Category Archives: tijdmanagement

zoete kringloopwraak

Een van de vele voordelen van een zeven jaar jonger zusje hebben is dat je al je ouwe meuk bij haar kunt dumpen. Dat klinkt lullig en dat is het ook, maar vroeger zag ik dat probleem niet zo. En zij al helemaal niet, trouwens. Wanneer ik bij het opruimen stuitte op armbandjes/stickers/een gek beeldje waar ik niets (meer) mee kon maar waar ik toch te veel gevoel bij had om het in de vuilnisbak te mieteren, vroeg ik gewoon of zij het wilde. Het antwoord was altijd ja. Bovendien snapte ze nooit waarom ik dat in godsnaam weg had willen doen. Die armbandjes/stickers/gekke beeldjes waren toch hartstikke leuk? En zo werd mijn kamer steeds leger en steeds meer zen, terwijl haar kamer steeds meer begon te puilen met spullen die ze eigenlijk niet nodig had en die ook helemaal niet zo leuk waren.

Maar what goes around, comes around. Hoewel ik op dit punt gezegend ben met een zusje dat niet bepaald goed is in opruimen en NOOIT. IETS. WEG. WIL. GOOIEN. (vindt mijn moeder wat minder leuk), heb ik de laatste jaren regelmatig iets in mijn kamer gevonden wat al heel lang niet meer van mij was. Meestal met een briefje erbij dat mijn zusje het niet meer wilde. Liever had ik gezien dat ze het stiekempjes weggooide – was ik toch nooit achter gekomen. Nu moest ik het weer gaan bewaren.

Naarmate ik langer uit huis ben, verandert er trouwens steeds meer aan mijn oude slaapkamer. Ik moet met lede ogen aanzien hoe deze ruimte langzaam verandert in een museum voor spullen die mijn zusje niet meer moet. Als ik mijn kast open, vind ik haar overtollige knuffelbeesten, mijn planken zijn gevuld met de boeken waar ze is uitgegroeid. Op zich is dat prima, want ik woon hier niet meer, maar aangezien ik er toch vaker slaap dan normaal is voor een 23-jarige, voel ik me hard getroffen door deze troepkringloop – zeker als mijn moeder me dan ook nog eens vraagt of ik die kamer eens op wil ruimen.

(Ondertussen lacht mijn broertje, die als een echte vent bijna geen spullen heeft en dus ook niets kwijt moet.)

Toen mijn ouders en zusje op vakantie waren, bent ik maar op het verzoek van mijn moeder ingegaan. De armbandjes/stickers/beeldjes die ik niet meer wilde, gingen linea recta een grote vuilniszak in – opdat niemand hier ooit nog mee geconfronteerd zal hoeven worden.
Mijn zusje zal wel teleurgesteld zijn als ze dit leest, maar op lange termijn is het ook beter voor haar.

11 Comments

Filed under de ongemakken des levens, tijdmanagement

wie heeft er wat tijd voor me over?

Voor ik besefte dat mijn laatste echte zomervakantie ooit op gang kwam, was hij ineens al over de helft. Is hij over de helft. Ik zie nu dat het niet meer mogelijk is om al mijn ambitieuze plannen uit te voeren. Ik wilde heel veel gaan werken (doe ik) maar ook heel veel niets doen (kan ik niet). Ik wilde heel veel zomerdingen doen, zoals picknicken (wil ik nog een aantal keer) en simsen (moet nog) en dikke boeken lezen in het park (moet nog). Ik wilde heel veel gaan bloggen (mislukt) en er een nieuwe blog naast starten (wordt aan gewerkt). Ik wilde op vakantie met mijn vriendinnen (ging ik) op vakantie, op vakantie met mijn ouders (ging ik) op vakantie met mijn vriend (ga ik). Met dat laatste sujet wilde ik naar de Apenheul en Rotterdam (ga ik, hoop ik). Ik wilde mijn laatste jaartje gratis ov vieren door naar Groningen te gaan (mislukt). Ik wilde ein-de-lijk eens naar dat Anne Frankhuis. Ik wilde verhalenwedstrijden winnen (werk ik aan). Ik wilde mijn kamer vereenvoudigen (lukt deels).

En dan begint mijn laatste jaar. Ik wil cum laude afstuderen (moet kunnen) (geen idee waarom ik dat wil trouwens), maar ook eindelijk eens beginnen het studentenleven te leiden (vier jaar te laat) en extra veel werk vinden zodat ik mezelf na mijn afstuderen in leven kan houden voordat ik een grotemensenbaan vind. Ik wil meer mediteren en me eindelijk eens aanmelden voor yoga. Ik wil meewerken aan interessante projecten. Ik wil meer bij mijn vriend en vriendinnen in Amsterdam zijn, meer bij mijn ouders en vrienden in Rotterdam zijn, meer tijd thuis doorbrengen en meer nieuwe plaatsen ontdekken. Ik wil genieten van mijn laatste jaar semi-vrijheid en iedere vrije minuut benutten om aan mijn toekomst te bouwen.

