Tag Archives: hardlopen

hoe yoga bijna mijn hardloopcarrière verwoestte

Voor iedereen die ik de afgelopen tijd nog persoonlijk gesproken heb: jullie kunnen stoppen met lezen, want ik ga het wéér over mijn verrotte knie hebben.

Voor iedereen die ik de afgelopen tijd niet persoonlijk gesproken heb: ja hoi, ik heb de laatste tijd dus nogal veel over mijn knie gepraat. Sterker nog, ik ben de laatste tijd geobsedeerd door mijn knie. Ik heb me op mijn blog nog ingehouden, maar echt, even serieus, ik geloof niet dat ik irl uit vrije wil ook maar één ander onderwerp heb aangekaart. Waar het hart van vol zit, etc etc.

Goed, anyway, het zit zo. Het begon allemaal vlak nadat mijn Grote Droom deze zomer in vervulling was gegaan. Die Grote Droom was niet het rennen van een marathon of iets dergelijks, maar het beklimmen van de Notre-Dame. Hebben jullie dat wel eens gedaan? Het is fantastisch, echt waar, vooral als je een Notre-Dame de Paris-freak bent (ik voelde me net Frollo), maar die trappen zijn dramatisch. Heel erg hoog, heel erg smal, heel erg rond. Naar boven was niet zo’n probleem (heb een killerconditie door al dat hardlopen, jwz) maar toen ik naar beneden liep kreeg ik ineens last van mijn knie en niet zo’n beetje ook. Het was dezelfde pijn als die ik anderhalf jaar eerder in mijn andere knie heb gehad en ervoor zorgde dat ik wekenlang moest strompelen en maandenlang niet kon hardlopen.

Ook nu kon ik nauwelijks een stap verzetten zonder enorme pijn. Last krijgen van je knie als je in Parijs bent is trouwens echt een beroerd idee, maar goed, kon ik het helpen. Thuis duurde het even voordat ik weer normaal een trap af kon lopen en weer kon fietsen, maar nadat ik naar de fysiotherapeut was geweest (die me vertelde dat het probleem bij m’n scheve heupen lag), ging het al snel beter.

Tenminste… zolang ik niet probeerde om hard te lopen.

Wat ik niet echt vaak deed. Ik was namelijk een maand voor Parijs begonnen met yoga en ik vond het zo leuk en fantastisch dat ik niet meer rende, alle sporttijd werd opgeslokt door het imiteren van een hangende hond. Toen ik ontdekte dat hardlopen nog niet ging, vond ik het ook niet zo erg: ik bleef mijn fysio-oefeningen doen en ondertussen yogaën en wachten op betere tijden. Zo was het anderhalf jaar geleden immers ook goedgekomen. Af en toe probeerde ik weer een stukje te rennen. Dan had ik weer pijn, dan baalde ik even, dan ging ik maar weer yogaën (totdat ik daar ook geen zin meer in had, toen ging ik met gewichten sjouwen).

hardlopen yoga heup knie

Met m’n joy sparkende yogabroek

Hebben jullie ook wel eens dat je zo druk bent dat je alle belangrijke dingen uit het oog verliest? Dat je ineens beseft dat je al een maand je post niet hebt geopend, drie jaar niet naar de tandarts bent geweest en dat je eigenlijk niet meer zo goed weet hoe je beste vrienden eruit zien? Nou, zo voelde ik me vorige week ineens, toen ik bedacht dat ik al ruim een half jaar (!) last had van mijn knie maar gewoon doorging met mijn studie en stage en me vervelen in de sportschool en al het andere dat bij mijn leven hoort.

Een half jaar, een half jaar! De pijn was niet zo heel erg, maar ondanks het feit dat ik al mijn fysio-oefeningen nog steeds braaf deed, kon ik dus nog steeds niet hardlopen, zelfs niet een paar kilometer. Dat gaat niet meer goed komen, dacht ik. Ik ben te laat. Ik ben voor altijd kapot.

Ik maakte een nieuwe afspraak bij de fysiotherapeut, maar iedere minuut in mijn leven vóór de afspraak was een minuut te veel.

