen kinderen kregen en die kinderen speelden daarna natuurlijk altijd samen buiten, waarbij ze door de bosjes renden / in de sloot vielen / naar ‘het moeras’ gingen (hahahaha) / hun Barbies en Action Mans met elkaar lieten vechten. Het was ontzettend gezellig, vooral het gedeelte waarbij we rondhingen bij een paar elektriciteitspaaltjes. Maar dat is iets in de categorie ‘je had erbij moeten zijn’, denk ik.

Over dingen waar jullie bij zouden moeten zijn gesproken

Oké jongens om af te sluiten even 3 hele leuke dingen die mijn leven in de toekomst zullen verrijken:

  • Ik ga bijna op vakantie!!! Tim en ik gaan twee weken naar Sicilië. En daar gaan we gewoon lekker op het strand zitten en NIETS doen. Ja, boeken lezen. En pasta eten. En de Etna bezoeken. Ik kan niet wachten.
  • Ik ga bijna naar Disneyland!!! De oma van Tim wordt bijna 90, dus dat vond ze een mooie reden om met de hele familie naar Disneyland te gaan. Mij zou je – dankzij mijn eigen opa en oma – best wel een Disneylandveteraan kunnen noemen (ik heb in totaal al 21 dagen van mijn leven in dit park gespendeerd …) dus ik kijk ernaar uit om de hele familie de Tower of Terror in te leiden. Ha ha ha.
  • Ik ga naar Queens of Comedy!!! Ik dacht eerst dat ik niet kon, omdat alles uitverkocht was en er op Ticketswap 100 kaartjes gevraagd werden. Uiteindelijk heeft een vriendin van een vriend van me (die ik één keer heb gezien, toen we met z’n drieën naar Queens Werq The World gingen) een kaartje voor me gescoord – wat ik echt suuuuperlief vind (ik had me zelf wel aangemeld bij Ticketswap, maar was steeds te laat, en zij keek toevallig nét op haar telefoon toen er een kaartje aangeboden werd). Ben dolgelukkig.

P.S. Zoals jullie zien heb ik deze blog nog steeds geen make-over gegeven wat ik ben een drama met layouts en het mislukt de hele tijd en ARGH. Maar working on it, dus. Semi.

2 Comments

Filed under leven

doe de eend

“Ik weet het ook even niet meer,” zei mijn fysiotherapeut. Ik had haar net verteld over mijn rampzalig verlopen poging om een hobbymatig zwemmer te worden. Volgens mij was ze ook een beetje teleurgesteld dat het nog niet veel beter ging met mijn knieën.

Ze was een tijdje stil. Ik was ook stil. Logisch, want als ik een goed idee had gehad met betrekking tot mijn knieën, dan had ik hier nu niet gezeten. Dan was ik wel ergens een marathon aan het rennen of zo.
Gelukkig duurde de stilte kort, want toen kreeg ze ineens een leuke ingeving voor een oefening. En nog eentje. En nog eentje. In tegenstelling tot in het begin, toen ik nog gewoon rustig beschaafde squats en lunges moest doen, waren deze best wel … raar. Het hoogtepunt was een oefening waarbij ik met een elastiek om mijn benen heen in squatpositie opzij moest lopen, van links naar rechts en andersom. In mijn gedachten doopte ik deze oefening direct ‘de eend’, al begrijp ik niet zo goed waarom: eenden lopen gewoon vooruit, en ze hebben geen elastiek om hun poten, tenzij ze net hebben gezwommen in een ernstig vervuilde sloot. Toch vind ik dat deze actie eruit ziet als een eend. Kan ik ook niet helpen.

“Kijk zelf maar wat en wanneer je ze het beste kunt doen,” zei mijn fysiotherapeut, wetend dat een overkill aan oefeningen vaak niet zo goed is voor je motivatie. En inderdaad: als ik ze allemaal braaf afwerk, ben ik tegenwoordig langer beter dan als ik een rondje zou hardlopen – inclusief warming up en cooling down. Maar ik wil zo graag hardlopen, dat ik me dezelfde avond nog op mijn oefeningen stortte als een tienermeisje op een bak afgeprijsde make-up van het Kruidvat.

De volgende dag had ik net zoveel spierpijn als dat ik weleens had in mijn sportschooldagen. De dag daarna was het nog erger. Kennelijk heb ik met mijn acht huidige oefeningen echt iedere spiergroep in mijn benen aangesproken – ook de spieren waarvan ik het bestaat nooit ofte nimmer vermoed had.

