Category Archives: muziek

by | April 29, 2013

verlos mij van de sugababes

Ik zit momenteel in een muzikale impasse. Na jarenlang luisteren naar Dingen Waar Ik Echt Heel Veel Van Hou (lees: PJ Harvey, Patrick Wolf en dingen die daar op lijken) heb ik het een beetje gehad met Dingen Waar Ik Echt Heel Veel Van Hou En Nu Ook Wel Uit Mijn Hoofd Ken. Maar goed, omdat ik toch niet kan eten/afwassen/hardlopen/in de bus zitten zonder iets te luisteren, zet ik tegenwoordig maar ‘gewoon iets’ op. Wat betekent dat ik de laatste tijd alleen nog maar losse nummers van de Sugababes en The Carpenters luister. Je begrijpt: ik word gek.

Dus moet ik op zoek naar iets nieuws, lieve mensen. En daar heb ik jullie hulp bij nodig. Ik zou ook gewoon ‘leuke muziek’ kunnen googlen, maar ik denk dat dat niet echt gaat werken, want mijn smaak is nogal… beperkt. Waar ik van hou? Goed, hier komt het. Ik hou het allermeest van de eerdere genoemde artiesten, en van Anna Calvi en The Ark. Het liefst heb ik trouwens bands die nog bij elkaar zijn en artiesten die hun gitaar nog vast kunnen houden, want ik wil wel weer ‘s naar een concert.
Ik hou van muziek die een beetje dramatisch klinkt, niet van dat droge gedoe. Het mag best een beetje corny zijn, als het maar uit een goed hart komt. En het mag ook wel wat pretentieus zijn, maar dan moet dat hart wel echt heel goed zijn. Een mannelijke zanger die op een vrouw lijkt of andersom is een pré. Pijn is fijn en bloed is goed, maar het mag niet te emo zijn (ik trek de grens bij Placebo). Ik hou niet van muziek die gemaakt is voor meisjes met knotten en rendiertruien. Geen enkele metal-variant. Geen John Mayer. Geen ‘bandje’. Ik wil alleen maar een Band met een hoofdletter B. Duuh. Anders zou ik niet in een muzikale impasse zitten.

Als het Frans is, ben ik bereid veel door de vingers te zien. (Momenteel luister ik voorzichtig naar Indochine, daar had ik mijn handen nooit aan vuil gemaakt als het in het Engels gezongen werd)

Dus: wat moet ik luisteren? Ik hoop dat jullie iets weten dat een beetje in mijn omschrijving (voor zover het een omschrijving mag heten mag) en ik niet nog duizend keer ‘Too lost in you’ hoef aan te horen want ik trek dit niet meer. Iedere suggestie is welkom, ook als je een slechte muzieksmaak hebt. Dat vind ik namelijk wel leuk.

37 Comments

Filed under muziek, tips en tricks

Tagged as

by | March 27, 2013

sorry voor de muziek

Vroeger viel ik iedereen continu lastig met ‘mijn’ muziek. Ik durf niet te zeggen of ik destijds oprecht dacht de wereld te verblijden met mijn geweldige smaak of dat ik vooral wilde laten horen wát voor muziek ik luisterde – kijk, hier val ik elke avond mee in slaap, erken mijn bestaan – maar ik weet, na heel veel jaren ongevraagd en ongewenst cd’s opzetten, liedjes op sociale media plaatsen (waar vervolgens nooit iemand op reageert) en in het algemeen veel over ‘mijn’ muziek ouwehoeren, inmiddels wél dat niet iedereen zit te wachten op liedjes uit Franse vampiermusicals, krijsende vrouwen en nummers die later door Atomic Kitten gecoverd zouden worden (m.a.w., alles wat ik luister). Dus hou ik mijn oordoppen tegenwoordig maar in m’n oren. Meestal.

Dat nog niet iedereen tot dit besef is gekomen, is duidelijk te merken in openbaar vervoer. Dan heb ik het niet eens over mensen wiens muziek luid en duidelijk door hun oortjes heen te horen is (iets waarvan ik me altijd afvraag hoe ze dat voor elkaar krijgen, maar dat terzijde), maar over mensen (lees: tienerjongens) die liedjes uit hun blikkerige telefoons met willens en wetens door de coupé laten schallen.
Zodra ik zo’n telefoon hoor, wil ik eerst altijd heel boos worden, roepen dat-ie niet zo aso moet doen en dat ik niet op zijn kutmuziek zit te wachten – maar aangezien ik dat niet durf, blijf ik maar meeluisteren. En begin me te verwonderen. Want waarom doet zo iemand zoiets? Vast niet om zijn medereizigers te pesten. Is hij zijn oortjes vergeten en kan hij echt geen treinritje zonder zijn gekoesterde albums? Denkt hij zijn medereizigers een plezier te doen door ons te verlichten met Echt Goede Artiesten? Wil de lieverd soms dat wij zijn muziek luisteren en daarmee begrijpen met wat voor persoon te maken hebben, dat wij al zijn dromen en angsten leren kennen? Zijn bestaan erkennen?

Als ik erover nadenk is het best schattig, eigenlijk.

 

P.S. Deze is leueueeuk toch.

 

15 Comments

Filed under muziek

Tagged as ,

by | January 20, 2013

de schoenen van polly

Tot mijn vijftiende vond ik laklaarzen het toppunt van wansmaak. Waarschijnlijk lag de oorsprong van mijn walging in groep drie, toen ik, net als alle andere meisjes uit mijn de klas, graag lakschoentjes wilde maar deze van mijn moeder niet mocht omdat ze me daar te jong voor vond. Toen ik ouder werd en dacht dat ik te stoer was voor jurkjes en roze en alle andere dingen waar ik als zesjarige nog zo van hield, bleef het begrip ‘lak’ in hetzelfde rijtje staan als mijn andere kleuterfavorieten. Lakschoenen vond ik iets voor kleine, verwende prinsesjes wiens moeders geen principes hadden.

