Category Archives: dit past echt nergens in

dagboek van een niet-hardloper, deel III

“Ga lekker sporten,” zei mijn fysiotherapeut. “Zorg dat je lekker in beweging blijft. Als het maar geen hardlopen is.”
“Ja,” zei ik, maar eigenlijk bedoelde ik ‘nee’. Want voor mij bestaat er geen enkele andere sport dan hardlopen. Ik zou echt niet weten wat ik anders moet doen. Mijn sportschoolabonnement heb ik opgezegd (gelukkig), pilates durf ik niet aan met mijn knie, ik heb GEZWOREN om nooit meer aan yoga te doen, fietsen is saai en van zwemmen krijg je zo’n droge huid. Voor een teamsport kun je je moeilijk aan gaan melden als je de intentie hebt om binnen een paar maanden weer te verdwijnen, met de noorderzon mee op je hardloopschoenen.

Want ja, ik heb na bijna twee jaar nog steeds last van mijn #verrotteknieën, en nee, ik heb het nog steeds niet opgegeven dat ik ooit gewoon weer een marathon kan lopen (10 kilometer is ook goed hoor). OOIT zal ik weer rennen en dan ga ik iedereen uitlachen die me vertelde dat mijn lichaam hier misschien eventueel wellicht niet voor gemaakt is. Ik kan dit gewoon. Ik kon het altijd. Maar ondertussen had ik al mooi drie maanden helemaal niets aan sport gedaan. En dat moest eigenlijk wel. Anders zou naast mijn knieën ook nog eens de rest van mijn lichaam verrotten.

Ik bedoel, niet dat ik helemaal geen lichaamsbeweging krijg – ik fiets namelijk vijf keer per week naar mijn werk. Ik zet plusminus 39 koppen thee per dag en loop ongeveer net zo vaak naar de wc. Ik laat regelmatig mijn fietssleutel binnen liggen, waardoor ik weer de trap op moet rennen. Ik doe vaker boodschappen dan dat me lief is. Maar goed, dat zijn allemaal geen sporten. Als je er geen verhoogde hartslag van krijgt, telt het niet (oké, als je het zo bekijkt doe ik eigenlijk wel één sport: fietssleuteltje vergeten).

Dus toen de fysio voor de 93ste keer had gezegd dat ik toch écht moest gaan sporten om fit te blijven, koos ik maar voor de minst verschrikkelijke van alle kwaden: zwemmen. Want, afgezien van het feit dat mijn huid daarna jeukt alsof ik onder de vlooien zit, is zwemmen eigenlijk best leuk. En heel goed voor mensen met blessures, althans, dat zeggen ze altijd. Omdat de druk zo goed over verschillende spieren verdeeld wordt, bladieblie, bladiebla. Perfect voor zo’n zielig iemand als ik.

Dus ging ik afgelopen zaterdag zwemmen in het buitenbad vlakbij mijn huis. Het was een mooie ochtend, de zon scheen, het was niet zo heel druk, en het water was niet eens zo heel koud. Ik gleed zo het water in en zwom, in hetzelfde ritme als de sportievelingen met wie ik het bad deelde, en de vogeltjes floten, en het zwemmen ging vanzelf, en het leek net alsof ik op vakantie was, en ik dacht even dat alles klopte, dat dit misschien het nieuwe hardlopen kon worden, dat ik vanaf nu iedere zaterdag in het buitenzwembad zou liggen, ook als de herfstblaadjes in het water vielen, ook als het sneeuwde – omdat ik eraan zou wennen. Omdat dit nu eenmaal mijn sport was. Omdat het leven uit meer bestond dan alleen uit hardlopen en het luisteren naar het nieuwe album van Lorde.

Maar al na een paar baantjes schoolslag werden mijn groteske sportfantasieën vernietigd door het gevoel alsof iemand een kettingslot op mijn knie zette – en het fietssleuteltje reeds had ingeslikt. Ik probeerde de borstcrawl, maar dat voelde niet veel beter, en op zich had ik geen duikbril dus het was een middelgrote ramp. En nee, ik kwam het bad ook niet door door alleen met mijn armen te zwemmen.

Bewijs nummer #82 waarom mijn lichaam toch gewoon moet hardlopen.

Ik heb nog steeds goede hoop.

Ik heb altijd goede hoop.

