Category Archives: dit past echt nergens in

10 dingen die mijn leven de afgelopen tijd een stuk beter maakten

De laatste tijd voel ik me een beetje stuurloos. Jullie herinneren je misschien nog dat ik vorig jaar een manuscript af had. Daar had ik een lange tijd veel tijd aan besteed. Dit jaar heb ik hem nog meerdere malen herzien, opgestuurd naar uitgeverijen, weer herzien, weer opgestuurd, je kent het wel. Hield me ook wel van de straat.

Maar er gebeurde niet echt iets (eufemisme voor ‘niemand wilde het uitgeven’) dus toen dacht ik: weet je wat, laat ook maar zitten, ik heb een idee voor een veel beter boek, dat ga ik gewoon schrijven.

En ik was eigenlijk al best een eind. En toen dacht ik ineens: meh. Mijn hart ligt toch bij mijn vorige idee. Ik ga gewoon die ouwe weer herschrijven.

Maar dat deed ik toen toch niet. Ik heb hem al zo vaak bijgeslepen, zo vaak aangepast, zo vaak door elkaar geschud. En dat lukt me heus wel nog een keer (of 2 keer, of 20 keer), maar nu ik hem een tijdje heb weggelegd, durf ik niet meer.

Dus ik doe niks. Ik schrijf niet aan boek 1 én niet aan boek 2. In plaats daarvan rijd ik regelmatig rond in een lesauto, koop ik nieuw meubilair en naai ik pailletten op handschoenen. Ook leuk, maar het voelt wat leeg na al die focus die ik hiervoor had.

Maar goed, naast een miskend schrijver ben ik ook gewoon een basic bitch die heus wel kan genieten van de kleine pleziertjes van het leven zoals sojacappuccino’s, sabotage en “HET ZIJN GEEN PEPERNOTEN MAAR KRUIDNOTEN” roepen tegen mijn wederhelft. Daarom: een lijstje met dingen die me de laatste tijd ondanks alle stuurloosheid toch net zo blij maakten als Kimmy Schmidt in een kerstwinkel:

Zou overigens nog gelukkiger zijn als er een nieuw seizoen van The Unbreakable Kimmy Schmidt was

  • Mijn kledingrek is weer netjes! Dat ding was eerst een soort kerstboom met drie lagen kleding per hanger. En dat viel er dan ook weer continu af. En nee, ik kon er geen extra hangers bijhangen, want ……. dat paste niet. Maar nu heb ik alle kleding die ik nooit draag gewoon in een tas onder m’n bed verstopt. Niet helemaal Marie Kondo en vast ook niet Feng Shui, maar ik was wél lekker snel klaar. Kan nu helemaal genieten van alle rust en leegte op dat rek. En het grote cliché is waar: nu er minder hangt, heb ik eindelijk weer wat om aan te trekken.
  • Oh ik heb trouwens ook de koelkast schoongemaakt. Ik was vergeten hoe het was om eten te kunnen pakken zonder dat je handen meteen onder de komkommerpap zitten.
  • Bodypump. Ik zit er nu eindelijk weer een beetje lekker in. Vind het wel jammer dat ik nog steeds niet zo sterk ben als voor De Grote Fysiotherapiestop, maar het is en blijft gewoon vet leuk jongens. En ik vind de huidige release en de muziek erbij echt top. Sterker nog, ik luister hem as we speak. Jawel, ik luister vrijwillig naar muziek voor normale mensen. Wie had dat ooit gedacht??? Ik niet.

Tim maakte ons lievelingseten van op Kreta: gevulde tomaat, fava & mixed grill maar dan vegan

