Category Archives: op stap

we gingen dus naar wheatus

wheatus concert melkweg amsterdam

Spoiler: na het concert gingen we met de zanger op de foto

Kennen jullie het nummer Teenage Dirtbag van Wheatus nog? Kwam uit toen ik een jaar of tien was. Het was mijn eerste lievelingsnummer ooit dat geen kinderliedje was. Op mijn vijftiende kocht de enige Wheatus-cd die in de Mediamarkt stond, en af en toe stuurde Nicole me een nummer via MSN. (Dat waren nog eens tijden).

Nou, die band speelde gisteren dus in de Melkweg. In de eerste instantie wist ik niet of ik er wel echt heen wilde – niet omdat ik ze niet nog steeds regelmatig luister, maar omdat ik bang was voor een nagenoeg lege zaal met alleen maar mensen die schreeuwden om Teenage Dirtbag. Erg veel hits hebben ze in ons land namelijk niet meer gescoord sinds dat nummer (geen, eigenlijk). Maar toen zei Nicole een week terug dat ze wel heel graag wilde. En wie ben ik om haar wensen te negeren?

We kunnen wel zeggen dat het een… heftige ervaring was.

Er gebeurden gewoon ALLEMAAL dingen! Zo stonden we rustig te praten in afwachting van het voorprogramma, kwam ineens Brendan B. Brown (de zanger) de zaal in om met mensen te praten. Dat heb ik nog nooit gezien, een muzikant die vóór een optreden al gezellig komt doen. Nicole en ik raakten hier zo door van slag dat we er niet eens naar durfden te kijken. Toen we ons door twee voorprogramma’s hadden geworsteld (grapje, die waren best goed) begonnen ze, en het was ZO LEUK. Ze speelden zonder setlist, het publiek mocht roepen wat er gespeeld moest worden (en oké, soms negeerden de band dat en deden ze gewoon waar ze zelf zin in hadden). Het was een zeer interactieve ervaring. Heel erg gezellig, vooral.

Trouwens, een tijdje geleden had ik iemand zien lopen met een tasje waar Teenage Dirtbag op stond. Mijn hart sloeg over van geluk (ze bestaan nog, Wheatus-fans van dertien!) maar al snel kwam ik erachter dat One Direction dit nummer regelmatig speelt tijdens concerten. Heel even werd ik hier heel blij van – maar dat was wel over toen ik hun versie luisterde. Die is echt om te janken zo zoutloos.

Maar Wheatus vindt het wel leuk, vertelde de zanger tijdens het concert, want de cover zou een positief effect hebben op de inkomsten van Wheatus (die sinds een ruzietje met Sony – iets met weigeren te playbacken bij Top of the pops – alles in eigen beheer uitbrengen). Hij zei ook dat ze als dank een tijdje You don’t know you’re beautiful speelden tijdens concerten, tot een of andere oude man met een groene hanenkam het niet meer trok en het podium opklom om hem aan te vallen.

Ik was een beetje teleurgesteld dat ze het nu niet toch even speelden (er was geen groene hanenkam te zien!), maar ja, je kunt niet alles hebben.

Het was echt een heel goed concert, live klonk alles beter dan ik ooit had durven hopen. Maar het was ook raar. Voornamelijk omdat Nicole en ik er echt nooit aan gedacht hadden dat dit zou gebeuren. De laatste keer dat Wheatus in Amsterdam speelde, was zo’n vijftien jaar terug. En dan zie je ze ineens toch. Dan sta je daar, tevreden dat je een goeie plek hebt, dat het publiek allemaal verschillende nummers wil horen, dat je zelf bijna alles kent, en na afloop komt Brendan B. Brown je bedanken voor je komst (natuurlijk bedank je terug, en oh ja, ga je meteen maar met ‘m op de foto).

En toen het uiteindelijk toch “Teenage Dirtbag time” werd, zoals de band het noemde, zongen we eerst het ‘meisjesstukje’ uit het nummer (I’ve got two tickets to Iron Maiden baby, come with me Friday don’t say maybe, I’m just a teenage dirtbag baby, like you), en daarna zong de zanger dat stuk nog eens in z’n eentje.

Hij zong het net zo hoog als in het origineel.

16 Comments

Filed under muziek, op stap

nooit genoeg efteling

Een van mijn favoriete jeugdherinneringen is die keer dat we niet naar het bos gingen. Mijn moeder had dit uitje gepland toen ze hoorde dat ik voor tekenles een boomblad moest hebben om na te tekenen. We zouden samen met mijn vader, broertje en opa op zoek gaan naar het meest geschikte blad. Mijn oma bleef thuis om op mijn zusje te passen – die was toch te klein om de natuur te appreciëren.