10 Comments

Filed under dit past echt nergens in

dingen waar je je geen zorgen over hoeft te maken

  1. Of je abs een beetje aan de oppervlakte liggen. Anderen zien toch niet 0f je gespierd bent of niet, tenzij je een soort kleerkast wordt. En weet je: het boeit ook niemand. Ik heb nou nog nooit iemand aardiger gevonden omdat-ie gedefinieerde armen had, of zo.
  2. Wie A. is in Pretty Little Liars. Ik heb nog nooit een aflevering van PLL gekeken, maar aangezien ik Gossip Girl twee keer volledig heb geconsumeerd, ben ik toch wel een soort ervaringsdeskundige in Mystery Villains, en ik kan je verzekeren: de ontknoping kan alleen maar tegenvallen.
  3. Of je nieuwe schoenen niet vies worden. Dat worden ze toch wel, en hoe eerder het gebeurt, hoe eerder je kunt stoppen met voorzichtig zijn en verder kunt gaan met Je Leven.
  4. Of je Instagramfeed er mooi uitziet of niet, want niemand is daarin geïnteresseerd (zie punt 1). Tenzij je graag influencer wilt worden en die beroemdheid gaat gebruiken om dieetthee te promoten in je ondergoed, maar ja, die bubbel moet toch ook een keer barsten, lijkt me zo.
  5. Dat ene gênante ding dat je ooit hebt gedaan. Denk maar eens aan alle beschamende dingen die andere mensen in jouw bijzijn hebben uigespookt. Het zou me verbazen als je a) er meer dan drie kunt opnoemen (terwijl je er van jezelf dan wel weer 30 kunt oplepelen uit het laatste jaar alleen al, en zelfs al ben je een bovenmatig gênant persoon, deze verhoudingen kloppen gewoon niet) en b) het erg vindt dat iemand dat gênante ding gedaan heeft. Je vindt het hooguit een beetje zielig, omdat je weet hoe erg diegene zich nu schaamt.
  6. Wat andere mensen doen tijdens Oud en Nieuw (ok, tijdens het plannen is het wel handig om dat te weten, maar als het 5 voor 12 is, is het niet nodig om daarover te piekeren, waarschijnlijk denken ze ook dat iedereen iets leukers aan het doen is, of ze zitten aan de drugs).
  7. Of je de enige bent die ‘nog gewoon normaal eet’. Echt bijna iedereen eet ‘normaal’, hoor, als ‘normaal’ volgens jou betekent: vlees en koolhydraten en ook groente maar ook  wel eens een lekker gek handje chips! Je kunt je wel zorgen maken over al die #vegan #fitgirls, maar ik kom in het echt nou nooit iemand tegen die a) vegan is b) fitgirl is of c) beide is. Kijk eens om je heen in de stad. Je zult duizend mensen zien die een kroket eten, en nul mensen die quinoa eten. Mocht je toch het gevoel hebben dat je in het dagelijks leven geterroriseerd wordt door vegans, dan mag je ze bij mij afleveren, want ik ken er geen enkele die ik niet van internet ken (afgezien van een 13-jarige jongen uit Cornwall, maar daar heb ik in het dagelijks leven ook weinig aan), en dat terwijl ik toch echt in het o zo ””progressieve”” Amsterdam woon. (De fitgirls mag je houden.)

(Niet lullig bedoeld tegenover fitgirls, want in tegenstelling tot alle ik-eet-als-enige-nog-normaal-woe-is-memensen heb ik geen problemen met ze, maar ik heb ze gewoon niet per se nodig in mijn leven.)

8. Wat het limiet is, want het limiet bestaat niet.

9. Of je superpositieve en opbeurend bedoelde blogje niet eigenlijk vooral gefrustreerd klinkt (terwijl je dat echt niet bent!) (oké afgezien punt 7 misschien). Want, zoals ik al eerder zei in punt 1 en 5: anderen letten toch niet echt op je (ze zijn te druk bezig met zichzelf), en bovendien interpreteren mensen zelfs de meest eenduidige dingen volledig zoals ze dat zelf willen. Dat kun je deprimerend vinden, maar aangezien je daar ook niets mee opschiet, kun je het net zo goed niet doen.

Wees als deze duif, die maakt zich duidelijk ook geen zorgen over awkward doen voor iemands raam

Wees als deze duif, die maakt zich duidelijk ook geen zorgen over awkward doen voor het raam van een vreemde

 

18 Comments

Filed under dit past echt nergens in

stomgeslagen

Ik schrijf eigenlijk nooit over het nieuws, en al helemaal niet over het soort nieuws waar mensen ‘s nachts van wakker liggen.* Niet over al die aanslagen in Irak, niet over ebola, niet over vlucht MH17. Alles wat ik zou kunnen zeggen lijkt bij voorbaat banaal, overbodig en wellicht zelfs egocentrisch. Er valt namelijk niets toe te voegen.