  • Je (moet) bijna niks van Lianne Keemink! In dit boek vertelt Lianne (The Self Help Hipster) over zelfhulp en de (on)maakbaarheid van het leven. Ik vind het zo cool dat het boek nu uit is, omdat ik haar nu al zo lang ken. En hoewel ik zelf al best veel zelfhulpboeken heb gelezen (ik wil niet klinken als een crazy ass fangirl maar dat zijn TOEVALLIG ook altijd de boeken die ze plugt in The Self Help Hipster Podcast), heb ik er ook serieus dingen van geleerd. Bijvoorbeeld het stilstaan bij hoe goed het moment is (klinkt uitgekauwd, maar de manier waarop Lianne het omschreef zorgde ervoor dat het bij mij voor het eerst echt klikte) en self fulfilling prophecies. En daarbij was het gewoon heel real en grappig. Aanrader dus.
  • Tim en ik hebben vliegtickets naar New York geboekt! Is een mega big deal (volgens mij is de spelling eigenlijk ‘megabig deal’ maar goed) want dit wordt onze eerste keer Amerika. En ik ben nooit zonder mijn ouders buiten Europa geweest. Klinkt misschien nogal kneuzig, maar ik heb gewoon niet zo veel wanderlust. We gaan trouwens pas over een half jaar, dus we kunnen nog even op de voorpret teren en zelfkastijding uitvoeren omdat we de wereld slopen met onze CO2-uitstoot. Ik heb er echt zin in. (In New York, niet om het boetekleed van zolder te halen.) Lijkt me vooral echt leuk om alle Gossip Girl-locaties te bezoeken want je bent een fan of je bent het niet.

Ik & Tim behalve dan dat mijn haar nooit zo goed zit en Tim geen anonieme blog heeft waarop hij mij en mijn vrienden belachelijk maakt

  • Maar gelukkig ga ik voor die tijd ook nog naar het buitenland, want eind december ga ik naar Notre-Dame de Paris met mijn moeder in Parijs! Zo veel zin in. Vooral in de musical (waar we vorig jaar trouwens in Brussel heen zijn geweest), maar ook gewoon om weer in Parijs te zijn, want dat is inmiddels ook alweer vijf maanden geleden ………
  • The Roast Battles: jawel mensen, ik ging weer ‘s naar een drag queen show. Dit keer een comedyshow met mijn collega Marije, die nu voor het eerst queens van RuPaul’s Drag Race zag en ze stelden niet teleur. Sterker nog, ze waren echt ontzettend grappig.  Maar stiekem was ik vooral blij omdat Phi Phi O’Hara zo vrolijk over kwam want zoals jullie weten ben ik erg begaan met het wel en wee van Phi Phi.
  • First dates en De rijdende rechter!!! We kwamen er ineens achter dat die dingen al heel lang bezig zijn, dus nu kunnen we lekker veel terugkijken.
  • En nu kijk ik RuPaul’s Drag Race seizoen 5 opnieuw. Blijft forever m’n lievelingsseizoen. Extra leuk dat ik nu vanaf het begin door een roze bril naar m’n grote idool Alaska kan kijken (de eerste keer dat ik dat seizoen keek vond ik haar … irritant?!? Pas na iets van 9 afleveringen dacht ik: hee dit wezen is eigenlijk toch wel heel grappig)

We maken allemaal weleens een inschattingsfoutje net zoals alle uitgevers die mijn boek niet willen uitgeven
 
xoxo Gossip Dan

5 Comments

Filed under dit past echt nergens in

15 openbaringen die ik had op down the rabbit hole

nick cave down the rabbit hole

Jawel jongens, ik leef nog! Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt, want ik was twee weken terug op Down the rabbit hole. Nu kun je denken dat het niets voorstelt, zo’n festivalletje, maar ik was al jaren niet meer op een meerdaags festival geweest. Sterker nog, ik heb al jaren niet meer in een tent geslapen. Dus ik was wel een tikkeltje zenuwachtig.

Maar ik overleefde het. Ternauwernood, maar toch. In die drie dagen heb ik zelfs een heleboel geleerd. Namelijk:

  • Er cool uitzien is alleen op de eerste festivaldag belangrijk. Na een paar keer met je loeistrakke jumpsuit in zo’n snikheet stinkend wc-hokje draag je de rest van het festival alleen nog maar dingen die niet plakken.
  • Zweet + zonnebrand + zand + wind = dreadlocks! De 15-jarige in mij was dolgelukkig (de 27-jarige was vooral bang dat ze heur haar moest laten millimeteren, maar een halve fles conditioner later is het net alsof er nooit iets gebeurd is).
  • Vegan zijn is ook op festivals meer dan makkelijk. Er was een Dutch Weedburger stand (jeeeeeeeeujj) en echt de helft van de kraampjes had wel een vegan optie. Dat stond dan ook heel groot op het bordje ernaast, want vegans zijn natuurlijk een beetje bijziend door al dat vitaminegebrek. Wat ik allemaal gegeten heb: een Dutch Weedburger (duhhh), geroosterde groente met een soort tofusaté (enige maaltijd die ik vond tegenvallen), mac and cheese (zo zo zooooooo lekker!) thad pai (ook zo zoooooo lekker), een of andere Argentijnse snack van bladerdeeg met champignons die ontzettend boterig smaakte (boterig = altijd goed), en een soort Mexicaanse schotel met tempeh (die ook heerlijk was). Oh en ik heb ook nog ergens een sojacappuccino op (al smaakte die naar drop???). Met andere woorden: ik ben een gelukkig mens. Alleen het ontbijtaanbod viel wat tegen, maar daar had ik gelukkig al rekening mee gehouden door gewoon heel veel rijstwafels en appels en noten mee te nemen. Lekker budgetproof ook.
  • La Femme is geen band die bestaat uit twee vrouwen en één man, maar een band die bestaat uit duizend mannen en één vrouw. Mijn leven is op z’n kop gezet. Note to self: bekijk voortaan ALTIJD videoclips in plaats van alleen maar op Spotify te luisteren en er zelf dingen over te verzinnen.
  • Moshpits zijn nog steeds een ding. En: er zijn gewoon mensen die roken TIJDENS een moshpit? Ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest (zag al helemaal voor me hoe die sigaret van de man achter me in mijn oog zou belanden dankzij al dat geduw om me heen)
  • Tijdens het concert van Tamino kreeg ik een openbaring: jullie moeten allemaal fan van hem worden want hij is zo goed! (Dit nummer is m’n lievelings)
  • Er is altijd wel iemand over de camping aan het lopen, dus je zult toch echt naar het wc-gebouw moeten als je ‘s nachts met een volle blaas wakker wordt. Stiekem wildplassen aan de andere kant van het pad is er niet bij (deze heb ik van een vriendin hoor ik zou zoiets noooit overwegen) (echt niet!)

Lekker rustig hè

  • Een tent openritsen en roepen “Hee jongens, wakker worden, het is al half elf, het festival is al begonnen” als het eigenlijk pas half acht is, is echt de grappigste grap ooit. Vind ik dan. Ik klinkt nu heel sarcastisch, maar ik meen het. En ik heb hem niet eens zelf verzonnen.
  • Nick Cave is geweldig. Ik had me niet per se heel erg op zijn optreden verheugd – als tiener luisterde ik vooral naar hem omdat ik geobsedeerd was door PJ Harvey en Nick Cave daarom vooral leuk ‘wilde’ vinden, maar het kwartje viel nooit echt. In mijn studententijd had ik één cd van Grinderman die ik heel goed vond, maar verder verloor ik ‘m een beetje uit het oog. Maar op de zondagavond dat we hem zagen (waarbij we de eerste nummers hadden gemist omdat we opeens zo nodig naar de tent moesten om toch nog fancy kleren aan te trekken nu het festival bijna voorbij was) viel het kwartje dus keihard tegen m’n kop aan. Het was echt magisch. (Ik bedoel … alleen al zoals hij de woorden ‘into my arms’ uitspreekt. En hij heeft m’n lievelingsnummer Stagger Lee echt tien minuten gespeeld of zo. Wat een man)
  • Gratis water kunnen tappen is echt de beste festivalvoorziening ooit, zeker als het zo heet is. Of het economisch verstandig is weet ik niet want ik heb nu wel ongeveer 80 minder drankjes gekocht dan dat ik anders zou hebben gedaan, maar ik dank de festivalorganisatie op mijn blote gehydrateerde knietjes.
  • ‘Niet kunnen uitslapen’ is echt vet onhandig op festivals, vooral als je ook ‘niet goed bent met slaapgebrek’ en daardoor de hele tijd als eerst in je nest ligt. Maar: het zorgt er wel voor dat je gewoon kunt douchen zonder een half uur in de rij te hoeven staan.
  • Boeken en tijdschriften meenemen naar festivals is wel echt het nuttelooste wat je kunt doen, zelfs als je zo’n saaie doos als ik bent die de hele tijd al om 1 uur wil slapen en uren voor de rest alweer wakker is (de rest douchte namelijk niet, waardoor ik mijn voorsprong al snel verloor en dus niet kon lezen)
  • Ik wil er heel graag uitzien als St. Vincent. Kijk dannnnnnn.
  • IK HEB IEMAND ONTMOET DIE DE MENSEN VAN THE ARK IN HET ECHT KENT. OMG OMG ik was echt secondhanded starstruck. Ben ik nog steeds. Ze heeft zelfs met Ola Salo (deze Ola Salo!) gestudeerd! (Ik link even casual naar m’n eigen blogs uit 2011) Dat was trouwens bij Fever Ray, waar we helemaal vooraan stonden omdat een vriendin daar zo’n fan van was. Ik vond Fever Ray ook heel leuk (ik bedoel, ze zag eruit als een moordzuchtige clown/sadistisch jongetje van 8, en een van haar bandleden droeg een enorm spierbundelpak en de rest zag eruit als aliens, helemaal mijn ding dus) maar The Ark blijft voor altijd een van de belangrijkste dingen die me ooit is overkomen dus ja daar blijf ik het tot in het bejaardenhuis over hebben.
  • Als de doorspoelknop van de wc op kniehoogte zit, is het niet de bedoeling dat je daar met je hand op drukt.
    fever ray down the rabbit hole