Het was op een zaterdag- of zondagochtend en ik weet nog wel dat mijn broertje en ik totaal geen zin in hadden om rond te lopen in zo’n bos, wij hadden wel wat beters te doen. Het was ook nog eens verschrikkelijk lang rijden, we zaten echt een uur in de auto, alleen maar om buiten te wandelen, iets waar je niet mee aan moet komen bij kinderen onder de tien (of twintig). Toen stelde mijn moeder ineens voor dat ik zou lezen wat er op de borden langs de weg stond.

Op dat bord stond van alles, maar er was één woord dat eruit sprong: Efteling.

“We gaan naar het sprookjesbos!” lachten mijn moeder, vader en opa.

Nou, dat hielp wel de stemming te verbeteren. Ik kan me verder niet zo goed herinneren hoe die dag verliep – om eerlijk te zijn ben ik zo vaak in de Efteling geweest dat ik die keren niet uit elkaar kan houden. Het is niet zo dat we elk jaar gingen, maar euhm… om het jaar? Ik vind het altijd heel verwarrend om te horen dat sommige mensen, zoals mijn vriend, daar zelden geweest zijn. Natuurlijk weet ik dat het superduur is (niet dat mijn ouders zo rijk zijn, maar ja, zij hadden de Efteling kennelijk als prioriteit) en dat heel veel volwassenen geen zin hebben om een hele dag in een suikerzoet attractiepark in Brabant te vertoeven, maar aangezien ik er zelf zo vaak geweest ben, dacht ik lang dat dit de norm was.

Een hele fijne norm, want het was altijd weer fantastisch. Dagen van tevoren waren mijn broertje en ik al high van geluk, en de dagen daarna ook. De Efteling was het ultieme geluk, met als hoogtepunten natuurlijk de luttele minuten die je in Fata Morgana en Droomvlucht doorbrengt. Als je één reden nodig hebt om kinderen te nemen, dan is dat wel dat je met ze naar de Efteling kunt gaan. Dat is beter dan drugs.

Inmiddels ben ik oud en verbitterd en niet meer zo goed in me laten meeslepen als vroeger, waardoor het vooruitzicht van rondlopen tussen de laven me niet meer zo uitzinnig blij kan maken als toen. Niet zó blij dus – dit betekent niet dat ik er niet ontzettend naar uitkijk om aankomende zondag gedag te zeggen tegen mijn oude vriend Hugo en dat ik as we speak Eftelingmuziekjes zit te luisteren om er alvast een beetje in te komen. Dit keer ga ik met mijn opa, moeder, broertje, nichtje, neefje, oom, tante, de andere oma van mijn neefje en nichtje en mijn vriend (die nu echt eens een keertje in Villa Volta moet). Mijn vader blijft bij mijn zusje, die door ziekte niet mee kan. Mijn oma is er niet meer (maar als er een hemel zou zijn, zou ze tevreden op ons neerkijken, opgelucht dat zij niet door dit park hoeft te struinen).

Maar lief zusje, niet getreurd: volgend jaar gaan we gewoon weer. En omdat je dan extra lang niet geweest bent, wordt het vast leuker dan ooit, let op mijn woorden.

vliegende hollander efteling

En dan gaan we gewoon hierin, daar ben je dan wel oud genoeg voor

23 Comments

Filed under op stap

belangrijke informatie over ibiza

Vorige week zat ik op Ibiza, door mijn moeder ook wel omgeschreven als “dat goddeloze oord”. Gelukkig was ik met drie hele stoere vriendinnen die me konden beschermen tegen de verleidingen van pillen, gokken en gratis drankjes van enge mannen (grapje, grapje, hoewel we wel een keer een gratis pizza kregen maar dat was van de barman dus dat telt niet). Omdat ik niet doe aan dag-tot-dag-reisverslagen (ik vertel liever zo min mogelijk, dan lijkt het veel interessanter) maar wel graag over mijn vakantie wil lullen, zal ik mijn ervaringen puntsgewijs bespreken:

  • Om maar te beginnen met mijn favoriete moment van de hele week: toen we lekker veganistisch aan het eten waren in een new age-restaurant en Tessa ons leerde hartenjagen. Eerst snapte ik er niets van, maar toen het kwartje eenmaal was gevallen bleek ik een ongekend talent en dat heb ik iedereen continu ingewreven. (Oh, en nu doe ik het weer!) Wat het nog beter maakte, was dat er verderop een paar gasten capoeira aan het doen waren, iets wat verder niemand van mijn reisgezelschap interesseerde toen ik ze er enthousiast op wees maar goed ik heb het toch maar mooi gezien.
ibiza vegetarisch restaurant

