een mooie leeftijd

Als tiener vond ik het verschrikkelijk om jarig te zijn. Niet omdat ik niet hield van aandacht of cadeaus, maar omdat ik het gevoel had dat het niet klopte. Ik werd vaak jonger geschat dan dat ik werkelijk was, en ook op basis van de dingen die ik meemaakte (namelijk: niets), had ik het gevoel dat mijn echte leeftijd niet correspondeerde met die absurde hoeveelheid kaarsjes op mijn verjaardagstaart.

Tsja, je hebt problemen en je hebt problemen, laten we maar zeggen. Mijn onrust had vermoedelijk te maken met het feit dat ik was geïndoctrineerd door Amerikaanse high school movies waarin mensen van 15 benefietavonden organiseren en mensen van 16 de hele nacht cruisen in hun eigen auto, in plaats van dat ze gewoon in hun pyjama bij hun ouders op de bank zitten en tosti’s eten. Nu ik over mijn vroegere misère schrijf, klinkt het dan ook nogal belachelijk, maar zo voelde het destijds niet bepaald.

Mijn 17e verjaardag was anders. De reden hiervoor was vrij arbitrair: ik vond 17 gewoon een hele mooie leeftijd, zo mooi dat het me niet meer kon schelen dat ik ‘m eigenlijk niet verdiende. En waar 13 en 14 en 15 en 16 zijn vrij vervelend was, werd 17 zijn ook nog eens echt heel leuk: ik ging naar concerten! Ik ging naar Thailand! Ik keek The Rocky Horror Picture Show! De middelbare school was bijna voorbij!

Morgen is het 10 jaar geleden dat ik 17 werd. Nu word ik 27. (Oké, dat was een beetje een open deur.) Ook wel een mooie leeftijd, als je even buiten beschouwing laat dat artiesten altijd doodgaan als ze 27 zijn – gelukkig maar dat ik nog steeds niet beroemd ben – en dat mijn broertje en zusje de hele tijd tegen me zeggen dat ik nu echt bijna 30 ben.

(Dat is trouwens niet waar, op je 27ste ben je gewoon midden 20. Voor de duidelijkheid: ‘begin 20’ ben je tussen je 20ste en 25ste. ‘Midden 20’ ben je tussen de 26 en de 29,5. ‘Eind 20’ ben je vanaf 29,5.)

Overigens word ik nog steeds jonger geschat dan dat ik ben. Op mijn leeftijd weet ik nooit zo goed wat ik daarvan moet vinden. Aan de ene kant is het een compliment, want iedereen weet dat je lichaam na je 24ste aftakelt dus hoe dichter bij de 24 hoe beter, maar aan de andere kant is het een belediging, want dat zou betekenen dat ik kinderachtig overkom. Nu kan ik me ook wel vrij infantiel gedragen (ik word altijd heel emotioneel als ik over Harry Potter praat, en laatst heb ik The Hot Chick nog eens gekeken en ik heb om bijna alle grappen gelachen), maar als het erom spant (bijvoorbeeld als ik aan het werk ben of als ik ‘s nachts wakker word van het geluid van iemand die mijn deur probeert in te trappen), ben ik een toonbeeld van een Echt Volwassen En Verstandig En Daadkrachtig Mens.

Ook weet ik niet zo goed wat ik nou vind van jarig zijn zelf. Enerzijds vind ik het nog steeds een beetje moeilijk: met je verjaardag sluit je wel echt iets af. Je wordt nooit meer zo jong als je gisteren was. (Sorry, weer een open deur.) En ik ben nu eenmaal vrij slecht in dingen afsluiten. (Nog steeds word ik weleens midden in de nacht boos wakker omdat ik me in mijn slaap herinnerde dat Carrie uit SATC uiteindelijk eindigt met die vervelende Mr. Big.)

Maar anderzijds ben ik gewoon blij dat ik weer een jaar ouder mág zijn. Dat is ook niet vanzelfsprekend.

