Category Archives: dit past echt nergens in

stomgeslagen

Ik schrijf eigenlijk nooit over het nieuws, en al helemaal niet over het soort nieuws waar mensen ‘s nachts van wakker liggen.* Niet over al die aanslagen in Irak, niet over ebola, niet over vlucht MH17. Alles wat ik zou kunnen zeggen lijkt bij voorbaat banaal, overbodig en wellicht zelfs egocentrisch. Er valt namelijk niets toe te voegen.

Wat ik wel doe, is Twitter verversen. ‘Tien mensen dood’, staat er dan, wel meer dan tien tweets achter elkaar, en dan lees ik ineens dat er elf mensen omgekomen zijn, maar volgens een andere bron is er maar één dode, en dan zijn het er toch weer ineens twaalf en dan hoop ik zo dat die ene bron gelijk heeft, hoewel één dode natuurlijk al één te veel is. Ik blijf verversen en scrollen, al weet ik heus wel dat er geen tweet verschijnt waarin staat dat de vorige tweets allemaal leugens zijn en dat er helemaal niets aan de hand is. Om me heen is iedereen bezig met een scriptie of een andere studiegerelateerde opdracht, of misschien zitten ze wel op Facebook, en buiten lopen toeristen met mutsen, en in mijn eigen twitterfeed zijn er nog mensen die het vandaag durven te hebben over hun hond of hun vertraagde trein, waardoor alles nog surrealistischer wordt (maar het is goed, je moet het hebben over je hond en je trein, want dat is jouw leven, als we allemaal huilend in de universiteitsbibliotheek zouden zitten, zou de wereld ook niets winnen).

Ik wil iets zeggen, maar ik zit dus in een stilteruimte**, en mijn vrienden zijn niet eens in de buurt, en hierover praten via WhatsApp gaat nergens heen, dus dan maar iets op Twitter, want daar zijn de gelijkgestemden. Zij zitten vast ook te verversen. Maar ja, wat zeg je dan hè. Nieuws blijft nooit lang breaking dus ik kan niemand informeren, en een heldere analyse heb ik niet te geven, en “ik zit al anderhalf uur naar mijn computerscherm te staren” is weer zo egocentrisch – want het gaat niet om mij. Journalisten dood, politieagenten dood, daders gevlucht en wij zitten hier een beetje achter schermpjes. Parijs is dichtbij maar zonder internet ook ver weg. Dus ik leg mijn telefoon opzij, probeer verder te werken aan mijn scriptievoorstel, maar ik kom niet veel verder.

Dus dan maar naar mijn blog. Toch maar iets schrijven, voor het eerst. Dat ik intens verdrietig ben dat mensen zijn vermoord omdat ze durfden te doen waar ze in geloofden. Dat er mensen zijn die zich zo laten opjutten door de mening van anderen dat ze moordenaars worden. Dat ik wou dat mensen gewoon effe normáál deden, dat vandaag ervoor zorgt dat iedereen voortaan wat liever voor elkaar is, in plaats van wantrouwender. Maar domheid lokt domheid uit, dus daarover ben ik pessimistisch. Gelukkig zie ik veel meer dan dat de vastberadenheid van mensen die zich het zwijgen niet laten opleggen. De pen is uiteindelijk machtiger dan het zwaard. Hoe vaker ik het lees, hoe meer ik erin geloof.

 

* Oké, ik schrijf hier wel over voor mijn werk, heel veel zelfs. Maar dat is niet vanuit mijn eigen perspectief en daar doel ik nu even op.
** Schreef dit vanmiddag, post het nu pas. Vandaar de tegenwoordige tijd.

14 Comments

Filed under dit past echt nergens in

esmeralda, een verdwaalde stalker en een beetje privacy aub

Positiviteit is nog niet klaar met mij, schreef ik in mijn vorige blogpost, maar weet je wat ook nog niet klaar met mij is? De vragen die ik binnenkreeg naar aanleiding van mijn vraag maar raak-blog. Daarom bij dezen het derde deel van mijn antwoordrondje. Hierna zal ik weer overgaan op Serieuze Blogs. Je weet wel, shoplogs, posts met heel veel YouTube-filmpjes en dergelijke.

Hagelslag of pindakaas?

Hagelslag. Ik vind pindakaas ook best lekker, maar ik heb het pas twee keer in mijn leven gegeten (waarvan de tweede keer deze week was, in een ovengerecht met zoete aardappelen) (ik weet ook niet waarom ik zo weinig pindakaas heb gegeten, ik kwam gewoon nooit in situaties waarin dit de bedoeling was).

