samenvatting van mijn geluksmaand

In juli had ik geen zak gedaan, en daarvoor gaf ik de schuld aan de warmte. Dat was natuurlijk een flauw onzin-excuus. Maar: in augustus was het een stuk frisser en beleefde ik meteen een stuk meer. Dus ik had toch gelijk. Deze redenatie klopt nog steeds van geen kanten, maar aangezien er ook mensen zijn die La Casa de Papel een goede serie vinden, weet ik: je kunt tegenwoordig echt overal mee wegkomen.

Stel je woont hier

Back back back at it again in Cornwall

Begin augustus ging ik met mijn ouders en mijn zusje een paar dagen naar vrienden in Cornwall. We gaan altijd om het jaar, en ik zou dit jaar eigenlijk niet meegaan, maar ja, soms loopt het leven anders dan gepland.

En het was heerlijk. We hebben dit jaar een stuk minder gedaan dan normaal, maar we hebben wel lekker gewandeld, en veel gegeten, en ik had tussendoor best wel wat tijd om mijn autotheorie te leren (zie ook volgend punt). Het was gewoon fijn om samen te zijn, met die vrienden maar natuurlijk ook met mijn ouders en zusje, die zijn op zich ook wel oké.

(Kleine vegan teleurstelling: het vegan aanbod bij de – overigens gigantische – supermarkt Morrisons was echt HEEL slecht? Ik weet dat het Cornwall is en geen Londen, maar echt, de Super U in de Provence verkoopt echt duizend verschillende notenmelken, en hier zag ik bijna niks plantaardigs. En de vleesvervangers die er wél waren, waren niet erg lekker. Tragisch.)

– – – Hoe hard mag een segway? – – –

Eenmaal terug in Nederland kon ik zo doorrijden naar mijn theorie-examen. Behalve dan dat ik niet mocht rijden, maar gelukkig heb ik een geliefde die al 11 jaar zijn rijbewijs heeft en mij wel ff wilde brengen #timisdebeste. Was wel doodnerveus, aangezien ik voor zo’n beetje al mijn proefexamens zakte. Doodnerveus en vooral heel boos. Ik bedoel, wáárom zou je in godsnaam vragen stellen als:

  • Wat is de maximumhoeveelheid goedgevulde brugklasser-Eastpacks die je in je aanhangwagen uit 1976 mag vervoeren?
  • Als je 27 maanden je rijbewijs hebt, en om 2 uur ‘s middags een jenevertje hebt gedronken, tussen 17.00 en 20.00 6 bacardi breezers, maar om 20.15 alles hebt uitgekotst, en je gaat rijden om 21.28, en om 22.47 wordt aangehouden door de politie, hoeveel kwartjes boete krijg je dan?
  • Hoe hard mag een Segway?

Nou, ik was de avond van te voren de wanhoop nabij, want die vragen waren echt onmogelijk. Maar op het echte examen stelde ze vervolgens gewoon normale vragen. Vragen waarop ik het antwoord wist. Sterker nog, ik had maar 5 fout bij gevaarherkenning (mochten er 12 zijn) en maar eentje bij het algemene deel! Eentje! Dat is geen 0, maar wel bijna. Dus z. blij, trots en voldaan.

My name is yours, what's Alaska?

Ik denk dat de week waarin ik mijn theorie-examen haalde mijn geluksweek was, want drie dagen later zat ik Alaska Thunderfuck live. Dat was best wel een big deal voor mij, want Alaska is mijn grote inspiratiebron, zowel op creatief als persoonlijk vlak. Klinkt corny, is het ook. En na twee jaar intensief fangirlen kon ik haar dus EINDELIJK in het echt zien.

(Bedenk ineens dat ik in mijn eindejaarsblog van 2017 drie wensen voor 2018 had opgeschreven, namelijk ‘Een beroemd schrijver worden, normaal kunnen hardlopen en naar een optreden van Alaska 5000‘. Toch mooi dat er één ding van is uitgekomen)

De show was echt geweldig. Hij was gewoon zo vol en grappig en leuk en ik moest 3x bijna huilen. En ik heb Alaska ontmoet, iets wat me zoveel stress opleverde dat ik bijna out ging (kun je hier alles over lezen), en ik ga nog één keertje de foto ervan posten want daar voel ik me echt niet te goed voor of zo:

Moet wel zeggen dat het na zo’n Emotioneel Intensieve Gebeurtenis extreem lastig was om weer terug te komen in de realiteit. Ik had toevallig dat weekend niet zo veel te doen, dus ik zat de hele tijd maar die filmpjes uit mijn vorige blog te kijken en liedjes te luisteren. Op een gegeven moment werd ik in een soort draaikolk gezogen waarin ik alleen nog maar ‘I’m grateful for my hips, I’m grateful for my hair, I’m grateful for my lips, I bought them over there’ hoorde, keer en keer opnieuw, en toen dacht ik: nu is het misschien tijd om me even op iets anders te focussen.

Boy, dat was moeilijk.

Godzijdank werd het uiteindelijk toch weer maandag en moest ik weer werken, want anders was ik denk ik echt verzwolgen in een poel van hippads en decolletéhighlighter.

P.S. Mocht je toevallig ook Alaska-fangirl zijn, ik vond dit interview over haar nieuwe album echt superleuk om te lezen.