      Fever Ray (ja ik stond echt vooraan die hoofdjes voor me waren fotografen)

9 Comments

Filed under dit past echt nergens in

doe de eend

“Ik weet het ook even niet meer,” zei mijn fysiotherapeut. Ik had haar net verteld over mijn rampzalig verlopen poging om een hobbymatig zwemmer te worden. Volgens mij was ze ook een beetje teleurgesteld dat het nog niet veel beter ging met mijn knieën.

Ze was een tijdje stil. Ik was ook stil. Logisch, want als ik een goed idee had gehad met betrekking tot mijn knieën, dan had ik hier nu niet gezeten. Dan was ik wel ergens een marathon aan het rennen of zo.
Gelukkig duurde de stilte kort, want toen kreeg ze ineens een leuke ingeving voor een oefening. En nog eentje. En nog eentje. In tegenstelling tot in het begin, toen ik nog gewoon rustig beschaafde squats en lunges moest doen, waren deze best wel … raar. Het hoogtepunt was een oefening waarbij ik met een elastiek om mijn benen heen in squatpositie opzij moest lopen, van links naar rechts en andersom. In mijn gedachten doopte ik deze oefening direct ‘de eend’, al begrijp ik niet zo goed waarom: eenden lopen gewoon vooruit, en ze hebben geen elastiek om hun poten, tenzij ze net hebben gezwommen in een ernstig vervuilde sloot. Toch vind ik dat deze actie eruit ziet als een eend. Kan ik ook niet helpen.

“Kijk zelf maar wat en wanneer je ze het beste kunt doen,” zei mijn fysiotherapeut, wetend dat een overkill aan oefeningen vaak niet zo goed is voor je motivatie. En inderdaad: als ik ze allemaal braaf afwerk, ben ik tegenwoordig langer beter dan als ik een rondje zou hardlopen – inclusief warming up en cooling down. Maar ik wil zo graag hardlopen, dat ik me dezelfde avond nog op mijn oefeningen stortte als een tienermeisje op een bak afgeprijsde make-up van het Kruidvat.

De volgende dag had ik net zoveel spierpijn als dat ik weleens had in mijn sportschooldagen. De dag daarna was het nog erger. Kennelijk heb ik met mijn acht huidige oefeningen echt iedere spiergroep in mijn benen aangesproken – ook de spieren waarvan ik het bestaat nooit ofte nimmer vermoed had.

Maar dat vind ik alleen maar fijn. Als mijn knieproblemen er niet van overgaan, dan kan ik binnenkort in ieder geval wél zeggen dat ik toch nog een fitgirl geworden ben. Dan heb ik nog wel even een trainingsschemaatje nodig voor alle delen van mijn lichaam die niet mijn benen zijn, maar dat kan er dan óók nog wel bij.

De #greenjuice heb ik ook al (Tim noemt deze foto “Blogger Die Haar Eigen Oog Uitsteekt – Waarom Doet Niemand Hier Iets Aan?”)