Wat is je favoriete Disneypersonage?

Esmeralda uit De klokkenluider van de Notre-Dame. Ik wilde haar vroeger ZO graag zijn. Ik had zelfs een zelfgemaakte tamboerijn. Van alle Disney-personages had ze de leukste kleren, het beste haar een de coolste attitude. En ze had een vet leuke geit! Pas toen ik het boek waar de Disneyfilm op gebaseerd is ging lezen, kwam ik erachter dat de originele Esmeralda helemaal niet zo stoer was. Ze was gewoon een 16-jarige chick die de hele tijd moest huilen en zich van alles liet aanpraten door een nare soldaat die eigenlijk al verloofd was met zijn 14-jarige nichtje.

Maar goed, in de Disneyfilm is ze echt badass.

Wat doe je het liefste op je boterham?

Hummus! Met rucola.

Wat is de grootste blooper die je ooit gemaakt hebt?

Huilie, dat weet ik dus niet. Ik maak continu bloopers, maar niet van die grappige ‘hahaha ik ben uitgeleden over een bananenschil en nu ziet iedereen m’n onderbroek!’-bloopers. Nee, echt van die nare bloopers, zoals quotes uit mijn lievelingsfilm verkeerd schrijven en mensen door elkaar halen.

Welk(e) album(s) heb je grijs gedraaid?

Hopes and fears van Keane is wel de cd die ik echt het allergrijst heb gedraaid – ik kreeg dat album op m’n dertiende. Ik was toen nog arm en online muziek beluisteren bestond bijna niet (trouwens, we hadden toen toch geen onbeperkte internetverbinding) dus dit was zo’n beetje het enige  album dat ik had en nog leuk vond ook. Ik moest het dus wel minstens vier keer per dag draaien.

Wat is de raarste openingszin die je ooit tijdens het uitgaan / op Tinder of waar dan ook gehoord hebt?

Ik heb geen Tinder, dus de bizarste dingen blijven me bespaard. Laatst vroeg iemand bij het uitgaan wel of ze in die tent waar we waren altijd dit soort muziek draaien. Goeie variatie op “Kom jij hier wel eens vaker?” (Niet dus.)

Als je moest kiezen tussen een jaar-abonnement op de Playboy of een PVV-lidmaatschap… wat zou je dan NIET kiezen?

Ik zou niet kiezen voor een PVV-lidmaatschap, want ik gun die club m’n geld niet. Ik zou dus een jaarabonnement op de Playboy moeten nemen. Dat kan ik zonder gewetensbezwaren doen aangezien Jan Heemskerk hier inmiddels geen hoofdredacteur meer van is. Ik vind het verder niet zo erg om dat blaadje te moeten ontvangen, er staan toch altijd goede interviews in?

Welke woorden vind je superstom?

Muts (als belediging voor een vrouw), pampus, attitude (ook al heb ik die laatste in deze post nog gebruikt, ik weet het).

Vind je jezelf een hipster?

Ik ben veel te cool om een hipster te zijn joh.

Wat wil je later NIET worden als je groot bent?

Profvoetballer.

Heb je wel eens een stalker gehad?

Nee. Er was wel een tijdje iemand van een psychiatrische instelling in de buurt die de hele tijd bloemen achter onze schutting legde, “voor dokter Marlies”. Maar aangezien ik geen Marlies heet of dokter ben, moet ik dit maar niet persoonlijk opvatten.

Wat is het klefste dat je ooit hebt gedaan?

Dat ga ik toch niet op internet zetten?

En het gemeenste?

Dat ga ik toch niet op internet zetten?

11 Comments

Filed under dit past echt nergens in

zielige sims, gieren en een eiffeltoren op m’n rug

Eigenlijk dacht ik dat die vraag maar raak-blog makkelijk scoren zou zijn: het schrijven ervan eiste nauwelijks enige creativiteit en dankzij jullie vragen zou ik vervolgens zelf even niet meer met ideeën op de proppen hoeven komen. Dat blijkt nu naïef – wist ik veel dat jullie zulke hartverscheurend moeilijke zouden stellen! Anyway, ik heb mijn best gedaan op deel twee van de antwoorden. Deel drie volgt binnenkort.

