Category Archives: op stap

belangrijke informatie over ibiza

Vorige week zat ik op Ibiza, door mijn moeder ook wel omgeschreven als “dat goddeloze oord”. Gelukkig was ik met drie hele stoere vriendinnen die me konden beschermen tegen de verleidingen van pillen, gokken en gratis drankjes van enge mannen (grapje, grapje, hoewel we wel een keer een gratis pizza kregen maar dat was van de barman dus dat telt niet). Omdat ik niet doe aan dag-tot-dag-reisverslagen (ik vertel liever zo min mogelijk, dan lijkt het veel interessanter) maar wel graag over mijn vakantie wil lullen, zal ik mijn ervaringen puntsgewijs bespreken:

  • Om maar te beginnen met mijn favoriete moment van de hele week: toen we lekker veganistisch aan het eten waren in een new age-restaurant en Tessa ons leerde hartenjagen. Eerst snapte ik er niets van, maar toen het kwartje eenmaal was gevallen bleek ik een ongekend talent en dat heb ik iedereen continu ingewreven. (Oh, en nu doe ik het weer!) Wat het nog beter maakte, was dat er verderop een paar gasten capoeira aan het doen waren, iets wat verder niemand van mijn reisgezelschap interesseerde toen ik ze er enthousiast op wees maar goed ik heb het toch maar mooi gezien.
ibiza vegetarisch restaurant

Toen ze nog niet wisten wat voor gigantische nederlaag ze te wachten stond

  • Winkels, bars en personen die je ‘goedkopere’ kaartjes aanbieden voor dure clubs, hanteren nooit dezelfde officiële prijs. Ik weet nog steeds niet of de Pascha nou 48, 56 of 65 euro kost.
  • Goed uitgaan in Ibiza is trouwens moeilijker dan je denkt. Of misschien waren wij gewoon te naïef. Oh, en pre-parties beginnen daar om twee uur ‘s nachts.
  • Er wonen echt gekke wezens in het stadje waar wij verbleven:

ibiza santa eularia des riu

santa eularia des riu ibiza

  • Niet alles in Ibiza is duur. Wij hadden expres een appartement met keuken geboekt, maar in deze buurt kon je zo goedkoop uit eten dat we nooit kookten. Het feit dat het die ene keer dat we een ei bakten een half uur duurde voordat het elektrische fornuis er klaar voor was, speelt ook mee.
ibiza

Dit was wel duur

  • Ibiza is echt heel mooi. En de temperatuur is zalig.

ibiza

  • Die mensen van ons appartement waren trouwens echt raar. Toen we in het Engels vroegen hoe we uit moesten checken als we buiten receptie-uren weg moesten, kregen we een heel verhaal in het Spaans terug. Toen duidelijk werd dat we elkaar niet konden en zouden begrijpen, moesten we onze vraag maar op een briefje schrijven en achterlaten. We hebben nooit antwoord gekregen.
  • Gareth Gates treedt nog steeds op.
  • De bussen rijden op tijd! En dat in Spanje!
  • Verzeild raken op een prachtig verscholen Lonely Planet-achtig strandje met schitterende rotsen waarvan je in het helderblauwe water kunt springen (niet dat ik dat durfde) zijn leuk en aardig, maar wel een beetje jammer dat je dit alleen stiekem kunt vastleggen omdat er anders woedende naakte locals hun hond op je afsturen.
ibiza

Superonopvallend dit

  • Mijn innerlijke woede kwam voor het eerst in tijden weer eens naar buiten. Toen we bij één of andere Silent Disco-bar zaten, kwam er ineens een optocht van de Pascha langs. De optocht bestond uit allemaal zingende jongeren die verkleed waren als hippie, in de hoop mensen naar die club te lokken. Ik vond het ZO stom. Ten eerste, haat ik hippies (ja vrij suf als je naar Ibiza gaat) ten tweede, nephippies zijn nog erger, en ten derde, wat een onzin, zo’n geldverslindende optocht. Dus ik bleef boos zitten terwijl mijn vriendinnen gingen genieten van het schouwspel. Dat was ook het moment waarop we die gratis pizza kregen. Ik had geen honger, maar omdat ik het zielig vond voor de barman, at ik hem toch voor de helft op.
ibiza silent disco