Er is maar 1 ding dat ik zeker weet … hoewel 23 en 24 en 25 en 26 zijn best leuk was: als mijn 27ste net zoveel beter wordt ten opzichte van de jaren ervoor als mijn 17e dat destijds was, dan ga ik een heel goed jaar tegemoet.

6 Comments

Filed under leven

2017 in een paar punten

Omdat niets zo leuk is als een veelzijdig, complex en bij vlagen dramatisch jaar samenvatten in een woordje of duizend: een jaaroverzicht!

Ons huis! We moeten alleen nog even een andere salontafel kopen

Hét life changing event van het jaar: in januari gingen Tim en ik samenwonen, dat is best wel een Ding (maar voelde heel natuurlijk)
Is jullie huis al af? Een huis is nooit af
Het leukste aan samenwonen: dat Tim altijd in de buurt is. Dat is niet alleen handig, maar ook nog eens gezellig
Het minst leuke aan samenwonen: dat ik niet meer 24/7 Placebo kan draaien omdat Tim dat ‘deprimerende muziek’ vindt (???????)

Aantal keren dat ik mijn baan verloor: 1
Hoe kwam dat? Ik zal er niet te veel over uitweiden, maar laten we zeggen dat al mijn collega’s in hetzelfde schuitje zitten
Hoeveel maanden ik nu al in de WW zit: 1, valt mee
Hoeveel sollicitatiebrieven ik inmiddels heb verstuurd: durf ik niet te zeggen
Hoe groot de angst is dat ik nooit meer een baan zal vinden: nou, niet zo groot hoor, het komt wel goed. Maar die onzekerheid is niet echt leuk.

Beste aankoop van het jaar, 1: mijn Dr. Martens van nepleer. Een impulsaankoop, maar eentje die goed uitpakte. Het is dat het niet goed is om iedere dag dezelfde schoenen te dragen, anders kon ik net zo goed de rest van mijn collectie wegdoen.
Beste aankoop van het jaar, 2: mijn salt of the earth-deo. Ik was al heel lang op zoek naar een ~natuurlijke~ vegan deodorant, maar ze waren allemaal prut en ook nog eens heel duur. Deze kost weinig, gaat bizar lang mee en werkt ook nog eens goed! Gewoon te koop bij Kruidvat jongens!
Slechtste aankoop van het jaar: op maat gemaakte zooltjes. Ik kocht ze in de hoop dat ik hiermee minder last van mijn knieën zou hebben. Ze waren verschrikkelijk duur en werken niet echt (dat had de zooltjesmevrouw ook al voorspeld, maar ik wilde het toch per se proberen)
Zitten er ook positieve kanten aan deze aankoop? Nou, mijn Dr. Martens waren eigenlijk nét iets te groot, maar met deze zooltjes passen ze perfect!

Vaakst gedane uitspraak 1: “Besef je wel hoe gelukkig we moeten zijn met dit huis?”
Vaakst gedane uitspraak 2: “Waarom is het hier zo KOUD?”

Aantal keer dat ik op vakantie ben geweest: twee keer, naar Zuid-Frankrijk met mijn ouders en zusje en naar Sicilië met Tim
Wat is het leukste dat je op die vakanties hebt gedaan?  Heel veel lezen in de zon (nou ja, dat was vooral in Zuid-Frankrijk, in Sicilië was het meer lezen in de schaduw. In de zon was het te warm, sneu hè?)