Maar dat vind ik alleen maar fijn. Als mijn knieproblemen er niet van overgaan, dan kan ik binnenkort in ieder geval wél zeggen dat ik toch nog een fitgirl geworden ben. Dan heb ik nog wel even een trainingsschemaatje nodig voor alle delen van mijn lichaam die niet mijn benen zijn, maar dat kan er dan óók nog wel bij.

De #greenjuice heb ik ook al (Tim noemt deze foto “Blogger Die Haar Eigen Oog Uitsteekt – Waarom Doet Niemand Hier Iets Aan?”)

4 Comments

Filed under dit past echt nergens in

geloven wat je wilt geloven

De afgelopen weken hebben verschillende mensen tegen me gezegd dat ze veganist willen worden na het zien van de documentaire What the health. Dat snap ik wel. Ik ben immers zelf veganist en daarom de persoon bij uitstek om aan te vertellen je the dark side wilt joinen. Als ik mezelf niet was, zou ik het ook doen.

Er is alleen één probleem, en dat is dat ik niet zo goed weet hoe ik op dit soort opmerkingen moet reageren. Voor diegenen die onder een steen hebben gelegen: What the health is een documentaire die laat zien dat plantaardig eten hallelujahgezond is en vlees eten tot een langzame, pijnlijke dood leidt – en dan niet voor de dieren.

Zelf heb ik de docu nog niet gezien. Ik wil wel, maar iets houdt me tegen. En dat ‘iets’ is dat het waarschijnlijk allemaal een beetje bullshit is.

There, I said it: ik geloof de vegan propaganda niet, en dat terwijl ik toch echt heel erg van vegan propaganda hou. Sterker nog, ik ben vegan propaganda (althans, zo zie ik mezelf graag, als een Gezonde en Gelukkige en Gewetensvolle maar relatable vegan superwoman die toevallig óók nog eens een geweldige kledingsmaak en een superleuke blog heeft – maar goed, da’s mijn mening, wie weet ben ik voor sommigen eerder een vegan schrikbeeld).

Alleen geloof ik dus niet dat veganistisch eten zo verschrikkelijk goed voor je is. Begrijp me niet verkeerd, ik geloof wel dat het goed voor je is, maar ik geloof niet dat je, als je eenmaal plantaardig gaat eten, meteen geneest van al je mysterieuze ziektes, iedere ochtend om zes uur vrolijk uit je bed springt en immuun wordt voor ieder griepje. Dit geldt misschien voor sommige vegans, maar lang niet voor iedereen (ik bedoel, kijk maar naar mijn knieën).

Sommige veganisten geloven het wel. Stiekem vermoed ik dat dit voornamelijk komt doordat het fijn is om dit te geloven. Een principiële veganist zijn vergt namelijk best wel wat opoffering: je moet nee zeggen als iemand op kantoor taart trakteert, uit eten gaan is best een uitdaging en in de supermarkt moet je ineens allemaal labels gaan lezen. Dat doe je, omdat je het belangrijk vindt om geen dieren te mishandelen. Dieren die je overigens zelf niet kent of ziet. Maar tegelijkertijd eten je geliefde en je broer en je buurman wél gewoon alles wat los en vastzit, zonder zich te bekommeren om die dieren die jullie allebei niet kennen of zien.

Dan is het gewoon best wel lekker om jezelf aan te praten dat hiertegenover een voordeeltje staat: jíj krijgt tenminste nooit kanker, diabetes of een hartaanval. Een mooie beloning voor je onbaatzuchtigheid, nietwaar?

En dan ga je dus dit soort documentaires maken.

Natuurlijk wil ik dat al die mensen die inmiddels tegen me hebben gezegd veganist te willen worden, dat ook echt gaan doen. Natuurlijk wil ik dat iedereen stopt met het consumeren van mishandelde dieren. Maar ik had liever gewild dat dat dan was omdat sommige boeren rustig 20.000 varkens op een kluitje houden, en je dit soort praktijken niet wilt financieren. Omdat je empathisch vermogen hebt. Omdat je er ook gewoon voor kunt kiezen om niet bij te dragen aan dierenleed.

Maar goed, ieder niet-gegeten stukjes vlees is er natuurlijk eentje, wat het motief erachter ook is. Ik kan alleen maar hopen dat de mensen die geen vlees willen eten uit gezondheidsmotieven zichzelf straks ook weer aanpraten dat ze vlees eten echt ont-zet-tend immoreel vinden.

Je kunt me veel wijsmaken maar niet dat dit gezond is (maar het was superlekker dus I regret nothing) (en ja het klopt ik heb twee keer exact dezelfde foto in één blog staan. Is vegan propaganda.)