Vlak voordat het mis ging

  •  Als je soms denkt dat alleen Amsterdam-Noord en Purmerend op dat eiland zitten: nee, dat is niet waar. Ibiza wordt gedomineerd door Duitsers.
  • Tip: koop nooit de allergoedkoopste beachball set van de souvernirwinkel, TENZIJ je wilt dat het batje  binnen vijf minuten uit het handvat schiet en op je teen valt.
  • Tip 2: vergeet nooit je enkels in te smeren.
  • Met je vrienden op vakantie gaan is trouwens vet leuk zelfs al moet je je altijd aanpassen aan het wakkerste persoon, omg luvya 4-ever
ibiza

Maar of het wederzijds is

ibiza

Ik zou het niet durven zeggen

18 Comments

Filed under op stap

wat wij hopelijk aan het doen zijn in parijs

Op het moment dat deze blogpost online komt, ben ik lekker niet in Nederland, maar samen met mon amour in hopelijk zonnig Parijs. Nu ik dit schrijf weet ik nog niet wat we daar precies aan het doen zijn, maar ik hoop het volgende:

  • Ontbijten bij La Coupole. Hier zijn we vorige keer ook geweest; ik had gehoord dat dit zo’n mooie brasserie was, maar na het online bestuderen van de menukaart kwam ik al snel tot de conclusie dat er voor een vegetariër als ik alleen een ontbijtje was weggelegd. We gingen hier op onze laatste dag heen, veel te laat, ongeveer vijf minuten voor het ontbijtbuffet zou sluiten om precies te zijn, maar we waren nog welkom. Het was echt superleuk met allemaal minibroodjes en dingetjes en kannetjes koffie en kannetjes melk en de brasserie was inderdaad prachtig. Dus we willen nog een keer.
  • De Notre-Dame opklimmen. Ik wil dit al ZO lang, maar iedere keer is het te druk of was-ie gesloten. Ja, zelfs toen ik fokking vijf maanden in Parijs woonde is het niet gelukt. Nu moet het er echt eens van komen. Ik bedoel, De klokkenluider van de Notre Dame is mijn lievelingsdisneyfilm aller tijden. Voor mijn profielwerkstuk heb ik het boek (in het Frans) (in heel slecht Frans, voor de duidelijkheid) herschreven voor middelbare scholieren (ze hadden er niet zo veel aan). Ik ben een keer met mijn moeder speciaal voor de reünie van de cast van de musical Notre-Dame de Paris naar Parijs gegaan. IK WIL GVD DE NOTRE-DAME OP.
  • De catacomben in. Dat hadden we vorige keer na La Coupole willen doen want het is er vlakbij, maar er stond echt een rij van hier tot Tokio en toen zijn we maar naar Cimetière du Montparnasse gegaan om het graf van Serge Gainsbourg te zoeken. Dat was nog best wel een klus, en de uitgang vinden was zo nodig nog moeilijker.
  • Iedere dag minstens drie croissants eten.
  • Metrokaartjes hergebruiken (toen ik in Parijs woonde, lukte dat vet vaak om meerdere keren een poortje te openen met één ticket, alleen als ik samen met iemand anders ben, werkt het nooit. Hopelijk dit keer wel weer, gewoon voor het sentiment).

En verder… heb ik nog dertigduizend ideeën, maar we zien wel. Na mijn uitstapje naar Londen durf ik niet meer te veel te plannen, voor het geval er weer ineens iemand de hele tijd op apegapen lig. Maar goed, daar ga ik niet van uit. Tot in mindere tijden!

Parijs november

Dan loop je rustig door een straat en dan zie je dit ineens (de camera recht houden is moeilijk)

8 Comments

Filed under op stap

lasergamen is HEEL gevaarlijk

Om één of andere duistere reden dacht ik dat ik best goed zou zijn in lasergamen. Geen flauw idee hoe ik op die gedachte ben gekomen. Ben ik soms goed in richten, mikken of iets anders waar je oog-handcoördinatie voor nodig hebt? Nee, absoluut niet.