Verder

… begon ik weer met bodypumpen. Ik had het heel lang niet gedaan omdat ik zo intensief met fysiotherapie bezig was en daar steeds spierpijn van had, maar op een dag had ik genoeg van deze impasse en ging ik gewoon. Vond het wel doodeng want was bang dat ik heel veel slapper zou zijn geworden. (Dat was ook zo.)

… ging ik met een vriendin naar de Parade. En druk dat het was jongens, het leek verdomme Disneyland wel. Ik wilde heel graag naar The Carpenters in therapie, een voorstelling waarin Karen Carpenter zogenaamd uit de dood is herrezen (ze is in 1983 overleden aan de gevolgen van anorexia) en met haar broer, die met een drugsverslaving worstelt, terecht komt in een Jerry Springer-achtige talkshow. Alleen de kaartjes voor het tijdstip waarop wij wilden waren al uitverkocht, en de volgende show was pas om 22.00. Omdat ik de volgende dag naar Alaska zou gaan had ik om die tijd eigenlijk al in bed willen liggen, maar goed, we konden ook niet naar huis gaan zonder die show gezien te hebben. Ondertussen maakten we nog bijna drie uurtjes door alleen maar te vreten (nacho’s, sticky tempeh, professor Grunschnabel-ijs … zo kut vegan zijn) en kwamen we alsnog bijna te laat. De show was echt heel grappig trouwens. Alleen jammer dat de talkshowhost vijf minuten over mijn hoofd aan het strijken was en ik alleen maar dacht ‘ik wil geen spelbreker zijn maar ik heb vanmorgen mijn haar gewassen en het moet nog mee naar Alaska’ maar niets durfde te zeggen.

… ging ik twee dagen achter elkaar naar de Pride. Het begon met de drag olympics, een soort olympische spelen voor drag queens (handtassenwerpen, hoelahoepen, u kent het wel). Hoewel, zien, zien … ik was de helft van de tijd bezig met het zoeken van mijn vrienden want het was DRUK mensen, DRUK. (Ik ga alleen maar naar hele populaire dingen geloof ik.) Verder zagen we Saphira, ofwel de Nederlandse Tina Turner, en dat was fantastisch. Er waren meer goede optredens, maar zij … die energie, omg.

Op zich had ik ook wel foto’s van drag queens of van mijn vrienden kunnen maken maar er gaat natuurlijk niets boven een foto van allemaal anonieme toeristen in een donkere straat

… stopte ik met slapen. Dat was een besluit dat mijn lichaam zo rond 23 augustus maakte. Mijn hoofd is het er nog steeds niet mee eens.

… luisterde ik veel naar het album Wax van Indochine. Maar echt zeg maar drie keer per dag. Dat heb ik echt niet meer gedaan sinds ik 13 was en alleen twee cd’s van Avril Lavigne en één cd van Keane had. En stiekem vind ik het misschien wel een van hun beste. En dat terwijl hij op Musicmeter de allerlaagste waardering heeft van alle Indochine-albums (misschien moet je je afvragen waarom ik überhaupt op Musicmeter kijk maargoed). Dat kan ook komen doordat de eerste twee nummers van het album zo ongeïnspireerd zijn, met die achtergrondkoren die er totaal niet bijpassen. Maar als je die even wegdenkt is het echt een topalbum. M’n lievelings is Echo-Ruby, maar ben ook erg fan van Drugstar.

… luisterde ik (uiteraard) ook veel naar Amethyst Journey,  het album Alaska & Jeremy, dat ongeveer een week voordat ik haar zag uitkwam. Ben er gek op, maar als Zeer Kritische Fan moet ik zeggen dat ik hem een tikkie simpel vind, zowel qua muziek als qua tekst. Hoop heel erg dat ze meer albums in deze richting gaan maken en er misschien dan nog iets meer tijd voor nemen. (Mijn lievelings is The end of the world want die klinkt als een achtbaan). Oké nu ga ik stoppen met praten over Alaska want jullie beginnen het allemaal irritant te vinden. ALASKA. ALASKA. Oké ik ben klaar. ALASKA.

… waren de muizen in onze keuken ons zo godsgruwelijk aan het terroriseren dat ik wel een muizenval heb moeten kopen. Een diervriendelijke, natuurlijk, zodat ik ze ergens in een park kan uitzetten. De muizen lachen me er vierkant om uit want ze lopen er gewoon overheen. Als iemand tips heeft die niet ‘gewoon goed stofzuigen’ zijn, ik hoor het graag.

… keken Tim en ik La Casa de Papel want we dachten dat het heel goed zou zijn, maar we vonden het … behoorlijk slecht. En dit komt van iemand die alle 6 de seizoenen van Gossip Girl meerdere malen gezien heeft. Eigenlijk hebben we het vooral afgekeken zodat we er commentaar op konden leveren. Even serieus, ik geloof niet dat er ooit een personage is geweest waar ik een intensere hekel aan heb gehad dan Tokio en d’r quasi-filosofische commentaren. En iedereen die ik ken vindt dit dus een goede serie. GEEN WONDER DAT DE WERELD NAAR DE KLOTE GAAT.

