De laatste tijd ben ik een beetje leeg. Niet in het algemeen, zeker niet, maar ik heb moeite met het verzinnen van nieuwe blogonderwerpen. Dat is extra stom als je bedenkt dat ik vroeger altijd zei dat mensen die geen inspiratie hadden, gewoon niet genoeg met hun blog bezig waren. Ach.
Dus ik vroeg op Twitter of iemand nog iets wist. Evány zei: “De leven”. Voor de opmerkelijke lidwoordkeuze had hij geen verklaring. Die moest ik zelf maar verzinnen. Oké, prima. Ik zat te bedenken of ik mensen kende die dit ooit hebben gezegd, maar hoewel ik in mijn leven heel wat verkeerde lidwoorden heb gehoord, heb ik nog nooit iemand op deze fout kunnen betrappen.
Ik weet overigens wel een manier waarop mensen ‘het leven’ op een rare manier gebruiken. Een manier die voornamelijk in de zomer voorkomt en die ik, zelfs nu ik de lentebriesjes nog maar héél vaag kan ruiken, over niet al te lange tijd weer met regelmaat verwacht te horen. Deze vorm komt voor in Facebookstatussen als Ik zit in het zonnetje #hetgoedeleven en boekje, roseetje, tuintje… lekker #leventje (ja sorry dat soort mensen praat altijd in verkleinwoorden en gebruikt ook altijd hastags op Facebook).
Het is curieus dat mensen zodra het éven mooi weer is en ze éven niets hoeven te doen, ineens over hun leven gaan spreken. Dat is nogal wat. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van zon, ik wil altijd in de tuin zitten, maar ik snap gewoon niet waarom dit zoveel meer met ‘leven’ wordt geassocieerd dan wat voor werk iemand doet. Daar besteed je toch echt meer tijd aan. Het roept bij mij allemaal nare existentialistische twijfels op. (“Waar komen we vandaan en waar gaan we heen?” “Naar de tuin!”)
Het antwoord zal wel iets te maken hebben met iets mindfuls, neem ik aan – en als iemand dat zo voelt, is het niet ‘verkeerd’. Maar het is opmerkelijk. Nog opmerkelijker dan ‘de leven’ (hallo, ik heb net vijf maanden Frankrijk achter de rug, als er íemand niet oordeelt over foute lidwoorden ben ik het wel).