Lievelingsalbums die in 2017 zijn uitgekomen: 13 van Indochine en Melodrama van Lorde
Lievelingsalbum dat niet dit jaar is uitgekomen maar ik wel pas dit jaar (echt) heb ontdekt: Un jour dans notre vie van Indochine
Beste boek dat ik dit jaar gelezen heb: The Girls van Emma Cline
Beste film die ik dit jaar gezien heb: Get out
Beste serie-ontdekking van het jaar: The Simpsons (ja dat had ik dus serieus nog NOOIT eerder gezien, niet eens één aflevering, ik weet ook niet hoe het kan)
Favoriete personage: Ralph Wiggum is alles. Maar ook Ned Flanders en Martin
Moet Lisa niet jouw favo personage zijn, als vegan feministische intellectueel die óók Lisa heet? Naast haar voel ik me zo dom en oppervlakkig …

Aantal manuscripten voltooid: 1
Aantal zaterdagen waarop ik binnen met de gordijnen dicht aan mijn boek heb zitten werken i.p.v. naar festivals te gaan / koffie te drinken met me g!rls / een weekendje Berlijn te doen / mijn badkamer schoon te maken / een nieuwe salontafel te kopen: 38
En wordt het ook echt uitgegeven??? Eh dat weet ik niet ik heb hem pas gisteren verstuurd

Aantal RPDR-shows die ik dit jaar heb bezocht: 4
Welke RuGirl was het spectaculairst? Alyssa Edwards of Shangela of Trinity Taylor of Violet Chachki of misschien gewoon alle vier?
Wie had RPDR seizoen 9 moeten winnen? Shea Couleé
Wie gaat All Stars 3 winnen? Waarschijnlijk Trixie maar ik hoop Shangela

Zomaar een droom die dit jaar is uitgekomen: ik ben naar de musical Notre-Dame de Paris geweest!
Ik dacht dat je al eens naar Notre-Dame de Paris geweest was? Wel een keer naar de Vlaams-Nederlandse versie, en naar NddP in concert, maar nog nooit naar de Franse uitvoering
Beste moment 1: toen Frollo opkwam. Die wordt namelijk gespeeld door Daniel Lavoie, en die speelde Frollo ook al 20 jaar geleden, in de originele versie die ik ongeveer 9456 keer op dvd heb gekeken. Ik heb Daniel Lavoie weleens eerder ‘in het echt’ gezien maar dat was van heel ver weg, en nu zaten we vrij dichtbij het podium. Ik was ontzettend starstruck, haha.
Beste moment 2: La cour des miracles was sensationeel
Maar was de nieuwe Gringoire zo goed als Bruno Pelletier? Hij was goed maar niemand zal ooit kunnen tippen aan Bruno

Ik weet niet wie dit gifje heeft gemaakt maar ik ben diegene zeer dankbaar (dit is Bruno Pelletier trouwens als #SassyGringoire in La fête des fous)

Andere dingen die zijn gebeurd: met Tims familie naar Disneyland (ik ging voor de achtste keer, maar het is en blijft geweldig), naar de Harry Potter-tentoonstelling (jezus ik doe wel echt alleen maar hele nerdy dingen hè?),  mijn opa’s 100ste verjaardag vieren, veel nieuwe vegan eettentjes ontdekken (The Vegan Junk Food Bar, Mr. & Mrs. Watson, The Dutch Weed Burger Joint, Oproer …), weekendjes naar de Veluwe en Renesse met mijn familie, naar een drag bar met mensen die ik bij toeval ontmoette en verder niet kende (en de week erna weer!), de pubquiz met mijn werk waar mijn team won (vooral een warme herinnering omdat ik geloof dat we deels gewonnen hebben doordat ik het gehele oeuvre van Culture Club uit mijn hoofd ken – lang verhaal), de mindfulnesscursus die ik deed, al die keren dat mijn vriendinnen heerlijk voor me kookten (en ik maakte ook best aardige dingen voor hen, als ik dat mag zeggen), en allemaal andere activiteiten waar ik waarschijnlijk pas op ga komen als deze blog al online staat.

Gebeurden er ook dingen die niet leuk waren? Dat kun je wel zeggen, ja. Mijn opa is overleden. Hij stierf niet zo lang na zijn 100ste verjaardag. Zijn dood is heel dubbel, want ik mis hem wel heel erg, maar tegelijkertijd ben ik ook gewoon heel dankbaar dat we goed afscheid konden nemen, en dat hij volgens mij niet geleden heeft.

