Category Archives: leven

een superexotisch oord genaamd ‘thuis’

cornwall zonsondergang

Niet thuis

Natuurlijk, ik had best wel wat langer in Cornwall kunnen blijven. Beetje lezen, beetje wandelen langs al die prachtige rotskliffen, beetje rondkijken in charity shops en dan ondanks al mijn goede voornemens alleen maar dingen kopen bij New Look (niet echt ecofabulous, sorry, maar ik heb wel echt een prachtige nieuwe jurk). Na een week moest ik echter weer de boot terugnemen naar het vasteland. Stiekem vond ik dat niet eens zo heel erg.

Als kind ging ik iedere zomer drieënhalve week naar Frankrijk. Dat was leuk, maar ook net iets te lang, waardoor ik aan het einde van de vakantie vaak hevig terug naar huis verlangde (soms kreeg ik de laatste twee dagen ineens intense heimwee, echt grappig eigenlijk, want wat is nou twee dagjes op vijfentwintig dagen?). Eenmaal thuis had ik het gevoel alsof ik hier jaren niet geweest was – de woonkamer voelde als gloednieuw, mijn dagelijks leven leek zowaar interessant, en die drie of vier Donald Duckjes die op me lagen te wachten, waren net verjaardagscadeautjes. Thuiskomen was net zo fantastisch als, of misschien wel beter dan, vakantie.

Inmiddels ben ik twee tot drie keer zo oud als in de heimweedagen, maar behalve dat ik nooit meer zo lang weg ben dat er een werkelijk groot gemis kan ontstaan, is er niet veel veranderd. Ik ben er gelukkig achter gekomen dat ik geen heimwee nodig heb om thuis als een exotisch oord te laten voelen – op vakantie willen blijven betekent niet dat ik niet naar huis wil. Het enige dat anders is, zijn mijn exacte objecten van begeerte: in plaats van naar mijn lego verlang ik nu vooral naar mijn blender, in plaats van de kinderen uit de straat mis ik mijn vriend, en in plaats van over de woonkamer van mijn ouders droom ik nu over die hoek van mijn studio waar een bank en een tv staan (die tv is trouwens nog steeds niet aangesloten, maar het gaat om het idee).

En dan zit ik ineens hier, gewoon achter mijn bureau, op mijn computer (waarvan ik de kabel gisteren een uur lang moest zoeken dankzij mijn vakantieverstoppraktijken), en dan is alles zo leuk, zo nieuw, zo bijzonder, en zo goed.

6 Comments

Filed under leven

over pokémon go, millennials en de quarterlifecrisis

pokemon quarterlifecrisis millennials

Toen we nog gewoon Pokémon vingen op onze gameboys

Mijn broertje (23) heeft me laten zien hoe Pokémon Go werkt. Hij heeft zijn Tentacruel inmiddels al zo goed getraind dat hij Gym Leader bij het ziekenhuis om de hoek is. Vandaag fietste hij na een sollicitatie om zodat hij een Haunter kon vangen. Hij vindt dat ik het ook moet installeren. Ik wil het wel maar ook weer niet, want ik heb Dingen Te Doen, en ik weet niet zo goed of ik het me kan veroorloven om me totaal te verliezen in een spelletje.

En dat terwijl ik me eigenlijk best wel zou willen verliezen, net als vroeger, toen ik altijd deed alsof ik een Growlithe aan mijn zijde had. Even weer geobsedeerd zijn met iets dat niet echt bestaat, even vergeten hoe verschrikkelijk volwassen ik al ben.

Want ja, hoewel ik lang in de veronderstelling verkeerde dat ik ‘begin twintig’ ben, kwam ik laatst tot de zeer schokkende ontdekking dat dat ‘begin’ niet helemaal waar is als je 25 bent. Ik ben eerder ‘midden twintig’. Ik zou niet willen zeggen ‘bijna dertig’, dat vind ik flauw en dat is ook niet waar, maar ik ben ook niet bepaald net geen tiener meer.