Wat ik wel doe, is Twitter verversen. ‘Tien mensen dood’, staat er dan, wel meer dan tien tweets achter elkaar, en dan lees ik ineens dat er elf mensen omgekomen zijn, maar volgens een andere bron is er maar één dode, en dan zijn het er toch weer ineens twaalf en dan hoop ik zo dat die ene bron gelijk heeft, hoewel één dode natuurlijk al één te veel is. Ik blijf verversen en scrollen, al weet ik heus wel dat er geen tweet verschijnt waarin staat dat de vorige tweets allemaal leugens zijn en dat er helemaal niets aan de hand is. Om me heen is iedereen bezig met een scriptie of een andere studiegerelateerde opdracht, of misschien zitten ze wel op Facebook, en buiten lopen toeristen met mutsen, en in mijn eigen twitterfeed zijn er nog mensen die het vandaag durven te hebben over hun hond of hun vertraagde trein, waardoor alles nog surrealistischer wordt (maar het is goed, je moet het hebben over je hond en je trein, want dat is jouw leven, als we allemaal huilend in de universiteitsbibliotheek zouden zitten, zou de wereld ook niets winnen).

Ik wil iets zeggen, maar ik zit dus in een stilteruimte**, en mijn vrienden zijn niet eens in de buurt, en hierover praten via WhatsApp gaat nergens heen, dus dan maar iets op Twitter, want daar zijn de gelijkgestemden. Zij zitten vast ook te verversen. Maar ja, wat zeg je dan hè. Nieuws blijft nooit lang breaking dus ik kan niemand informeren, en een heldere analyse heb ik niet te geven, en “ik zit al anderhalf uur naar mijn computerscherm te staren” is weer zo egocentrisch – want het gaat niet om mij. Journalisten dood, politieagenten dood, daders gevlucht en wij zitten hier een beetje achter schermpjes. Parijs is dichtbij maar zonder internet ook ver weg. Dus ik leg mijn telefoon opzij, probeer verder te werken aan mijn scriptievoorstel, maar ik kom niet veel verder.

Dus dan maar naar mijn blog. Toch maar iets schrijven, voor het eerst. Dat ik intens verdrietig ben dat mensen zijn vermoord omdat ze durfden te doen waar ze in geloofden. Dat er mensen zijn die zich zo laten opjutten door de mening van anderen dat ze moordenaars worden. Dat ik wou dat mensen gewoon effe normáál deden, dat vandaag ervoor zorgt dat iedereen voortaan wat liever voor elkaar is, in plaats van wantrouwender. Maar domheid lokt domheid uit, dus daarover ben ik pessimistisch. Gelukkig zie ik veel meer dan dat de vastberadenheid van mensen die zich het zwijgen niet laten opleggen. De pen is uiteindelijk machtiger dan het zwaard. Hoe vaker ik het lees, hoe meer ik erin geloof.

 

* Oké, ik schrijf hier wel over voor mijn werk, heel veel zelfs. Maar dat is niet vanuit mijn eigen perspectief en daar doel ik nu even op.
** Schreef dit vanmiddag, post het nu pas. Vandaar de tegenwoordige tijd.

14 Comments

Filed under dit past echt nergens in

esmeralda, een verdwaalde stalker en een beetje privacy aub

Positiviteit is nog niet klaar met mij, schreef ik in mijn vorige blogpost, maar weet je wat ook nog niet klaar met mij is? De vragen die ik binnenkreeg naar aanleiding van mijn vraag maar raak-blog. Daarom bij dezen het derde deel van mijn antwoordrondje. Hierna zal ik weer overgaan op Serieuze Blogs. Je weet wel, shoplogs, posts met heel veel YouTube-filmpjes en dergelijke.

Hagelslag of pindakaas?

Hagelslag. Ik vind pindakaas ook best lekker, maar ik heb het pas twee keer in mijn leven gegeten (waarvan de tweede keer deze week was, in een ovengerecht met zoete aardappelen) (ik weet ook niet waarom ik zo weinig pindakaas heb gegeten, ik kwam gewoon nooit in situaties waarin dit de bedoeling was).

Wat is je favoriete Disneypersonage?

Esmeralda uit De klokkenluider van de Notre-Dame. Ik wilde haar vroeger ZO graag zijn. Ik had zelfs een zelfgemaakte tamboerijn. Van alle Disney-personages had ze de leukste kleren, het beste haar een de coolste attitude. En ze had een vet leuke geit! Pas toen ik het boek waar de Disneyfilm op gebaseerd is ging lezen, kwam ik erachter dat de originele Esmeralda helemaal niet zo stoer was. Ze was gewoon een 16-jarige chick die de hele tijd moest huilen en zich van alles liet aanpraten door een nare soldaat die eigenlijk al verloofd was met zijn 14-jarige nichtje.