En toen kwam dus het moment dat ik non-stop over mijn kapotte knie praatte en iedereen ermee lastig viel en huilie huilie en wat moet er nou van mij worden? Ik besprak mijn probleem met iedereen die het (niet) wilde horen, werd superemotioneel als iemand suggereerde dat hardlopen misschien niet de ideale sport voor me was en zat continu te vissen naar het zinnetje “Het komt wel goed” (tevergeefs).

Na een eeuwigheid (lees: een week) wachten concludeerde de fysio dinsdag opnieuw dat het probleem bij mijn heupen ligt. Mijn bekken staat nogal scheef (ik ben in stuit geboren en lag als baby tijdenlang in een spreidbroek, maar het is nooit helemaal goedgekomen), ik sta altijd raar en daarom doet mijn knie nu zeer. Volgens haar moest ik gewoon nog wat extra oefeningen doen om de boel te versterken. Ze leek niet erg bang dat ik mijn hardloopschoenen voor altijd aan de wilgen moet hangen.

Voordat ik wegging (mijn jas had ik al aan) had ik toch nog één heel belangrijke vraag: hoe kwam het dat ik nu pas zoveel last had van mijn scheve lichaam? Op de klachten van inmiddels twee jaar geleden na, heb ik nooit een blessure gehad, en ik ren al sinds ik achttien ben. Oké, af en toe had ik wel eens een weekje even ergens pijn, maar het ging altijd vanzelf weer over. Was dit een teken van ouderdom?

Nee hoor, zei de fysiotherapeut. Mijn heupen stonden gewoon jarenlang alsnog wel stabiel, maar er moet iets zijn gebeurd waardoor ze ineens instabiel zijn geworden.
Ik hoefde niet lang na te denken.
Ik wist meteen waar ik een maand voor Parijs mee was begonnen. Iets wat ik eigenlijk het liefst gewoon iedere dag deed, omdat ik het zo leuk vond. Iets wat heel goed is in je lijf lekker soepel maken.
Fakking yoga.

Goed, ik heb nu in ieder geval genoeg nieuwe oefeningen die ik kan doen in de sportschool en ik ben dit keer nog gemotiveerd ook (al zullen de nieuwe oefeningen weinig helpen tegen mijn slappe armpjes). Hopelijk gaat het snel beter en hoef ik dan niemand meer lastig te vallen met verhalen over mijn verrotte knie. Dan ga ik jullie voortaan alleen nog maar vervelen met geblaat over hoe fantastisch hardlopen wel niet is. Ook irritant, maar ja, het leven gaat nu eenmaal niet over rozen, als ik te vervelend word moeten jullie zelf maar gaan yogaën. Word je zen van, zeggen ze.

18 Comments

Filed under hardloopavonturen

ik zeg maar wat

Ik heb geconstateerd dat er op mijn blog drie soorten blogposts regelmatig terugkeren. Dit zijn deze drie:

1) Hoi kennen jullie mij nog? Ik ben Lisa en ik heb heeeel lang niet meer geblogd maar nu ga ik er weer helemaal voor hoor
2) Omg mijn telefoon/computer/wifi was kapot maar nu werkt alles weer
3) Zo hé ik heb vet lang niet hardgelopen want ik had een blaar/een verrotte knie/tijdgebrek maar I’m back on track

Wees niet bang: deze blog wordt geen combinatie van alle drie deze soorten. Ik ga het alleen over 1) en 2) hebben.

1) Hoi kennen jullie mij nog?

Ja HOI dus. Hoewel mijn laatste blog van nog geen twee weken terug is, heb ik het gevoel alsof ik Vijf koffie graag (wat een rare blognaam eigenlijk) zwaar verwaarloosd heb. Dit heeft allerlei redenen die ik niet allemaal uit de doeken ga doen, maar ik zal er eentje uitlichten: ik heb best wel veel proza (verhalen!) geschreven. Mijn innerlijke drang was groot, laten we maar zeggen.Niet alleen kostte dat geschrijf veel tijd die ik niet aan mijn blog kon besteden, ook zorgde het ervoor dat ik niet meer zo goed in blogmodus kon komen. Mijn verhaalstijl is nogal anders dan mijn blogstijl.
Ik vind het nu nog steeds best lastig om dit te typen (ja echt) maar ik doe het toch, want ik mis het bloggen (ik moet ook nog steeds schrijven over Heleen van Royen, waar ik in januari onderzoek naar heb gedaan voor mijn studie, maar op dit moment lukt het echt niet, zo stom).