En dat voelt… heftig. De laatste paar jaren was mijn favoriete grapje wanneer ik moe of saai was (vaak) altijd “Hee, ik ben ook geen achttien meer”. Dat is lollig als je twintig bent, want twintig is eigenlijk een soort achttien. Als je 25 bent, ben je al zo ver verwijderd van achttien dat de grap eraf is. Inmiddels (nu komt het cliché-riedeltje dat alle millennials opratelen als ze klagen over dat hun leven niet meer alleen maar lang leve de lol is) wonen mijn meeste vrienden al samen, gaan sommigen zelfs trouwen, krijgen steeds meer vrienden een Serieuze Baan of proberen ze er in ieder geval eentje te krijgen.

Ik ben niet anders: ik woon nog niet samen maar hoop dit dit jaar wel te gaan doen, ben afgestudeerd en aan het solliciteren, kook iedere avond met verse producten en denk wel eens na over preventieve botox. (Ik ga het niet doen hoor, maar ik denk erover na, net als dat andere mensen nadenken over welke muziek gedraaid moet worden op hun begrafenis o.i.d., mag ik ook eens ergens over fantaseren?)

Gisteren zag ik een grappig plaatje met de volgende tekst: 21: “You’re so young” 22: “You’re so young” 23: “You’re so young” 24: “You’re so young” 25: “Are you married? How’s your career going?” Klinkt precies als mijn leven. Ik had de vorige jaren altijd het gevoel dat ik pas net kwam kijken omdat ik ‘rond de twintig’ was, maar nu heb ik ineens zoiets van: shit, ik ben al zeven jaar volwassen! Hoe is dat nou ineens gebeurd?

En vooral: wat heb ik de afgelopen jaren allemaal gedaan? Ja, een bachelor, twee masters, twee stages en een handvol (bij)banen. Ik ben verhuisd naar Zwanenburg (lang verhaal), Amsterdam-Noord, Parijs, Amsterdam-Noord (weer ja) en Amsterdam-Oost. Ik ontmoette de liefde van mijn leven en het grootste gedeelte van mijn vrienden. Ik ben een keer of zes naar Londen geweest en ongeveer net zo vaak naar Parijs. Ik heb 331 blogs gepubliceerd. Ik heb alle afleveringen van SATC, OITNB en GG gezien. Eigenlijk waren de afgelopen jaren best vol, als ik erover nadenk (mijn leven is dus toch geen soort 13 Going on 30), maar toch heb ik het gevoel alsof ik de afgelopen vijf jaar gewoon bij elkaar kan schrapen en in mijn zak kan stoppen. No big deal. Is alleen maar de bloei van je leven, joh.

En ja, net zoals iedereen van mijn leeftijd heb ik ook een tijdje flink last gehad van angstige gedachten over de toekomst (wat wil ik doen? Heb ik wel de goede studie gedaan? Wil ik een carrière of toch liever in een commune in Roemenië wonen?), maar inmiddels heb ik wel helder voor ogen wat ik de komende jaren wil en het idee dat het ook haalbaar is. Dat geeft best wel veel rust, kan ik je vertellen.

Mijn grootste levensvraag van dit moment is nu: moet ik Pokémon Go nou installeren of niet?

Heb ik me sinds mijn achttiende verjaardag tóch flink ontwikkeld.

17 Comments

Filed under leven

een beetje van alles, een beetje van niets

Vroeger, toen ik nog gewoon rustig Nederlands studeerde, blogde ik nog wel eens over dingen die me bezighielden. Bellen met de klantenservice, bijvoorbeeld, of het feit dat mijn Nederlandse fiets te Nederlands was voor Parijs. Alledaagse beslommeringen, je kent het wel. Inmiddels ben ik druk bezig met de afronding van het schooljaar en heb ik geen plek meer vrij in mijn hersenpan voor zaken die minder belangrijk zijn dan afstuderen, werk zoeken en Orange Is the New Black seizoen 4.

En ja, daar ga ik natuurlijk niet over schrijven, want het eerste is te saai, het tweede wil ik nog even privé houden en wat betreft het derde punt: ik wil niets verklappen voor de langzame kijkers.

Toch gebeuren er nog wel dingen in mijn leven die niet met de bovenstaande drie punten te maken hebben. Het lukt me op dit moment helaas niet om daar leuke blogs over te schrijven, met een kop en een staart en een verstopte wijze levensles in het midden en zo; afstuderen en werk zoeken (a.k.a. Zorgen Dat Ik Mijn Stufi Niet Terug Hoef Te Betalen en Zorgen Dat Ik Niet In De Goot Beland) hebben nu even voorrang.