September

De komende maand staat in het teken van één ding: V A K A N T I E! Tim en ik gaan twee weten naar Kreta. We zijn allebei nog nooit in Griekenland geweest, dus dat is extra leuk. We hebben nog niet echt veel plannen gemaakt, maar we hebben een auto gehuurd, dus we kunnen doen waar we zin in hebben. Wil in ieder geval weer achterlijk veel boeken lezen, en door die ene kloof lopen. En Kri-Kri’s zien. Oooh we gaan trouwens ook nog een keer naar de Efteling met Tims familie! Zin in. Vooral in Villa Volta, want daar ben ik natuurlijk pas 34 keer in geweest en dat is écht te weinig.

10 Comments

Filed under maandoverzicht

ik heb alaska thunderfuck ontmoet (of: een lang verhaal waarin ik mezelf niet van mijn beste kant laat zien)

an evening with alaska thunderfuck

Het is gebeurd.

Ik heb mijn grote idool ontmoet.

Ik gebruik expres het woord ‘idool’ omdat het zo belachelijk klinkt. Kinderachtig en ouderwets tegelijkertijd. Maar ik heb niet echt een beter woord. ‘Favoriete drag queen’ voldoet niet echt. ‘Iemand die ik echt ontzettend bewonder’ ook niet. ‘Mijn grote heldin’ is ook zo flauw. Dus we houden het maar gewoon op idool. Ik ben tenslotte ook een beetje belachelijk.

Mocht je je afvragen hoe ik dit voor elkaar heb gekregen: geld opent deuren, jongens. Dat klinkt crimineler dan dat het is, want ik had gewoon een meet & greet-kaartje gekocht voor haar show in de Melkweg. Ik vind betalen om iemand te ontmoeten ongelofelijk awkward, maar ja, ik ben dus zo’n crazy Alaska fangirl dat ik de kans om haar aan te raken niet voorbij kon laten gaan.

Nu is dit niet de eerste keer dat ik een van mijn Grote Idolen heb ontmoet. Twee keer Patrick Wolf (keertje een gratis M&G en een keertje toen hij gewoon naar buiten kwam na een show) en The Ark (die kwamen na een show gewoon tot 4 uur ‘s ochtends met hun fans partyen). Dit is inmiddels al flink wat jaren geleden dus ik weet niet meer precies hoe het ging, maar ik weet wel dat ik niet ZO ONTIEGELIJK ZENUWACHTIG was als voor het ontmoeten van Alaska Thunderfuck 5000.

Echt jongens, jullie hadden erbij moeten zijn. Jullie hadden je helemaal rotgelachen. In de rij voor de Melkweg ging het nog wel, maar toen de deuren eenmaal open gingen, was ik het helemaal kwijt. Ik was in mijn eentje, maar had iemand ontmoet die voorstelde dat we omstebeurt iets om te signeren zouden kopen en omstebeurt onze plek in de rij bezet zouden houden. En nou, ik snapte er helemaal niks van, terwijl het toch echt niet zo ingewikkeld is.

Maar ik moest sowieso eerst mijn 1000 tassen in een kluisje doen (kwam direct uit mijn werk namelijk). Er zat nog een fruitsalade in mijn tas en ik wist dat die zou gaan lekken, maar het kon me niet eens schelen. Vervolgens stonden we in de rij en dacht ik: hè ben ik nou mijn kluissleutel kwijt? En eigenlijk kon het me weer niet schelen. (Hij zat gewoon in mijn 1001e tas trouwens). Zo erg van de kaart was ik. (En neen, ik was niet onder invloed)

Ik was gewoon aan het trillen als een rietje. Ik weet dat het een beetje overdreven is en ik ben hier ook niet trots op of zo. Ik bedoel, ik ben 27. En een half. Dat is al bijna dertig! Kijk, als je nou 15 bent … maar als verstandige volwassene met een baan, een creditcard en een wasmachine weet ik dat het niet nodig is om zo zenuwachtig te zijn voor zoiets. Waar was ik bang voor, in godsnaam? Dat ze me uit zou lachen en zou zeggen dat mijn make-up verschrikkelijk was?

Achteraf gezien denk ik dat ik misschien vooral bang was dat het tegen zou vallen. Laat ik dit moment even aangrijpen om te vertellen wie Alaska precies is: een drag queen dus, die heeft meegedaan aan RuPaul’s Drag Race (een soort van America’s Next Top Model voor drag queens). Naast artiest is ze dus eigenlijk ook een soort realityster. En daardoor heb ik het idee dat ik haar ken. Wat natuurlijk niet echt waar is, maar zo voelt het wel.

Ik bedoel, ik hou van Alaska omdat ze een waanzinnig getalenteerde performer is, omdat ze grappig is en mooi en fantastisch kan zingen. Ik hou van wat ze maakt en van het feit dat ze helemaal uniek in haar soort is. Maar ik hou óók van Alaska omdat ik weet dat ze keer op keer niet werd geselecteerd om mee te doen aan RuPaul’s Drag Race (en moest aanzien hoe haar toenmalige geliefde bij de eerste auditie meteen mocht komen), en omdat ik weet dat ze koste wat kost wil winnen en niet tegen haar verlies kan, en omdat ze zo verschrikkelijk hard werkt (ze doet zo veel dat ik zeker weet dat ze een tijdverdrijver moet hebben, zodat ze op meerdere plaatsen tegelijk kan zijn).