P.S. Voor iedereen die nu zegt “Jamaarrr je moet die docu eerst kijken en dan hoor ik je nog wel mevrouwtje”: daar heb je een punt. Een goed punt zelfs. Maar mijn lievelingsveganist Unnatural Vegan heeft ook al een filmpje gemaakt over waarom die docu van geen kant klopt. Niet dat ik dat filmpje wel heb gezien (ja sorry, hij duurt 25 minuten en ik heb ook nog een baan en zo), maar ik heb dit filmpje over waarom je veganist moet worden zelfs al wordt je er niet hallelujahgezond van wel gezien, en dat is voor mij genoeg.

8 Comments

Filed under vegashizzle

wat ik de afgelopen twee jaar allemaal heb uitgespookt

Zoals ik vorige week al schreef: de afgelopen twee jaar heb ik deze blog best wel aan z’n lot overgelaten. Schandalig, ik weet het. En dat wil ik veranderen. Echt. Als bewijs van mijn welwillendheid heb ik een veel te persoonlijk stukje geschreven over alles wat ik de afgelopen twee jaar allemaal heb uitgevoerd, zodat je straks weer helemaal bij bent. Lees & huiver:

Gaat een 24-jarige naar de middelbare school

Twee jaar geleden behaalde ik mijn masterdiploma Nederlands. Ik studeerde af op de relatie tussen gender en succes in de posture van Connie Palmen, Renate Dorrestein en Heleen van Royen (FEMINISME jeuj) (deze info speelt trouwens geen rol in de rest van het verhaal maar ik vind het gewoon leuk om te vertellen). In plaats van een baan te zoeken, zoals normale mensen dat doen, besloot ik nog een master te doen: de lerarenopleiding tot docent Nederlands.

Ik verkeerde namelijk in de veronderstelling dat ik hier iets mee zou bereiken. Ik dacht dat ik de leerlingen goed Nederlands kon geven, dat ik hen interessante dingen kon leren, en dat ik een beetje een relevante rol zou spelen in de maatschappij.

Oh boy, I was wrong.

Ik heb me zelden zo irrelevant gevoeld als in het jaar van de lerarenopleiding.

Ik heb daar eigenlijk nooit iets over geschreven – natuurlijk heb ik daar nog nooit iets over geschreven. Tijdens dat jaar zelf kon ik er natuurlijk niks over online zetten (ik bedoel, op zich is deze blog gewoon gekoppeld aan mijn volledige naam), maar ook daarna had ik er weinig zin in. Deels omdat ik deze episode uit mijn leven gewoon wilde vergeten, en deels omdat ik het allemaal een beetje gênant vond. Er is weinig dat meer cringe-worthy is dan een leraar die er niets van bakt, nietwaar?

Het eerste half jaar viel het nog wel mee, trouwens. Toen vond ik het zelfs echt tof. Ik vond het leuk om lessen te bedenken en ik vond de leerlingen altijd leuk, zelfs als ze niet leuk deden. En zelfs het tweede half jaar vond ik de leerlingen ook meestal leuk, zelfs als ze niet leuk deden. Ik ben gewoon te soft. Ik vind altijd alles zielig, ik geef iedereen nog een extra kans (en nog eentje), ik geloof ieders verdrietige ogen als ze zeggen dat ze écht niet wisten dat ze vandaag al die belangrijke opdracht in moeten leveren. Heel leuk, aardig zijn, alleen je bereikt er weinig mee.

Ik geloofde zo erg in tweede kansen dat ik, toen ik eenmaal mijn diploma had behaald, eraan dacht om alsnog een baan te zoeken bij een iets ‘makkelijkere’ school (lees: in Amstelveen). Ik was er even van overtuigd dat het hier wel allemaal op rolletjes zou lopen. Ik bedoel: het lesgeven zelf vond ik interessant en het was echt niet alleen maar kommer en kwel. Ik heb me vaak rotgelachen om die kinderen (althans, op de momenten waarop ze niet de computersystemen van de school aan het saboteren waren en mij ervan overtuigden dat iemand buiten de klas de boel had gehackt) (ja, wist ik veel) (ik ben nu echt zo’n cliché van een leraar die niet weet hoe je met technologie om moet gaan hè?).

En misschien was het ook leuk geweest, ik zal het nooit weten. Want ik merkte eigenlijk ook wat het leraarschap mij niet bracht: schrijven. Ik heb altijd eigenlijk alleen maar willen schrijven. Mijn bijbaantjes tijdens mijn studie waren alleen maar gericht op schrijven, mijn eerste stage was als tekstschrijver: waarom zou ik in godsnaam een baan nemen waarbij ik de hele dag moest praten, terwijl ik ook gewoon kon gaan schrijven?