Om toch even te schrijven (en om deze losse gedachten toch ergens te kunnen parkeren), heb ik maar weer eens een Lekker en Lui Lijstje gemaakt (stiekem lezen mensen dat soort dingen toch het meest, aangezien tegenwoordig niemand meer de concentratieboog heeft om een Echt Verhaal te lezen (oké, behalve jij dan hè)). Bij dezen:

  • Om maar te beginnen met het leukste nieuws: ik heb voor mijn afstuderen een nieuwe digitale camera gekregen van mijn ouders en opa’s! Mijn oude had ik ondertussen al zo lang dat zelfs mijn mobiele telefoon scherpere foto’s maakt, dus ik had er wel eentje nodig. Ik ben er echt superblij mee. Helaas heb ik echt alleen nog maar huis- tuin- en keukenfoto’s kunnen maken (letterlijk), want door de hierboven beschreven drukte heb nog niet echt tijd gehad om hem uitgebreid uit te proberen. Eigenlijk maar goed ook want ik ben officieel nog niet eens afgestudeerd, maar mijn vader is een echte camerafreak en wilde hem heel graag geven voordat hij op vakantie ging. De foto bij deze blog is dan ook gewoon gemaakt door mijn mobiel. Hopelijk kan ik mijn blogs snel opleuken met iets minder lelijke foto’s dan nu.

(En voor wie nu denkt dat mijn afstuderen wordt gejinxt door het vervroegde afstudeercadeau: dat kan niet. Ik moet wel echt iets heel raars doen, wil ik nu niet snel afstuderen.)

(Of jinx ik het nu extra?)

  • Dan het andere goede nieuws: ik heb een verwijzing gekregen voor de huisarts om naar mijn verrotte knie (die niet echt verrot is) te laten kijken, aangezien de fysio-oefeningen het probleem gewoon niet op gaan lossen. Ironisch genoeg heb ik nu ik gestopt ben met die oefeningen ook geen last meer. Maar goed, ik weet nu dat ik weer pijn ga krijgen zodra ik begin met hardlopen, en ik wil gewoon graag hardlopen, dus hopelijk weet de huisarts hoe we dit voor elkaar gaan krijgen.
  • Overigens heb ik nog een reden waarom ik niet kan hardlopen: mijn voet is momenteel één groot slagveld. Komt door mijn nieuwe leuke lieve mooie sollicitatieschoenen. Ben er iets te lang op blijven lopen. In plaats van dat ik voor straf gewoon een bescheiden blaar krijg, is er gewoon een hap uit mijn hiel weg. Er stroomde eerst ook allemaal bloed uit, niet van dat viezige blaarvocht, maar gewoon een riviertje helderrood bloed, alsof ik in een vampierfilm speelde (sorry voor de details, maar ik vind het gewoon zo fascinerend).
bourgeois boheme eloise schoenen

De schoenen des doods in kwestie

  • Oké, toch nog even over Orange Is the New Black: vonden jullie de eerste afleveringen van seizoen 4 ook zo saai? Ik vond het pas vanaf de vijfde aflevering weer echt leuk worden. (Heb er nu nog twee te gaan volgens mij, dus geen spoilers a.u.b.)
  • Meer ‘luchtig nieuws uit Lisaland’: ik heb de laatste tijd flink wat recepten uit mijn kookboeken en van kookblogs gemaakt. Meestal komt het er niet van, omdat ik in mijn eentje woon en te veel ongebruikte ingrediënten over hou als ik volgens een recept heb gekookt (zelfs al eet ik met mijn vriend of vriendinnen, er gaat echt geen hele bak peterselie doorheen hoor). Is altijd zo zonde. Maar goed, van honger krijg je soms een yolo-bui en dat is maar goed ook, want ik heb echt lekkere dingen gemaakt. De pasta met artisjok van De Groene Meisjes is mijn nieuwe lievelingsmaaltijd (tip: gooi er sojassaus doorheen, dan is hij nog beter).
  • Over lekker eten gesproken: gisteren at ik de burger ‘Tante Lieke’ bij Meneer Smakers in Utrecht en die was zooo lekker. Het water loopt me weer in de mond als ik eraan denk. Zit gewoon aan de Oudegracht, dus echt een aanrader als je even snel iets (vegans) wilt eten in het centrum.
  • Last but not least: Eva (oftewel de kwart van onze vriendinnengroep die eventjes een half jaar in Azië zat) is nu zo’n twee weken terug in Nederland en dat roept veel gevoelens bij me op. De belangrijkste van de gevoelens: 1. IK BEN ZO BLIJ DAT ZE NOG STEEDS HELEMAAL HEEL EN ALLES IS. 2. Ik heb het idee dat ze nooit is weggeweest. Maar echt. Hoe kan het dat er maanden zijn verstreken? Het is alsof ik even met mijn ogen heb geknipperd en ze weer terug was, sorry voor het cliché, ik kan er ook niets aan doen dat het zo is.
  • Oh nee wacht, toch nog een ander punt, nu ik het toch over mijn vrienden heb: op 15 juli (volgende week vrijdag dus) is de EP release van Tessa’s band bij Gebroeders de Nobel in Leiden! Dus als je getuige wilt zijn van een bij voorbaat al historisch moment van de geschiedenis van de rockmuziek, zou ik er zeker heengaan. (Nee, even zonder dollen: het is gewoon een hele coole band, het wordt een hele leuke avond en de tickets zijn niet duur! Genoeg redenen om te gaan, toch?)