Ik was trouwens een beetje vergeten dat dat bestond, lasergamen. Op kinderfeestjes heb ik het vroeger wel eens gedaan, maar dat is inmiddels ook alweer een half leven geleden. Tegenwoordig hoor ik mensen er niet meer zo vaak over – wel over paintballen, dat is een beetje hetzelfde, maar dan met iets meer viezigheid en gedoe. Ik heb het nog nooit gedaan, en heel veel zin heb ik er ook niet in, want die verfballen schijnen erg hard te zijn en ik ben nogal een teer typetje (na een kwartier op iemands bagagedrager ben ik al bont en blauw).

Maar goed. Toen wilde Nicole dus voor haar verjaardag gaan lasergamen, en na jarenlang niet aan het spel gedacht te hebben was ik dolenthousiast. Het festijn vond afgelopen zondag plaats en het was leuk. LEUK. We waren met zes man, en hoewel je het met veel meer mensen kunt spelen, vond ik dit ideaal voor de ruimte die van hadden (was in Lasergame Rotterdam, btw) – niet te veel en niet te weinig. Kon je nog lekker rennen en je verstoppen achter kanonnen, maar het was niet zo dat je nooit iemand tegenkwam. De perfecte omstandigheden om helemaal in het spel op te gaan, ik voelde me echt een actieheld als ik me verschool achter een muurtje, lasergeweer in de aanslag en wachten maar op die prooi.

Tegen het eind van de eerste game merkte ik al wel dat het niet zo heel goed ging – hoewel ik echt als een kei aan het sluipen, springen en schieten was, leek het toch alsof de tegenstanders mij vaker raakten dan ik hen, ondanks het feit dat ik diegene was die het vuur opende. Na het spel bleek dan ook dat ik één na laatste was (alleen de jarige, die het allemaal niet zo had begrepen, had nog minder punten). Volgende game beter, dacht ik dapper toen ik mijn laserpak verruilde voor Ice Tea.

Maar helaas: tijdens het tweede spel was ik een beetje moe, de teamindeling was ietwat ongunstig en Nicole snapte het spel nu wel. Met een raakschietpercentage van twee procent eindigde ik met een score van -1500. Nee, ik snap het ook niet.

En de volgende dag was ik alsnog bont en blauw. Niet van de harde laserstralen, maar omdat ik met mijn armen te hard tegen het laserpak had gedrukt. Ik wou dat dit een grap was.

Maar jongens, het was zo leuk.

Nooit meer een blogpost missen? Volg Vijf Koffie Graag op Facebook!

Leave a Comment

Filed under op stap

hier gaat jullie persoonlijke plekjesontdekker weer

Inmiddels hebben we Parijs weer moeten verlaten. Het was formidable en tot mijn grote vreugde/ontzetting (de Weer Online-app had me namelijk grijs rotweer verzekerd, dus voel me wat bedrogen) was het ook nog eens twee van de vier dagen zonnig en stralend blauw.
Daar weer lopen was gaaf en vreemd. Een beetje of ik nooit ben weggeweest, dat soort clichés. Nu wilden we (we = ik en die arme ziel waar ik het in een van mijn vorige posts over had. Ik had hem ook ‘muh sgatjuh’ kunnen noemen. Maar ik wist niet hoe ik dat hier moest aankondigen dus deed ik het maar helemaal niet. Bij dezen.) op zich ook wel gewoon niet weggaan, maar dat was niet echt een optie. Dus ja.
Naast een ontroerend weerzien met de Parijse straten, was het ook een ontroerend weerzien met enkele Parijse horecagelegenheden. Ooit schreef ik in een blogpost over mijn favoriete restaurant dat ik niet zo superveel leuke plekjes ken omdat ik drempelvrees heb. Jullie dachten dat ik bedoelde dat ik de hele dag uit m’n raam aan het staren was, maar niets is minder waar. Ik was ALTIJD buiten. Liep maar te dwalen door de Parijse straten, met honger, dorst, een volle blaas en rillend van de kou (oké, voedsel en drank kon ik gewoon op straat kopen en ik maakte gretig gebruik van de gratis openbare wc’s – het enige echte probleem was dus de kou). Maar dat terzijde. Ik wil nu even iets schrijven over mijn tweede favoriete restaurant: Les P’tites Indecises (ik weet dat jullie natuurlijk veel liever zouden lezen over mon amour in plaats van over vage Parijse cafés, maar helaas).