4 Comments

Filed under dit past echt nergens in

dagboek van een niet-hardloper, deel III

“Ga lekker sporten,” zei mijn fysiotherapeut. “Zorg dat je lekker in beweging blijft. Als het maar geen hardlopen is.”
“Ja,” zei ik, maar eigenlijk bedoelde ik ‘nee’. Want voor mij bestaat er geen enkele andere sport dan hardlopen. Ik zou echt niet weten wat ik anders moet doen. Mijn sportschoolabonnement heb ik opgezegd (gelukkig), pilates durf ik niet aan met mijn knie, ik heb GEZWOREN om nooit meer aan yoga te doen, fietsen is saai en van zwemmen krijg je zo’n droge huid. Voor een teamsport kun je je moeilijk aan gaan melden als je de intentie hebt om binnen een paar maanden weer te verdwijnen, met de noorderzon mee op je hardloopschoenen.

Want ja, ik heb na bijna twee jaar nog steeds last van mijn #verrotteknieën, en nee, ik heb het nog steeds niet opgegeven dat ik ooit gewoon weer een marathon kan lopen (10 kilometer is ook goed hoor). OOIT zal ik weer rennen en dan ga ik iedereen uitlachen die me vertelde dat mijn lichaam hier misschien eventueel wellicht niet voor gemaakt is. Ik kan dit gewoon. Ik kon het altijd. Maar ondertussen had ik al mooi drie maanden helemaal niets aan sport gedaan. En dat moest eigenlijk wel. Anders zou naast mijn knieën ook nog eens de rest van mijn lichaam verrotten.

Ik bedoel, niet dat ik helemaal geen lichaamsbeweging krijg – ik fiets namelijk vijf keer per week naar mijn werk. Ik zet plusminus 39 koppen thee per dag en loop ongeveer net zo vaak naar de wc. Ik laat regelmatig mijn fietssleutel binnen liggen, waardoor ik weer de trap op moet rennen. Ik doe vaker boodschappen dan dat me lief is. Maar goed, dat zijn allemaal geen sporten. Als je er geen verhoogde hartslag van krijgt, telt het niet (oké, als je het zo bekijkt doe ik eigenlijk wel één sport: fietssleuteltje vergeten).

Dus toen de fysio voor de 93ste keer had gezegd dat ik toch écht moest gaan sporten om fit te blijven, koos ik maar voor de minst verschrikkelijke van alle kwaden: zwemmen. Want, afgezien van het feit dat mijn huid daarna jeukt alsof ik onder de vlooien zit, is zwemmen eigenlijk best leuk. En heel goed voor mensen met blessures, althans, dat zeggen ze altijd. Omdat de druk zo goed over verschillende spieren verdeeld wordt, bladieblie, bladiebla. Perfect voor zo’n zielig iemand als ik.

Dus ging ik afgelopen zaterdag zwemmen in het buitenbad vlakbij mijn huis. Het was een mooie ochtend, de zon scheen, het was niet zo heel druk, en het water was niet eens zo heel koud. Ik gleed zo het water in en zwom, in hetzelfde ritme als de sportievelingen met wie ik het bad deelde, en de vogeltjes floten, en het zwemmen ging vanzelf, en het leek net alsof ik op vakantie was, en ik dacht even dat alles klopte, dat dit misschien het nieuwe hardlopen kon worden, dat ik vanaf nu iedere zaterdag in het buitenzwembad zou liggen, ook als de herfstblaadjes in het water vielen, ook als het sneeuwde – omdat ik eraan zou wennen. Omdat dit nu eenmaal mijn sport was. Omdat het leven uit meer bestond dan alleen uit hardlopen en het luisteren naar het nieuwe album van Lorde.

Maar al na een paar baantjes schoolslag werden mijn groteske sportfantasieën vernietigd door het gevoel alsof iemand een kettingslot op mijn knie zette – en het fietssleuteltje reeds had ingeslikt. Ik probeerde de borstcrawl, maar dat voelde niet veel beter, en op zich had ik geen duikbril dus het was een middelgrote ramp. En nee, ik kwam het bad ook niet door door alleen met mijn armen te zwemmen.

Bewijs nummer #82 waarom mijn lichaam toch gewoon moet hardlopen.

Ik heb nog steeds goede hoop.

Ik heb altijd goede hoop.