Oh ja, en ik wil ook meer slapen.

ik wil alleen maar alles

En ik wil ook de zon en ook de wolken en ook vallende rode bladeren en regen en sneeuw en ijs maar ook lente en ook bloemknoppen oké bedankt

20 Comments

Filed under de ongemakken des levens, tijdmanagement

over niet aan dingen toekomen

Het is weer bijna kerst en dan weer bijna oudjaar en dan is het weer een nieuw jaar. Ja, net nu 2013 op gang kwam, dus. Sorry, dit hebben jullie sinds 1 december vast al tachtig keer gehoord. Wij mensen hebben maar een vreemd gevoel voor tijd. Dit is trouwens best wel een goed argument om geen kinderen te krijgen – dan gaat de tijd nog sneller, en wie wil er nou even zijn ogen dichtdoen met een lieve baby op schoot, om wakker te worden van het gestamp van een boze puber?

Goed, bijna nieuwjaar dus. Hoewel dit een goed gevuld jaar is geweest, worden in december de niet-gelukte dingen van het jaar toch wel weer pijnlijk benadrukt. Een groot schrijfster worden, bijvoorbeeld, maar ook zoiets stoms als keihard uitgaan met TWEE verschillende vriendinnengroepen. (Sorry voor het woord ‘vriendinnengroepen’ maar ik weet even geen duidelijker woord.) Uitgaan! Hoe kan zoiets niet lukken? Dat duurt maar een avond zou je denken, oké, een avond en een dag om bij te slapen. Op zich zitten er 52 weekenden in een jaar. Maar om één of andere reden is dit toch niet gebeurd. Nu zijn wij (kennelijk) niet zo uitgaansziek en doen we heus wel andere dingen met elkaar, maar het is toch stom.

En dan nog iets dat ik dit jaar wéér niet gedaan heb: bepaalde boeken (her)lezen. Natuurlijk heb ik gelezen. Ik studeer verdomme Nederlands. En ik lees in mijn vrije tijd nog wel iets, al valt die score een beetje tegen. Vooral het herlezen van boeken gaat flink mis – al jaren, trouwens. Hoewel ik de eerste delen van Harry Potter zo’n tien keer gelezen heb, las ik de laatste slechts twee keer. Niet dat ik niet opnieuw wilde beginnen, maar… het kwam er niet van. Het zijn ook zoveel pagina’s en ik wilde het graag goed doen, alles achter elkaar lezen en me er helemaal in verliezen, niet dat ik halverwege de weg kwijtraakt en de boeken maanden later maar eens van mijn nachtkastje pak om ze onuitgelezen terug in de boekenkast te leggen.

Zelfde geldt voor de Een groene bloem-boeken van Floortje Zwigtman* – de eerste twee delen las ik regelmatig en toen de laatste uitkwam wilde ik ze snel weer allemaal achter elkaar lezen, maar dit is nog steeds niet gebeurd. Of de boeken van Anne Rice. Ik ben dit jaar nog blijven steken bij dat stukje waarin Lestat in die toren van Marius naar rottende lijken aan het kijken was.

Maar goed. Ik heb hierdoor wel andere, nieuwe leuke dingen kunnen lezen. En het is wel fijn om te weten dat er zulke leuke boeken op me wachten, mocht ik eens wel de moed hebben om eraan te beginnen. Dat geldt eigenlijk voor meer dingen waar ik niet aan toe ben gekomen. Wat een leuk leven eigenlijk, met zoveel moois in het vat.

 

* Deze opmerking heeft op zich niets met mijn punt te maken maar: vandaag ga ik haar wat vragen stellen voor Absint! Nee, dit is inderdaad heel offtopic maar ik ga dit echt binnen een uur doen en daardoor kreeg ik inspiratie voor deze blog dus ook raar om het er niet bij te zeggen (+ ik vind het megaleuk)

P.S. (Ja ik doe een asterisk en een P.S., superprofessioneel): om nog even in kerstsferen te blijven, een collega stuurde me dit vorige week tijdens een dienst om een uur of acht ‘s ochtends. Ik ben zelden ergens zo enthousiast over geweest.

Leave a Comment

Filed under boeken, tijdmanagement

vijf slechte gewoontes die zo erg nog niet zijn

1. Nagelbijten. Nagelbijten is iets waarmee de nagelbijter altijd ‘moet’ stoppen, maar ik heb nooit zo begrepen waarom. Omdat het lelijk is? Onhygiënisch? Mijn nagels zien er best oké uit en volgens mij is het gewoon hartstikke goed voor je weerstand. Vorig jaar ben ik er voor het eerst in mijn leven even mee gestopt, gewoon, omdat het kon, en omdat ik dacht dat het misschien zin had. Dat bleek dus niet zo te zijn. Na een maand ben ik maar weer begonnen. Ik kon geen redenen verzinnen om het niet te doen.