Dus toen solliciteerde ik bij een paar bedrijven waarbij ik dit kon doen. En tot nu toe heb ik eigenlijk nauwelijks teruggekeken. Mijn collega’s hebben dan ook nog geen propjes naar me gegooid, dus dat is TOP.

#officelife

Nu werk ik al bijna een jaar fulltime als copywriter. Dat is een stuk beter dan lesgeven, al was het maar omdat ik nooit mijn stem hoef te verheffen en chips mag weten wanneer ik dat wil. Maar het belangrijkste van alles: ik mag de hele dag schrijven. Sommige mensen vinden dat misschien raar, maar die mensen zijn zelf gewoon raar. Schrijven is geweldig. Hoe meer ik schrijf, hoe meer ik leer – zeker de laatste tijd, nu ik wat langer in de materie zit en steeds weer nieuwe manieren leer om dingen op een andere manier te doen of te zeggen.

Het bedrijf waar ik werk is ook erg leuk. Mijn collega’s zijn ontzettend creatief – en nee, dit zeg ik niet eens om te slijmen, want zij lezen mijn blog toch niet. Ik sta echt te kijken van de goede ideeën die ze steeds weer opnieuw hebben.

Aan de overgang van studeren naar 40 uur per week op kantoor zitten heb ik trouwens wel heel erg moeten wennen, maar ik geloof dat het inmiddels wel gelukt is. Het duurde een jaar en een mindfulnesscursusje, maar dan heb je ook wat.

Het blijft toch wel een beetje raar om te praten over je werk op je blog, vind ik (ik heb dat eigenlijk ook nooit gedaan bij mijn bijbaantjes, of bij mijn stage). Juist omdat het zo’n groot deel van je leven is. En je professioneel moet zijn, en zo, terwijl ik er op mijn blog een sport van maak om mezelf zo belachelijk te maken als het maar zijn kan. Dus ik stop er nu weer mee. Jullie weten wel genoeg, lijkt me zo.

Elke dag feest

Op zich ook wel een mijlpaal in mijn leven: afgelopen januari ben ik gaan samenwonen met Tim! De feiten op een rijtje:

  • Het is een huis in Amsterdam-Oost; ongeveer tien minuten fietsen van mijn vorige huis. Dat is wel fijn, want ik voelde me er erg op m’n plek.
  • Het is echt een geweldig huis. Maar echt. Het is zo oud en mooi en ik kan vaak nog niet geloven dat ik zoveel geluk heb om in zo’n huis te wonen (zeker niet omdat de huurprijzen in Amsterdam belachelijk hoog zijn). En dan ook nog eens in zo’n leuke buurt! En heb ik al gezegd dat het een mooi huis was?
  • Het is natuurlijk niet écht groot maar voor Amsterdamse begrippen meer dan prima.
  • Waar ik ook veel geluk mee heb gehad: de persoon met wie ik samen mag wonen. Al moet je dat eigenlijk geen geluk noemen, want ik heb hem zelf uitgezocht. Ik zou willen zeggen “Ik ben iedere ochtend blij dat ik naast hem wakker word”, maar ‘s ochtends vroeg ben ik niet zo met dit soort dingen bezig, dus ik zeg maar gewoon: ik ben iedere avond blij dat ik samen naast hem op de bank mag zitten met een bord eten op schoot. Beter dan dat wordt het niet.
  • Nee maar echt samenwonen is heel erg leuk. Ik vond alleen wonen ook altijd meer dan prima, maar samen is echt alles veel beter. Het is gewoon zo fijn dat er altijd iemand is. Het klinkt misschien heel stom maar het idee van je ‘leven delen’ vind ik heerlijk. Ik kan het echt iedereen aanraden (nou ja, iedereen die een relatie heeft met iemand waarmee hij/zij zijn leven wil delen tenminste, anders is het een beetje awkward).
  • “Ja maar ergeren jullie je dan nooit aan elkaar?” Nou … laten we zeggen dat we een aantal zaken in het huishouden allebei op een andere manier aanpakken.
  • Sorry, ik weet dat het saai is om een blogpost te schrijven over hoe erg je je leven op orde hebt, maar ja, als dat niet zo was zou ik deze blogpost niet schrijven denk ik.

Opa

Niet dat alles in mijn leven goed ging. In juni is mijn opa overleden. Dezelfde opa die in mei 100 was geworden, ja.