(En er waren natuurlijk ook wel andere dingen die niet bepaald leuk waren, maar ik heb niet per se de behoefte om daarover te praten)

Goede voornemens voor 2018: gevarieerder eten, meer lezen, meer uitgaan
Moet jij hier niet ‘werk vinden’ tussen zetten? Ja maar dat is een doel, geen voornemen
Oh, is dat zo? Ja toch, dat vind ik wel. Je hebt goede voornemens, doelen, en vage dromen
Wat zijn je vage dromen dan? Een beroemd schrijver worden, normaal kunnen hardlopen en naar een optreden van Alaska 5000
Oké, veel succes! Dank je xoxo

9 Comments

Filed under leven

gaat ff iemand naar christmas queens

Stel je het volgende voor. Je bent in de Melkweg (de concertzaal, niet het sterrenstelsel, hoewel we daar altijd al zijn, dus feitelijk ben je in beide Melkwegen). Op het podium staat iemand die eruitziet als een vrouw, maar van wie je weet dat het een man is. Ze (ja, je zegt toch ‘ze’, want je gaat mee in de illusie) draagt een rode jurk en een rood kapje en speelt een kerstliedje op haar viool. Ze loopt op hoge hakken over het podium. Af en toe draait ze een rondje, waardoor haar rok opwaait.

(Voor wie niet genoeg heeft aan alleen de fantasie: het ziet er ongeveer zo uit)

Dit zag ik afgelopen vrijdag, niet in mijn hoofd of op YouTube, maar in het echt, bij Christmas Queens in Amsterdam, en ik dacht bij mezelf: als ik op mijn achtste had geweten dat dit soort dingen me ooit ZO gelukkig zouden maken, dan zou ik echt hebben gedacht dat mijn leven de verkeerde kant op was gegaan. Maar niets is minder waar. Mijn leven is juist de goede kant opgegaan. Ik had als kind (of als elitaire wannabe-highbrow puber) nooit kunnen geloven dat ik zo zou kunnen genieten van een drag queen kerstshow waarbij de performers afwisselend kerstliedjes zongen en erop playbackten, en ondertussen zes keer van outfit wisselden.

“Waarom vind je drag queens eigenlijk zo leuk?” vragen mensen mij regelmatig. Daar kan ik dan geen goed antwoord op geven. Ik heb een hekel aan Katy Perry, maar waarom is het dan wel leuk als een man doet alsof hij Katy Perry is? Ik vervloek regelmatig het bestaan van make-up, dus waarom kijk ik dan zo graag naar de kunstwerken die drag queens van hun gezicht maken?

Even een disclaimer tussendoor (want tussendoor is altijd de beste plek voor disclaimers): als ik het heb over ‘drag queens’, heb ik het voornamelijk over de artiesten wiens werk ik ken via RuPaul’s Drag Race (een soort America’s Next Top Model, maar dan voor drag queens). Ik ben inmiddels vier keer naar shows in Nederland geweest waar een aantal verschillende queens lipsyncten/grappen maakten/live zongen/ondersteboven aan hoepels hingen. Maar drag is natuurlijk veel meer dan RPDR, en mijn visie op drag is daarom (nu nog) wat beperkt, daar ben ik bewust van xoxo

Ik heb veel nagedacht over waarom ik hier toch zo blij van word, maar ik kom er niet echt uit. En dat ligt niet aan mij, want ik had het er vrijdag veel over met anderen en die kwamen er óók niet uit. Misschien komt het doordat er gewoon te veel dingen leuk zijn aan drag queens – zowel oppervlakkig (kunstzinnige kleding & grappige grapjes) als diepgaander (het bevragen van & verzet tegen gendernormen).

Als ik het ooit op een eloquentere manier kan verwoorden, zijn jullie de eersten die het mogen lezen, maar voor nu kan ik mijn liefde voor drag het best samenvatten door Alyssa Edwards in het iconische Can I Get an Amen te quoten: Lost and confused, I had to smile from within, when I realized these women were men!