2) Omg mijn telefoon

Op een mooie ochtend in december werd ik wakker met een lief roze vlekje aan de linkerkant van mijn telefoonscherm. Dat vond ik allemaal wel best (ik ben niet zo pietluttig wat dat betreft) maar het lieve kleine vlekje werd steeds groter en groter en eind januari was mijn hele scherm blauw. Dat zou ik ook nog wel best hebben gevonden als ik behoorlijk had kunnen zien wat er op mijn scherm stond. Dat was niet het geval: WhatsApp-gesprekken kon ik nog net lezen, maar in groepschats begreep ik nooit helemaal wie er nou precies aan het praten was. Foto’s bekijken ging al helemaal niet – een kleine ramp, want ik ben aardig Instagramverslaafd.

De enige reden waarom ik helemaal tot vorige week wachtte om m’n telefoon te laten maken, was dat ik bang was dat ik gedoe zou krijgen met de garantie. Deze angst bleek overigens voor niets. Inmiddels heb ik mijn telefoon terug en ben ik Instagramverslaafder dan ooit (mijn account is trouwens vijfkoffiegraag, voor de liefhebbers)

3) Zo hé ik heb vet lang niet hardgelopen

Haha, ik zei dat ik niet over hardlopen ging schrijven, maar dat was een leugen. Ik hou het kort, oké? Wat ik wilde zeggen was dat ik erover zit te denken om me weer in te schrijven voor de Ladies Run van 10 kilometer en dan proberen om die onder de 50 minuten te lopen (moet lukken, vorige keer deed ik er 56 minuten over en ik had echt niet behoorlijk getraind).

Misschien kan dit voornemen me overtuigen om regelmatig te gaan rennen, want om een of andere reden gebeurt dat nu niet. Ik kan  trouwens ook eens aan een andere wedstrijd meedoen dan de Ladies Run, maar ik snak stiekem naar een nieuwe foeilelijke medaille met een sportschoen met hoge hak erop. Nee grapje, ik wil gewoon niet rennen met mannen, mannen zijn stom. Nee grapje, ik kan ook gewoon meedoen aan een ander evenement maar ja ik zeg maar wat.

Inmiddels ben ik druk bezig het aantal ongemaakte selfies van de afgelopen tijd te compenseren

Ondertussen ben ik druk bezig het aantal ongemaakte selfies van de afgelopen tijd te compenseren

21 Comments

Filed under hardloopavonturen, huishoudelijke mededelingen, leven

hoe ik nu ren

Inmiddels hou ik me al meer dan vijf jaar bezig met hardlopen. Ik begon op mijn achttiende, aangestoken door het enthousiasme van vakantievriendin die minstens zes sporten beoefende. Hoewel ik mezelf daarvoor altijd zag als een bijzonder a-sportief geval, ging het me best lekker af. Sterker nog: het voelde goed. De jaren daarna bleef ik braaf rennen, hoewel er soms ineens een pauze van een paar weken tussenzat  omdat er tijdens mijn rondje een hond blaffend op me af was gekomen (over hardlopen met hondenangst kan ik trouwens ook nog zeven verschillende blogs schrijven).

Ik rende nooit echt met een trainingsprogramma en lette ook niet op het aantal kilometers dat ik moest afleggen: ik deed maar wat, rende/liep door de straten sloeg linksaf als rechts een hond aankwam. Terug ging ik als ik moe was, dat was in het begin na ongeveer twintig minuten. En dat was dan best zwaar. Tijdens een door de universiteit georganiseerde hardloopwedstrijd van vijf kilometer waar ik samen met Tessa aan meedeed, eindigden we bij de sloomste vier.

In de zomer voordat ik naar Parijs ging (toen ik 20 21 was), werd ik ineens fanatiek. Niet alleen in hardlopen, maar ook in al die andere gezondheidsshizzle. Ik ging kilometers tellen, betaalde me blauw aan allerlei superfoods en spendeerde achterlijk veel uren op sites waarop stond dat je pindakaas moest eten en aan intervaltraining moest doen. Ik raakte supergemotiveerd en rende verder dan ooit. Hartstikke leuk en aardig, maar… dat intens bezig zijn met hardlopen koste veel TIJD, echt niet normaal.