Ik had er nog niets over geschreven omdat ik het een beetje raar vond, het is toch niet alleen mijn opa, hij is ook de opa van mijn broertje en zusje en neefje, en de vader van mijn vader en oom.

Hij is eigenlijk gegaan op de minste erge manier waarom je kan gaan: hij verloor zijn bewustzijn en stopte na een paar dagen met ademen. Hij leek geen doodstrijd te hebben. Hij is 100 geworden. Mijn vader heeft de laatste dagen vaker wel dan niet bij hem gezeten, en ook mijn moeder en oom en tante zijn heel veel bij hem geweest, en ik heb hem zelf ook nog kunnen zien.

Maar het blijft rot.

Misschien schrijf ik er ooit nog wel een stukje over, want er valt nogal veel over hem te schrijven. Maar op dit moment voelt alles nog fout.

 

Dus dat

Thanks voor het lezen

Dit verhaal was echt heel lang

Dit is geen haiku

12 Comments

Filed under leven

waarom hooikoorts maar lekker allergisch mag worden voor zichzelf

Ga weg natuur

Ja, ik weet dat het al eind juli is. Ja, ik weet dat de lente al lang en breed voorbij is. Maar nee, ondanks het feit dat de blaadjes alweer bijna van de bomen vallen, is mijn hooikoorts nog altijd net zo nadrukkelijk aanwezig als een mug in je slaapkamer. Daarom bij dezen een lijstje over alles wat zo VERSCHRIKKELIJK irritant is aan allergisch zijn voor de natuur:

  1. DAT HET ZO LANG DUURT DUS. Voor de leken (a.k.a. niet-hooikoortslijers) onder ons: geen hooikoorts is hetzelfde, iedereen is weer allergisch voor andere pollen of grassen. Bij mij begint het gelukkig pas ‘laat’ (midden mei), want ik heb ook een collega die al in maart loopt te niezen – en die is nog steeds niet klaar. Op zich zijn we inmiddels al een derde van het jaar verder. Geeft verder niks hoor.
  2. Nou ja, dat je je er zo ziek door gaat voelen dus. Met hooikoorts lijkt het net alsof je extreem verkouden bent en tegelijkertijd ook nog eens zes muggenbulten op ieder oog hebt. Je kunt niet ademen en ook niet zien. Niet echt mijn idee van plezier maken, maar goed dat is mijn mening.
  3. Dat neusspray altijd zo prikt. En oogdruppels altijd op je wang vallen i.p.v. in je ogen.
  4. Dat je zonder pilletjes je ogen eruit wilt krabben van de pijn. Ik was tot vorig jaar een sukkel omdat ik weigerde pilletjes te slikken uit angst dat ik daar slaperig van zou worden (ik gebruikte wel neusspray en oogdruppels, maar da’s niet genoeg). Vervolgens zat ik met nat wc-papier op mijn ogen te huilen. Nee, daar heb je wat aan. De pilletjes zorgen ervoor dat ik tegenwoordig 12 uur per nacht slaap en tussendoor regelmatig een dutje doe, maar dat is alleen maar beter, want als ik slaap heb ik tenminste niet de neiging om mijn eigen neus te amputeren met een beitel.
    (Grapje. Ik heb geen last van bijwerkingen.)
  5. Dat naar buiten gaan gewoon niet leuk is. Dan is de pollenconcentratie in de lucht echt te hoog. Laatst was ik met mijn collega’s op uitje in de polder. ’s Ochtends had ik braaf mijn pilletjes genomen, en ik had nergens last van, tot ik rond een uur of twee ging slapen (‘s nachts dan hè, ik werd niet moe van de pillen). Toen zat mijn neus ineens zo verstopt dat ik er letterlijk niet meer door kon ademen, iets wat ik nooit eerder heb meegemaakt behalve toen ik eens in een bed sliep waar vaak een kat in lag te tukken (ik wist toen nog niet dat ik allergisch was voor katten).
  6. Ook bizar: het feit dat je gewoon allergisch bent voor de natuur. Ik bedoel, wat nou als we toch toch besluiten dat de moderne samenleving niet werkt en we teruggaan naar de jagers-verzamelaarscultuur? Dan ben ik echt ten dode opgeschreven aangezien ik drie maanden per jaar niet normaal kan functioneren.
  7. DAT HET ZO LANG DUURT. HEB IK AL GEZEGD DAT IK VIND DAT HET LANG DUURT? #ishetalherfst

 

8 Comments

Filed under de ongemakken des levens