Ivy Winters hoort thuis in een ander sterrenstelsel maar daar kom ik zo nog op terug

Goed, tot zover het serieuze gedeelte, nu wil ik gewoon weer praten over hoe geweldig afgelopen vrijdag was. Een paar andere dingen die je zou hebben gezien als je toen ook bij Christmas Queens was geweest:

    • Bob the Drag Queen die opkwam in een soort secretaresse-outfit (met glitters, maar toch) terwijl de rest in allemaal mega glamorous jurken liep. En ze was ZO grappig. Love Bob.
    • Phi Phi O’hara die echt supergoed zong. Oh, Come All Ye Faitful is sowieso misschien wel mijn lievelings van het Christmas Queens-album. Ik had wel het idee dat Phi Phi een beetje gefrustreerd was (maar Phi Phi is altijd een beetje gefrustreerd) omdat mensen niet hard genoeg meezongen. IK DEED HET WEL HOOR PHI PHI NEGEER AL GEWOON AL DIE SUFFE MENSEN.
    • Ginger Minj die Let it go zong maar dan eindigde met “Michelle never bothered us anyway.” (Ja sorry als je die zin wilt snappen moet je echt RPDR kijken)
    • Sharon Needles die een z. z. slecht voorbeeld was voor haar jonge fans door moord te verheerlijken en te doen alsof ze coke snoof. Snow Machine was wel echt een hoogtepunt trouwens, wat een heerlijk nummer. En die bewegingen! En dat broekpak! (Als iemand weet waar ik een soortgelijk pak op de kop kan tikken, please tell me)
    • Manila Luzon die net zo oogverblindend knap was als op tv maar wel de hele tijd aan de totaal andere kant van het podium stond, wat enigszins zielig was voor mij. Wat ook zielig was: dat ze We Three Queens niet zong. Nu was Manila de enige van de three queens van dit nummer die aanwezig was, maar er waren genoeg andere queens die hadden kunnen invalplaybacken.
    • Thorgy Thor die naast geweldig viool speelde verder ook zo leuk was grappig was. Ik ben in All Stars 3 uiteraard #teamshangela maar ik gun Thorgy de kroon na vrijdag ook wel (ik ben ook gek op Trixie maar ja Trixie gaat sowieso toch al winnen dus zij heeft mijn support niet nodig).
    • Ivy Winters. Een van de leukste drag queens die ik ooit in het echt heb gezien. Dit was een van de nummers die ze deed (filmpje is opgenomen in Stockholm, maar in Amsterdam deed ze dezelfde act). Die outfit reveals! Die gezichten! Die stem!

Ik was al fan van Ivy in RPDR seizoen 5 (sowieso het beste seizoen), maar naderhand was ik haar een beetje vergeten, omdat ze niet erg veel optreedt en ook niet zo zichtbaar is op internet – wat toch wel een doodzonde is in deze tijd. Maar na vrijdag heb ik nog wat research gedaan en werd ik er weer aan herinnerd hoe verschrikkelijk getalenteerd dat mens is. Ze kan namelijk niet alleen zingen, performen en outfits maken van onconventionele materialen zoals lijm, maar ook vuur eten! En op stelten lopen! En met messen jongleren! En klei-animaties maken! En d’r eigen jam fabriceren! En de Tinkebell van Michigan zijn (mijn vegan hart huilt maar ik vind het stiekem toch indrukwekkend).

Zelf kan ik niet eens een sjaal breien of behoorlijk op hakken lopen, maar dankzij Ivy wil ik nu ook bij het circus. Dus ik denk dat ik dat maar gewoon ga doen. Hopelijk sta ik volgend jaar dan ook in de Melkweg met mijn kerstshow lipsync extravaganza waarbij ik geblinddoekt door brandende hoepels spring terwijl ik viool speel. Verkleed als de Kerstman, uiteraard, inclusief baard en … andere mannelijke kenmerken. Komen jullie dan kijken?