Ze inspireert me met wat ze maakt, maar ook met haar persoonlijkheid. Dan heb ik het voornamelijk over haar doorzettingsvermogen, maar ook over de slechte eigenschappen. Ik bedoel, ik kan zelf ook niet zo goed tegen mijn verlies, en daar heb ik me altijd best voor geschaamd. En ik wil niet beweren dat dit een ‘mooie’ eigenschap is, maar het is fijn om te zien dat het allebei kan: én jezelf volledig voor lul zetten omdat je op televisie een andere drag queen probeert om te kopen, én gewoon een fantastische artiest zijn.

Altijd als ik Alaska zie, denk ik: zo wil ik zijn. Iemand die zo veel vette dingen maakt en hierbij altijd hoge kwaliteit levert. Iemand die grappig en mooi is en op niemand anders lijkt. (Nu ben ik zelf geen performer, maar ik schrijf wel ‘s wat)

Met andere woorden, als het zou tegenvallen, zou het een enorme deceptie zijn. Maar ik wist: het is een massa-event, je gaat even hoi zeggen, en dan is de volgende aan de beurt. Dat is per definitie nogal lomp. (De AAA Girls, waar Alaska onderdeel van is, hebben zelfs een nummer gemaakt over hoe mechanisch M&G’s zijn).

Goed, ik stond dus in de rij, lekker te shaken. Het meisje dat ik had ontmoet stelde voor dat we elkaars momentjes met Alaska gingen filmen. Dat was echt nog geen moment in me opgekomen, maar ik vond het een topidee. Alleen jammer dat ik niet meer wist hoe een camera werkte. Heb een heel stuk lopen ‘filmen’ terwijl dat ding gewoon hartstikke uit stond. (Gelukkig kwam ik daar nog achter voordat het helemaal te laat was)

En daarna was ik dus.

Ik dacht dat ik niet goed werd.

Voor de duidelijkheid: ik ben hier NIET trots op. Ik vertel dit verhaal wel, maar op zich vind ik het niet nodig om zo hysterisch te doen over iemand die, nou ja, gewoon een mens is. Ik vind dit echt hartstikke gênant. Maar juist daarom vind ik het wel grappig.

Eenmaal voor haar neus stotterde ik een verhaal over hoe ze me inspireert. Dat zag er zo uit:

alaska thunderfuck meet and greet

(Ik heb echt geen idee waarom ik zo’n rode neus had trouwens. Mijn neus wordt heel snel rood als het koud is, maar het was snikheet???)

Nou ja, toen zei ik allemaal dingen tegen haar, ik ga het niet allemaal letterlijk herhalen, en toen gingen we op de foto. Dat zag er dus zo uit:


De filter maakt het iets beter, maar ik had echt een enorm glimhoofd en onwijs rode konen. Ze waren bijna paars. Allemaal door de zenuwen.

Goed, nu willen jullie vast weten: viel het mee of viel het tegen??

HET WAS LEUK. Oké, het duurde echt een halve minuut, en ik had het nog aardig gerekt door mijn hele hart bij haar uit te storten. Maar ze was heel lief. ‘Lief’ is niet echt een woord dat ik zou gebruiken voor iemand die ik niet persoonlijk ken, maar ‘aardig’ dekt de lading niet – vooral niet omdat deze drag superstar tijdens het poseren de hele tijd over de rug van dit zielige trillende oude meisje heeft lopen wrijven. Dus ik ben blij. En voor niks zenuwachtig geweest. Maar ja, zenuwachtig zijn is altijd voor niks natuurlijk.

Wat er daarna gebeurde: we gingen op een strategisch plekje zitten, ik raakte bijna mijn telefoon kwijt, kwam Lianne tegen (and she bought me a drink, omg, wat een avond), ging naar Alaska’s muzikale partner Jeremy die bij de merch stond om te vragen of hij Patrick Wolf kende (zo ben ik) (nee maar dat kwam omdat hun album me aan hem deed denken) (hij kende hem trouwens niet), en om een selfie te vragen maar toen durfde ik niet (zo ben ik ook), luisterde naar de strategieën van mijn nieuwe vriendin om Ticketmaster te slim af te zijn, en keek ik naar het superleuke voorprogramma. Oh ja, en ging nog iets van vier keer naar de wc.

an evening with alaska thunderfuck

Ja 2x dezelfde foto omdat ik bijna geen foto’s maak bij dit soort dingen ha ha

En toen begon Alaska. En het was alles wat ik ervan had gehoopt. Dit gebeurde er:

  • Ze kwam op met I have nothing (je weet wel, die Whitney Houston-cover, van I don’t wanna huuuuuuuurt anymore) (linkje naar een andere keer dat ze dit zong want ik vind het dus echt heel mooi)
  • Toen zong ze volgens mij The Gayest Thing You’ve Ever Seen, die zal ik hieronder nog ff linken
  • Ondertussen trok ze de hele tijd dezelfde jurk in een andere kleur aan
  • Toen ging ze requests van haar eigen nummer doen, maar dan als eighties powerballad. Vond vooral Puppet erg geslaagd, zelfs al kende ze de tekst die ze zelf geschreven had niet echt
  • Op een gegeven moment konden we ook nog vragen stellen, maar ik wist geen vraag behalve a) Ben je vegan (dat heb ik namelijk 1 keer gelezen maar daarna nooit meer) (weet wel dat ze geen vlees eet dus extra liefde) (ja sorry dit soort dingen vind ik dus belangrijk) b) Ken je Patrick Wolf en c) Is dat je echte haar in de Aliens-clip of zijn het extensions, maar dat leken me niet zulke geschikte vragen
  • Ook wilde ze per se een van haar onbekendste nummers zingen en toen deed ze The shade of it all en tussendoor schreeuwde ze nog wat lyrics uit de andere nummers die ze nooit zingt dus dat was huilen en lachen tegelijkertijd (linkje naar een andere keer dat ze dit zong)
  • En ze zong Ru Girl met een hele leuke nieuwe tekst (ze zingt altijd Ru Girl met een hele leuke nieuwe tekst) (filmpje van een andere keer dat ze dit zong)
  • En tussendoor maakte ze heel veel grappen
  • En ze deed Aliens en toen sloot ik het nummer definitief in mijn hart (zie hieronder)
  • Het eindige met een medley van wat van haar bekendste nummers, zoals The T en haar couplet uit Read it I wrote you

Het was echt heel goed. Het was een geweldige show. En daar kwam ik uiteindelijk voor. Het heette tenslotte An Evening With Alaska, niet 30 seconds with Alaska.

En nu ben ik wel een beetje aan het einde van mijn verhaal gekomen. Voor wie nog steeds aan het lezen is: #lekkerbezig! Wil het afsluiten met benadrukken dat ik niet echt zo’n hysterische fan ben als ik nu misschien lijk. Dat klinkt raar nadat ik 1.800 woorden heb besteed aan vertellen hoe ik bijna een toeval kreeg, maar goed hè, ik ben normaal best wel cool! En collected! En kritisch! Maar dan alleen als Alaska ten minste 200 meter uit mijn buurt is.

Goed, en nu ga ik deze blog afsluiten met een paar van mijn favo Alaska-dingen:

Dit filmpje is van een andere show van de An Evening With Alaska-tour, maar ik heb het intussen alweer 17 keer gekeken omdat er geen filmpjes van de avond in Amsterdam op YouTube staan. Ik kende het nummer wel maar nu pas viel het kwartje. Ik mag dan wel niet gay zijn, maar ik vind het zo empowering en grappig en goed gezongen (nummer begint rond de 2 minuten, als je m’n moeder bent niet luisteren a.u.b. want dan vind je het heel ordinair)

Door dit nummer wil ik ook naar Brazilië.

Ik zou dit inmiddels bijna vintage Alaska noemen, want in vier jaar is ze echt zo veranderd. Maar dit blijft leuk. (Ik roep dus regelmatig ‘Are you ready? Are you ready? Are you ready?’ tegen mensen, maar ik geloof niet dat ze ooit doorhebben waarom (en ze vragen er ook nooit naar) (Ik roep ook altijd ‘But you are Blanche! You are!’ maar dat wordt ook nooit echt opgepikt))

Dit is trouwens geen nummer, maar een soort minidocu over Alaska. Zitten veel spoilers in mocht je RPDR nog willen kijken.

Wat zo leuk is aan Alaska is dat ze net zo’n grote RuPaul’s Drag Race-fan is als de kijkers. Daarom heeft ze in haar middelbareschoolspaans een nummer gemaakt (nou ja, een cover van Despacito) over een van de meest spraakmakende deelnemers van seizoen 9. Hilarisch als je dat seizoen hebt gezien (en de ondertiteling aanzet) maar als je het niet hebt gezien dan slaat het nergens op. Maar Alaska is wel echt heel erg mooi in deze clip en ze heeft ervoor gezorgd dat ik blij word als Despacito op de radio is in plaats van dat ik mijn hoofd tegen de muur wil bonken.

Dit is dus van het nieuwe album dat ze met Jeremy heeft gemaakt. Ik wist eerst niet zo goed wat ik ervan moest vinden, want ik vond de tekst een beetje flauw (zie je wel dat ik geen hysterische fan ben!!!! Ik ben een kritische fan!!!!) maar nu ik het live heb gehoord ben ik toch om. Het nummer is wel écht heel lekker. En ik vind het leuk dat Alaska in de clip voor een groot deel niet in drag is. Dus. (Maar zou dat lange haar nou haar echte haar zijn?? Ik denk dat ik toch een nieuwe meet and greet nodig heb om hierachter te komen …)

13 Comments

Filed under mensen

update van een motorisch wrak

Inmiddels heb ik al 27 rijlessen achter de rug. Ik dacht eerst dat ik heel goed was, maar zo rond les 21 merkte ik dat mijn rijleraar gewoon mee zat te remmen als ik aan het inparkeren was. Nu snapte ik ineens waarom er in 20 jaar nog nooit een leerling schade heeft gereden aan zijn auto.

Ik was dus heel bang dat ik heel bang zou zijn op de weg (dat was de hele reden waarom ik zo lang zonder rijbewijs heb geleefd) (oké, ik had ook gewoon geen zin) maar dat valt dus wel mee. Sterker nog, ik zou best wel wat banger in het verkeer mogen zijn, dan zou mijn rijleraar niet zo vaak op de rem hoeven trappen.