Wat is het ziekste dat je ooit hebt gedaan tijdens het spelen van the Sims?

Bij de Sims 1 wilde ik nog wel eens kamers met niets dan haardvuren en prullenbakken maken. Volgens mij hebben we toen wel eens de juf van buurtkinderen verbrand, maar daar voelde ik me een beetje ongemakkelijk bij. Ik liet liever alleen stomme, anonieme poppetjes sterven. Maar daar was ik ook snel klaar mee: andermans lijden, zelfs al zijn het zielloze sims, doet me te veel pijn.

Wat is je lievelingslied ooit en waarom?

Dit is echt zo’n vraag waarvan ik altijd al hoopte dat-ie gesteld zou worden, maar nu hij eenmaal gesteld is, WEET IK HET NIET. Is het Paris van Patrick Wolf? Of is het toch Bluebells? The Bachelor? Theseus? (Zien jullie dat ik fan ben van Patrick Wolf?)

Nee, ik geloof toch dat het het volgende nummer is, Lune uit de musical Notre-Dame de Paris. Ik vind het een beetje raar om een musicalnummer als favoriet nummer te hebben, omdat ik zo’n type ben dat het liefst alleen luistert naar muziek die is geschreven en uitgevoerd door dezelfde persoon. Dit betekent overigens niet dat ik in praktijk nooit luister naar, laten we zeggen, One Direction, maar als we het Serieus over Muziek gaan hebben ben ik best een snob.

Oké, nu over het nummer zelf. Het is gewoon het mooiste nummer OOIT. Het is geschreven op een manier die je helemaal meesleept, je vóélt je gewoon meegenomen door die muziek, en die stem, die stem! Wie kan er nou serieus zo zingen? Bovendien is de tekst zeer universeel. Gringoire (die hebben ze inderdaad uit de Disneyfilm geknipt) zingt naar de maan over het rottige aardse bestaan, maar die maan hoort niets want het is een fucking maan. Gringoire zingt in de eerste plaats over Quasimodo, maar eigenlijk gaat het gewoon over alle ongelukkigen op aarde. Dit nummer is gewoon één en al mooie klanken en woorden: Bel astre solitaire qui meurt quand revient le jour, entends, monter vers toi la chant de la terre, entends le cri d’un homme qui a mal, pour qui un million d’toiles ne valent, pas les yeux de celle qu’il aime d’un amour mortel.

Bonuspunten omdat hij op het einde nog zingt dat de maan zijn pen verlicht. Gringoire is namelijk dichter. Het lied zegt gewoon zoveel, over de last van het leven, maar ook eigenlijk over dat je als mens toch wat met die rotzooi kunt, zoals schrijven dus, of fantastische nummers zoals deze maken.

Als je een tattoo moest nemen, omdat anders je kop eraf gehakt werd, maar je mocht wel zelf kiezen wat en waar, wat zou je dan kiezen?

De Eiffeltoren over mijn gehele rug! Nee, grapje. Ik zou graag willen dat ik een tattoo wilde zodat ik er eentje kon nemen, maar in praktijk zie ik niets dat het waard is om op mijn lijf te vereeuwigen. Als het ECHT ECHT moest zou ik er eentje met het Deathly Hallows-symbool nemen, net onder mijn nek of zo. Niet zo origineel, maar dan kan ik Harry Potter voor altijd bij me dragen én het ziet er mooi uit. (Hee, misschien neem ik ‘m wel echt.)

Wie is je spirit animal?

Caitlin Moran. Ik wou dat ik de helft van haar haar en een kwart van haar grappigheid had.

Wat is jouw “fuck it, ik ga naar huis”-nummer? (Als in, een nummer dat gedraaid wordt bij het uitgaan en dan denk je ja aan mijn hoela ik peer ‘m.)

Denk niet dat dit uitleg behoeft.

Wat is je favoriete dier?

De gier. Gieren zijn echt de meest onderschatte dieren van het hele dierenrijk. In tegenstelling tot andere vogels zijn ze niet gemeen, want ze eten bijna alleen maar dieren die toch al dood zijn. Met andere worden, ze ruimen de boel op. Bovendien zijn ze zo ontzagwekkend lelijk dat ik ze niets anders dan prachtig kan vinden.

Wie is tegenwoordig je favoriete zanger of groep?

Dit antwoord komt nu niet echt meer als een verassing: Patrick Wolf! The Magic Position en House zijn wel leuke liedjes om erin te komen, daar waren die vorige linkjes die ik gaf niet echt geschikt voor.