Maar goed, in de Disneyfilm is ze echt badass.

Wat doe je het liefste op je boterham?

Hummus! Met rucola.

Wat is de grootste blooper die je ooit gemaakt hebt?

Huilie, dat weet ik dus niet. Ik maak continu bloopers, maar niet van die grappige ‘hahaha ik ben uitgeleden over een bananenschil en nu ziet iedereen m’n onderbroek!’-bloopers. Nee, echt van die nare bloopers, zoals quotes uit mijn lievelingsfilm verkeerd schrijven en mensen door elkaar halen.

Welk(e) album(s) heb je grijs gedraaid?

Hopes and fears van Keane is wel de cd die ik echt het allergrijst heb gedraaid – ik kreeg dat album op m’n dertiende. Ik was toen nog arm en online muziek beluisteren bestond bijna niet (trouwens, we hadden toen toch geen onbeperkte internetverbinding) dus dit was zo’n beetje het enige  album dat ik had en nog leuk vond ook. Ik moest het dus wel minstens vier keer per dag draaien.

Wat is de raarste openingszin die je ooit tijdens het uitgaan / op Tinder of waar dan ook gehoord hebt?

Ik heb geen Tinder, dus de bizarste dingen blijven me bespaard. Laatst vroeg iemand bij het uitgaan wel of ze in die tent waar we waren altijd dit soort muziek draaien. Goeie variatie op “Kom jij hier wel eens vaker?” (Niet dus.)

Als je moest kiezen tussen een jaar-abonnement op de Playboy of een PVV-lidmaatschap… wat zou je dan NIET kiezen?

Ik zou niet kiezen voor een PVV-lidmaatschap, want ik gun die club m’n geld niet. Ik zou dus een jaarabonnement op de Playboy moeten nemen. Dat kan ik zonder gewetensbezwaren doen aangezien Jan Heemskerk hier inmiddels geen hoofdredacteur meer van is. Ik vind het verder niet zo erg om dat blaadje te moeten ontvangen, er staan toch altijd goede interviews in?

Welke woorden vind je superstom?

Muts (als belediging voor een vrouw), pampus, attitude (ook al heb ik die laatste in deze post nog gebruikt, ik weet het).

Vind je jezelf een hipster?

Ik ben veel te cool om een hipster te zijn joh.

Wat wil je later NIET worden als je groot bent?

Profvoetballer.

Heb je wel eens een stalker gehad?

Nee. Er was wel een tijdje iemand van een psychiatrische instelling in de buurt die de hele tijd bloemen achter onze schutting legde, “voor dokter Marlies”. Maar aangezien ik geen Marlies heet of dokter ben, moet ik dit maar niet persoonlijk opvatten.

Wat is het klefste dat je ooit hebt gedaan?

Dat ga ik toch niet op internet zetten?

En het gemeenste?

Dat ga ik toch niet op internet zetten?

11 Comments

Filed under dit past echt nergens in

zielige sims, gieren en een eiffeltoren op m’n rug

Eigenlijk dacht ik dat die vraag maar raak-blog makkelijk scoren zou zijn: het schrijven ervan eiste nauwelijks enige creativiteit en dankzij jullie vragen zou ik vervolgens zelf even niet meer met ideeën op de proppen hoeven komen. Dat blijkt nu naïef – wist ik veel dat jullie zulke hartverscheurend moeilijke zouden stellen! Anyway, ik heb mijn best gedaan op deel twee van de antwoorden. Deel drie volgt binnenkort.

Wat is het ziekste dat je ooit hebt gedaan tijdens het spelen van the Sims?

Bij de Sims 1 wilde ik nog wel eens kamers met niets dan haardvuren en prullenbakken maken. Volgens mij hebben we toen wel eens de juf van buurtkinderen verbrand, maar daar voelde ik me een beetje ongemakkelijk bij. Ik liet liever alleen stomme, anonieme poppetjes sterven. Maar daar was ik ook snel klaar mee: andermans lijden, zelfs al zijn het zielloze sims, doet me te veel pijn.

Wat is je lievelingslied ooit en waarom?

Dit is echt zo’n vraag waarvan ik altijd al hoopte dat-ie gesteld zou worden, maar nu hij eenmaal gesteld is, WEET IK HET NIET. Is het Paris van Patrick Wolf? Of is het toch Bluebells? The Bachelor? Theseus? (Zien jullie dat ik fan ben van Patrick Wolf?)