Afgelopen week hebben we weer tot oktober nieuwe lessen gepland. Ik heb niet durven tellen hoeveel het er waren, maar ik kan nu wel met zekerheid zeggen: ik ben geen wonderkind. Ook geen wondervolwassene. Eigenlijk ben ik gewoon heel normaal. Een beetje sloom zelfs. Maar ja, vrouw hè.

(Dat is trouwens iets wat ik me afvraag: WAAROM hebben bijna alle mannen die ik ken hun rijbewijs in 25 lessen gedaan, en alle vrouwen in 40+? Is het omdat jongens zich hier al hun hele leven op voorbereiden met computerspelletjes? Is het een bias van de mensen die ons beoordelen? Ik zou echt alleen daarom zo graag snel mijn rijbewijs hebben gehaald, maar ja – ik had kunnen weten dat ik geen talent had, want ik ben motorisch gewoon erg slecht. Lezers die dit stereotype wél hebben verbroken (slome mannen/snelle vrouwen) laat u a.u.b. horen)

Ondertussen ben ik ook maar eens begonnen met mijn theorie. 20 augustus heb ik namelijk dat theorie-examen. Euh ja, dat is morgen dus. Tot gisteren was ik nog voor geen enkel proefexamen geslaagd, ondanks behoorlijk domme vragen als ‘is het slim om je hond op de hoedenplank te vervoeren’ en ‘mag je tegen het verkeer inrijden als je haast hebt’. Voor het onderdeel ‘gevaarherkenning’ slaag ik dan wel weer de hele tijd. Maar dat is niet echt een prestatie, aangezien je maar 13 van de 25 vragen goed hoeft te hebben. (Dát vind ik dan weer best gevaarlijk, dat je mensen met zulk slecht inschattingsvermogen laat slagen).

Nee, de vragen die ik fout had, waren allemaal van die irritante marginale kwesties als ‘hoe lang mag je aanhangwagen zijn’ en ‘mag deze bromfiets de weg op’. Like I care! Ik durf de eerstkomende 10 jaar toch niet met een aanhangwagen te rijden, en wat boeit mij een bromfiets nou? Als hij er rijdt, dan rijdt hij er. Ik ben toch zeker niet van de politie.

Voor wie zich nu zorgen maakt: niet doen, want ik heb gisteren een theoriecursus gedaan. Zou er zelf niet voor hebben gekozen, maar het zat in mijn pakket, dus ik heb er toch maar gebruik van gemaakt. En ik moet zeggen: ik vond het erg … leuk? Kennelijk mis ik het studeren toch een beetje, want ik schreef mijn hand lam aan aantekeningen, stelde de hele tijd veel te ingewikkelde vragen en vond het gewoon jammer toen het 17  uur was en we naar huis moesten. Leek verdomme Hermelien Griffel wel.

Dus ik ga maar weer verder oefenen. Ben vastbesloten om het te halen. Met de hersenen van deze motorische kluns is namelijk niets mis. Ik ben nu al zoveel tijd en geld kwijt aan deze onderneming, ik vind dat ik nu wel recht heb op een overwinning.

En anders ………… dan overleven we het allemaal ook wel.

17 Comments

Filed under voornemens

juli: het was de schuld van de hitte

Maandoverzichten zijn echt de meest luie (‘luiste’ moet ik eigenlijk zeggen, maar dat ziet eruit alsof het niet klopt) vorm van bloggen die er bestaat. Je hoeft niets te verzinnen (want alles is echt gebeurd), je hoeft geen coherent verhaal te schrijven (want het leven is immers ook verwarrend & willekeurig) en je hoeft niet eens ergens een mening over te hebben (voor of tegen de bioindustrie, voor over tegen Jamie Li).

En toch jongens …………. kost het me grote moeite om dit te schrijven. Omdat het zo warm is, dacht ik eerst. Mijn hersenen moeten gesmolten zijn. Het is klaar met mijn blogcarrière. Misschien zelfs wel met mijn hele leven, want met gesmolten hersenen kun je niet zo veel. Maar toen ik er wat beter over nadacht, realiseerde ik dat het probleem eerder ligt bij het feit dat ik in juli helemaal niets heb uitgevoerd. Althans, niks in de categorie ‘leuk om te vertellen op je blog’. Het was namelijk veel te heet om iets anders te doen dan volslagen apathisch op de bank hangen en door je Instagram-timeline te scrollen.

Is het toch nog de schuld van de hitte.

Maar goed, op een of andere mysterieuze wijze heb ik toch een woordje of 500 over mijn onbeduidende bestaan kunnen typen. Lees het vooral. Of ga lekker een Aperol Spritz drinken op je balkon. Van mij mag je.

In juli …

… was ik op Down The Rabbit Hole, maar daar kan ik het niet meer over hebben, want dat heb ik al gedaan. Moest er een week van bijkomen.