11 Comments

Filed under dit past echt nergens in

dingen waar je je geen zorgen over hoeft te maken

  1. Of je abs een beetje aan de oppervlakte liggen. Anderen zien toch niet 0f je gespierd bent of niet, tenzij je een soort kleerkast wordt. En weet je: het boeit ook niemand. Ik heb nou nog nooit iemand aardiger gevonden omdat-ie gedefinieerde armen had, of zo.
  2. Wie A. is in Pretty Little Liars. Ik heb nog nooit een aflevering van PLL gekeken, maar aangezien ik Gossip Girl twee keer volledig heb geconsumeerd, ben ik toch wel een soort ervaringsdeskundige in Mystery Villains, en ik kan je verzekeren: de ontknoping kan alleen maar tegenvallen.
  3. Of je nieuwe schoenen niet vies worden. Dat worden ze toch wel, en hoe eerder het gebeurt, hoe eerder je kunt stoppen met voorzichtig zijn en verder kunt gaan met Je Leven.
  4. Of je Instagramfeed er mooi uitziet of niet, want niemand is daarin geïnteresseerd (zie punt 1). Tenzij je graag influencer wilt worden en die beroemdheid gaat gebruiken om dieetthee te promoten in je ondergoed, maar ja, die bubbel moet toch ook een keer barsten, lijkt me zo.
  5. Dat ene gênante ding dat je ooit hebt gedaan. Denk maar eens aan alle beschamende dingen die andere mensen in jouw bijzijn hebben uigespookt. Het zou me verbazen als je a) er meer dan drie kunt opnoemen (terwijl je er van jezelf dan wel weer 30 kunt oplepelen uit het laatste jaar alleen al, en zelfs al ben je een bovenmatig gênant persoon, deze verhoudingen kloppen gewoon niet) en b) het erg vindt dat iemand dat gênante ding gedaan heeft. Je vindt het hooguit een beetje zielig, omdat je weet hoe erg diegene zich nu schaamt.
  6. Wat andere mensen doen tijdens Oud en Nieuw (ok, tijdens het plannen is het wel handig om dat te weten, maar als het 5 voor 12 is, is het niet nodig om daarover te piekeren, waarschijnlijk denken ze ook dat iedereen iets leukers aan het doen is, of ze zitten aan de drugs).
  7. Of je de enige bent die ‘nog gewoon normaal eet’. Echt bijna iedereen eet ‘normaal’, hoor, als ‘normaal’ volgens jou betekent: vlees en koolhydraten en ook groente maar ook  wel eens een lekker gek handje chips! Je kunt je wel zorgen maken over al die #vegan #fitgirls, maar ik kom in het echt nou nooit iemand tegen die a) vegan is b) fitgirl is of c) beide is. Kijk eens om je heen in de stad. Je zult duizend mensen zien die een kroket eten, en nul mensen die quinoa eten. Mocht je toch het gevoel hebben dat je in het dagelijks leven geterroriseerd wordt door vegans, dan mag je ze bij mij afleveren, want ik ken er geen enkele die ik niet van internet ken (afgezien van een 13-jarige jongen uit Cornwall, maar daar heb ik in het dagelijks leven ook weinig aan), en dat terwijl ik toch echt in het o zo ””progressieve”” Amsterdam woon. (De fitgirls mag je houden.)

(Niet lullig bedoeld tegenover fitgirls, want in tegenstelling tot alle ik-eet-als-enige-nog-normaal-woe-is-memensen heb ik geen problemen met ze, maar ik heb ze gewoon niet per se nodig in mijn leven.)

8. Wat het limiet is, want het limiet bestaat niet.

9. Of je superpositieve en opbeurend bedoelde blogje niet eigenlijk vooral gefrustreerd klinkt (terwijl je dat echt niet bent!) (oké afgezien punt 7 misschien). Want, zoals ik al eerder zei in punt 1 en 5: anderen letten toch niet echt op je (ze zijn te druk bezig met zichzelf), en bovendien interpreteren mensen zelfs de meest eenduidige dingen volledig zoals ze dat zelf willen. Dat kun je deprimerend vinden, maar aangezien je daar ook niets mee opschiet, kun je het net zo goed niet doen.

Wees als deze duif, die maakt zich duidelijk ook geen zorgen over awkward doen voor iemands raam

Wees als deze duif, die maakt zich duidelijk ook geen zorgen over awkward doen voor het raam van een vreemde

 

18 Comments

Filed under dit past echt nergens in