4 Comments

Filed under geniale mensen

ik dacht vroeger altijd dat jij later schrijver zou worden

Een paar maanden geleden ging ik naar een reünie van mijn straat. Hier spraken we eigenlijk maar over twee dingen: a) wat we vroeger deden (vechten met de barbies, onder andere) en b) wat we nu deden (op kantoor zitten, voornamelijk). Een buurmeisje maakte toen een opmerking die ik niet pijnlijk zou moeten vinden, maar toch wel vind: “Ik dacht vroeger altijd dat jij later schrijver zou worden.”

Dat was geen vreemde opmerking: als kind was ik altijd verhalen aan het schrijven. Over dienstmeisjes in een kasteel die avonturen beleefden. Over kinderen die het opnamen tegen een bende sumoworstelaars in een grot (?). Over een kapitein met een roze onderbroek (echt, ik was zo’n genderneutraal kind). Geen wonder dus dat mijn vriendin dacht dat ik al voor mijn 18e de nieuwe J.K. Rowling zou worden. Spoiler: dat gebeurde niet.

Natuurlijk, ik bleef wel schrijven. Ik ging in de redactie van een studententijdschrift, ik betaal mijn huur met mijn werk als copywriter, en ik heb al zeven jaar een blog die wordt gelezen door minstens acht trouwe volgers. Maar die boeken, die kwamen maar niet. Ik was wel met verhalen bezig, maar maakte niets af.

OF TOCH WEL?

Geloof het of niet, maar ik heb dus een manuscript geschreven. Je weet wel, eentje met een kop en een start en een midden en thema’s en personages en alles. Ik vind het doodeng om dit te vertellen, want zoals ik al eens heb gezegd: als je een boek wilt schrijven, praat je daar niet over. Dat is gênant. Een boek hoor je stiekem te schrijven, om daarna vriend en vijand te verbazen als je hoofd ineens in een bushokje hangt, met daaronder de tekst “Debuut van het jaar!”. En eh, tot dusver heb ik dat niet bereikt. Ik heb nog niet eens een uitgever, en misschien ga ik die niet eens krijgen ook (want misschien is het wel megaslecht en bovendien wil half Nederland schrijver worden). Het enige dat ik heb, is een Word-bestandje met 79.538 woorden.

Mijn schaamte is de enige reden waarom ik het tot dusver semi-geheim heb gehouden (semi ja – omdat ik wel heel onsubtiel gehint heb, maar niet in details ben getreden). Een geheime schrijver zijn is trouwens best wel een dingetje hoor, jongens. Tegen mijn collega’s moest ik steeds zeggen dat ik ‘niets’ had gedaan in het weekend, terwijl ik dus eigenlijk gewoon de hele tijd bezig was (afgelopen maand heb ik het trouwens toch maar opgebiecht, omdat ik het ook weer zo gênant vond dat ze dachten dat ik buiten werktijd alleen maar een beetje lag te vegeteren of zo).

Mijn stilzwijgen op sommige plekken heb ik trouwens ruimschoots gecompenseerd door tegen een aantal vrienden nergens anders over te praten. Zo ben ik dan ook wel weer.

Nu vragen jullie je misschien af: Lisa, waarom begin je er nu toch over? Heb je soms goed nieuws? Ga je nu een boek uitgeven? Het antwoord is: neen, ik vertel dit terwijl ik nog N-I-E-T-S bereikt heb. Nou ja, behalve dat ik bijna 80.000 samenhangende woorden heb geschreven. En dat ik daar na 20 keer reviseren wel een soort van tevreden over ben (ik ben nog steeds bezig, maar het einde nadert). Dat vind ik op zich een prestatie waar je over op mag scheppen op je blog. Ik bedoel, ik heb dat ding toch niet voor niks.