Ook in Parijs was ik zo’n fanatiekeling die de hele tijd vroeg opstond zodat ze voor college nog even kon rennen. Doordeweeks door het algemeen als hardloopparcours aanvaarde Jardin des Plantes of naar Bastille en dan weer terug (ooooh, dat mis ik zo!), en in het weekend langs de Seine, voorbij de Notre-Dame en dan bij Point Neuf maar weer eens terug. Of naar en door Parc Bercy, maar daar was de kans groter dat ik loslopende honden tegenkwam, dus dat deed ik minder vaak.

Met Iris en Dionne (dit is echt één van de twee hardloopgerelateerde foto's die er van mij bestaan)

Met Iris en Dionne na de Ladies Run

Eenmaal terug waren er allerlei dingen die harder om mijn aandacht schreeuwden dan hardlopen. Ik deed het wel, rende zelfs de Ladies Run, maar zoals vroeger werd het (afgezien van een korte periode van gelukzaligheid wegens mijn mooie resultaten bij eerdergenoemde run) niet meer. Ik ben er zelfs een tijdje helemaal mee gekapt omdat ik gewoon geen zin had. Alleen toen sliep ik dus niet meer. Ik ging toch maar weer hardlopen, maar tijdens het begin van mijn stage stopte ik alweer. Ik moest zonder hardlopen al iedere dag om half zeven opstaan. Een avondhardloper ben ik nooit geweest, en na een dag werken (en nog wat andere dingen van mijn to do-lijstje afstrepen) naar buiten gaan, zag ik niet zo zitten.

En toen liep ik ineens mank. Volgens mij heb ik het hier niet uitgebreid over gehad (naast mijn lichaam verwaarloosde ik ook mijn blog), maar om totaal onverklaarbare redenen kon ik van het ene op het andere moment niet meer normaal lopen. Het deed echt verrot veel pijn en het ging maar niet over. Toen ik na een paar weken naar de fysiotherapeut ging, zei ze dat mijn klachten klonken als een typische hardloopblessure.

Best wel een grap, aangezien ik dus al maanden niet rende. En de maanden erna rende ik óók niet, omdat normaal lopen nog te veel moeilijk ging. Pas sinds september kan ik weer pijnloos rennen. Ik doe het nu wanneer het me uitkomt, dat is ongeveer twee keer per week. Ik tel geen kilometers en als ik sneller ren, doe ik het voornamelijk zodat ik eerder thuis ben. Ik heb gewoon geen zin meer om me er uitgebreid mee bezig te houden – niet omdat ik het niet interessant vind, maar omdat er momenteel zoveel dingen mijn aandacht eisen dat ik het hardlopen niet belangrijk kan maken. Ik doe het gewoon, en dan is het wel weer klaar. Na vijf jaar weet ik wel hoe ik moet rennen. En dát ik moet rennen, want voor ik het weet lig ik weer wakker, of kan ik weer helemaal niet meer lopen.

Het is eindelijk makkelijk.

hardlopen

Eigenlijk had ik dit verhaal moeten illustreren met een hardloopselfie, maar die is nooit gemaakt, dus dan maar een foto waarvoor ik het hardlopen ooit eens onderbrak

 

8 Comments

Filed under hardloopavonturen

het verband tussen de kou in de 010 en hardlopersknikjes

Rotterdam is de koudste stad van Nederland. Dat heb ik niet verzonnen hoor, ik kan het ook niet helpen. “Dat is nu eenmaal zo,” zou mijn – overigens door- en doorrotterdamse – opa zeggen. Zojuist zat ik nog in de tuin, lekker in de zon aan een andere blog die ik net weer heb gedelete te typen, toen het ineens vanuit het niets keihard begon te regenen. Ik bedoel maar. In Amsterdam is het nog steeds stralend weer.