Wat doe je het allerliefst op een zaterdag?

Pfff, ik vind dit echt een vet moeilijk vraag. Ik ben op zaterdag altijd bezig! Ik denk rondlopen in Parijs. En als dat niet kan, lezen. En uit eten. Ergens waar ze fancy toetjes hebben.

Hoe drink je je koffie?

Ligt eraan waar ik ben – als ik koffie koop op een station neem ik koffie verkeerd, bij mijn ouders of in een café cappuccino, en bij mij of mijn vriend met een beetje koffiemelk, tenzij ik meer zin heb in zwart. Dus eigenlijk op allerlei manieren, maar altijd zonder suiker.

Wat is het meest waardevolle dat je geleerd hebt?

Praten, al is hoofdrekenen een goede tweede. Maar volgens mij bedoel je een levensles. Nou, in dat geval: dat je door gelukkig te zijn altijd – hoe dan ook, wat er ook gebeurt – wint. En dan bedoel ik niet dat je gelukkig moet zijn om je ex op stang je jagen, als jullie dat soms denken. Deze levensles is in iedere situatie toepasbaar.

19 Comments

Filed under dit past echt nergens in

labiele huisvrouwen, neprevolutionairen en pasta pesto

Geen idee of het komt door die liters sinaasappelsap die ik heb weggewerkt, die vele extra uren slaap of doordat ik in dit boek heb gelezen, maar ik ben weer beter! Nou ja, daar denken mijn luchtwegen nog steeds anders over, maar gevoelsmatig ben ik weer in het land der levenden. Maar goed ook, want het werd tijd dat ik jullie fantastische vragen ging beantwoorden. Omdat het er nogal veel waren, doe ik nu maar de helft. Op de rest zullen jullie nog even moeten wachten (ochochoch de kwelling!).

Als je jezelf zou vergelijken met iemand uit een tv-serie, wie zou dat dan zijn?

Moeilijk. Ik identificeer me altijd met iedereen en niemand tegelijkertijd. Herinner me dat ik toen ik nog Desperate Housewives keek (heel veel jaren terug), me altijd heel erg kon relateren aan Lynette. Dat is heel raar, aangezien Lynette een labiele huisvrouw was die haar carrière had opgegeven voor het verzorgen van een stelletje rotkinderen, en ik toen zestien was en niet bepaald van plan om later hetzelfde te doen. Maar toch dacht ik: Lynette, wij zijn één.

Wat is je grootste irritatie?

Vastlopende/langzame apparatuur.

Wat is je slechtste eigenschap. En je beste?

Mijn slechtste eigenschap is dat ik diep vanbinnen zo egoïstisch ben dat ik er zelf duizelig van word. Mijn beste is dat ik er niet naar handel.

Wat is het tofste boek wat je ooit las?

The Picture of Dorian Gray. Ik heb het sinds mijn zestiende een paar keer gelezen en telkens kreeg ik meer het gevoel dat Oscar Wilde de hele wereld in dat dunne boekje heeft weten te stoppen. De laatste jaren heb ik hem echter niet meer gelezen, ik ben bang dat hij ineens minder fantastisch is dan in mijn herinnering.

Wat is je favoriete groene tip?

Ik denk toch wel het proberen te vermijden van plastic, zoals ik laatst in een blog beschreef. Daar heb ik een sport van gemaakt.

Oké, maar wie is nou je favo personage uit Orange is the New Black dan?

Daya! Zelfs al doet ze aan de lopende band stomme dingen. Normaal kan ik daar echt niet tegen, maar ja Daya’s moeder zit ook in de gevangenis dus ik snap wel dat je dan toe bent aan een verzetje.

Noem drie stomme dingen die bepaalde (je hoeft ze niet te noemen) bloggers doen.

1. Doen alsof je iets vet polemisch zegt, terwijl je eigenlijk gewoon iets zegt wat niemand verbaast. Bijvoorbeeld “Je zult het niet geloven, maar ik vind het leuker om op vrijdagavond thuis te blijven en een film te kijken dan coke te snuiven in Jimmy Woo” of “Ik zal hierop wel veel kritiek krijgen, maar ik vind het belangrijk dat je niet alleen maar leeft voor je werk.” Oké, deze voorbeelden zijn misschien wat overdreven, maar ik word zo moe van dat semi-revolutionaire gedoe.