5 Comments

Filed under leven

mijn vakantie: een recensie

Zoals jullie hopelijk wel gemerkt hebben (waar schrijf ik anders voor?!), was het hier de afgelopen tijd nogal stil. Niet zonder beregoede reden, want ik was dus op vakantie. Van tevoren had ik bedacht dat ik daar misschien nog wel een blog kon schrijven op mijn zusjes laptop, maar eenmaal ter plaatse bleek alleen een laptop aanzetten al te veel moeite. Zo’n vakantie was het dus.

Wat voor vakantie het verder was?

(Afgezien van het feit dat het een vakantie was met mijn vader, moeder en zusje op de camping vlakbij Vaison-la-Romaine (vlakbij de Mont Ventoux) waar ik zo’n beetje iedere vakantie van mijn jeugd heb doorgebracht – zie mijn vorige blog.)

Nou, zo’n vakantie dus:

vakantie vaison la romaine

Deze foto is echt schots en scheef maar ja, ga maar eens stilzitten in een hangmat

Omdat een foto van een hangmat niet genoeg informatie geeft (misschien zat ik wel te janken in die hangmat, weet jij veel) zal ik even een korte recensie van mijn vakantie geven, waarin alle belangrijke elementen de revue passeren (spoiler: ik zat niet te janken in de hangmat):

De heenreis: vroeg, maar prima. Mijn wekker ging om kwart over vier, en gek genoeg was ik niet eens zo moe. Misschien ook omdat ik zo bang was dat ik de bus naar Schiphol niet kon vinden. Gelukkig lukte dat al, al wilde ik bijna in de bus naar Roemenië stappen. Gelukkig deed ik dit toch niet. Om half zes kwam ik aan op het vliegveld en het was bizar druk voor een tijdstip waarop je hoort te slapen. Vervolgens kocht ik zo’n idioot grote koffie dat zelfs ik hem niet op kreeg (en het was een size medium! De verstarbuckisering van de samenleving toch ook!) waardoor ik voor het eerst sinds een rechtstreekse vlucht naar Thailand in 2009 in het vliegtuig naar de wc ging. Ik wist meteen weer waarom ik probeer om voor het vliegen niet zoveel te drinken want gadverdamme wat was dat vies. Maar goed, verder ging alles prima op de heenweg, de reis van Lyon naar Vaison ook.

Het gezelschap: fantastisch. We misten alleen mijn vriend. En mijn zusjes vriend. En mijn broertje. Maar goed, het was maar een vierpersoons caravan, dus dat had eigenlijk toch niet gepast.

De omgeving: prachtig. We zaten ook op een geweldige plek op de camping, we hadden zulk goed uitzicht! Kijk dan!

Ben al op sinds vier uur ‘s ochtends, maar dan heb je ook wat.