Momenteel verblijf ik in mijn ouderlijk huis. Gisteravond deed ik hier in de buurt voor het eerst sinds anderhalf jaar weer eens een intervaltraining. Het ging echt een stuk beter dan dat ik had durven hopen, ik was echt tevreden. Het enige dat een beetje tegenviel, was het gebrek aan hardlopersknikjes.
Ik hoef denk ik niet uit de leggen wat een hardlopersknikje is; dat is die neer- en opbeweging die je een tegenliggende hardloper geeft voordat je elkaar passeert. Zo van “Hee, wat zijn wij goed bezig hè” en “Hee, ik ben veel sneller dan jij, maar geef niet op, ooit stond ik in jouw schoenen”. Vroeger dacht ik altijd dat het hebben van zo’n samenzweerderig onderonsje tijdens het lopen een urban legend was: in omgeving Rotterdam kreeg ik namelijk NOOIT zo’n leuk knikje. Toen ik naar Amsterdam verhuisde, kwam ik erachter dat het oh zo gewensde (want bevestiging dat je een Echte Atleet bent) knikje geen mythe was: tijdens het rennen krijg ik daar ALTIJD van iedere passerende hardloper een goedkeurend knikje. Ik had eigenlijk besloten het de Rotterdammers niet te verwijten, ik bedoel, ik ben sinds mijn verhuizing wel een stuk beter geworden, wellicht namen ze me eerst gewoon niet serieus, en misschien straalde ik vroeger ook wel iets hulpeloos uit, iets van please-laat-mij-ajb-met-rust-ik-ben-onzeker.

Maar gisteravond ging het hartstikke goed. Echt! Ik straalde. En toch geen enkel knikje. Misschien is het in Rotterdam daarom zo koud.

 

 

Deze post ging 16 augustus 2013 online, maar verdween toen mijn blog crashte. Op 10 oktober 2014 heb ik hem ergens in de krochten van het web gevonden en opnieuw online gezet.

 

Leave a Comment

Filed under hardloopavonturen

schone lucht

De laatste tijd merk ik dat ik wat moeilijker adem, vooral zodra ik mijn eigen kamer binnenkom. Dit kan drie redenen hebben:

1. Het ventilatierooster is niet meer wat het ooit geweest is
2. Mijn longen vinden het niet oké dat ik al drie maanden niet meer hardloop
3. Ik heb zoveel aan mijn hoofd dat ik geen adem meer over heb

Zelf ga ik voor optie twee, omdat ik nummer één nogal onwaarschijnlijk vind en nummer drie wat melodramatisch. Al zou dit dan wel direct betrekking hebben op punt twee. Ik heb een paar keer enorme alinea’s getikt waarom alles nu zo veel en druk is, maar iedere keer klonk ik als een enorm zeikwijf en echt interessant was het ook niet, dus laat maar zitten; jullie moeten me maar gewoon geloven.

Dat is ook de reden waarom ik tweeënhalve week geleden abrupt stopte met bloggen. Het was niet zo dat ik geen inspiratie had (ik heb nooit inspiratie, maar om één of andere reden verschijnt er toch altijd wel iets, heel raar is dat), maar het idee dat ik óók nog eens meerdere keren per week een blog uit een hoge hoed moet toveren, trok ik even niet meer.

Sorry, hebben jullie al genoeg van de emo-Lisa? Gelukkig vertrek ik woensdagavond naar mijn vriendin Nora in Londen, zodat jullie even geen last meer hebben van al dat lawaai dat mijn hersenen maken. In Londen hebben ze er toch minder last van, want daar wonen zoveel mensen dat het niet opvalt.

Ik vlieg trouwens met British Airlines. Naar Heathrow. Dat is echt fantastisch, want meestal als ik naar Londen ga, moet ik naar een of ander aftands vliegveld waarna een of andere aftandse bus me naar een of ander random punt in Londen brengt, maar nu kan ik gewoon de metro pakken vanaf Heathrow. En British Airways staat me ook nog eens toe om achterlijk veel bagage mee te nemen. Een cabin bag én een personal bag, die gewoon 23 kilo per stuk mogen wegen. In totaal mag ik dus vier keer zoveel meenemen als normaal, terwijl ik aan normaal altijd al ruim genoeg had. Kan ik net zo goed mijn hardloopschoenen meenemen. En mijn laptop, zodat ik dat bloggen een beetje kan inhalen.

Hahaha grapje. Dat laat ik lekker liggen tot volgende week. Misschien plan ik morgen of overmorgen  nog een berichtje voor in de toekomst, maar… ik denk het niet.

Eerst maar de schone (…) lucht van Londen inademen.

12 Comments

Filed under hardloopavonturen, metablog