2. Het uitstellen van opruimen/afwassen/etc. Aan het einde van de dag zit je wel met een enorme berg troep, maar als je er dan in één keer doorheen gaat, ben je uiteindelijk minder tijd kwijt dan wanneer je zeven keer opnieuw je prullenbak open moet doen/moet wachten tot het water warm is/überhaupt uit je stoel moet opstaan. Als je er gewoon in één keer doorheen raast, duurt het wel even lang, maar uiteindelijk bespaar je tijd.

3. Overal aan twijfelen. Oké, soms is het vervelend. Het kost tijd en uiteindelijk zijn wij twijfelaars nooit tevreden met hun uiteindelijke keuze. Maar: je hebt alle opties wel uitgebreid onderzocht. Je zult nooit zomaar iets doen en neemt niets voor waar aan. Dat is nog eens een goede eigenschap.

4. Verdwalen in de donkere krochten van het internet. Dit kan ook vervelend zijn. Maar, als ik niet zoveel tijd op internet had doorgebracht, dan had ik ook een heleboel supervette muziek nooit gekend en een heleboel supertoffe mensen nooit ontmoet. En dan had ik ook nooit geweten dat één van mijn top vijf wensen (een reprise van Notre-Dame de Paris bijwonen, ja sorry) zou kunnen uitkomen. Laat staan het beste gifje ooit gevonden.

5. Te lang douchen. Hiermee bedoel ik overigens niet: een half uur per dag onder de douche staan. Dat is oprecht een hele slechte gewoonte. DENK AAN HET MILIEU. Ik heb het nu over de ene minuut teveel, die ene minuut die eigenlijk niet meer nodig is, maar die je dan toch pakt omdat je er niet uit kunt wilt komen, die ene minuut die je achteraf gezien óók had kunnen gebruiken om je bed op te maken voor je de deur uitging. Maar van die ene minuut extra laadt een mens zich weer op. Als je met die ene extra minuut douchen het leven weer beter aankunt, kan het nooit een verspilde minuut zijn.

Leave a Comment

Filed under tijdmanagement

acte de présence

Vandaag had eigenlijk één van mijn vele half afgeschreven blogposts online moeten komen, maar ik vond het tijd voor een huishoudelijke interventie. Een tijdje terug schreef ik dat ik een ‘faalblogger’ was, en dat ben ik nog steeds. Niet alleen omdat ik berichten zoals deze online durf te gooien, maar ook omdat ik in vrij korte tijd van ‘om de dag bloggen’ naar ‘bijna nooit bloggen’ ben gegaan.

Het is niet dat ik niets meer te vertellen heb nu ik in Nederland woon; ik heb gewoon geen zin meer om achter de computer te zitten. In Parijs was bloggen zo’n beetje het enige dat ik met mijn laptop deed, voor studeren gebruikte ik papier en werken deed ik niet. Hier studeer en werk ik voornamelijk online. Daarna heb ik het ook wel weer gehad met schermpjes.

En dan nog iets: ik heb het dus best wel druk. Ik snap niet dat er mensen zijn die en studeren en werken en sporten en bloggen en socializen en dan nog een of andere stomme hobby hebben waarvan ze foto’s plaatsen op Instagram, zoals moodboards maken of als vrijwilliger werken bij een geitenboerderij. Ik geloof nooit dat iemand echt tijd heeft voor al die dingen – ik denk altijd maar dat diegene een studie van niets doet en geen vrienden heeft. Maar misschien ben ik gewoon slecht in tijdmanagement en heeft iedereen behalve ik het helemaal voor elkaar.

Ondertussen doe ik dus van alles, behalve bloggen. Ik ben aan het trainen voor de 10 km bij de Ladiesrun (daarover later meer). Ik zie scheurtjes ontstaan in mijn rotsvaste feministische overtuigingen (daarover later meer). Ik heb al jullie muzieksuggesties uitgeprobeerd – sommige bevielen me erg goed. Helaas ben ik ook per ongeluk fan geworden van Indochine, waar ik me erg voor schaam omdat ik Indochine niet cool genoeg vind.

Oh, en ik heb een  Instagramaccount aangemaakt. Heb heel lang getwijfeld of dit nou wel verstandig was, want ben als de dood dat ik dadelijk óf alle leuke momenten zou verpesten door het per se vast te willen leggen, óf het het zou lijken alsof ik geen leuk leven heb. Uiteindelijk heb ik bedacht dat ik mijn account ook gewoon kan verwijderen als blijkt dat ik het niet kan handelen. (“Jezus Lisa, neem het toch niet zo serieus” ik weet zeker dat jullie het deep down ook allemaal doen)

Maar goed, ik wilde in deze blog eigenlijk een punt maken,  en dat was: ik zal voortaan weer twee à drie keer per week iets online zetten.
Dit denk ik al vier weken lang, maar goed, als ik het alleen tegen mezelf zeg, gebeurt er kennelijk niet zoveel. Bij dezen: als ik het niet doe, mogen jullie propjes naar me gooien.

17 Comments

Filed under huishoudelijke mededelingen, internet, tijdmanagement