Een foto die is geplaatst door Lisa 🍒🍋🍐 (@vijfkoffiegraag) op

De WiFi: niet zo goed. Mijn vader had een abonnement voor in het buitenland genomen en zijn telefoon was onze hotspot, maar die hotspot had zelf niet zoveel verbinding. Het enige wat een beetje behoorlijk werkte, was WhatsApp (vandaar ook dat ik jullie ook niet helemaal kapotgespamd heb op Instagram, dat lukte gewoon niet)

Veganistische opties in de supermarkt: matig. Ze hadden er niet eens cassavekroepoek en in de hummus zat kaas verwerkt (???). We hebben wel heerlijke pure chocolade-pindarotsen maar dan met cornflakes in plaats van pinda’s van de Super U gegeten. En zalige olijvenpaté. Maar die dingen waren dan wel weer bizar duur.

Het weer: zalig. Afgezien van zaterdag en zondag (toen het ineens heel koud was) was het iedere dag prachtig (en dat terwijl mijn moeder, die er dus al een week was voordat ik kwam, de week ervoor in haar winterjas liep!). Oké, als ik nog even mag zeiken: het waaide wel hard. Daar werden we best moe van.

Het fitnessregime: mwah-mwah. Mijn zusje en ik besloten op dag 1 dan we om de dag gingen bootcampen (lees: allebei onze eigen oefeningen van de fysiotherapeut afwerken, plus gezamenlijk planken, iets wat ik wel moet van de fysio maar m’n zusje niet, maar het is zo gezellig om samen te doen). Alleen op dag drie regende het. Dag vier ging dan wel weer goed, dag zes ook, maar op dag acht hadden we het te druk en op dag negen waren al onze attributen al ingepakt voordat de dag goed en wel begonnen was (en dat terwijl we die dag een workout juist goed hadden kunnen gebruiken, zie punt ‘De terugreis’).

De excursies: leuk! Zo gingen we naar Carrières de Lumières, waar schilderijen van Chagall op de wanden werden geprojecteerd (en niet zomaar, nee ze bewogen enzo). Echt een aanrader. Verder bar weinig gedaan, naar het dorp geweest, ergens gewandeld, en dat was het wel zo’n beetje.

Het oeuvre van Chagall in een grot geprojecteerd 👌👌👌

Een foto die is geplaatst door Lisa 🍒🍋🍐 (@vijfkoffiegraag) op

Anders verhuizen we gewoon met z’n allen hierheen. Goed?

Een foto die is geplaatst door Lisa 🍒🍋🍐 (@vijfkoffiegraag) op

Activiteiten op de camping: erg goed, vooral die ene keer dat mijn zusje en ik Taylor Swift-concerten hebben gehouden en ik ook nog even een paar documentaires over haar maakte (haar = mijn zusje, niet Taylor Swift).

Gelezen boeken: wisselend. Ik had tien boeken op mijn e-reader gezet, ik heb er zes gelezen. Ik vond het best irritant dat ik geen ‘echte’ boeken mee kon nemen, want ik heb thuis nog zoveel ongelezen boeken liggen waar ik maar niet aan toekom, maar die ik echt heel graag wilde lezen. Om dit verdriet (en mijn wegwerkdrift) te compenseren, heb ik besloten om alleen maar boeken te lezen waarvan het als neerlandica op zich best wel gênant is om die nog steeds niet te gelezen te hebben (en een random boek van Renate Dorrestein) (altijd een random boek van Renate Dorrestein). Ik zal even heel kort vertellen of ik het aanraders vind of niet (anders duurt het lezen van deze blog ook zo lang, en jullie hebben ook nog andere dingen te doen): Renate Dorrestein – Een sterke man (ja) Arnon Grunberg – Blauwe maandagen (nee), Frans Kellendonk – Mystiek lichaam (alleen als literatuur je ding is), Joost Zwagerman – Gimmick (ja), Hanna Bervoets – Alles wat er was (ja), Arthur Japin – Een schitterend gebrek (alleen als je van plan bent om leraar Nederlands te worden, want bijna alle leerlingen kiezen dit boek voor boekbesprekingen) (nee grapje, ik vond het begin heeel saai maar later werd het toch wel mooi, maar weet nog steeds niet of ik het nou echt aan zou raden).

Zwembadtemperatuur: slecht. Het water was ijskoud. Desondanks heb ik wel drie keer gezwommen want ja ik vond het zonde van het water om niet te doen.