Bovendien heb ik me voorgenomen om me niet zoveel meer aan te trekken van mijn schaamte. Sterker nog: ik heb besloten dat ik mezelf maar wat vaker totaal voor schut moet zetten. Want in dat verhaal van mij staan pas écht gênante dingen (het gaat niet over mijn leven hoor, maar het komt wel uit MIJN HOOFD, en dat is minstens net zo erg). De enige manier waarop ik over die schaamte heen kan komen, is mezelf maar ruim voortijds in zoveel mogelijk gênante situaties te wurmen. Zoals deze blog schrijven terwijl ik absoluut geen garantie heb dat er ooit iets met dit boek gaat gebeuren.

Misschien helpt het me moed verzamelen om ‘m toch echt eens een keertje op te sturen.

Zodat er hopelijk bij de volgende reünie niemand “Ik dacht vroeger altijd dat jij schrijver zou worden” gaat zeggen.

Rimpels en grijze haren krijg ik ervan

PS Mochten jullie je afvragen waar het over gaat: het gaat over vriendschap. En ook wel over genderrollen. En het is extreem coming of age-achtig. Dat wilde ik eigenlijk niet, maar zoals Elizabeth Gilbert zou zeggen, soms dringt een verhaal zich gewoon op en dan kun je niets anders doen dan ‘m braaf gehoorzamen.

PPS Wat ik me trouwens afvraag: snappen jullie dat ik me zo schaam? Dit is echt geen pose, ik schaam mezelf echt helemaal helemaal kapot, geloof me maar. Maar als ik het nalees denk ik ook weer: damn Lisa stel je niet zo aan. Dus eh. Hoe kijken jullie daartegenaan?

29 Comments

Filed under de ongemakken des levens

drie projectjes en hoe die gaan

Het leven is één grote aaneenschakeling van klusjes, plannen en goede voornemens. Nou ja: mijn leven is één grote aaneenschakeling van klusjes, plannen en goede voornemens. Misschien zijn jullie levens wel niets anders dan feestjes en zuurstokken en schattige babydieren. In dat geval doe ik iets flink fout.

Maar dat is niet wat ik vandaag wilde bespreken. Ik wilde het eigenlijk hebben over de dingen waar ik nu mee bezig ben. Gewoon, omdat ik graag over mezelf praat: ik ben immers een blogger en dat is dan wat je doet. SO BRING IT ON LISA. Oké Lisa.

1: Dagobert Duck worden

Geld & ik hebben een nogal casual relatie (wat kan ik zeggen? I’m a cool girl). Een relatie die tot nu toe goed heeft gewerkt voor ons allebei. Ik hoef nooit over geld te piekeren, kan altijd kopen wat ik wil en houd zelfs nog genoeg over om mijn studieschuld af te betalen ook. Deze luxepositie komt door een gunstige combinatie van fulltime werken + nauwelijks vaste lasten + geen behoefte hebben aan dure spullen (als je nooit trek hebt in snoep, hoef je ook niet op dieet). Maar onlangs realiseerde ik me ineens dat ik niet voor eeuwig in deze luxepositie zou (willen) verkeren, en dat ik misschien maar eens een stevig woordje moest gaan voeren met Geld. Ofwel, misschien moest ik maar eens gaan (be)sparen.

Maar dat vind ik dus nog niet zo makkelijk. Want het is één ding om te besluiten om niet meer over je telefoonbundel heen te gaan of om te stoppen met winkelen bij de Lush, maar in het dagelijks leven zijn er een hoop hindernissen in mijn pogingen om mijn geld wat dichterbij me te houden. Want mijn verzekering vergoedt de rekening voor de podoloog niet. Er zijn ineens allemaal mensen bijna jarig. En waarom is nou uitgerekend als ik heb besloten om gierig te worden de havermout van 30 cent uitverkocht, waardoor ik de havermout van 89 cent moet kopen? (Waarom bestaat er überhaupt havermout van 89 cent als het precies dezelfde havermout is als die van 30 cent?).