Toen had ik de schoenen van PJ Harvey nog niet gezien, natuurlijk. Ik kende pas twee van haar andere nummers en toch wist ik al dat zij mijn Ware Muziekliefde was. En ik hoefde maar een blik op haar laklaarzen te werpen om te weten dat dit paar schoenen mijn Ware Schoenenliefde was. Ondertussen zijn we al bijna zeven jaar verder en heb ik wel tien PJ Harvey-cd’s, maar nog steeds geen laklaarzen.
Toch jammer.

 

14 Comments

Filed under kleding en zo, muziek, vroegah

Tagged as ,

by | November 15, 2012

omdat ik het niet laten kon

Van tevoren had ik me heilig voorgenomen om er niet over te gaan bloggen. Niet weer.
Maar daarna dacht ik: Lisa, wie hou je nou voor de gek?

(Daarbij ging mijn vorige blog over dromen, en als er iets oninteressant is, zijn het andermans dromen. Dus dit kan er nog wel weer bij)

Voor de gelegenheid heb ik al mijn oude blogs over dit onderwerp herlezen. Ik moest concluderen dat ik er weinig aan toe kon voegen – althans, niet zonder mezelf belachelijk te maken. Want hoe vaak kan ik nog zeggen hoe mooi het was, hoe goed, hoe gelukzalig ik heb zitten glimlachen en hoe geïnspireerd ik me nu voel? Hoeveel ruimte geven jullie me nog voordat het pathetisch wordt?

En het ergste is – misschien ben ik die grens al lang voorbij. Voor niet-gelijkgestemden.

(Om eerlijk te zijn had ik toen ik de eerste blog schreef gehoopt om eendrachtige zielen naar me toe te trekken via Google, maar met deze zoekmachine heb ik in bijna twee jaar tijd slechts één bezoeker mogen ontvangen die iets over hem wilde lezen. De zoekterm was ‘patrick wolf emanciated’. Juist.)

Maar jongens. Hij was goed. Zo goed en fascinerend en beminnelijk, vergeet dat laatste niet. Omdat het zijn ‘akoestische’ (ik zag anders veel draadjes hoor) tour is, konden we plaatsnemen op een bescheiden tribune, of vooraan op de grond, op witte IKEA-kussens. Mijn benen zijn nog steeds niet blij dat ik voor het laatste gekozen heb, want godohgod wat was er weinig ruimte.

En ik voelde me intens tevreden. Toen hij de eerste noot aansloeg. Toen hij  dat ontzettend belangrijke liedje dat hij bijna nooit speelt speelde. Toen hij er een voor mij onbekend instrument bij pakte maar ik toch meteen wist dat het Theseus was.
En dat wil ik graag delen, met iedereen, omdat ik nu eenmaal niemand ken die ik hier eindeloos mee kan vervelen. Maar zoals ik al eerder zei: wanneer wordt het pathetisch? Of zeg ik: kanmelekkernietboeiuhhetistochmijnblog? Welke filosofie zal ik handhaven, Het Moet Wel Leuk Blijven of Laten We Nou Semi-Professioneel Blijven?

Toch maar een liedje, omdat ik het niet kan laten.

(Wat ik overigens ook niet kon laten, was na afloop wachten om in de rij te staan om hem even snel te bedanken en een foto te nemen. Ik zie eruit als een crazy gestoorde fangirl gone wild en Patrick alsof hij longontsteking wil krijgen, maar dat mag de pret niet drukken)

(Jezus iedere keer als ik die foto zie schrik ik zie er echt zo eng uit)

(Maar aan de andere kant, hij is in het echt drie meter en dat klopt ook niet, dus deze foto is sowieso niet zo waarheidsgetrouw)

 

15 Comments

Filed under metablog, muziek

Tagged as , , ,

by | October 19, 2012

mijn immer onderdrukte behoefte aan musicals

Okee EIGENLIJK was ik dus bezig met een andere post, maar toen vond ik ineens iets. Een YouTube-kanaal, om precies te zijn. Dit gebeurt niet zo vaak: ik hou niet zo van filmpje kijken op internet, als er een muis in de buurt is wil ik altijd klikken dan als je zo’n video kijkt moet je weer zo wachten tot-ie voorbij is. Enfin. Ik kwam dus toevallig bij dit filmpje terecht:

En dit is goud jongens, PUUR goud. Ik snapte dat hipsterdisneyprinsessending nooit helemaal, maar bij het horen van deze tekst valt alles op zijn plaats. En dan die zang; meer dan prinseswaardig.

Het enige minpuntje aan deze perfectie is dat het maar een paar minuten duurt. Het verdriet dat dit veroorzaakt kan gestild worden met het bekijken van de andere minimusicals van de makers van dit filmpje. Deze video’s behandelen minstens even interessante onderwerpen als prinsessen met brillen, zoals Het Internet:

En 50 Shades of Grey:

God, wat word ik hier zo blij van. Nu vraag ik me wel af waarom dat precies zo is: zijn deze filmpjes nu zó ingenieus, of is het gewoon zo dat mijn immer onderdrukte honger naar musicals eventjes gestild wordt? (Op een manier die redelijk salonfähig is, oftewel: sooo 2012). Idk, maar ik weet wel dat die andere post niet af gaat komen voordat ik alle musicals op dit kanaal heb bekeken. Doei!

28 Comments

Filed under internet, muziek

Tagged as ,