De terugreis: hels. Mijn ouders hebben namelijk hun oude auto met zeven stoelen (waarvan er twee uitkonden) onlangs vervangen door een normale auto. Dit zorgde voor kleine inschattingsfouten bij het meenemen van bagage. Zodoende zaten mijn moeder, mijn zusje en ik totaal ingebouwd tussen alles wat we mee terug moesten nemen (en dat twaalf uur lang). Nee echt, ik heb nog nooit zo rot gezeten in de auto als deze keer. Maar goed, hè, beter een leuke vakantie met een stomme terugreis dan een stomme vakantie met een leuke terugreis, toch?

Eindoordeel:

vaison la romaine vakantie

Topvakantie

10 Comments

Filed under leven

over birdy en je onnodig bejaard voelen

birdy concert

Foto door Julia

Een van de meest tragische dingen aan ouder worden is dat de populaire celebrity’s du jour steeds jonger worden. Hiermee doel ik niet op alle gezichtsverbouwingen die zij regelmatig ondergaan terwijl jij steeds verder verschrompelt, maar op het feit dat de ouder wordende modellen/acteurs/muzikanten telkens weer worden ingeruild voor vers showbizzbloed – op een gegeven moment zelfs jonger dan jijzelf. Ik weet nog goed hoe beroemd Dakota Fanning in mijn tienerjaren was en hoe erg ik dat vond. Zij was drie jaar jonger dan ik, niet alleen op het scherm maar ook ‘in het echt’ – en nu al zo succesvol. Wat kon ik dan nog doen met mijn leven?

(Het ironische hieraan is dat ik helemaal geen acteerambities heb en dus eigenlijk ook niet mag betreuren dat ik voorbijgestreefd word door iemand die later geboren is dan ik. Toch doe ik het. Een beetje.)

Dit is overigens niet de reden waarom ik altijd een hekel had aan zangeres Birdy, die een megahit scoorde toen zij vijftien was en ik twintig. Aan Birdy had ik gewoon een hekel omdat ze irritant was. Dat Skinny Love-gezever werd con-ti-nu op de radio gedraaid, ‘s ochtend, ‘s middags, ‘s avonds, het leek wel alsof er geen andere nummers meer bestonden, en dat terwijl het helemaal niet mooi of interessant klonk – ik vond het maar een suf, laf zeikliedje.

(En ik bedoel, sorry hoor, maar een artiestennaam als ‘Birdy’, dat is toch ook iets dat alleen maar verzonnen kan zijn door een prepuber???)

Maar goed, inmiddels zijn we ook weer vijf jaar verder en ben ik veel meer zen (zenner?) dan in mijn jeugd, dus toen een vriendin aan mij vroeg of ik mee wilde naar Birdy, lachte ik geen woedende heksenlach. Sterker nog: ik zei dat ik het zou overwegen. Dus ik ging wat nummers van deze zangeres luisteren, benieuwd waarom Julia daar nou zo graag naar toe zou willen. En weet je? Ik begreep het nog ook. Ondanks dat dat kind nog steeds geen twintig is (!), zit haar laatste album hartstikke goed in elkaar. De liedjes zijn mooi, interessant en absoluut niet laf en zeikerig.

Dus ik zei ja tegen Julia, en gisteren gingen we naar het concert. Het eerste dat me opviel was de enorme rij waarin we moesten gaan staan om binnen te komen, zelfs al was het voorprogramma al begonnen toen wij aankwamen. Het tweede dat me opviel was dat de meeste mensen in de zaal nog ouder waren dat wij. Dat was erg fijn, want daardoor voelde ik me toch weer net wat minder bejaard.

En toen Birdy ging zingen en spelen, vergat ik hoe jong ze is. Zo kinderachtig klinkt ze namelijk niet. Plus: daar hou je je niet mee bezig tijdens een concert. Dan heb je wel betere dingen te doen dan nadenken over de leeftijd van de artiest (althans, als het een goed concert is tenminste). Ik had er in ieder geval geen tijd voor. Ik genoot te veel – zelfs van Skinny Love.

Het was prachtig, die onderwatermuziek, en Julia en ik willen onze haren nu ook laten groeien tot onze navel.

We hebben besloten dat we daar nog niet te oud voor zijn.

12 Comments

Filed under leven, muziek