Met andere woorden: Geld & ik bereiden ons voor op ingewikkelde tijden. Duim voor me dat we er uiteindelijk samen sterker uitkomen.

2: Jerom worden

Ik ben een koukleum. Nu de temperaturen weer in rap tempo aan het dalen zijn, besloot ik eens op te zoeken of er iets te doen is aan deze koukleumerigheid (daarmee bedoel ik: ‘trucjes verzinnen zodat mijn lijf zichzelf warm kan houden’, en niet ‘dagelijks in skipak naar mijn werk komen’). Ik bedoel, Tim heeft het immers bijna nooit koud, waarom kan ik dat niet?

Zodoende kwam ik erachter dat vrouwen het vaker koud hebben dan mannen, omdat ze minder spiermassa hebben: en spieren helpen je om je warm te houden. Nu heb ik extreem weinig spiermassa. Dat weet ik doordat ik a) me niet eens één keer op kan drukken, en b) ooit mijn lichaamsgewicht heb laten analyseren in de door mij zo gehate sportschool. Daar kwam uit dat ik een te hoog vetpercentage had. Nu zou ik niet willen beweren dat ik helemaal geen vlees aan mijn botten heb (als ik naar achteren leun heb ik zelf felbegeerde back rolls) maar at the end of the day heb ik nog steeds maat 36, dus zo’n groot vet-overschot kan ik nou ook weer niet hebben. Mijn conclusie is dan ook: het lijkt alsof ik extreem veel vet heb, maar dat komt doordat ik gewoon extreem weinig spiermassa heb. Daardoor raken die percentages uit balans. (Ik ben een klassieke nerd: zwak & slap, maar oh zo goed in wiskunde.)

Nu wil het toeval dat ik tegenwoordig veel thuis werk en dat mijn handen dan regelmatig veranderen in ijsklompjes (de verwarming durf ik namelijk niet al te hoog te zetten vanwege het Dagobert Duck-puntje). Ik heb besloten dat ik, iedere keer als ik het écht koud krijg, voortaan gewoon een minuutje ga planken. Omdat ik zo slap ben, krijg ik het namelijk al na 10 seconden bloedheet. Goed voor mijn lichaamswarmte op korte termijn, en op lange termijn bouw ik ook nog eens zoveel spiermassa op dat ik het binnenkort gewoon nooit meer koud heb*. Win-win!

3: Marge Simpson worden

Laatst maakte ik de keuken maar weer eens schoon. Daarna was ik helemaal in de war van hoe lief het leven me vervolgens toelachte. Als je huis vies is, is het namelijk net alsof er een onzichtbaar laagje over je ziel ligt dat alles nét even wat zwaarder maakt, alleen merk je dat niet, omdat het laagje dus onzichtbaar is. Toen ik het vuil had weggepoetst voelde ik me zo licht, vrolijk, en gelukkig, en Tim was mogelijk nog blijer (hij heeft me zo’n vijf keer bedankt, kun je nagaan) (voor iedereen nu denkt ‘Had hij toch ook zelf kunnen doen Lisa wat is er gebeurd met je feministische inborst’: we hebben de huishoudelijke taken duidelijk verdeeld, en eh … de keuken schoonmaken is iets dat toch echt op mijn lijstje staat).

Ga ik dus vaker doen. Mijn keuken heeft de afmetingen van een typisch Amsterdamse keuken, dus je kunt zelf wel uitrekenen dat ik er nooit al te lang mee bezig kan zijn. En ik hoef het heus niet iedere dag te doen, het kan ook gewoon een keer per drie maanden (grapje, grapje, ik maak echt wel vaker schoon hoor, toch wel een keer per twee maanden, maar niet vaker, anders is het zielig voor de muizen).

* Oké, dat van die spiermassa werkt vast nou ook weer niet zo goed, maar mag ik ook dromen hebben?

9 Comments

Filed under voornemens