Nee, ik geloof toch dat het het volgende nummer is, Lune uit de musical Notre-Dame de Paris. Ik vind het een beetje raar om een musicalnummer als favoriet nummer te hebben, omdat ik zo’n type ben dat het liefst alleen luistert naar muziek die is geschreven en uitgevoerd door dezelfde persoon. Dit betekent overigens niet dat ik in praktijk nooit luister naar, laten we zeggen, One Direction, maar als we het Serieus over Muziek gaan hebben ben ik best een snob.

Oké, nu over het nummer zelf. Het is gewoon het mooiste nummer OOIT. Het is geschreven op een manier die je helemaal meesleept, je vóélt je gewoon meegenomen door die muziek, en die stem, die stem! Wie kan er nou serieus zo zingen? Bovendien is de tekst zeer universeel. Gringoire (die hebben ze inderdaad uit de Disneyfilm geknipt) zingt naar de maan over het rottige aardse bestaan, maar die maan hoort niets want het is een fucking maan. Gringoire zingt in de eerste plaats over Quasimodo, maar eigenlijk gaat het gewoon over alle ongelukkigen op aarde. Dit nummer is gewoon één en al mooie klanken en woorden: Bel astre solitaire qui meurt quand revient le jour, entends, monter vers toi la chant de la terre, entends le cri d’un homme qui a mal, pour qui un million d’toiles ne valent, pas les yeux de celle qu’il aime d’un amour mortel.

Bonuspunten omdat hij op het einde nog zingt dat de maan zijn pen verlicht. Gringoire is namelijk dichter. Het lied zegt gewoon zoveel, over de last van het leven, maar ook eigenlijk over dat je als mens toch wat met die rotzooi kunt, zoals schrijven dus, of fantastische nummers zoals deze maken.

Als je een tattoo moest nemen, omdat anders je kop eraf gehakt werd, maar je mocht wel zelf kiezen wat en waar, wat zou je dan kiezen?

De Eiffeltoren over mijn gehele rug! Nee, grapje. Ik zou graag willen dat ik een tattoo wilde zodat ik er eentje kon nemen, maar in praktijk zie ik niets dat het waard is om op mijn lijf te vereeuwigen. Als het ECHT ECHT moest zou ik er eentje met het Deathly Hallows-symbool nemen, net onder mijn nek of zo. Niet zo origineel, maar dan kan ik Harry Potter voor altijd bij me dragen én het ziet er mooi uit. (Hee, misschien neem ik ‘m wel echt.)

Wie is je spirit animal?

Caitlin Moran. Ik wou dat ik de helft van haar haar en een kwart van haar grappigheid had.

Wat is jouw “fuck it, ik ga naar huis”-nummer? (Als in, een nummer dat gedraaid wordt bij het uitgaan en dan denk je ja aan mijn hoela ik peer ‘m.)

Denk niet dat dit uitleg behoeft.

Wat is je favoriete dier?

De gier. Gieren zijn echt de meest onderschatte dieren van het hele dierenrijk. In tegenstelling tot andere vogels zijn ze niet gemeen, want ze eten bijna alleen maar dieren die toch al dood zijn. Met andere worden, ze ruimen de boel op. Bovendien zijn ze zo ontzagwekkend lelijk dat ik ze niets anders dan prachtig kan vinden.

Wie is tegenwoordig je favoriete zanger of groep?

Dit antwoord komt nu niet echt meer als een verassing: Patrick Wolf! The Magic Position en House zijn wel leuke liedjes om erin te komen, daar waren die vorige linkjes die ik gaf niet echt geschikt voor.

Wat doe je het allerliefst op een zaterdag?

Pfff, ik vind dit echt een vet moeilijk vraag. Ik ben op zaterdag altijd bezig! Ik denk rondlopen in Parijs. En als dat niet kan, lezen. En uit eten. Ergens waar ze fancy toetjes hebben.

Hoe drink je je koffie?

Ligt eraan waar ik ben – als ik koffie koop op een station neem ik koffie verkeerd, bij mijn ouders of in een café cappuccino, en bij mij of mijn vriend met een beetje koffiemelk, tenzij ik meer zin heb in zwart. Dus eigenlijk op allerlei manieren, maar altijd zonder suiker.

Wat is het meest waardevolle dat je geleerd hebt?

Praten, al is hoofdrekenen een goede tweede. Maar volgens mij bedoel je een levensles. Nou, in dat geval: dat je door gelukkig te zijn altijd – hoe dan ook, wat er ook gebeurt – wint. En dan bedoel ik niet dat je gelukkig moet zijn om je ex op stang je jagen, als jullie dat soms denken. Deze levensles is in iedere situatie toepasbaar.

19 Comments

Filed under dit past echt nergens in