2. Aan het einde van een blog een vraag stellen met het doel om een ‘discussie’ op gang te brengen. Vooral omdat er toch nooit iemand serieus op die vraag reageert.

Ik kan serieus geen derde bedenken. Ik ben zo verdraagzaam!

In Rotterdam wonen, maar altijd met een Amsterdams accent praten en voor Ajax zijn of de rest van je leven in Amsterdam moeten wonen?

Laat ik voorop stellen dat ik niet geïnteresseerd ben in voetbal, maar dat ik Ajax desondanks haat. Sorry, ik denk dat dat een onderdeel is geweest van mijn Rotterdamse opvoeding. Ik erger me bijvoorbeeld intens aan het logo van Ajax. Ik dacht altijd dat het een kabouter was! Blijkt het ineens een of andere god. Dus ik denk dat dit betekent dat ik Amsterdam nooit meer uitkom.

Zou je een recept voor pasta pesto op je blog zetten als je er 100 euro voor krijgt, maar je reputatie daardoor wel naar de knoppen is? (want, duh)

Hmmm ik vind dit een heel interessante vraag. Als je het tweede deel van je vraag had weggelaten, had ik gezegd: ja, duh. Kom maar op met dat geld! Ik denk niet dat mijn blog daar kapot aan zou gaan. Maar, als mijn reputatie SOWIESO WEL naar de knoppen gaat, laat dan maar. Dan wil ik minstens 10.000 euro.

16 Comments

Filed under dit past echt nergens in

nieuws uit lisaland

  • Om maar te beginnen met het allergrootste oo em gee-nieuws: mijn laatste vakantie van deze zomer is voorbij! Gisteren kwam ik thuis in mijn kamer in Amsterdam (tot mijn grote opluchting was mijn laptop niet gestolen en had niemand met schapenbloed een bedreiging op de muur gekalkt). Ik was samen met mon amour naar La Franqui gegaan (in Zuid-Frankrijk, bij de Middellandse Zee), waar we bijna twee weken hebben gekampeerd. Het was superleuk en ja, het verliep ook nog eens hartstikke harmonieus. Op dat punt ben ik zo gelukkig als wat. Maar over dat kamperen volgt nog een blog.
  • In de notities van mijn telefoon, waar ik voornamelijk later niet zo geniaal blijkende blogideeën opteken, vond ik de zin “Do you know the English word for Ice Tea?” HUH.
  • Ik heb bijna twee weken lang geen citroen- of bietensap gedronken of havermout gegeten, en ik ben nog steeds niet uit elkaar gevallen.
  • Over eten gesproken: ik heb in Frankrijk een minuscuul stukje inktvis geconsumeerd. Mijn vriend had een hapje van ongeveer een halve vierkante centimeter voor me afgesneden, dat ik vervolgens weer door de helft sneed, om uiteindelijk een kwart hiervan in mijn mond te stoppen, onder het mom “zo’n klein stukje dier is geen dier”. Maar ik had er meteen spijt van. Dat ministukje inktvis veroorzaakte een explosie van vissigheid in mijn mond. Daar was dan ook al acht jaar geen vis bij in de buurt gekomen.
  • Eén van mijn grootste wensen is in vervulling is gegaan. Deze wens was het kopen van een doos met miniparfummetjes. Ik droom er al jaren van om een vliegveld, boot of andere tax free-plek verlaten met een doosje met allemaal kleine parfummetjes, maar het mislukte telkens omdat ik a) het altijd te duur vind en b) nooit een heel doosje trof dat ik lekker vond ruiken (meestal was er eentje “wel oké” en de rest ranzig).
    Nu heb ik eindelijk het juiste pakket gevonden: een doos met parfum van Lancôme. Ik had volgens mij nog nooit parfum van dit merk gesnoven, omdat ik dacht dat het saaie parfum voor oude vrouwen was. Niets bleek echter minder waar te zijn, Lancôme is superlekker. De meeste dan – er zit alsnog één stinkend parfum in dat doosje, maar dat kan ook niets anders. Dat is ook wel de charme van zo’n doos.
    Nu heb ik de helft van mijn bucket list af kunnen strepen. De andere helft van die lijst bestaat uit het bezoeken van het Draculakasteel. Verder hoef ik niets meer in mijn leven, jongens. Niets!
Lancôme mini parfumflesjes

Geluk in milliliterflesjes

16 Comments

Filed under dit past echt nergens in