Toen ze nog niet wisten wat voor gigantische nederlaag ze te wachten stond

  • Winkels, bars en personen die je ‘goedkopere’ kaartjes aanbieden voor dure clubs, hanteren nooit dezelfde officiële prijs. Ik weet nog steeds niet of de Pascha nou 48, 56 of 65 euro kost.
  • Goed uitgaan in Ibiza is trouwens moeilijker dan je denkt. Of misschien waren wij gewoon te naïef. Oh, en pre-parties beginnen daar om twee uur ‘s nachts.
  • Er wonen echt gekke wezens in het stadje waar wij verbleven:

ibiza santa eularia des riu

santa eularia des riu ibiza

  • Niet alles in Ibiza is duur. Wij hadden expres een appartement met keuken geboekt, maar in deze buurt kon je zo goedkoop uit eten dat we nooit kookten. Het feit dat het die ene keer dat we een ei bakten een half uur duurde voordat het elektrische fornuis er klaar voor was, speelt ook mee.
ibiza

Dit was wel duur

  • Ibiza is echt heel mooi. En de temperatuur is zalig.

ibiza

  • Die mensen van ons appartement waren trouwens echt raar. Toen we in het Engels vroegen hoe we uit moesten checken als we buiten receptie-uren weg moesten, kregen we een heel verhaal in het Spaans terug. Toen duidelijk werd dat we elkaar niet konden en zouden begrijpen, moesten we onze vraag maar op een briefje schrijven en achterlaten. We hebben nooit antwoord gekregen.
  • Gareth Gates treedt nog steeds op.
  • De bussen rijden op tijd! En dat in Spanje!
  • Verzeild raken op een prachtig verscholen Lonely Planet-achtig strandje met schitterende rotsen waarvan je in het helderblauwe water kunt springen (niet dat ik dat durfde) zijn leuk en aardig, maar wel een beetje jammer dat je dit alleen stiekem kunt vastleggen omdat er anders woedende naakte locals hun hond op je afsturen.
ibiza

Superonopvallend dit

  • Mijn innerlijke woede kwam voor het eerst in tijden weer eens naar buiten. Toen we bij één of andere Silent Disco-bar zaten, kwam er ineens een optocht van de Pascha langs. De optocht bestond uit allemaal zingende jongeren die verkleed waren als hippie, in de hoop mensen naar die club te lokken. Ik vond het ZO stom. Ten eerste, haat ik hippies (ja vrij suf als je naar Ibiza gaat) ten tweede, nephippies zijn nog erger, en ten derde, wat een onzin, zo’n geldverslindende optocht. Dus ik bleef boos zitten terwijl mijn vriendinnen gingen genieten van het schouwspel. Dat was ook het moment waarop we die gratis pizza kregen. Ik had geen honger, maar omdat ik het zielig vond voor de barman, at ik hem toch voor de helft op.
ibiza silent disco

Vlak voordat het mis ging

  •  Als je soms denkt dat alleen Amsterdam-Noord en Purmerend op dat eiland zitten: nee, dat is niet waar. Ibiza wordt gedomineerd door Duitsers.
  • Tip: koop nooit de allergoedkoopste beachball set van de souvernirwinkel, TENZIJ je wilt dat het batje  binnen vijf minuten uit het handvat schiet en op je teen valt.
  • Tip 2: vergeet nooit je enkels in te smeren.
  • Met je vrienden op vakantie gaan is trouwens vet leuk zelfs al moet je je altijd aanpassen aan het wakkerste persoon, omg luvya 4-ever
ibiza

Maar of het wederzijds is

ibiza

Ik zou het niet durven zeggen

18 Comments

Filed under op stap

wat wij hopelijk aan het doen zijn in parijs

Op het moment dat deze blogpost online komt, ben ik lekker niet in Nederland, maar samen met mon amour in hopelijk zonnig Parijs. Nu ik dit schrijf weet ik nog niet wat we daar precies aan het doen zijn, maar ik hoop het volgende:

  • Ontbijten bij La Coupole. Hier zijn we vorige keer ook geweest; ik had gehoord dat dit zo’n mooie brasserie was, maar na het online bestuderen van de menukaart kwam ik al snel tot de conclusie dat er voor een vegetariër als ik alleen een ontbijtje was weggelegd. We gingen hier op onze laatste dag heen, veel te laat, ongeveer vijf minuten voor het ontbijtbuffet zou sluiten om precies te zijn, maar we waren nog welkom. Het was echt superleuk met allemaal minibroodjes en dingetjes en kannetjes koffie en kannetjes melk en de brasserie was inderdaad prachtig. Dus we willen nog een keer.
  • De Notre-Dame opklimmen. Ik wil dit al ZO lang, maar iedere keer is het te druk of was-ie gesloten. Ja, zelfs toen ik fokking vijf maanden in Parijs woonde is het niet gelukt. Nu moet het er echt eens van komen. Ik bedoel, De klokkenluider van de Notre Dame is mijn lievelingsdisneyfilm aller tijden. Voor mijn profielwerkstuk heb ik het boek (in het Frans) (in heel slecht Frans, voor de duidelijkheid) herschreven voor middelbare scholieren (ze hadden er niet zo veel aan). Ik ben een keer met mijn moeder speciaal voor de reünie van de cast van de musical Notre-Dame de Paris naar Parijs gegaan. IK WIL GVD DE NOTRE-DAME OP.
  • De catacomben in. Dat hadden we vorige keer na La Coupole willen doen want het is er vlakbij, maar er stond echt een rij van hier tot Tokio en toen zijn we maar naar Cimetière du Montparnasse gegaan om het graf van Serge Gainsbourg te zoeken. Dat was nog best wel een klus, en de uitgang vinden was zo nodig nog moeilijker.
  • Iedere dag minstens drie croissants eten.
  • Metrokaartjes hergebruiken (toen ik in Parijs woonde, lukte dat vet vaak om meerdere keren een poortje te openen met één ticket, alleen als ik samen met iemand anders ben, werkt het nooit. Hopelijk dit keer wel weer, gewoon voor het sentiment).

En verder… heb ik nog dertigduizend ideeën, maar we zien wel. Na mijn uitstapje naar Londen durf ik niet meer te veel te plannen, voor het geval er weer ineens iemand de hele tijd op apegapen lig. Maar goed, daar ga ik niet van uit. Tot in mindere tijden!

Parijs november

Dan loop je rustig door een straat en dan zie je dit ineens (de camera recht houden is moeilijk)

8 Comments

Filed under op stap

lasergamen is HEEL gevaarlijk

Om één of andere duistere reden dacht ik dat ik best goed zou zijn in lasergamen. Geen flauw idee hoe ik op die gedachte ben gekomen. Ben ik soms goed in richten, mikken of iets anders waar je oog-handcoördinatie voor nodig hebt? Nee, absoluut niet.

Ik was trouwens een beetje vergeten dat dat bestond, lasergamen. Op kinderfeestjes heb ik het vroeger wel eens gedaan, maar dat is inmiddels ook alweer een half leven geleden. Tegenwoordig hoor ik mensen er niet meer zo vaak over – wel over paintballen, dat is een beetje hetzelfde, maar dan met iets meer viezigheid en gedoe. Ik heb het nog nooit gedaan, en heel veel zin heb ik er ook niet in, want die verfballen schijnen erg hard te zijn en ik ben nogal een teer typetje (na een kwartier op iemands bagagedrager ben ik al bont en blauw).

Maar goed. Toen wilde Nicole dus voor haar verjaardag gaan lasergamen, en na jarenlang niet aan het spel gedacht te hebben was ik dolenthousiast. Het festijn vond afgelopen zondag plaats en het was leuk. LEUK. We waren met zes man, en hoewel je het met veel meer mensen kunt spelen, vond ik dit ideaal voor de ruimte die van hadden (was in Lasergame Rotterdam, btw) – niet te veel en niet te weinig. Kon je nog lekker rennen en je verstoppen achter kanonnen, maar het was niet zo dat je nooit iemand tegenkwam. De perfecte omstandigheden om helemaal in het spel op te gaan, ik voelde me echt een actieheld als ik me verschool achter een muurtje, lasergeweer in de aanslag en wachten maar op die prooi.

Tegen het eind van de eerste game merkte ik al wel dat het niet zo heel goed ging – hoewel ik echt als een kei aan het sluipen, springen en schieten was, leek het toch alsof de tegenstanders mij vaker raakten dan ik hen, ondanks het feit dat ik diegene was die het vuur opende. Na het spel bleek dan ook dat ik één na laatste was (alleen de jarige, die het allemaal niet zo had begrepen, had nog minder punten). Volgende game beter, dacht ik dapper toen ik mijn laserpak verruilde voor Ice Tea.

Maar helaas: tijdens het tweede spel was ik een beetje moe, de teamindeling was ietwat ongunstig en Nicole snapte het spel nu wel. Met een raakschietpercentage van twee procent eindigde ik met een score van -1500. Nee, ik snap het ook niet.

En de volgende dag was ik alsnog bont en blauw. Niet van de harde laserstralen, maar omdat ik met mijn armen te hard tegen het laserpak had gedrukt. Ik wou dat dit een grap was.

Maar jongens, het was zo leuk.

Nooit meer een blogpost missen? Volg Vijf Koffie Graag op Facebook!

Leave a Comment

Filed under op stap