… ging ik met mijn zusje naar mijn tante en oom en neef (en nicht, maar die was er niet) om te zwemmen in hun privézwembad. Wat wel hoognodig was met die temperaturen van 35 graden. Behalve dus dat het uitgerekend die dag maar 23 graden was en het waaide en regende en onweerde en alles. Dus toen hebben we maar binnen gezeten en 30 seconds (= mijn ultieme lievelingsspel) gespeeld. En dat was eigenlijk misschien wel nog leuker dan zwemmen. (De volgende dag was het trouwens wel weer gewoon 35 graden, zul je altijd zien…)

… ging ik maar liefst 2 keer karaoke doen, waaronder een keer met vriendinnen van de middelbare school, die toen ineens allebei HEEL goed konden zingen. Stond ik daar met m’n papegaaiengekraai. Was wel weer heel leuk verder.

Bewijs dat ik karaoke (en highlighter) ZEER serieus neem. #hetwaseenlastigetekstoké

Een bericht gedeeld door Lisa ☕ (@vijfkoffiegraag) op

… keken Tim en ik het nieuwe seizoen van Glow en het was weer geweldig. Moest bijna huilen toen we het seizoen uit hadden. Maar goed, ik moet al bijna huilen als ik denk aan hoe leuk het zou zijn om een hond te hebben. En ik wil niet eens een hond.

… herlas ik twee van mijn lievelingsboeken aller tijden, The secret diary of Adrian Mole (aged 13 3/4) en Bridget Jones’s Diary. Ik wil jullie bij dezen heel nadrukkelijk vragen om vooral de eerste titel ook eens open te slaan. Ik heb meer mensen in mijn leven nodig met wie ik hierover kan praten.

… ben ik begonnen bij fysio nummer 4. Heb nog geen idee of het werkt.

… dwaalde ik met Julia door de bossen van Naarden (want dat doe je als je met Julia bent). Ze had een schrijvershuisje gehuurd in de bossen, wat echt totaal niet jaloersmakend was. Naarden is zoooo mooi jongens. Wil bijna verhuizen.

De bosgeesten & ik

… had ik weer een miljoen rijlessen. Het gaat op zich wel de goede kant op, denk ik, maar ik baal dat ik niet al wat beter ben. Ik heb nu iets van 26 lessen gehad. Per keer rijd ik 1,5 uur, dus ik heb al 39 rij-uren achter de rug. Op de website van het CBR las ik dat het gemiddelde lesuren voor het examen 38 is. Daar zit ik dus al over, en mijn examen is nog lang niet in zicht. HUILEN. Ik weet heus wel dat ik me niet met anderen moet vergelijken, maar ik vind autorijden echt heel leuk, en dan is het frustrerend dat ik er ook niet ‘goed’ in ben (plus, na iedere les ben ik weer een stuk armer. Wat heb ik eigenlijk aan aanbiedingen kopen bij de AH als ik er in anderhalf uur mijn weekbudget aan boodschappen doorheen jaag?)*. Maar goed, mijn leraar zegt dat het in Amsterdam altijd langer duurt voordat je je rijbewijs hebt, omdat rijden hier een stuk moeilijker is dan in, laten we zeggen, Naarden. Daar hou ik me maar aan vast.

In augustus …

… ga ik een paar dagen met mijn ouders en zusje naar vrienden in Cornwall. En ik ga mijn idool Alaska Thunderfuck 5000 voor het eerst live zien, OMG OMG OMG. Allebei z. veel zin in. Oh ja, en ik ga ook mijn theorie-examen doen. Minder zin in. Duim voor me.

*Mochten jullie heel gechoqueerd zijn over hoe hoog/laag dit weekbudget is: ik lul maar wat. Heb echt geen idee hoe veel ik uitgeef aan boodschappen. (Daarom ben ik dus nog steeds niet rijk)

11 Comments

Filed under maandoverzicht

15 openbaringen die ik had op down the rabbit hole

nick cave down the rabbit hole

Jawel jongens, ik leef nog! Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt, want ik was twee weken terug op Down the rabbit hole. Nu kun je denken dat het niets voorstelt, zo’n festivalletje, maar ik was al jaren niet meer op een meerdaags festival geweest. Sterker nog, ik heb al jaren niet meer in een tent geslapen. Dus ik was wel een tikkeltje zenuwachtig.

Maar ik overleefde het. Ternauwernood, maar toch. In die drie dagen heb ik zelfs een heleboel geleerd. Namelijk:

  • Er cool uitzien is alleen op de eerste festivaldag belangrijk. Na een paar keer met je loeistrakke jumpsuit in zo’n snikheet stinkend wc-hokje draag je de rest van het festival alleen nog maar dingen die niet plakken.
  • Zweet + zonnebrand + zand + wind = dreadlocks! De 15-jarige in mij was dolgelukkig (de 27-jarige was vooral bang dat ze heur haar moest laten millimeteren, maar een halve fles conditioner later is het net alsof er nooit iets gebeurd is).
  • Vegan zijn is ook op festivals meer dan makkelijk. Er was een Dutch Weedburger stand (jeeeeeeeeujj) en echt de helft van de kraampjes had wel een vegan optie. Dat stond dan ook heel groot op het bordje ernaast, want vegans zijn natuurlijk een beetje bijziend door al dat vitaminegebrek. Wat ik allemaal gegeten heb: een Dutch Weedburger (duhhh), geroosterde groente met een soort tofusaté (enige maaltijd die ik vond tegenvallen), mac and cheese (zo zo zooooooo lekker!) thad pai (ook zo zoooooo lekker), een of andere Argentijnse snack van bladerdeeg met champignons die ontzettend boterig smaakte (boterig = altijd goed), en een soort Mexicaanse schotel met tempeh (die ook heerlijk was). Oh en ik heb ook nog ergens een sojacappuccino op (al smaakte die naar drop???). Met andere woorden: ik ben een gelukkig mens. Alleen het ontbijtaanbod viel wat tegen, maar daar had ik gelukkig al rekening mee gehouden door gewoon heel veel rijstwafels en appels en noten mee te nemen. Lekker budgetproof ook.
  • La Femme is geen band die bestaat uit twee vrouwen en één man, maar een band die bestaat uit duizend mannen en één vrouw. Mijn leven is op z’n kop gezet. Note to self: bekijk voortaan ALTIJD videoclips in plaats van alleen maar op Spotify te luisteren en er zelf dingen over te verzinnen.
  • Moshpits zijn nog steeds een ding. En: er zijn gewoon mensen die roken TIJDENS een moshpit? Ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest (zag al helemaal voor me hoe die sigaret van de man achter me in mijn oog zou belanden dankzij al dat geduw om me heen)
  • Tijdens het concert van Tamino kreeg ik een openbaring: jullie moeten allemaal fan van hem worden want hij is zo goed! (Dit nummer is m’n lievelings)
  • Er is altijd wel iemand over de camping aan het lopen, dus je zult toch echt naar het wc-gebouw moeten als je ‘s nachts met een volle blaas wakker wordt. Stiekem wildplassen aan de andere kant van het pad is er niet bij (deze heb ik van een vriendin hoor ik zou zoiets noooit overwegen) (echt niet!)

Lekker rustig hè

  • Een tent openritsen en roepen “Hee jongens, wakker worden, het is al half elf, het festival is al begonnen” als het eigenlijk pas half acht is, is echt de grappigste grap ooit. Vind ik dan. Ik klinkt nu heel sarcastisch, maar ik meen het. En ik heb hem niet eens zelf verzonnen.
  • Nick Cave is geweldig. Ik had me niet per se heel erg op zijn optreden verheugd – als tiener luisterde ik vooral naar hem omdat ik geobsedeerd was door PJ Harvey en Nick Cave daarom vooral leuk ‘wilde’ vinden, maar het kwartje viel nooit echt. In mijn studententijd had ik één cd van Grinderman die ik heel goed vond, maar verder verloor ik ‘m een beetje uit het oog. Maar op de zondagavond dat we hem zagen (waarbij we de eerste nummers hadden gemist omdat we opeens zo nodig naar de tent moesten om toch nog fancy kleren aan te trekken nu het festival bijna voorbij was) viel het kwartje dus keihard tegen m’n kop aan. Het was echt magisch. (Ik bedoel … alleen al zoals hij de woorden ‘into my arms’ uitspreekt. En hij heeft m’n lievelingsnummer Stagger Lee echt tien minuten gespeeld of zo. Wat een man)
  • Gratis water kunnen tappen is echt de beste festivalvoorziening ooit, zeker als het zo heet is. Of het economisch verstandig is weet ik niet want ik heb nu wel ongeveer 80 minder drankjes gekocht dan dat ik anders zou hebben gedaan, maar ik dank de festivalorganisatie op mijn blote gehydrateerde knietjes.
  • ‘Niet kunnen uitslapen’ is echt vet onhandig op festivals, vooral als je ook ‘niet goed bent met slaapgebrek’ en daardoor de hele tijd als eerst in je nest ligt. Maar: het zorgt er wel voor dat je gewoon kunt douchen zonder een half uur in de rij te hoeven staan.
  • Boeken en tijdschriften meenemen naar festivals is wel echt het nuttelooste wat je kunt doen, zelfs als je zo’n saaie doos als ik bent die de hele tijd al om 1 uur wil slapen en uren voor de rest alweer wakker is (de rest douchte namelijk niet, waardoor ik mijn voorsprong al snel verloor en dus niet kon lezen)
  • Ik wil er heel graag uitzien als St. Vincent. Kijk dannnnnnn.
  • IK HEB IEMAND ONTMOET DIE DE MENSEN VAN THE ARK IN HET ECHT KENT. OMG OMG ik was echt secondhanded starstruck. Ben ik nog steeds. Ze heeft zelfs met Ola Salo (deze Ola Salo!) gestudeerd! (Ik link even casual naar m’n eigen blogs uit 2011) Dat was trouwens bij Fever Ray, waar we helemaal vooraan stonden omdat een vriendin daar zo’n fan van was. Ik vond Fever Ray ook heel leuk (ik bedoel, ze zag eruit als een moordzuchtige clown/sadistisch jongetje van 8, en een van haar bandleden droeg een enorm spierbundelpak en de rest zag eruit als aliens, helemaal mijn ding dus) maar The Ark blijft voor altijd een van de belangrijkste dingen die me ooit is overkomen dus ja daar blijf ik het tot in het bejaardenhuis over hebben.
  • Als de doorspoelknop van de wc op kniehoogte zit, is het niet de bedoeling dat je daar met je hand op drukt.
    fever ray down the rabbit hole

      Fever Ray (ja ik stond echt vooraan die hoofdjes voor me waren fotografen)

9 Comments

Filed under dit past echt nergens in