De eerste keer dat ik bij Les P’tites kwam, was voor een brunch op zondagochtend. Voordat ik op de menukaart had gekeken vond ik het al leuk, want het was er rond en licht en kleurrijk. Je kon voor een driegangenlunch gaan, maar mijn uitwisselingsvrienden garandeerden me dat iets minder ook al meer dan genoeg was; dan kreeg je sinaasappelsap, een ‘warme drank naar keuze’, brood met nutella en jam (dat telkens werd bijgevuld), een voorgerecht (ik had eieren met sla) en een toetje (voor mij toen wentelteefjes). Zoooo lekker. En veel – en dat voor twaalf euro. Vorige zondag gingen we weer brunchen. Ik wilde gaan voor de volle mep, maar dat kon niet, want in alle hoofdgerechten zat vlees of vis. Had nog gevraagd of dat eruit kon worden gelaten, maar vanwege het brunch-element kon dat nu niet (normaal dus wel). Nou ja, ik zat toch vol. De pasta met kip was erg lekker, heb ik vernomen van een niet nader te noemen persoon.

Het restaurant ligt in/naast Belleville (HIER). Sowieso is deze wijk echt een aanrader – twee mooie parken met goed uitzicht, en vetcoole streetart-muur en je kunt de Eiffeltoren zien. Dat kunnen jullie heel goed combineren met een bezoekje aan Les P’tites. Eigenlijk moet je brunchen (zaterdag en zondag vanaf 12 uur, wel een beetje vroeg komen of anders reserveren), maar ik ben er ook eens gaan lunchen met Babs en dat was ook heel goed. Jullie hebben dus geen excuses, gewoon lekker gaan. Chop chop.

Leave a Comment

Filed under op stap

de terugkeer naar parijs

Sinds 31 januari heb ik geen voet meer in mijn voormalige woonplaats gezet. Niet omdat ik niet terug wilde, maar gewoon, omdat het er niet van kwam. Het is bizar hoeveel tijd er voorbij gaat als iets er ‘niet van komt’. De eerste maanden was ik nog te vers terug in Nederland om terug naar Frankrijk te willen, daarna wilde ik vriendinnen in Engeland opzoeken en de plannen om met mijn uitwisselingsvrienden terug te keren voor Quatorze Juillet vielen ook grandioos in het water.

Dus even gebeurde er niet zo veel. Nou ja, er gebeurde van alles, maar niet op Parijs-gebied. Af en toe fantaseerde ik tijdens het hardlopen een beetje dat ik daar later weer ging wonen en dan allemaal romans schreef vanuit mijn Parijse appartement boven een boulangerie (je moet toch wat).

Tot twee weken geleden. Toen werd er ineens een trein geboekt. En een hotel. En niet voor over twee maanden, maar voor over twee weken. Dat is dus… overmorgen.

Al praktisch vandaag, dus. En toch kan ik niet wachten. De enige reden dat ik jullie nog geen twee weken lang helemaal kapot verveel met mijn gejengel over dat ik er zoooooooveel in in heb is because of reasons (goeie hè), anders had ik dat al lang gedaan. Nu moest ik mijn gezeur over hoeveel zin ik erin heb maar omzetten in constructief googelen naar leuke plekken waar ik nog niet geweest ben en bedenken naar welke plekken ik diegene met wie ik ga, een arme ziel die pas eenmaal in Parijs geweest is, moet heensleuren (sowieso naar mijn lievelingsrestaurant). Nu weet ik dat ik het met deze arme ziel nog leuk zou hebben in IJmuiden, maar ik moet mijn enthousiasme toch ergens in kwijt. Vanaf nu ga ik dit dus stoppen in aftellen. Mijn tas is al lang ingepakt, dus daar kan ik het ook niet laten. Het is een heel zwaar leven, ja.

Leave a Comment

Filed under op stap